Gospel Translations Albanian - Kontributet [sq]

Mëngjes dhe Mbrëmje/29 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:42:06 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 29}}

====Mëngjes====

''“Gjërave që nuk shihen.”''

'''2 Korintasve 4:18'''

Është mirë që gjatë shtegtimit tonë të Krishterë t’i mbajmë sytë përpara. Përpara gjendet kurora, dhe po në atë drejtim gjendet destinacioni ynë. Mbase për shkak të shpresës që mbart, apo të gëzimit, ngushëllimit dhe dashurisë që frymëzon, e ardhmja është ai objekt madhështor ku mbeten sytë e besimit. Kur shohim në të ardhmen shohim mëkatin të hedhur përjashta, trupin e mëkatit dhe vdekjen e shkatërruar, frymën që më së fundi është përsosur dhe është bërë e denjë për të qenë pjesëtare e trashëgimisë së shenjtorëve në dritë. Duke parë më tutje në horizont, syri i ndriçuar i besimtarit mund të vështrojë lumin e kapërcyer të vdekjes, përroin e kaluar të zymtësisë, dhe kodrat e ngjitura të dritës mbi të cilat gjendet qyteti qiellor. Ai e sheh veten tek hyn brenda portave prej perlash i përshëndetur më shumë sesa një fitimtar, i kurorëzuar nga vetë dora e Krishtit, i përqafuar në krahët e Jezusit, i përlëvduar së bashku me Të dhe i ulur bashkë me Të në fronin e Tij, ashtu si edhe ''Ai'' vetë ngadhënjeu dhe u ul me Atin në fronin e Këtij të fundit. Mendimi i kësaj të ardhmeje lehtësisht e çan errësirën e së kaluarës dhe zymtësinë e së tashmes. Nuk ka dyshim që gëzimet e qiellit do të na shpërblejnë për vuajtjet e tokës. Hesht frika ime! Koha që kalojmë në këtë botë është kaq e shkurtër dhe mbaron sa hap e mbyll sytë. Heshtni, heshtni dyshimet e mia! Vdekja nuk është veçse një përrua i ngushtë, të cilin shumë shpejt do ta kemi kapërcyer. Koha sa e shkurtër, përjetësia sa e gjatë! Vdekja është vetëm një çast, pavdekësia e pafundme! Më duket se që tani po ha nga rrushtë e Eshkolit dhe po pi ujë nga pusi brenda portave. Rruga që mbetet është kaq e shkurtër! Unë shumë shpejt do të kem arritur atje.

“Kur bota zemrën ma çjerr 
Me stuhinë e saj më të keqe të shqetësimit, 
Mendimet e mia të gëzueshme ngjiten në qiell, 
Duke gjetur strehë prej dëshpërimit. 
Vizioni i ndritshëm i besimit do të më mbajë të fortë 
Deri sa të ketë mbaruar kjo jetë shtegtimi; 
mund të më mundojë frika dhe hallet të më trazojnë, 
Por gjithsesi do të arrij në shtëpi.”

====Mbrëmje====

''“Dhe pëllumbi u kthye tek ai aty nga mbrëmja.”''

'''Zanafilla 8:11'''

Bekuar qoftë Zoti për një ditë tjetër mëshire, edhe pse tani ndihem i lodhur nga mundimet e saj. Këngën time të mirënjohjes ia kushtoj ruajtësit të njerëzve. Pëllumbi nuk gjeti ndonjë vendpushim jashtë arkës kështu që u detyrua të kthehej në të. Po kështu, mësimi që ka marrë fryma ime sot është se kënaqësia nuk gjendet në gjërat tokësore dhe se mund të gjejë prehje vetëm tek Perëndia. Për sa i përket biznesit tim, pasurive të mia, familjes sime, arritjeve të mia, të gjitha këto gjëra janë të mjaftueshme në mënyrën e tyre, por ato nuk mund t’i përmbushin dëshirat e natyrës sime të amshuar. “Kthehu, o shpirti im, në prehjen tënde, sepse Zoti të mbushi me të mira”. Po binte muzgu i qetë, portat e ditës ishin në të mbyllur, kur me krahë të rënduar pëllumbi u kthye tek i zoti: O Zot, më aftëso këtë mbrëmje që edhe unë të kthehem tek Jezusi si ai pëllumb! Pëllumbi nuk e kalonte dot edhe një natë tjetër duke fluturuar mbi ujërat e trazuara, kështu edhe unë nuk duroj dot të qëndroj edhe për një orë tjetër larg Jezusit, prehjes së zemrës sime, shtëpisë së frymës sime. Pëllumbi nuk u ul mbi çatinë e arkës por ai “u kthye tek ai”, kështu edhe fryma ime e përmalluar dëshiron të arrijë vendin e fshehtë të Zotit, të zhbirojë brendësinë e së vërtetës, të zbulojë se çfarë fshihet prapa perdes, dhe të arrijë shumë të Dashurin tim në çdo vepër. Duhet të vij tek Jezusi: fryma ime e përmalluar nuk mund të mbijetojë pa marrëdhënien më të shtrenjtë dhe më intime me Të. I Bekuari Zoti Jezus, ji me mua, mu zbulo dhe qëndro me mua gjithë natën, kështu që edhe kur të zgjohen të jem me Ty. Vini re se pëllumbi mbante në sqepin e tij një degë ulliri të këputur, kujtimi i ditës së kaluar dhe një profeci për të ardhmen. A nuk kam ndonjë kujtim të kënaqshëm për ta sjellë në shtëpi? Asnjë zotim dhe kapar dashamirësie të ardhshme? Po Zoti im, unë të shpall Ty pohimet e mia plot mirënjohje për mëshirat e ëmbla që bëhen të reja çdo mëngjes dhe të freskëta çdo mbrëmje! Dhe tani, të lutem, shtri dorën dhe merre pëllumbin Tënd në kraharorin Tënd.

Mëngjes dhe Mbrëmje/27 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:41:37 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 27}}

====Mëngjes====

''“Dhe ne të gjithë morëm prej plotësisë së tij.” ''

'''Gjoni 1:16'''

Këto fjalë na flasin për plotësinë që është në Krishtin. Në Të gjendet as më pak e as më shumë por vetë mbushullia hyjnore, “sepse tek Ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.” Mirëpo, në Të gjendet edhe mbushullia e njeriut të përsosur, sepse në Të vetë Hyjnia na u zbulua në trup. Në gjakun e Tij gjendet plotësia e efektshmërisë së shlyerjes, sepse “gjaku i Jezus Krishtit, Birit të tij, na pastron nga çdo mëkat.” Në jetën e tij gjendet plotësia e drejtësisë shfajësuese, sepse “tani, pra, nuk ka asnjë dënim për ata që janë në Krishtin Jezus”. Në plotësinë e Tij ka pushtet hyjnor, sepse “mund të shpëtojë plotësisht ata që me anë të tij i afrohen Perëndisë, sepse gjithmonë rron që të ndërmjetësojë për ta”. Ka një plotësi fitoreje në vdekjen e Tij, sepse duke vdekur, Ai shkatërroi atë që kishte pushtetin e vdekjes, Satanin. Ka një plotësi efektshmërie edhe në ringjalljen e tij nga të vdekurit, sepse falë saj “rilindemi për një shpresë të gjallë”. Ka një plotësi ngadhënjimi në ngjitjen e Tij, sepse “kur u ngjit lart, Ai e burgosi robërinë, duke marrë dhurata nga njerëzit”. Ka një plotësi bekimesh të çdo lloji e forme, një plotësi hiri për të falur, hiri për të rilindur, hiri për të shenjtëruar, hiri për të ruajtur dhe hiri dhe për të përsosur. Ka plotësi për të gjitha situatat, një plotësi ngushëllimi në mes të vuajtjeve dhe një plotësi udhëheqjeje në kohërat e bollëkut. Një plotësi e çdo atributi hyjnor, në daç urtësi, fuqi, a dashuri, një plotësi sa e vështirë për t’u kuptuar aq edhe e vështirë për t’u studiuar e tëra. “Sepse Atit i pëlqeu që në Të të banojë ''e gjithë ''plotësia.” Oh ç’plotësi duhet të jetë kjo prej së cilës marrin'' të gjithë''! Duhet të jetë vërtetë plotësi, nëse burimi rrjedh pa ndërprerje, dhe megjithatë uji del prej tij po aq i bollshëm, po aq gurgullues, po aq i shumtë sa përherë. Eja besimtar dhe plotëso këtu nevojat e tua! Sa më shumë që të kërkosh aq më tepër do të marrësh sepse kjo “plotësia” jonë është e pashtershme dhe ruhet aty ku mund ta arrijnë të gjithë nevojtarët, në Jezusin, Emanuelin – Perëndia me ne.

====Mbrëmje====

''“Maria i ruante të gjitha këto fjalë, duke i medituar në zemrën e saj.”''

'''Lluka 2:19'''

Nga çfarë shohim këtu, kjo grua e bekuar i ushtronte të tre aftësitë e saj qenësore: ''kujtesën'' – ajo i ruante të gjitha këto gjëra,'' ndjenjat'' – i ruante të gjitha në zemrën e saj, dhe ''intelektin ''– ajo meditonte rreth tyre, kështu që të tre ato, kujtesa, ndjenjat dhe intelekti, viheshin në punë rreth gjërave që ajo kishte dëgjuar. Shumë i dashur, kujtohu për ato kohë kur dëgjoje për Zotin tënd Jezus dhe për gjithçka Ai ka bërë për ty! Shndërroje zemrën tënde në një tas floriri plot me manna për të ruajtur kujtimin e ushqimit hyjnor me të cilën je ushqyer kohë më parë. E fshehtë kujtesa jote porsi thesar gjithçka në lidhje me Krishtin që ke ndjerë, ditur ose besuar, dhe më pas ndjenjat e tua të dashura le të kapen fort pas'' Tij'' përngaherë. Duaje personin e Zotin tënd! Nxirre enën e alabastrës së zemrës tënde, edhe nëse është e thyer, dhe le të rrjedhë vaji i çmuar i dashurisë tënde mbi këmbët e Tij të shpuara. Lëre intelektin tënd të mendojë rreth Zotit Jezus! Përsiat në lidhje me atë që lexon: mos u ndal në sipërfaqe por zhytu thellë e më thellë. Mos ji si dallëndyshja që sa e prek përroin me krahun e vet, por si peshku që futet dhe poshtë dallgës më të thellë. Qëndroni në Zotin tuaj: mos të jetë Ai për ju si një shtegtar që vjen natën vonë, mos e lini të ikë por i thoni: “Qëndro këtu sonte se nata ka ca që ka rënë!” Mbajeni fort Atë dhe mos e lini të ikë. Fjala “meditoj” do të thotë të peshosh. Bëjeni gati peshoren e gjykimit. Oh, po a ka peshore që mund ta peshojë Zotin Jezus? “Ai i ngre ishujt si të ishin një send shumë i vogël”—Kush mund ta ngrejë ''Atë''? “Ai ka peshuar malet me një peshore”— me çfarë peshoreje mund ta peshojmë'' Atë''? Kështu qoftë, nëse këtë nuk ta kap intelekti yt, atëherë lëri ndjenjat ta bëjnë këtë. Dhe në qoftë se fryma jote e ka të pamundur ta ngërthejë Zotin Jezus me anë të intelektit, atëherë le ta përqafojë Atë me krahët e dashurisë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/12 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:40:18 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 12}}

====Mëngjes====

''“Ju jeni të Krishtit.” ''

'''1 Korintasve 3:23 '''

“Ju ''jeni'' të Krishtit.” Ti je i Tiji prej dhurimit, sepse Ati ia dhuroi personin tënd Birit të Tij. Ti je i Tiji prej blerjes me anë të gjakut, sepse Ai vetë e pagoi çmimin e shtrenjtë të shpengimit tënd. Ti je i tiji prej përkushtimit, sepse e ke shenjtëruar veten për Të. Ti je i Tiji prej lidhjes, sepse ke marrë emrin e Tij dhe ke hyrë në radhët e vëllezërve dhe bashkëtrashëgimtarëve e Tij. Përpiqu t’i tregosh botës praktikisht se je shërbëtori, miku dhe nusja e Jezus Krishtit. Kur përballesh me ngasjen e mëkatit, përgjigju atij: “E si mund ta bëj këtë të ligë të madhe unë që jam i Krishtit!”. Janë disa parime të pavdekshme që e ndalojnë mikun e Krishtit që të mëkatojë. Kur të krijohet mundësia për të fituar pasuri me anë të mëkatit, përgjigju se je i Krishtit dhe në asnjë mënyrë mos e prek atë. A po ballafaqohesh me vështirësi dhe rreziqe? Qëndro i fortë në orën e ligë, duke i kujtuar vetes se je i Krishtit. A mos gjendesh vallë aty ku të tjerët po dergjen në përtaci, duke ndenjur duarkryq? Ngrihu dhe hyji punës, dhe kur djersa të të ketë kulluar çurg dhe të prekesh nga ngasja për ta lënë në mes punën, bërtit me të madhe: “Jo, unë nuk e lë punën sepse jam i Krishtit. Po të mos isha blerë me gjakun e shtrenjtë, mund edhe të isha edhe unë si Isakari, i cili u thye nën barrët e rënda që i ishin ngarkuar, por jam i Krishtit dhe nuk mund ta lë në mes punën”. Kur të tundohesh nga tingujt e sirenave të kënaqësive për ta lënë rrugën e drejtësisë, përgjigju atyre: “Muzika juaj nuk arrin të më magjepsë sepse jam i Krishtit”. Kur ta dëgjosh ftesën për t’iu bashkuar kauzës së Perëndisë, jepi të gjitha të mirat e tua dhe madje edhe vetveten, sepse je i Krishtit. Asnjëherë mos e tradhto atë që shpall me gojë. Qofsh përherë një njeri veprat e të cilit janë të Krishtera, fjalët e të cilit ngjasojnë me ato të Nazareasit, sjellja dhe të folurit e të cilit kundërmojnë kaq fort nga aroma e parajsës, sa që të gjithë ata që të shohin e dinë se ti je i Shpëtimtarit, duke parë në ty tiparet e tij të dashurisë dhe shëmbëlltyrën e tij të shenjtërisë. Në kohët e lashta thënia: “Unë jam Romak” kishte domethënien e një pohimi ndershmërie dhe dinjiteti, aq më tepër pra duhet të jetë një argument shenjtërie pohimi juaj: “Unë jam i Krishtit!”.

====Mbrëmje====

''“Kam ende gjëra për të thënë nga ana e Perëndisë.”''

'''Jobi 36:2'''

Nuk duhet kurrsesi që t’i bëjmë reklamë virtyteve tona dhe as të vëmë tellallin për zellin tonë, por në të njëjtën kohë do të mëkatonim nëse do të përpiqeshim të fshihnim dhuratat e Perëndisë për të mirën e të tjerëve. Një i Krishterë nuk është një fshat që gjendet në fund të një lugine, por “një qytet i ngritur në majë të malit”. Nuk duhet të jemi qirinj që vihen nën babune, por qirinj të vënë mbi shandan, që u bën dritë të gjithëve. Tërheqja nga bota mund të na duket e pëlqyeshme në kohën e duhur, dhe nxjerrja e vetes në plan të dytë është përherë një shenjë modestie, por fshehja e ''Krishtit'' brenda nesh nuk është kurrsesi e përligjur, dhe mbajtja përbrenda e së vërtetës së paçmuar për ne është një mëkat ndaj të tjerëve dhe një fyerje ndaj Perëndisë. Nëse je nervoz për nga temperamenti, apo i mbyllur për nga natyra, bëj kujdes që të mos gjesh kënaqësi në këto prirje, se përndryshe mund të bëhesh i padobishëm për kishën. Në emër të Atij që kurrë nuk i erdhi turp prej jush, përpiquni t’i shtrëngoni paksa ndjenjat tuaja që t’i tregoni të tjerëve atë që Krishti ju ka thënë juve. Nëse nuk buçet dot me zë trumbete, atëherë pëshpërit me zërin tënd të ulët. Nëse katedra e kishës nuk bën për ty, nëse nuk ke fjalë që shtypi të mund t’i transmetojë me krahët e tij, atëherë bashkoju fjalëve të Pjetrit dhe Gjonit: “Nuk kemi ar e argjend, por atë që kemi po ta japim”. Nëse nuk je i aftë të predikosh në mal, atëherë foli gruas samaritane pranë pusit të Siharit. Lavdëroje Jezusin në shtëpinë tënde, nëse këtë nuk e bën dot në tempull, thuri Atij lavde në fushë, nëse këtë nuk e bën dot në treg, përlëvdoje Atë përpara familjes tënde, nëse këtë nuk e bën dot në mes të familjes njerëzore. Le të rrjedhin ëmbël vijat e ujit të dëshmisë nga burimet e fshehura brenda teje, me qëllim që t’i shuajnë etjen atyre që kalojnë andej pari. Mos e fshih talentin tënd, por shfrytëzoje atë dhe kështu do të mbledhësh interes për Zotin dhe Padronin tënd. Të folurit rreth Perëndisë do të na freskojë neve, do të gëzojë shenjtorët, do t’i bëjë mirë mëkatarëve, dhe do të nderojë Shpëtimtarin tonë. Fëmijët gojëkyçur janë një mallkim për prindërit e tyre. O Zot, zgjidhje gjuhën e të gjithë fëmijëve të Tu!

Mëngjes dhe Mbrëmje/11 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:39:55 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 11}}

====Mëngjes====

''“Por ata nuk kanë rrënjë...” ''

'''Lluka 8:13 '''

Fryma ime, shqyrtoje veten këtë mëngjes në dritën e këtyre vargjeve. Ti e ke marrë fjalën me gëzim, ndjenjat të janë rigjallëruar dhe të kanë mbetur disa mbresa të pashlyeshme, por mbaj mend se të dëgjuarit e fjalës dhe marrja e Jezusit në zemrën tënde janë dy gjëra krejtësisht të ndryshme. Ndjenjat sipërfaqësore shpesh ndërthuren me ngurtësinë e brendshme të zemrës, dhe vjen koha që edhe mbresat më të pashlyeshme të fjalës vyshken. Në shëmbëlltyrën në fjalë, një pjesë e farës ra në një tokë shkëmbore që kishte vetëm një shtresë të hollë dheu. Kur farat zunë të lëshonin rrënjë, toka shkëmbore e pengoi rritjen e tyre për poshtë, kështu të gjitha energjitë u përqendruan në rritjen e kërcellit sa më lart që të ishte e mundur, por duke mos pasur ushqim që vinte nga rrënjët, bima u tha pas njëfarë kohe. A mos po ngjet kështu edhe me mua vallë? A mos kam pasur një paraqitje të mirë me fuqinë e mishit deri tani pa pasur nga ana tjetër një jetë të brendshme të mirë? Rritja e mirë është ajo që ndodh me të njëjtin ritëm si lart ashtu edhe poshtë. A jam i rrënjosur në besnikërinë dhe dashurinë e sinqertë për Zotin Jezus? Në qoftë se hiri nuk e ka zbutur dhe fertilizuar zemrën time, fara e mirë mund të bulëzojë për një farë periudhe, por me kalimin e kohës do të thahet, sepse nuk mund të lulëzojë mbi një zemër shkëmbore, të pathyer dhe të pashenjtëruar. Le ta kem frikë perëndishmërinë që është e shpejtë në rritje dhe e paqëndrueshme sa edhe bima e Jonës, e llogaritsha koston e të qenit një dishepull i Jezusit, e mbi të gjitha e ndjefsha përherë energjinë e Frymës së Tij të Shenjtë, dhe vetëm atëherë do ta përmbaj farën e qëndrueshme dhe të përjetshme në zemrën time. Po qe se mendja ime mbetet po aq kokëfortë sa është edhe nga natyra, më djegtë dielli i gjykimit, zemra ime e fortë me ndihtë për ta tharë që në rrënjë farën e mbjellë keq, besimi im vdektë sa më shpejt, ndërsa dëshpërimi im qoftë tej mase i tmerrshëm. Për pasojë, o Mbjellësi i Përjetshëm, më plugo më parë dhe pastaj mbille të vërtetën Tënde brenda meje, dhe prodhoftë ajo për Ty të korra të bollshme.

====Mbrëmje====

''“Por unë jam lutur për ty...”''

'''Lluka 22:32'''

Sa inkurajues është mendimi i Shpenguesit tonë që ndërmjetëson për ne pa ndërprerje. Kur lutemi, Ai kërkon plotësimin e lutjes, ndërsa kur ''nuk ''lutemi, Ai mban anën tonë, duke na mbrojtur nga rreziqe të padukshme e të panjohura me përgjërimet e tij. Vëreni se me çfarë fjalësh ngushëlluese i drejtohet Simon Pjetrit: “Simon, Simon, ja, Satani ka kërkuar t'ju shoshë ashtu siç shoshet gruri. Por…” Por çfarë? “Por shko e lutu për veten.” Edhe kjo të ishte një këshillë e mirë, por kështu nuk shkruhet në ungjill, dhe as nuk thuhet: “Por unë do t’ju mbaj vigjilentë dhe kështu do të ruani veten”. Edhe ky do të ishte një bekim i madh, mirëpo na thuhet: “Por'' unë jam lutur për ty'', që besimi yt të mos mpaket.” Ah sikur ta dinim se sa shumë i detyrohemi lutjeve të Shpëtimtarit tonë! Kur të ngjisim majat e qiellit dhe të shohim udhën gjarpëruese nëpër të cilën na ka udhëhequr Zoti, Perëndia ynë, sa me zjarr që do ta lavdëronim Atë që përpara fronit hyjnor e zhbëri të keqen që Satani kishte bërë mbi tokë. Sa do ta falënderojmë Atë sepse asnjëherë nuk ndenji duarkryq, por natë e ditë nuk reshtte së treguari plagët e Tij, dhe i mbante emrat tanë mbi parzmoren e vet! Madje edhe përpara se Satani të fillonte t’i tundonte besimtarët, Jezusi i kishte paraprirë atij dhe i ishte lutur qiellit për të Tijtë. Vëreni, ai nuk thotë, “Satani ju ka shoshur juve dhe prandaj po lutem për ju”, por thotë “Satani ka ''dashur'' t’ju ketë”. Ai e kontrollon Satanin edhe në dëshirat e tij dhe i mbyt ato që në djep. Ai nuk thotë: “Por kam dashur të lutem për ju”. Jo, ai thotë: “Por jam'' lutur'' për ju: unë e kam bërë këtë tashmë. Kam shkuar në gjykatë edhe kam ngritur atje një kundërpadi edhe përpara se të ngrihej vetë padia”. O Jezus, çfarë ngushëllimi është për ne fakti që Ti e ke mbrojtur çështjen tonë përpara armiqve tanë të panjohur e të padukshëm, që i ke çminuar minat e tyre dhe demaskuar pusitë e tyre. Ky fakt është një burim gëzimi, mirënjohjeje, shprese dhe besimi.

Mëngjes dhe Mbrëmje/10 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:39:35 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 10}}

====Mëngjes====

''“Më pret gati kurora e drejtësisë.”''

'''2 Timoteut 4:8'''

Ti dyshues, ti ke thënë shpesh: “Kam frikë se kurrë nuk do të shkoj në parajsë”. Mos ki frikë! Të gjithë njerëzit e Perëndisë do të shkojnë atje. Më pëlqejnë fjalët origjinale të dikujt që teksa vdiste shpalli me të madhe: “Nuk kam frikë se po shkoj në shtëpi, i kam dërguar të gjithë atje përpara meje, gishti i Perëndisë është tek rezja e derës sime dhe unë jam gati që të hyj brenda”. “Mirëpo,” tha dikush, “A nuk ke frikë se mos e humbet trashëgiminë tënde?” “Jo,” iu përgjigj ky i fundit, “jo edhe jo, është një kurorë në qiell që engjëlli Gabriel nuk e vinte dot dhe ajo kurorë nuk i bën asnjë koke përveç simes. Është një fron në qiell mbi të cilin Apostulli Pal nuk u ul ndonjëherë, dhe ai ishte bërë për mua, dhe unë do të ulem mbi të”. O i Krishterë, çfarë mendimi i gëzueshëm, pjesa jote e trashëgimisë është e sigurt! “Mbetet, pra, një pushim”. “Por, a mund ta humbas unë atë?” Jo, nuk mundesh, sepse është i garantuar. Nëse jam fëmijë i Perëndisë, unë nuk do ta humbas atë. Është i imi me po të njëjtën siguri sikur të isha atje. Eja me mua besimtar, dhe le të ngjitemi majë malit Nebo dhe të vështrojmë prej andej tokën e premtuar, madje edhe Kanaanin. A nuk e sheh vallë atë lumthin e vdekjes që vezullon aty poshtë, dhe përtej tij a nuk i sheh kulmet e qytetit të përjetshëm? A nuk e sheh vallë vendin përrallor dhe banorët e tij të lumtur? Dije pra, nëse do të fluturoje mbi këtë vend do të shihje të shkruar mbi një nga pallatet e tij, “Ky mbetet për filan fëstëkun dhe ruhet vetëm për të. Ai do të rrëmbehet për të jetuar përgjithmonë me Perëndinë”. Ti dyshues i mjerë, shikoje trashëgiminë e lavdishme sepse është ''e jotja.'' Nëse beson në Zotin Jezus, nëse je penduar për mëkatet e tua, nëse të është ripërtërirë zemra, ti je një nga njerëzit e Zotit dhe është një vend që është rezervuar për ty, një kurorë që të pret vetëm ty, dhe një harpë e vënë mënjanë posaçërisht për ty. Askush tjetër nuk mund ta marrë pjesën tënde, sepse është rezervuar në qiell vetëm për ty, dhe ti do ta zotërosh atë shumë shpejt, sepse nuk do të ketë frone bosh në lavdinë hyjnore kur të zgjedhurit të jenë mbledhur në qiell.

====Mbrëmje====

''“Në mishin tim do ta shoh Perëndinë.”''

'''Jobi 19:26'''

Vëreni objektin e pritjes së devotshme të Jobit: “Do ta shoh Perëndinë”. Ai nuk thotë: “Do të shoh shenjtorët”, megjithëse edhe kjo do të ishte një lumturi e papërshkrueshme, por thotë “''Do ta shoh Perëndinë''”. Nuk thotë: “Do të shoh portat ngjyrë perle, muret prej diaspri, do të sodis kurorat e arta”, por thotë: “Do ta shoh Perëndinë”. Kjo është e gjithë esenca e parajsës, kjo është shpresa e gëzueshme të gjithë besimtarëve. Ata janë të lumtur që e vështrojnë Atë tani me sytë e besimit përmes mjeteve të hirit. Ata presin me padurim që ta shohim Atë në Darkën e Zotit dhe në lutje, por atje në qiell shikimi i tyre do të jetë i qartë dhe i pakufizuar dhe kështu do ta shohin “Atë ashtu siç Ai është”, duke u bërë plotësisht të ngjashëm me Të. ''Ngjashmëri me Perëndinë? ''E çfarë mund të dëshirojmë më tepër. Dhe'' një pamje të Perëndisë?'' E çfarë ia vlen të kesh më tepër? Disa e lexojnë vargun “Në mishin tim do ta shoh Perëndinë”, duke gjetur aty një aluzion të nënkuptuar të Krishtit, si “Fjala që u bë mish”, dhe të pamjes së lavdishme të Tij që do të jetë shkëlqimi i ditëve të fundit. Nuk dihet nëse është kështu ose jo, por sidoqoftë është e sigurt se Krishti do të jetë objekti i shikimit tonë të përjetshëm, dhe as nuk do të kërkojmë ndonjë gëzim më të madh sesa shikimi i Tij. Mos mendoni se kjo do të jetë një sferë e ngushtë e cila i përket vetëm mendjes. Është një burim kënaqësie i vetëm, por megjithatë ai është i pafundmë. Do të mund t’i sodisim të gjitha atributet e Tij, nuk kemi pse druhemi se ato do të mbarojnë. Veprat e tij, dhuratat e Tij, dashuria e Tij për ne, dhe Lavdia e Tij në të gjitha synimet dhe veprimet e Tij, të gjitha këto do të përbëjnë një temë që do të jetë gjithmonë e re. Patriarku mezi priste të shihte këtë pamje të Perëndisë si një kënaqësi ''personale''. “Do ta shoh unë vetë, dhe jo një tjetër.” Filloni të përfytyroni pamjet e lumturisë qiellore, mendoni se si do të jenë ato'' për ju''. “Sytë'' e tu'' do të sodisin bukurinë e Mbretit Tënd”. I gjithë shkëlqimi i kësaj toke zbehet dhe zvetënohet teksa i hedhim sytë drejt Tij, por ka një shkëlqim që nuk zbehet kurrë, një lavdi që nuk zvetënohet asnjëherë: “''Do ta shoh Perëndinë''”.

Mëngjes dhe Mbrëmje/9 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:39:15 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 9}}

====Mëngjes====

''“Unë do të jem Zoti i tyre.”''

'''Jeremia 31:33'''

I Krishterë, këtu ke gjithçka që mund të kërkosh! Për të qenë i lumtur, ty të nevojitet diçka që mund të të kënaqë apo jo? Dhe a nuk të mjafton e gjitha kjo? Nëse do të mund ta zbrazje këtë premtim në kupën tënde, a nuk do të thoshe bashkë me Davidin: “Kupa ime po derdhet; ajo që kam ia kalon asaj që mund të më dëshirojë zemra”. A nuk të bën ty përmbushja e fjalëve “''Unë jam Zoti yt''” pronarin e gjithçkaje? Dëshira është po aq e pangopur sa mortja, por Ai që përmbush çdo gjë mund ta përmbushë edhe atë. Kush mund ta masë madhësinë e dëshirave tona? Por pasuria e pamasë e Perëndisë i mbush ato deri në buzë dhe madje bën që ato të derdhen. Unë të pyes: a nuk ndihesh i plotë kur Perëndia është i yti? A dëshiron diçka tjetër përveç Perëndisë? A nuk të mjafton gjithëmjaftueshmëria e tij për të të kënaqur, nëse gjithçka tjetër do të përfundonte keq? Mirëpo, ti dëshiron diçka më shumë sesa kënaqësia e qetë, ti digjesh nga dëshira për ''lumturi marramendëse''. Eja fryma ime, dëgjojë këtë muzikë parajse në këtë zotërim tëndin, sepse Perëndia është Krijuesi i Qiellit. As muzika që del nga instrumentet më të ëmbla, as ajo që buron nga telat hyjnorë, nuk mund të krahasohet me melodinë që del nga premtimi i ëmbël: “Unë do të jem Zoti i tyre”. Ja ku kemi një det të thellë lumturie, një oqean pa fund hareje. Eja, hidhe frymën tënde në të, noto në të për një epokë të tërë dhe nuk do të dalësh kurrë në breg, zhytu thellë në të për gjithë përjetësinë dhe nuk do t’ia gjesh fundin. “''Unë do të jem Zoti i tyre''”. Nëse kjo nuk i bën sytë e tu të shkëlqejnë dhe zemrën tënde të rrahë fort me lumturi, atëherë dije se nuk ke një frymë të shëndetshme. Por ti do diçka që shkon përtej kënaqësive të tanishme – ti lakmon diçka për të cilën mund të ''shpresosh'', dhe ku ka shpresë më të madhe sesa përmbushja e premtimit madhështor: “Unë do të jem Zoti i tyre”? Ky është kryevepra e të gjitha premtimeve, dhe shijimi i tij e bën qiell e tokë një parajsë të vërtetë. Thithe palcën dhe limfën që të jep ky zotërim. Jeto në lartësinë e privilegjeve të tua dhe gëzohu me një hare të papërshkrueshme.

====Mbrëmje====

''“I shërbeni Zotit me gaz.”''

'''Psalmi 100:2'''

Kënaqësia në shërbesën hyjnore është një shenjë pranimi. Ata që i shërbejnë Perëndisë fytyrëvarur, sepse janë duke bërë diçka që nuk i kënaq, nuk i shërbejnë Atij aspak. Adhurimi i tyre ka vetëm formën, por atij i mungon jeta. Perëndisë sonë nuk i nevojiten skllevër për të zbukuruar fronin e Tij. Ai është Zoti i perandorisë së dashurisë dhe dëshiron që shërbëtorët e Tij të kenë veshur uniformën e gëzimit. Engjëjt e Perëndisë i shërbejnë Atij me këngë dhe jo me psherëtima, madje edhe një murmurimë a psherëtimë e vetme do të konsiderohej si një shenjë rebelimi në radhët e tyre. Bindja që nuk vjen nga zemra është në fakt mosbindje, sepse Perëndia sheh zemrën dhe nëse e kupton se i shërbejmë Atij të shtyrë nga detyrimi dhe jo sepse e duam Atë, me siguri do ta hedhë poshtë flijimin tonë. Shërbesa që shkon krah për krah me gazin është shërbim që rrjedh nga zemra, pra për pasojë është e vërtetë. Zhvisheni të Krishterin nga gatishmëria e hareshme që e karakterizon dhe e keni lënë atë pa ''provën e sinqeritetit të tij. ''Nëse një burrë çohet me forcë për në betejë, nuk është fare atdhetar, por ai që çan përpara me sy plot shkëlqim dhe fytyrë rrëzëlluese duke kënduar: “Sa bukur është të vdesësh për atdheun,” dëshmon se është i sinqertë në atdhetarinë e tij. Gazi është mbështetja e forcës sonë sepse vetëm në Zotin jemi të fortë. Madje shërben si'' kapërcyes vështirësish''. Na bën po aq mirë neve sa edhe vaji rrotave të një vagoni treni. Pa vaj, boshti nxehet shpejt dhe ndodhin aksidentet. Nëse kemi mbetur pa gazin e shenjtë që të na i vajosë rrotat, fryma jonë do të bllokohet nga lodhja/mërzia. Njeriu që i shërben Zotit me gaz, dëshmon se bindja është vetia e tij, dhe vetëm ai mund të këndojë:

“Bëj që të eci sipas urdhërimeve të Tua, 
Është një rrugë e këndshme.”

Lexues lejomë të ta bëj një pyetje: A i shërben ''ti me gaz'' Zotit? Le t'i tregojmë njerëzve të botës, të cilët mendojnë se besimi ynë është skllavëri, se për ne është burim gëzimi dhe kënaqësie! Le ta shpallë gazi ynë se i shërbejmë një Zoti të mirë!

Mëngjes dhe Mbrëmje/8 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:38:57 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 8}}

====Mëngjes====

''“Paudhësinë e gjërave të shenjta…”''

'''Eksodi 28:38'''

Çfarë perdeje që çajnë këto fjalë dhe çfarë na zbulojnë ato! Do të ishte një gjë mjaft përulëse dhe e dobishme për ne që të ndalojmë për një çast dhe të sodisim këtë pamje të trishtuar. Paudhësia e adhurimit tonë publik, dyfytyrësia e tij, formalizmi, vaktësia, mungesa e respektit, vërdallisja e zemrës dhe harresa e Perëndisë, ç’pamje e tmerrshme përpara nesh! Puna jonë për Zotin, rivaliteti gjatë saj, egoizmi, pakujdesia, amullia, mosbesimi, sa shumë fëlliqësi përpara syve tanë! Koha e qetë me Zotin, shthurja e saj, ftohtësia, shpërfillja, përgjumja dhe vetëadmirimi që e karakterizon, aq shumë tokë e vdekur sa na i vret sytë! Nëse do ta vërenim më nga afër do të kuptonim se kjo paudhësi është shumë më e madhe sesa duket në pamje të parë! Dr. Pejson, teksa i shkruan të vëllait, thotë: “Kisha ime, sikurse dhe zemra ime, ngjasojnë tej mase me kopshtin e përtacit, dhe çka është më e keqe më duket se shumë prej dëshirave të mia për përmirësimin e të dyjave rrjedhin ose nga krenaria, ose nga vetëadmirimi, ose nga përtacia. I shoh barërat e këqija tek harlisen në kopshtin tim dhe zemra më mbushet me një dëshirë e sinqertë për shfarosjen e tyre. Por përse ndodh kjo? Çfarë e ngjall këtë dëshirë brenda meje? Ndoshta sepse dua që kur të kaloj përmes tij të them me vete: “Shikoni se sa i mirëmbajtur është kopshti im!” Mirëpo, kjo është ''krenari''. Ose ndoshta sepse dua që fqinjët e mi kur të shohin këtej murit të më thonë: “Pa, pa, sa bukur që lulëzon kopshti yt!” Ky është'' vetëadmirim''! Ose ndoshta unë e dëshiroj shfarosjen e barërave sepse nuk kam më fuqi që të merrem me to. Kjo është përtaci!” Kështu pra, edhe dëshirat tona për më shumë shenjtëri njollosen nga motive të këqija. Edhe në lëndinat më të gjelbra fshihen krimba dhe nuk duhet shumë për t’i dalluar ata! Sa lumturues është mendimi se kur Kryeprifti e mbartte paudhësinë e gjërave të shenjta, ai e kishte të shkruar mbi ballin e vet: “Shenjtëri Zotit”; po kështu kur Jezusi e mbart mëkatin tonë Ai paraqet përpara Atit Qiellor shenjtërinë e Tij dhe jo mëkatin tonë. Oh, çfarë hiri është të sodisësh Kryepriftin tonë përmes syve të besimit!

====Mbrëmje====

''“Sepse dashuria jote është më e mirë se vera.”''

'''Kantiku i Kantikëve 1:2'''

''Nuk ka asgjë tjetër që mund t’i falë besimtarit një gëzim më të madh se ai që rrjedh nga përbashkësia me Krishtin!'' Besimtari kënaqet me hiret e zakonshme të jetës, mund të kënaqet edhe me dhuratat dhe veprat e Perëndisë, por të gjitha këto, të marra ndarazi ose së bashku, nuk mund të krahasohen me lumturinë e thellë që rrjedh nga personi unik i Zotit të tij Jezus. Ai ka një verë që asnjë vresht i kësaj bote nuk mund ta nxjerrë; ai ka një bukë që asnjë prej fushave të Egjiptit nuk mund ta prodhojë. E ku tjetër mund ta gjejmë ëmbëlsinë që shijojmë në përbashkësi me të Dashurin tonë? Sipas vlerësimit tonë, të gjitha gëzimet e tokës nuk janë veçse ushqim për derra në krahasim me Jezusin, mannën qiellore! Një kafshatë e dashurisë së Krishtit dhe një gllënjkë e përbashkësisë së Tij ka më shumë vlerë për ne sesa e gjithë bota e mbushur me kënaqësi mishtore. E ku krahasohet kashta me grurin? Letra smeril me diamantin? Ëndrra me realitetin e lavdishëm? Po a mund të krahasohet argëtimi i kësaj bote sado i këndshëm që të jetë ai me Zotin Jezus edhe në gjendjen e Tij më të përulur? Nëse di diçka për jetën e brendshme, nuk ke se si të mos të rrëfesh se gëzimet tona më të larta, më të dëlira dhe më të qëndrueshme nuk janë gjë tjetër veçse fryti i pemës së jetës që gjendet në mes të Parajsës së Perëndisë. Nuk ka burim që të nxjerrë ujë më të ëmbël sesa pusi i Perëndisë që u hap nga heshta e ushtarit Romak. Çdo lumturi tokësore është e përbotshme dhe nga bota, por përdëllimet e pranisë së Krishtit janë si vetë Ai, qiellore. Mund ta shqyrtojmë përbashkësinë tonë me Jezusin dhe nuk do ndjejmë asnjë keqardhje zbrazëtie në të; nuk ka fundërri në verën e tij dhe as miza të ngordhura në pomadën e tij. Gëzimi i Zotit është i qëndrueshëm dhe i plotë. Atë nuk mund ta prekë kotësia, por urtësia dhe pjekuria na dëshmojnë që ai i qëndron peshës së viteve, duke qenë në kohën tonë dhe për gjithë përjetësinë i vetmi që meriton të quhet “''e vetmja kënaqësi e vërtetë''”. Anjë verë nuk ia kalon dashurisë së Jezusit për nga vlera ushqyese, përdëllimi, gazi dhe çlodhja! Le ta ngremë me fund kupën e saj sonte!

Mëngjes dhe Mbrëmje/7 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:38:38 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 7}}

====Mëngjes====

''“Për mua të jetuarit është Krishti…”''

'''Filipianët 1:21'''

Nuk ka besimtar që të ketë jetuar gjithnjë në Krishtin! Në fakt, ai nis të jetojë në Krishtin vetëm atëherë kur Perëndia Frymë e Shenjtë e bind atë për mëkatin dhe kur prej hirit çohet që të shohë Shpëtimtarin tek jep shpirt në kryq për të shlyer fajin e tij. Nga momenti i rilindjes hyjnore njeriu fillon të jetojë në Krishtin. Jezusi është për besimtarët si ajo perla tepër e çmuar, për të cilën jemi gati të shesim gjithçka kemi. Ai e ka fituar dashurinë tonë plotësisht sa që ajo rreh vetëm për Të. Ne jetojmë vetëm për lavdinë e Tij dhe jemi gati të vdesim duke mbrojtur ungjillin e Tij. Ai është shembulli ynë jetësor dhe modeli sipas të cilit po e gdhendim karakterin tonë. Fjalët e Palit kanë një domethënie më të gjerë sesa mendojnë disa njerëz, sepse ato nënkuptojnë që Krishti ishte ''synimi dhe qëllimi i vetëm i jetës së tij,'' madje mund të themi se Krishti ishte vetë jeta e tij. Nëse mund të huazojmë fjalët e një njeriu të Zotit që ka jetuar shumë kohë më parë: Pali hante, pinte dhe flinte jetë të përjetshme. A mund të thuash ti që e quan veten të Krishterë, se jeta jote është si ajo e Palit? A mund të thuash me plot gojën se të jetuarit për ty është Krishti? A po e bën punën tënde ''për Krishtin''? Shih se mos po e bën për lavdinë e vetes dhe për të pasuruar familjen? A po pyet vallë, “A nuk është pak kjo?” Për'' të Krishterin'' ashtu është. A nuk e shpall ai se jeton për Krishtin, atëherë si mund të jetojë për ndonjë qëllim tjetër pa bërë kurorëshkelje frymërore? Të shumtë janë ata që e vënë në jetë këtë parim deri në njëfarë mase, por sa të tillë ka që guxojnë të thonë se kanë jetuar plotësisht për Krishtin ashtu siç bëri apostulli Pal? E megjithatë kjo është jeta e vërtetë e të Krishterit, vetë burimi i saj, vazhdimësia e saj, modeli i saj, qëllimi i saj, të gjitha të përmbledhura në një fjalë: Jezus Krishti. Zot, pranomë të lutem teksa të paraqitem duke t’u lutur që të jetoj për Ty dhe në Ty. Le të jem si demi që qëndron mes parmendës dhe altarit, gati për punë ose për flijim, dhe le të jetë motoja ime: “Gati për të dyja!”

====Mbrëmje====

''“Motra ime, nusja ime.”''

'''Kantiku i Kantikëve 4:12'''

Vëreni emrat e ëmbël me të cilët Solomoni hyjnor i drejtohet me dashuri të pamasë nuses së Tij, Kishës. ''Motra ime,'' ti që je përkrah meje prej lidhjeve të gjakut, bashkëndarëse e të njëjtave simpati.'' Nusja ime'', më e afërta dhe më e shtrenjta, e ngjitur pas meje me lidhjet më të dhembshura të dashurisë, mikja ime e ëmbël, pjesë e qenies sime. ''Motra ime, ''prej Trupëzimit tim, i cili të bën kockë nga kockat e mia dhe mish nga mishi im. Nusja ime, prej vlesës hyjnore, në të cilën unë u bashkova me ty në drejtësi. Motra ime, të cilën e njihja prej shekujsh, dhe mbi të cilën vigjilova qysh prej lindjes.'' Nusja ime'', e cila u mor mes bijave, u përqafua me krahë dashurie, dhe u vlua me mua përjetë. E vërteta është që i Afërmi ynë mbretëror nuk e ka për turp që ka të bëjë me ne, sepse e thekson me kënaqësi të dukshme këtë marrëdhënie të dyfishtë. E ndeshim fjalën “ime” dy herë në tekstin tonë, sikur Krishti ta nënvizonte me ngazëllim faktin që Kisha është pronë e Tij. “E gjente ëndjen e Tij me bijtë e njerëzve”, sepse pikërisht këta bij njerëzish ishin të zgjedhurit e Tij. Ai, Bariu, kërkonte delet sepse ato ishin delet ''e Tij. ''Ai kishte dalë “të kërkonte dhe të shpëtonte ata që kishte humbur”, sepse ata që kishin humbur ishin'' të Tijtë'' shumë kohë përpara se të humbnin ose t’i humbnin Atij. Kisha është pronë ekskluzive e Perëndisë dhe askush tjetër nuk mund të pretendojë pjesë në këtë pronë ose të kërkojë pjesë të dashurisë e saj. Jezus, kisha jote është e lumtur që gjërat janë kështu! Çdo frymë besimtari le të pijë ujë nga puset e ngushëllimit! Shpirti im, Jezusi është afër teje i lidhur me ty në një marrëdhënie; Krishti është i dashur për ty sepse me Atë të lidh lidhja martesore. Shihe se si i bashkon duart e Tij me tuat duke të thënë, “Motra ''ime, ''nusja'' ime''”. Vëreji dy kapëset e shenjta me të cilat Zoti yt të shtrëngon nga të dyja anët duke mos mundur dhe duke mos dashur të të lëshojë më! O e dashura ime, mos vono që t’i përgjigjesh flakës së shenjtë të dashurisë së Tij!

Mëngjes dhe Mbrëmje/6 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:38:19 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 6}}

====Mëngjes, 6 Janar====

''“Të gjithë ankthin tuaj hidheni mbi Të, sepse Ai merakoset për ju.”''

'''1 Pjetrit 5:7'''

Pa dyshim mënyra më e mirë për lehtësimin e vuajtjeve është kur secili prej nesh ndjen se “Ai merakoset për mua”. I Krishterë, mos e çndero besimin tënd duke pasur gjithmonë një pamje të shqetësuar; eja e hidhi barrët e tua mbi Zotin tënd. Ty po të dridhen leqet e këmbëve nën peshën e një barre që për Atin tënd është e lehtë pupël. Ajo që për ty është një barrë shtypëse, për Të është më e lehtë se ajri. E ku ka gjë më të ëmbël se sa të

“Lëshohesh në krahët e Perëndisë, 
Dhe të mos njohësh vullnet tjetër veç atij të Hyjnisë.”

Ki durim o fëmijë i vuajtjes, se Perëndia nuk të ka harruar në përkujdesjen e Tij. Ai që ushqen harabelat, do të të pajisë me çdo gjë që të nevojitet. Mos u struk në dëshpërim, por vazhdo të shpresosh, kurrë mos e këput fillin e shpresës. Merr krahët e besimit kundrejt detit të halleve, dhe kështu ti do t’i japësh fund mundimeve të tua. ''Është'' Njëri që merakoset për ju. Shikimi i Tij është mbi ty, zemra e Tij rreh me keqardhje për mjerimin tënd, dhe krahu i Tij i gjithëfuqishëm do të shtrihet për të të sjellë ndihmën aq të nevojshme. Reja më e errët do të shpërndahet në një shi mëshire. Mugëtira më e sterrosur do t’ia lërë vendin mëngjesit. Dhe nëse bën pjesë në familjen e Tij, Ai do të të fashojë plagët dhe do të të shërojë zemrën tënde të thyer. Mos dysho në hirin e Tij për shkak të mundimeve të tua, por beso se Ai të do me të njëjtën dashuri si në kohë të lumtura ashtu edhe në periudha vështirësish. Sa e mbushur me paqe dhe e qetë do të ishte jeta juaj nëse do t’ia linit shqetësimet tuaja Perëndisë së përkujdesjes! Me pak vaj në poçen e baltës dhe me një grusht miell në fund të fuçisë, Elia i mbijetoi zisë së bukës, dhe e njëjta gjë do të ndodhë edhe me ju! Nëse Perëndia merakoset për ty, atëherë përse merakosesh edhe ti? Si mund t’ia besosh Atij frymën tënde kur nuk ia beson dot trupin? Ai kurrë nuk i ka refuzuar barrët tuaja, Ai kurrë nuk është thyer nën peshën e tyre. Eja pra fryma ime, hiq dorë nga merakosja grricëse dhe lëri të gjitha shqetësimet në duart e Perëndisë së hirit.

====Mbrëmje====

''“Dora e Zotit u vu mbi mua…”''

'''Ezekieli 33:22'''

Kur bie ''gjykimi'', mund të ndodhë edhe kjo, dhe nëse është kështu, është detyra ime të shqyrtoj arsyen e ndëshkimit hyjnor dhe ta duroj purtekën ndreqëse dhe Perëndinë që e caktoi atë. Nuk jam i vetmi që është ndëshkuar në mes të natës; i nënshtrohem me gëzim vuajtjes dhe bëj kujdes që të nxjerr mësim prej ndëshkimit. Mirëpo, dorën e Zotit mund ta ndjej edhe në një mënyrë tjetër, duke më forcuar zemrën dhe duke më lartuar shpirtin drejt gjërave të përjetshme. Ah, sikur ta ndjeja Zotin duke u marrë me mua pikërisht në këtë mënyrë! Një ndjesi pranie dhe banimi hyjnor e ngre frymën time drejt qiellit si mbi krahë shqiponjash. Në çaste të tilla mbushemi deri në buzë me gëzim frymëror dhe i harrojmë shqetësimet e hallet e tokës; e padukshmja na duket më afër ndërsa e dukshmja e humbet forcën e saj tërheqëse; trupi shërbëtor pret në këmbë të kodrës, ndërsa fryma zotëri adhuron në majë të saj në prani të Zotit. Oh, bëmëni të denjë për një kohë të shenjtë përbashkësie hyjnore sonte! Zoti e di se sa shumë nevojë kam për të tani! Hiret e mia janë ligështuar, prishja ime tërbohet, besimi im është i dobët dhe përkushtimi im është më i ftohtë se kurrë: këto janë arsyet se përse duhet të më përkëdhelë dora e Tij shëruese. Dora e Tij mund të më ftohë zjarrminë e ballit dhe të më qetësojë rrëmujën e zemrës që më rreh aq fort. Ajo dorë e djathtë e lavdishme që i dha formë dheut e krijon nga e para mendjen time, dora e palodhur që mban shtyllat e rruzullit ma ngre lart shpirtin, dora e dashur që i shtrëngon fort gjithë shenjtorët më ushqen, ndërsa dora e fuqishme që bën copë-copë armikun triumfon mbi mëkatet e mia. Përse të mos e ndjej atë dorë teksa më prek sonte? Eja fryma ime, drejtoju Perëndisë tënd me lutje të fuqishme sepse duart e Jezusit u shpuan për shpengimin tënd, dhe me siguri do të ndjesh mbi ty të njëjtën dorë që dikur preku Danielin dhe e uli në gjunjë që të mund të shihte vizionet e Zotit.

Mëngjes dhe Mbrëmje/5 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:37:50 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 5}}

====Mëngjes====

''“Dhe Perëndia pa që drita ishte e mirë; dhe Perëndia e ndau dritën nga errësira.”''

'''Zanafilla 1:4'''

Mund të themi se drita është e mirë sepse shpërtheu nga urdhri dashamirës: “U bëftë drita!” Ne që kënaqemi me dritën duhet të jemi më tepër mirënjohës për të dhe duhet ta shohim më shumë Perëndinë në të dhe përmes saj. Solomoni na thotë që drita ''natyrore ''është e ëmbël, por drita e'' ungjillit'' është pafundësisht më e shtrenjtë sepse na zbulon gjërat e përjetshme dhe i shërben natyrës sonë të pavdekshme. Kur Fryma e Shenjtë na mbush me dritën ''frymërore ''dhe na i hap sytë për të parë lavdinë e Perëndisë në fytyrën e Jezus Krishtit, ne fillojmë ta shohim mëkatin ashtu siç është në të vërtetë dhe veten tonë ashtu siç jemi në realitet. E shohim Perëndinë, Shumë të Shenjtin, ashtu siç na e zbulon veten, planin e mëshirës ashtu siç na e shpjegon Ai, dhe botën të marrë formë ashtu siç na e përshkruan Fjala. Drita frymërore ka plot rreze dhe shumë ngjyra ylberi, por çfarëdo qofshin ato, njohuri, gëzim, shenjtëri ose jetë, janë të gjitha frymërisht të mira. Nëse për dritën që e marrim në këtë mënyrë themi se është e mirë, aq më e mirë do të jetë drita'' qiellore'' dhe aq më i lavdishëm do të jetë vendi ku Ai e shfaq Veten ashtu siç është. O Zot, meqë Drita është e mirë, Ti që je Drita e vërtetë na jep më shumë prej saj dhe më shumë prej vetes Tënde.

Sapo vjen një gjë e mirë në botë, menjëherë lind ''nevoja e ndarjes''. Drita dhe errësira nuk kanë përbashkësi; ato i ka ndarë Perëndia dhe nuk duhen ngatërruar me njëra-tjetrën. Bijtë e dritës nuk duhet të kenë përbashkësi me veprat, doktrinat ose gënjeshtrat e errësirës. Fëmijët e ditës duhet të jenë të përkorë, të ndershëm dhe të guximshëm në punën e Zotit, duke ia lënë veprat e errësirës atyre që do të banojnë përjetësisht në të. Nëpërmjet disiplinës Kishat tona duhet të ndajnë dritën nga errësira dhe ne duhet të bëjmë të njëjtën gjë duke u ndarë në mënyrë te prerë nga bota. Në gjykim, veprim, dëgjim, mësim, shoqërim duhet të bëjmë dallimin mes të çmuarës dhe të fëlliqurës dhe të ruajmë dallimin e madh që bëri Zoti në ditën e parë të botës. O Zoti Jezus, qofsh drita jonë gjatë gjithë kësaj dite sepse drita Jote është drita e njerëzve.

====Mbrëmje====

''“Dhe Perëndia pa që drita…”''

'''Zanafilla 1:4'''

Sot në mëngjes pamë mirësinë e dritës dhe se si Perëndia e ndau atë nga errësira, ndërsa tani do të shohim vëmendjen e veçantë që Perëndia i kushtoi dritës. “Perëndia e pa dritën” – Ai e vështroi atë me kënaqësi, duke e soditur me ëndje, dhe e pa që “ishte e mirë”. I dashur lexues, nëse Perëndia ka hedhur dritë mbi ty, Ai e vështron atë dritë me interes të veçantë, ngaqë jo vetëm është e dashur për Të si vepra e duarve të Tij, por edhe sepse ngjan me Të, sepse “Ai është dritë”. Është kënaqësi për besimtarin kur e di se sytë e Perëndisë po e vështrojnë me kaq dashamirësi atë vepër hiri që Ai vetë e ka nisur. Ai kurrë nuk i heq sytë nga thesaret që ka vendosur në enët tona prej balte. Ka raste kur nuk mund ta shohim dritën, por ''Perëndia ''e sheh atë përherë, duke e parë shumë më qartë sesa ne vetë. Është më mirë kur gjyqtari e sheh pafajësinë time sesa kur unë mendoj se e shoh atë. Ndihem më i lehtësuar kur e di se jam pjesë e popullit të Perëndisë, por edhe në e ditsha edhe në mos e ditsha, nëse këtë e di Perëndia, unë prapë se prapë ndihem i sigurt. Ky është themeli im: “Perëndia i njeh të vetët”. Ti mund të psherëtish e të rënkosh për shkak të mëkatit të lindur dhe të vajtosh për shkak të errësirës ku dergjesh, e megjithatë Zoti e sheh “dritën” në zemrën tënde sepse Ai vetë e ka vendosur aty. Në fakt, nuk ka vranësirë dhe zymtësi në frymën tënde që mund ta fshehë dritën tënde nga shikimi i Tij plot hir. Perëndia e sheh “dritën” brenda teje edhe nëse je i shkurajuar sa s’mban më, madje edhe po të jesh mposhtur nga dëshpërimi, mjafton që fryma jote ta dëshirojë Krishtin dhe të kërkojë prehjen e veprës së Tij të përfunduar. Jo vetëm që e'' sheh'' atë, por edhe ''ruan'' atë brenda jush. “Unë, Zoti, e ruaj atë!” Ky është një mendim tepër i shtrenjtë për ata që pasi e kanë ruajtur dhe mbrojtur me plot përkujdesje dritën, ndihen tashmë të pafuqishëm për ta bërë një gjë të tillë. Një ditë Ai do ta kthejë dritën e ruajtur nga hiri i Tij në shkëlqimin e mesditës dhe në plotësinë e lavdisë së Tij. Drita brenda nesh është agimi i përjetësisë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/4 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:37:30 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 4}}

====Mëngjes====

''“Rrituni në hirin dhe njohjen e Zotit tonë dhe Shpëtimtarit Jezus Krisht.”''

'''2 Pjetrit 3:18'''

“Rrituni në hir”—jo vetëm në një hir, por në të ''gjithë ''hirin. Rrituni në atë hirin themelor që është'' besimi.'' Besoni në të gjitha premtimet edhe më fort sesa keni besuar deri dje. U rrittë besimi juaj në plotësi, qëndrueshmëri, thjeshtësi. Rrituni gjithashtu në ''dashuri. ''Lutuni që dashuria juaj të bëhet më e gjerë, më e thellë, më praktike dhe të influencojë çdo mendim, fjalë a vepër tuajën. Po ashtu rrituni në çdo'' përulësi.'' Përpiquni të rrini sa më poshtë dhe njiheni sa më mirë pavlefshmërinë tuaj. Teksa zhyteni gjithnjë e më ''thellë'' në përulësi përpiquni njëkohësisht që të ngjiteni lart duke qenë sa më afër Perëndisë në lutje dhe duke pasur një përbashkësi sa më intime me Jezusin. Perëndia Frymë e Shenjtë, ju bëftë të aftë që të “''rriteni në njohjen e Zotit dhe Shpëtimtarit tonë''”. Ai që nuk rritet në njohjen e Jezusit është duke refuzuar bekimet e Perëndisë. Ta njohësh Atë është “jetë e përjetshme” dhe të përparosh në njohjen e Tij do të thotë t’i shtosh lumturi zemrës. Ai që nuk digjet nga dëshira për të ditur më shumë për Krishtin nuk e ka njohur ende Jezusin e vërtetë. Kujtdo që ka pirë nga kjo verë do t’i shtohet edhe më shumë etja për të, sepse megjithëse Krishti të kënaq, kënaqësia e Tij është e tillë që nuk të vel, por përkundrazi ta shton oreksin për të. Nëse e njeh dashurinë e Jezusit, atëherë ashtu si dreri që rend në kërkim të ujërave edhe ju do të kërkoni të pini gjithnjë e më shumë nga uji i Tij. Nëse nuk dëshiron ta njohësh Atë më nga afër, atëherë nuk e do Atë sepse dashuria e vërtetë të klith nga përbrenda: “Afroju, Afroju!” Mungesa e Krishtit kthehet në një ferr të vërtetë, por prania e Jezusit është vetë parajsa. Mos gjetshi kënaqësi pa e njohur më thellë Jezusin! Përpiquni ta njihni më mirë Atë në natyrën e Tij hyjnore, në marrëdhënien e Tij njerëzore, në veprën e Tij të përfunduar, në vdekjen e Tij, në ringjalljen e Tij, në ndërmjetësimin e lavdishëm që Ai bën për ne edhe në këto çaste, në kthimin e Tij të ardhshëm mbretëror. Kapuni fort pas Kryqit dhe hulumtoni misteret e plagëve të Tij. Shtimi i dashurisë për Jezusin dhe njohja më e përsosur e dashurisë së Tij për ne është mënyra më e mirë për të parë nëse vërtetë po rritemi në hir.

====Mbrëmje====

''“Jozefi i njohu vëllezërit e tij, por ata nuk e njohën atë.”''

'''Zanafilla 42:8'''

Sot në mëngjes shprehëm dëshirën për t’u rritur në njohjen tonë me Zotin Jezus, por do të ishte mirë të trajtonim një temë të ngjashme e pikërisht ''njohjen tonë nga ana e Jozefit hyjnor.'' Fatmirësisht kjo njohje është më e hershme dhe ka nisur shumë kohë përpara se ne të kishim njohurinë më të vogël rreth Tij. “Dhe sytë e tu panë masën pa trajtë të trupit tim, dhe në librin tënd ishin shkruar ditët që ishin caktuar për mua, megjithëse asnjë prej tyre nuk ekzistonte ende”. Përpara se të ekzistonim në botë, ne ekzistonim në zemrën e Tij. Kur ishim armiqtë e Tij, Ai na njihte neve, mjerimin tonë, çmendurinë tonë dhe ligësinë tonë. Kur qamë me lot të hidhur zemërthyer në pendesë dhe e pamë atë veç si sundimtar dhe gjykatës, ai na pa neve si vëllezër shumë të dashur dhe nga brenda digjej nga dëshira për ne. Ai asnjëherë nuk i keqkuptoi të zgjedhurit e tij, por gjithmonë i pa ata si objektet e dashamirësisë së Tij të pafundme. “Zoti i njeh të vetët”, kjo frazë është po aq e vërtetë për bijtë plëngprishës që ushqejnë derrat sa edhe për fëmijët që ulen tryezën e Atit.

Por, fatkeqësisht ne nuk e njohëm Vëllain tonë mbretëror dhe prej padijes sonë rrodhi një mori mëkatesh. Ne i mbajtëm zemrat tona larg Tij dhe nuk e qasëm Atë në dashurinë tonë. Ne nuk besuam në Të dhe as nuk e nderuam me dashuri. Dielli i Drejtësisë shkëlqeu mbi ne dhe ne as që e dalluam Atë. Qielli zbriti në tokë dhe toka as që e vuri re fare. Lëvduar qoftë Perëndia që ato ditë kanë mbaruar. Ne sapo kemi filluar ta studiojmë, por Ai na njeh fije e për pe. Fakti që padija nuk është në anën e Tij është një bekim i vërtetë sepse përndryshe do ta kishim pisk punën. Ai nuk do të na thotë neve: “Unë s’ju kam njohur kurrë”, por do të shpallë emrat tanë në ditën e shfaqjes së Tij dhe ndërkohë do të na zbulohet ashtu si nuk është zbuluar kurrë me botën.

Mëngjes dhe Mbrëmje/3 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:37:11 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 3}}

====Mbrëmje====

''“Do të të bëj aleancën e popullit.”''

'''Isaia 49:8'''

Vetë Jezus Krishti është forma dhe përmbajtja e besëlidhjes dhe njëri nga dhuratat e saj. Ai është pasuria e çdo besimtari. Besimtar, a mund ta vlerësosh atë çfarë ke marrë në Krishtin? “Në Të banon trupërisht e gjithë plotësia e Hyjnisë”. Mendoni rreth fjalës “Perëndi” dhe pafundësisë së përmbledhur në të dhe pastaj meditoni rreth “njeriut të përsosur” me gjithë bukurinë e Tij, sepse gjithçka që kishte ose mund të ketë Krishti, si njeri dhe si Perëndi, është e jotja, si një favor falas prej Krishtit që të është bërë ty për të qenë zotërimi yt përjetë. I lumi Zoti ynë Jezus duke qenë Perëndi është njëherësh i gjithëdijshëm, i gjithëpranishëm, i gjithëfuqishëm. A nuk lehtësohesh duke e ditur se të gjitha këto atribute të lavdishme janë gjithashtu edhe të tuat? A nuk ka fuqi Ai? Ajo fuqi është jotja për të të mbështetur dhe forcuar, për të mposhtur armiqtë dhe për të të ruajtur deri në fund të ditëve. A nuk ka dashuri Ai? Atëherë dije se nuk ka një pikë dashuri në zemrën e Tij që nuk është jotja, madje mund të zhytesh në oqeanin e pafund të dashurisë së Tij, bile mund të thuash për të gjithë atë dashuri: “Është e gjitha imja!” A nuk është e Tija drejtësia? Në pamje të parë mund të duket një atribut i ashpër, por edhe ajo është jotja, sepse falë asaj drejtësie, Ai do të bëjë të mundur që gjithë premtimet e besëlidhjes së hirit të bëhen të sigurta për ty. Gjithçka që Ai kishte si njeriu i përsosur është e jotja. Duke qenë njeriu i përsosur, mbi Të qëndron kënaqësia e Atit. Ai u pranua nga Më i Larti. O besimtar, pranimi i Krishtit nga ana e Perëndisë është edhe pranimi yt, sepse a nuk e di ti që dashuria e derdhur nga Ati mbi Krishtin e përsosur tashmë po derdhet mbi ty? Kjo sepse të gjitha veprat e Krishtit janë të tuat tashmë. Drejtësia e përsosur fryt i veprës së Krishtit, kur përmes jetës së Tij të panjollë e zbatoi dhe e nderoi ligjin, është jotja dhe të është veshur ty. Krishti është në besëlidhje.

“Perëndia im i yti jam, hyjnor ngushëllimi! 
Çfarë bekimi të di se Shpëtimtari është i imi! 
Në Qengjin hyjnor i lumtur jam tre herë, 
Dhe n’tingullin e emrit t’Tij vall’zon e imja zemër.”

====Mbrëmje====

''“Zëri i atij që bërtet në shkretëtirë: Përgatisni udhën e Zotit, të drejta bëjini shtigjet e Tij!”''

'''Lluka 3:4'''

Zëri që bërtiste në shkretëtirë kërkonte ''një udhë për Zotin, një udhë të përgatitur, madje një udhë të përgatitur në shkretëtirë.'' Unë do të jem i vëmendshëm ndaj fjalës së Mësuesit tim duke i hapur Atij një udhë në zemrën time, ndërtuar me anë të punimeve të hirit, përmes shkretëtirës së natyrës sime. Duhet t’i kushtoj vëmendjen më të madhe katër udhëzimeve që gjenden në këtë tekst.

''Çdo luginë do të lartësohet!'' Duhet hequr dorë nga mendimet e ulëta dhe lajkatare rreth Perëndisë, dyshimeve dhe dëshpërimit i duhen treguar udhët, ndërsa egoizmit dhe dëshirave të mishit i duhet qëndruar sa më larg. Mbi luginat e thella duhet ngritur udha e lavdishme e hirit.

''Çdo mal e kodër do të sheshohet!'' Duhet sheshuar vetëmjaftueshmëria krenare e krijesës dhe vetëdrejtësia mburravece nëse duam të ndërtojmë autostradën ku do të kalojë Mbreti i Mbretërve. Përbashkësia hyjnore kurrsesi nuk mund t’u dhurohet mëkatarëve arrogantë e krenarë. Zoti i respekton të vegjlit dhe i viziton zemërpenduarit, por kryelartët Atij i ngjallin neveri. Fryma ime, lutu Frymës së Shenjtë që të më ndreqë në këtë drejtim.

''Udhët e shtrembra do të drejtohen!'' Zemra e lëkundur duhet të marrë një shteg të drejtë vendimi për Perëndinë të përvijuar qartë nga shenjtëria. Njerëzit me dy mendje janë të huaj për Zotin e së vërtetës. Fryma ime, bëj kujdes që në të gjitha gjërat të jesh i sinqertë dhe i vërtetë duke qenë se mbi ty janë sytë e Perëndisë që hulumton zemrat.
Udhët me gropa do të sheshohen! Duhen hequr pengesat e mëkatit dhe duhen shkulur ferrat dhe drizat e rebelimit. Një vizitor kaq i madh nuk ka pse të shkelë në rrugë plot baltë ose të kalojë nëpër shtigje dhish kur vjen t’i nderojë beniaminët e vet me praninë e Tij. Ah, sikur këtë mbrëmje Zoti të gjente në zemrën time një autostradë të ndërtuar nga hiri i Tij dhe kështu të përparonte në mënyrë fitimtare drejt pjesëve më të thella të shpirtit tim, nga fillimi i këtij viti e deri në fund të tij.

Mëngjes dhe Mbrëmje/31 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:34:33 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 31}} ====Mëngjes==== ''“Zoti drejtësia jonë.”'' '''Jeremiah 23:6''' Oh, ç’paqe, qetësi dhe lehtësim të madh e mbush të Krishterin sa h...

{{info|Morning and Evening/January 31}}

====Mëngjes====

''“Zoti drejtësia jonë.”''

'''Jeremiah 23:6'''

Oh, ç’paqe, qetësi dhe lehtësim të madh e mbush të Krishterin sa herë që mendon rreth drejtësisë së përsosur të Krishtit! Sa shpesh ndodh që të shenjtët e Perëndisë janë zemërlëshuar e të trishtuar? Nuk mendoj se ata duhet të bien në këtë gjendje. Nuk mendoj se atyre do t’u ndodhte kështu po t’i mbanin gjithnjë sytë tek përsosmëria e Krishtit. Ka disa që flasin gjithë kohës për prishjen, dhe shthurjen e zemrës, dhe ligësinë e lindur të frymës. Kjo është shumë e vërtetë, por pse të mos shkojmë pak më tutje dhe t’i kujtojmë vetes se jemi “të përsosur në Krishtin Jezus”. Nuk është për t’u habitur që ata që e kanë mendjen tek prishja e tyre kanë një pamje kaq të pikëlluar, por po t’i kujtonim vetes se “Krishti është bërë drejtësi për ne”, me siguri që do të na përmirësohej humori. Nuk ka shqetësim që të më mundojë, madje edhe sikur vetë Satani të më sulmonte! Megjithëse kjo jetë mund të ketë shumë gjëra të tjera për t’u përballuar përpara se të ngjitem ne qiell, ato janë bërë të gjitha për mua në besëlidhjen e hirit hyjnor, nuk ka asgjë që të më mungojë në Zotin tim, sepse Krishti e ka kryer veprën e Tij një herë e përgjithmonë. Mbi kryq Ai tha: “U krye!”, dhe nëse u krye atëherë unë jam i plotë në Të dhe mund të gëzohem me gëzim të patregueshëm dhe plot me lavdi: “Duke pasur jo drejtësinë time që është nga ligji, por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia, me anë të besimit”. Në këtë anë të qiellit nuk do gjeni njerëz më të shenjtë sesa ata që e njësh me zemrën doktrinën e drejtësisë së Krishtit. Kur besimtari thotë: “Unë jetoj vetëm në Krishtin, mbështetem vetëm tek Ai për shpëtimin tim, dhe besoj se sado i padenjë qofsha, jam prapë se prapë i shpëtuar në Krishtin”, atëherë ngrihet si motiv falënderimi ky mendim i tij: “Vallë, për këtë mund të jetoj tjetër përveç Krishtit? A nuk do ta dua dhe t’i shërbej Atij, meqenëse jam shpëtuar nga meritat e Tij?” “Sepse dashuria e Krishtit na shtrëngon, me qëllim që ata të cilët jetojnë, të mos jetojnë që sot e tutje për veten e tyre, po për atë që vdiq dhe u ringjall për ta”. Nëse jemi shpëtuar nga drejtësia me të cilën jemi veshur, kjo drejtësi do të jetë për ne më e shtrenjtë sesa bebja e syrit.

====Mbrëmje====

''“Atëherë Ahimatsi filloi të vrapojë nëpër rrugën e fushës dhe e kaloi Etiopasin.”''

'''2 Samuelit 18:23'''

Nuk është e rëndësishme vetëm të vraposh, por më e rëndësishme është rruga që ti përshkon: këmbë të shpejta që rendin kodrave e luginave nuk mund ta ruajnë ritmin e një udhëtari më të ngadaltë që ecën fushave. Si i kam punët me udhëtimin tim frymëror? A po i ngjitem me vështirësi kodrës së veprave të mia dhe a po zbres përroskave të turpeve dhe përpjekjeve të mia, apo po vrapoj në shtegun e sheshtë të “Beso dhe jeto”? Sa gjë e bekuar është të presësh në Zotin me anë të besimit! Fryma vrapon pa u lodhur dhe ecën pa u rraskapitur në rrugën e besimit. Krishti Jezus është udha e jetës, dhe ai është një shteg i drejtë, një rrugë e kënaqshme, një xhade e përshtatshme për këmbët e lëshuara dhe gjunjët e dobët të mëkatarëve fërgëllues: a jam duke ecur në këtë rrugë ose jam duke u joshur prej një shtegu, si ai që mund të më premtojnë dredhitë e klerit ose metafizika? Lexoj për rrugën e shenjtërisë se shtegtari, edhe sikur të ishte i pamend nuk do ta ngatërrojë atë, a nuk jam çliruar nga arsyeja krenare dhe jam sjellë porsi një fëmijë i vogël që të mbështetem në dashurinë dhe gjakun e Jezusit? Nëse është kështu, me anë të hirit të Zotit do t’ia kaloj vrapuesit më të fortë që ka zgjedhur një tjetër shteg. Duhet ta kujtoj këtë të vërtetë për fitimin tim në mes të shqetësimeve dhe nevojave të mia të përditshme. Të shkoja menjëherë tek Perëndia do të ishte gjëja më e zgjuar që do të mund të bëja në këtë rast, pa u sjellë rreth e për qark më parë tek ky apo ai mik. Ai i njeh nevojat e mia dhe mund t’i lehtësojë ato; kujt vallë tjetër mund t’i drejtohem përveçse Atij përmes thirrjes së drejtpërdrejtë të lutjes dhe argumentit të çiltër të premtimit. “Rruga e sheshtë i bën të gjithë vrapues”. Unë nuk kam pse humbas kohë duke folur me shërbëtorët kur mund të shkoj drejt e tek Zoti i tyre. Gjatë leximit të kësaj pjese vura re se në qoftë se njerëzit hahen me njeri-tjetrin në punë të përditshme dhe gjithmonë njëri ia kalon tjetrit, unë duhet të kem zellin solemn për të vrapuar në mënyrë që të fitoj. Zot, më ndihmo t’i ngjesh ijët e mendjes sime, dhe të mund të nxitoj përpara drejt çmimit të thirrjes sime të lartë të Perëndisë në Krishtin Jezus.

Mëngjes dhe Mbrëmje/30 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:33:12 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 30}} ====Mëngjes==== ''“Kur të dëgjosh një zhurmë hapash në majat e manave, hidhu menjëherë në sulm.”'' '''2 Samuelit 5:24''' Pjesëtar...

{{info|Morning and Evening/January 30}}

====Mëngjes====

''“Kur të dëgjosh një zhurmë hapash në majat e manave, hidhu menjëherë në sulm.”''

'''2 Samuelit 5:24'''

Pjesëtarët e Kishës së Krishtit duhet të jenë njerëz të lutjes, përherë në kërkim të vajosjes së të Shenjtit mbi zemrat e tyre, me qëllim që të vijë mbretëria e Krishtit dhe që “vullneti i Tij të bëhet në tokë si edhe në qiell”. Mirëpo, ka edhe kohë të tjera kur Perëndia duket se e favorizon veçanërisht Sionin, kohë të cilat duhet të jenë për ta si “një zhurmë hapash në majat e manave”. Prandaj, duhet të jemi dyfish lutës, dyfish të zellshëm, duke luftuar më shumë përpara fronit sesa kemi bërë deri tani. Veprimi atëherë duhet të jetë i menjëhershëm dhe i fuqishëm. Batica është në të ardhur, le të notojmë pa mënuar si burrat drejt bregut. Ah, ku janë ato derdhjet e frymës si në Rrëshajat dhe veprat e Rrëshajave! I Krishterë, ka disa periudha kur në ty ti “e dëgjon një zhurmë hapash në majat e manave”. Ato janë kohë kur ti je i fuqishëm në lutje, Fryma e Perëndisë të fal gëzim dhe hare, Shkrimi zbërthehet lehtësisht, premtimet vihen në zbatim, ti ecën në dritën e fytyrës së Perëndisë, ndihesh veçanërisht i lirë dhe i papenguar në kohën tënde të qetë, dhe ke më shumë intimitet në përbashkësinë me Krishtin sesa ke pasur ndonjëherë. Tani, në periudha kaq të gëzueshme, kur e dëgjon “zhurmën e hapave mbi majat e manave”, dije se është koha për sulm, tani është koha për të hequr qafe ndonjë zakon të keq ndërsa Perëndia Frymë e Shenjtë të ndihmon në dobësitë e tua. Shpalos velat, por kujto këngën që e këndon here pas here—

“Velat mundem vetëm t’i shpalos; 
Ti dhe vetëm Ti sjell er’n e mbar’ që ato i gufon.”

Vetëm bëj kujdes që t’i kesh shpalosur velat. Kujdes se mos e humbet erën e mbarë për mungesë përgatitjeje për të. Kërko ndihmën e Perëndisë që të jesh më i zellshëm në detyrë kur të kanë bërë më të forte në besim, që të jesh më i qëndrueshëm në lutje kur ke më shumë mundësi për të dalë përpara fronit, që të jesh i shenjtë në bashkëbisedimet e tua teksa jeton gjithnjë e më afër Krishtit.

====Mbrëmje====

''“Në të edhe kemi qenë zgjedhur për një trashëgimi.”''

'''Efesianët 1:11'''

Kur Jezusi e dha veten për ne, bashkë me jetën Ai na dha të drejtat dhe privilegjet që i përkisnin; kështu që tashmë, megjithëse Perëndi i përjetshëm, Ai ka të drejta themelore të cilat asnjë krijesë nuk i pretendon dot, e megjithatë duke qenë Jezusi, Ndërmjetësuesi dhe Kreu përbashkues i besëlidhjes së hirit, Ai nuk ka asnjë trashëgimi të cilën të mos e ndajë me ne. Të gjitha frytet e lavdishme të bindjes së Tij deri në vdekje janë tashmë zotërimet e përbashkëta të gjithë atyre që janë në Të, dhe në emrin e të cilëve Ai e përmbushi vullnetin hyjnor. Shihni se si hyn në lavdi, por Ai nuk e bën këtë vetëm për veten sepse është shkruar: “Krishti hyri si pararendës ''për ne''” (Heb. 6: 20). Vallë, a nuk qëndron Ai në praninë e Perëndisë? “Ai paraqitet në praninë e Perëndisë'' për ne''” (Heb. 9:24). Shqyrtoje këtë, besimtar. Ti në vetvete nuk ke asnjë të drejtë për të hyrë në parajsë: e drejta jote gjendet në Krishtin. Nëse je falur, je falur përmes gjakut ''të Tij;'' nëse je shfajësuar, je shfajësuar përmes drejtësisë'' së Tij''; nëse je shenjtëruar, kjo ka ndodhur për shkak se ''Ai ''është bërë shenjtëria jote; nëse nuk bie dot, kjo ndodh për shkak se ruhesh në Krishtin Jezus; dhe nëse je përsosur sado pak, kjo ka ndodhur për shkak se je i plotë'' në Të''. Kështu Jezusi madhërohet sepse gjithçka është në Të dhe prej Tij. Kështu trashëgimia bëhet e sigurt për ne, sepse është fryti i veprës së Tij. Kështu çdo bekim është më i ëmbël, dhe madje edhe vetë qielli është më i ndritshëm sepse Jezusi është i Dashuri ynë “në të cilin” kemi siguruar gjithçka. Vallë, a ka ndonjë që do të mund t’i vlerësonte zotërimet tona hyjnore? Pesho pasuritë e Krishtit me peshore dhe vëri thesaret e Tij në kandar dhe pastaj mos harro të llogarisësh thesaret që i takojnë shenjtorëve. Preke fundin e detit të gëzimit të Krishtit dhe pastaj shpreso të marrësh me mend lumturinë që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan Atë. Kapërceji kufijtë e zotërimeve të Krishtit dhe pastaj ëndërro për një cak të trashëgimisë së dëlirë të të zgjedhurve. “Të gjitha gjërat janë tuajat sepse ju jeni të Krishtit dhe Krishti është i Perëndisë.”

Mëngjes dhe Mbrëmje/29 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:31:11 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 29}} ====Mëngjes==== ''“Gjërave që nuk shihen.”'' '''2 Korintasve 4:18''' Është mirë që gjatë shtegtimit tonë të Krishterë t’i mbaj...

Mëngjes dhe Mbrëmje/28 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:29:08 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 28}} ====Mëngjes==== ''“Të përsosur në Krishtin Jezus.”'' '''Kolosianëve 1:28''' A nuk e ndjen në vetë frymën tënde se je ende shumë l...

{{info|Morning and Evening/January 28}}

====Mëngjes====

''“Të përsosur në Krishtin Jezus.”''

'''Kolosianëve 1:28'''

A nuk e ndjen në vetë frymën tënde se je ende shumë larg përsosmërisë? A nuk ta mëson këtë vallë jeta e përditshme? Çdo lot që rrjedh prej syrit tënd qan “papërsosmëri”, çdo psherëtimë që të del nga zemra thërret “papërsosmëri”, çdo fjalë e vrazhdë që del prej buzëve të tua shqipton “papërsosmëri”. E ke qëmtuar aq shpesh zemrën tënde sa që e di se as për një çast nuk mund të ëndërrosh për ndonjë farë përsosmërie ''në ty.'' Mirëpo, pikërisht në mes të këtij ndërgjegjësimi të trishtuar për mungesën e përsosmërisë vjen ngushëllimi: ti je “i përsosur'' në Krishtin Jezus''”. Në sytë e Perëndisë ti je “i plotë në Të”, ''madje që tani'' je “bërë i pëlqyer në të dashurin Birin e tij”. Por ekziston një përsosmëri tjetër që mbetet ende për t’u përmbushur, e cila është e sigurt për të gjithë trashëgimtarët. A nuk është kënaqësi të shohim përpara drejt kohës kur çdo njollë mëkati do të hiqet nga besimtarët dhe ata do të paraqiten të patëmetë përpara fronit, pa njolla a rrudha e të tjera si këto? Atëherë Kisha e Krishtit do të jetë kaq e pastër sa që as syri i të Gjithëfuqishmit nuk do të mund të gjejë një njollë a të metë tek ajo. Do të jetë kaq e shenjtë dhe e lavdishme sa Xhozef Harti nuk ekzagjeroi aspak kur tha—

“Me petkat e Shpëtimtarit tim veshur 
I shenjtë si vetë I Shenjti jam.”

Atëherë ne do të njohim, shijojmë dhe ndjejmë lumturinë që përmban në vetvete një frazë sa e shkurtër aq edhe e pamasë “Të plotë në Krishtin”. Vetëm atëherë do të kuptojmë plotësisht lartësinë dhe thellësinë e shpëtimit në Krishtin. A nuk të drithërohet zemra nga gëzimi nga një mendim i tillë? I zi siç je sot, një ditë ti do të bëhesh i bardhë si bora; i fëlliqur siç je tani, ti do të pastrohesh. Oh, sa i mrekullueshëm është ky shpëtim! Krishti e merr një krimb dhe e shndërron atë në engjëll, Ai e merr një gjë të zezë dhe të shformuar dhe e bën atë të shkëlqejë nga pastërtia dhe të jetë e pakrahasueshme në lavdinë e Tij, e pashoqe në bukurinë e Tij dhe e denjë të shoqërohet me serafimët. O fryma ime, ngrihu dhe admiroje këtë të vërtetë të bekuar të përsosmërisë në Krishtin!

====Mbrëmje====

''“Dhe barinjtë u kthyen, duke përlëvduar dhe lavdëruar Perëndinë për të gjitha gjërat që kishin dëgjuar dhe parë, ashtu si u ishte thënë atyre.”''

'''Lluka 2:20'''

Kujt po i thurnin lavde barinjtë? Ata ''e lavdëruan Perëndinë për gjitha gjërat që kishin dëgjuar'', pra për sihariqin e gëzueshëm të lindjes së Shpëtimtarit. Le ta ndjekim shembullin e tyre, le t’ia marrim një kënge falënderuese sepse kemi dëgjuar për Jezusin dhe shpëtimin e Tij. Ata gjithashtu'' e përlëvduan Perëndinë për të gjitha gjërat që kishin parë''. Nuk ka muzikë më të bukur sesa gjërat që kemi përjetuar, që kemi ndjerë përbrenda, që kemi bërë tonat, pra “gjërat tona në lidhje me Mbretin”. Nuk mjafton dëgjosh për Jezusin: dëgjimi i thjeshtë mund ta akordojë harpën, por për të bërë muzikë nevojiten gishtat e besimit të gjallë. Nëse e ke parë Jezusin me sytë e besimit të falur nga Perëndia, mos i lër telat e harpës të zënë pezhishka, por përlëvdoje me të madhe hirin Sovran, hape Psalterin dhe zgjoje harpën tënde. Një arsye se përse e falënderuan Perëndinë ishte ''përputhja mes asaj që dëgjuan dhe asaj që panë.'' Vëreni fjalinë e fundit—“ashtu si u ishte thënë atyre.” A nuk të është dukur ungjilli brenda teje ashtu siç përshkruhet në Bibël? Jezusi tha se do të të jepte prehje, a nuk e ke përjetuar paqen më të ëmbël tek Ai? Ai tha se duke besuar tek Ai do të kishe gëzim, ngushëllim dhe jetë me bollëk, vallë a nuk i ke marrë të gjitha këto? A nuk janë udhët e Tij udhë kënaqësie dhe shtigjet e tij shtigje paqeje? Me siguri edhe ti mund të thuash si Mbretëresha e Shebës: “Nuk më paskan treguar as gjysmën e të vërtetës”. Krishti më është dukur më i bukur sesa të gjitha përshkrimet e shërbëtorëve të Tij të marra së bashku. E pashë shëmbëlltyrën e Tij tek e pikturonin por ishte thjesht një shkarravinë në krahasim me realitetin, sepse Mbreti në bukurinë e Tij shkëlqen më fort sesa çdo përfytyrim imi. Me siguri ajo që kemi “''parë''” është e njëjtë madje edhe e tejkalon së tepërmi atë që kemi “''dëgjuar''”. Le ta përlëvdojmë dhe adhurojmë Perëndinë për një Shpëtimtar kaq të shtrenjtë që na fal kënaqësi kaq të mëdha.

Mëngjes dhe Mbrëmje/27 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:26:02 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 27}} ====Mëngjes==== ''“Dhe ne të gjithë morëm prej plotësisë së tij.” '' '''Gjoni 1:16''' Këto fjalë na flasin për plotësinë që ë...

Mëngjes dhe Mbrëmje/26 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:23:24 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 26}} ====Mëngjes, 26 Janar==== ''“Ati juaj qiellor.” '' '''Mateu 6:26 ''' Njerëzit e Zotit janë dyfish fëmijë të Tij, ata janë pasardhës...

{{info|Morning and Evening/January 26}}

====Mëngjes, 26 Janar====

''“Ati juaj qiellor.” ''

'''Mateu 6:26 '''

Njerëzit e Zotit janë dyfish fëmijë të Tij, ata janë pasardhësit e Tij për nga krijimi dhe njëherësh bijtë e Tij falë birësimit në Krishtin. Rrjedhimisht, ata kanë privilegjin ta quajnë Zotin: “Ati ynë që je në qiell”. Atë! Oh sa fjalë e çmuar është kjo? Në të ka ''autoritet:'' “Nëse unë, pra, jam ati, ku është nderi im?” Nëse ju jeni bij, ku është bindja juaj? Në të ka'' ndjenja dashurie'' të përziera me autoritet, një autoritet që nuk ngjall rebelim dhe një bindje e kërkuar që ofrohet plot gëzim, e cila nuk mund të kthehet mbrapsht edhe sikur të donim neve. Bindja e fëmijëve të Perëndisë ndaj Atit të tyre duhet të jetë një bindje ''me dashuri.'' Mos shkoni t’i shërbeni Perëndisë si skllevërit që ndërtuan piramidat, por vraponi në rrugën e urdhërimeve të Tij sepse është udha e'' Atit'' tuaj. Jepini gjymtyrët tuaja si instrumente drejtësie sepse drejtësia është vullneti i Atit dhe vullneti ''i Tij ''duhet të jetë vullneti i fëmijës së Tij.'' Atë!'' – një atribut mbretëror ky i mbuluar aq ëmbëlsisht me dashuri sa që Mbreti e harron kurorën e Tij, dhe skeptri i Tij kthehet në një skeptër të argjendtë mëshire dhe jo në një shufër hekuri, madje duket se skeptri harrohet në dorën e butë të Atij që e mban atë. Atë! – në të ka nderim dhe dashuri. Sa e madhe është dashuria e Atit për fëmijët e Tij! Atë që miqësia nuk e bën dot dhe që dashamirësia e vetme nuk e realizon dot, mund ta bëjë vetëm zemra dhe dashuria e Atit për bijtë e Tij. Ata janë pasardhësit e Tij dhe Ai do t’i bekojë patjetër, ata janë fëmijët e Tij ndaj Ai do t’u dalë në mbrojtje. Nëse një baba tokësor kujdeset për fëmijët e tij me dashuri dhe përkujdesje të pafund, sa më shumë do ta bëjë këtë Ati juan qiellor? Aba, Atë! Ai që mund t’i shqiptojë këto fjalë, bën një muzikë më të bukur sesa tingujt që nxjerrin kerubimët dhe serafimët të marrë së bashku! Është një fjalë aq e thellë sa nxë edhe vetë qiellin – Atë! Është gjithçka që mund të kërkoj, gjithçka që më nevojitet, dhe që mund të dëshiroj. Kam gjithçka në gjithçka për gjithë përjetësinë, nëse mund të them: “Atë!”

====Mbrëmje====

''Dhe të gjithë ata që i dëgjuan, u mrekulluan nga këto gjëra.”''

'''Lluka 2:18'''

Nuk duhet të pushojmë kurrë së mrekulluari me veprat madhështore të Perëndisë sonë. Vështirë se mund të heqim një vijë të qartë ndarëse mes mahnitjes së shenjtë dhe adhurimit të vërtetë sepse kur fryma pushtohet nga madhështia e lavdisë së Perëndisë, megjithëse nuk shprehet me anë të këngës, ose nuk e shqipton dot asnjë fjalë me kokën e ulur në lutje, prapë se prapë adhuron në heshtje. Perëndia i trupëzuar duhet adhuruar si “I Mrekullueshmi”. Fakti që Perëndia i kushton vëmendje krijesës së Tij të rënë, njeriut, dhe në vend që ta fshijë atë tutje me fshesën e shkatërrimit, merr Vetë përsipër të bëhet Shpenguesi i tij duke paguar për të çmimin e shpengimit, është me të vërtetë i mrekullueshëm! Mirëpo, shpengimi bëhet edhe më i mrekullueshëm kur besimtarët kuptojnë rëndësinë dhe vlerën e tij për secilin prej tyre. Është një mrekulli e vërtetë e hirit fakti që Jezusi duhet ta braktiste fronin dhe pushtetin mbretëror që kishte në qiell dhe të vuante në mënyrën më të poshtër ''për ty'' këtu poshtë! Lëre frymën të mrekullohet pa masë sepse kjo lloj mahnitjeje është një emocion mjaft praktik. Mahnitja e shenjtë do të të shtyjë drejt'' adhurimit mirënjohës'' dhe ''falënderimit të përzemërt''. Do të nxisë brenda teje ''vigjilencën e perëndishme ''sepse do të kesh frikë të mëkatosh ndaj një dashurie të tillë. Duke ndjerë praninë e Perëndisë së fuqishëm në dhuratën e Birit të Tij të dashur, do t’i heqësh këpucët nga këmbët sepse vendi ku po shkel është tokë e shenjtë. Dhe njëherësh brenda teje do të fuqizohet'' shpresa e lavdishme''. Nëse Jezusi ka bërë gjëra të tilla të mrekullueshme për ty, do të ndihesh sikur edhe vetë qielli është i vogël në krahasim me dhuratat që pret. A ka diçka që mund ta mahnitë dikë që ka mbetur një herë i mahnitur nga grazhdi dhe nga kryqi? Çfarë tjetër mund të të mrekullojë pasi ke parë Shpëtimtarin? I dashur lexues, mund të ndodhë që për shkak të qetësisë dhe vetmisë së jetës tënde e ke të pamundur të ndjekësh shembullin e barinjve të Betlehemit që shkuan e u treguan të tjerëve për gjithë ç’kishin parë e dëgjuar, por të paktën bashkoju rrethit të adhuruesve përreth fronit, duke u mrekulluar për veprën e madhe të Perëndisë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/25 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:20:23 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 25}} ====Mëngjes, 25 Janar==== ''“Unë do të kujtoj mirësitë e Zotit, lëvdimet e Zotit për gjithçka që na ka dhënë.”'' '''Isaia 63:7'''...

{{info|Morning and Evening/January 25}}

====Mëngjes, 25 Janar====

''“Unë do të kujtoj mirësitë e Zotit, lëvdimet e Zotit për gjithçka që na ka dhënë.”''

'''Isaia 63:7'''

A nuk mund ta bësh vallë edhe ti këtë? Vallë a nuk ''ke përfituar'' edhe ti mëshirat e tua? Megjithëse tani je i mërzitur, si mund ta harrosh orën e bekuar kur Jezusi u takua me ty dhe të tha: “Eja tek unë”? A nuk e mban mend atë momentin marramendës kur t’i këputi vargonjtë, i bëri copë-copë zinxhirët dhe të tha: “Erdha ta thyej zgjedhën tënde dhe të të çliroj”? Ose nëse dashuria e bashkimit tënd me Të është harruar, me siguri që diku përgjatë rrugës së jetës do të gjendet ndonjë gur kilometrik që nuk është mbuluar ende nga myshku, në të cilin mund të lexosh një përkujtesë të lumtur të mëshirës së Tij kundrejt teje? Çfarë, a nuk ke kaluar herë tjetër një sëmundje si ajo që po vuan tani dhe a nuk të shëroi Ai prej saj? A nuk ishe i varfër dhe Ai megjithatë t’i përmbushi nevojat? A nuk ishe në vështirësi dhe Ai megjithatë të shpëtoi prej tyre prej tyre? Ngrihu e shko tek lumi i përvojave të tua, prit disa kallama dhe me to thur një barkëzë, në të cilën besimi yt foshnjor do të notojë i sigurt poshtë rrjedhës. Mos harro se çfarë ka bërë për ty Zoti, hape librin e memories dhe kujto ditët e shkuara. A nuk e mban mend ti kodrën e Mizarit dhe a nuk u takua Perëndia me ty në Hermon? A nuk i je ngjitur vallë Maleve të Kënaqësisë dhe a nuk të ka ardhur ndihma në orën e fatkeqësisë? Po, jam i sigurt se përgjigja e të gjitha këtyre pyetjeve është po. Kthehu pra pas tek mëshirat e zgjedhura të së djeshmes dhe megjithëse tani mund të ketë pllakosur errësira, ndizi llambat e së kaluarës, sepse ato ndriçojnë më mirë kur bie errësira. Beso në Zotin derisa të zbardhë agimi e hijet e natës të marrin arratinë. “Kujto, o Zot, mëshirën tënde dhe mirësinë tënde, sepse janë të përhershme”.

====Mbrëmje====

“Anu''lojmë ne, pra, ligjin nëpërmjet besimit? Kështu mos qoftë; përkundrazi e forcojmë ligjin.”''

'''Romakëve 3:31'''

Kur besimtari birësohet në familjen e Zotit, marrëdhënia e tij me Adamin e vjetër dhe ligjin merr fund menjëherë, dhe ai vendoset nën një rregull të ri dhe një besëlidhje të re. Besimtar, ti je fëmija i Perëndisë, çka do të thotë se detyra jote parësore është t’i bindesh Atit tënd Qiellor. Fryma servile nuk bën për ty sepse ti nuk je skllav por një fëmijë, dhe tani duke qenë se je një fëmijë i dashur, je i detyruar t’i bindesh çdo dëshire të Atit, madje dhe shprehjes më të papërfillshme të vullnetit të Tij. A nuk të kërkon Ai vallë që t’i përmbahesh një urdhërese të shenjtë? Do të ishte e rrezikshme po ta shpërfillje sepse shpërfillja do të ishte një veprim mosbindjeje ndaj Atit tënd. A nuk të urdhëron Ai që ta kërkosh shëmbëlltyrën e Jezusit? A nuk është për ty një burim gëzimi të veprosh kështu? A nuk të thotë Jezusi: “Ji, pra, i përkryer, ashtu siç është i përsosur Ati yt që është në qiej”? Atëherë ti do të përpiqesh të jesh i përsosur në shenjtëri jo sepse të urdhëron ligji, por sepse kështu thotë Shpëtimtari yt. A nuk i urdhëroi Ai shenjtorët e Tij që ta donin njëri-tjetrin? Bëje këtë, jo sepse ligji urdhëron: “Duaje të afërmin tënd”, por sepse Krishti thotë “Nëse më doni zbatoni urdhërimet e mia”, dhe ky është urdhërimi që Ai ju ka dhënë: “ta doni njëri-tjetrin”. A nuk ju është thënë t’i shpërndash ndihma të varfërve? Bëje këtë, jo sepse bamirësia është një barrë së cilës nuk guxon t’i shmangesh, por sepse Jezusi të mëson: “Jepi kujtdo që kërkon prej teje.” A nuk thotë Fjala: “Duaje Zotin me gjithë zemrën tënde”? Drejtoju urdhëresës dhe përgjigju asaj: “Ah, urdhëresë, Krishti të ka përmbushur tashmë. Rrjedhimisht, përmbushja jote nuk është më e nevojshme për shpëtimin tim, por unë të bindem ty me ngazëllim sepse Perëndia është Im’Atë, dhe Ai ka të drejtat e Tij mbi mua, të cilat nuk do t’i vë në diskutim”. E bëftë Fryma e Shenjtë zemrën tonë të bindur ndaj fuqisë detyruese të dashurisë së Krishtit, dhe qoftë lutja jote: “Më bëj të ec në rrugën e urdhërimeve të tua, sepse në to gjej kënaqësinë time.” Hiri është nëna dhe mëndesha e shenjtërisë, dhe jo shfajësuesi i mëkatit.

Mëngjes dhe Mbrëmje/24 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:18:56 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 24}} ====Mëngjes, 24 Janar==== ''“Me siguri Ai do të të çlirojë nga laku i gjahtarit të shpezëve.”'' '''Psalmi 91:3''' Perëndia i çliro...

{{info|Morning and Evening/January 24}}

====Mëngjes, 24 Janar====

''“Me siguri Ai do të të çlirojë nga laku i gjahtarit të shpezëve.”''

'''Psalmi 91:3'''

Perëndia i çliron njerëzit e Tij nga laku i gjahtarit të shpezëve në dy mënyra. Ka një çlirim parandalues, por ka edhe një shpëtues. Së pari, ai i shpëton nga laku, pra nuk i lë të bien në të, dhe së dyti, edhe kur bien në lak, i nxjerr ata jashtë tij. Premtimi i parë ka shumë vlerë për ca e ca, ndërsa i dyti është më i miri që mund të bëhet për disa të tjerë. “Ai do të të çlirojë nga laku”. Si do ta bëjë këtë? Telashet janë shpesh mjeti që Zoti përdor për të na çliruar. Perëndia e di se kompromisi ynë me mëkatin shumë shpejt do të na çojë drejt shkatërrimit, dhe në mëshirën e Tij Ai dërgon purtekën. Ne themi: “Përse e bëre këtë?”, duke mos e ditur se hallet që na zunë ishin i vetmi mjet për të na shpëtuar nga një e keqe më e madhe. Të shumtë janë ata që i kanë shpëtuar në këtë mënyrë një fundi të keq në sajë të vuajtjeve dhe kryqeve të tyre, sepse ishin pikërisht këto që i trembën zogjtë duke mos i lënë të binin në lak. Ka raste të tjera kur Perëndia i mban njerëzit e tij larg lakut të gjahtarit të shpezëve duke i falur atyre fuqi të madhe, në mënyrë që kur ata të tundohen për të bërë të keqen të thonë: “Si mund ta bëj unë këtë ligësi të madhe, dhe të mëkatoj kundër Perëndisë?” Mirëpo, sa bekim i madh është se edhe nëse vjen ora e ligë kur një besimtar bie në rrjetë, Perëndia megjithatë ndërhyn dhe e nxjerr atë jashtë saj. O ti që bie shpesh në mëkat, pikëllohu, por mos u dëshpëro. Ti që ke bredhur andej këndej, dëgjo se ç’të thotë Shpenguesi yt: “Kthehuni o fëmijë të përdalë, unë do të kem mëshirë për ju”. Mirëpo, ti mund të thuash se nuk kthehesh dot ngaqë tashmë je rob i mëkatit. Atëherë dëgjoje premtimin e Tij: “Me siguri Ai do të të çlirojë nga laku i gjahtarit të shpezëve”. Me siguri do të të nxjerrë nga e keqja ku ke rënë, dhe megjithëse nuk do të pushosh kurrë së penduari për udhët e tua, Ai që të ka dashur nuk do të të mohojë kurrë. Ai do të pranojë ty, duke të falur gëzim e hare, me qëllim që edhe kockat që Ai t’i theu të mund të galdojnë. Asnjë zog parajse nuk do të vdesë në rrjetën e gjahtarit të shpezëve.

====Mbrëmje====

''“Por Marta… ishte krejt e zënë nga punët e shumta.”''

'''Lluka 10:40'''

Faji i Martës nuk ishte pse shërbente, sepse tek e fundit gjendja e shërbëtorit i shkon për shtat çdo të Krishteri. “Unë shërbej”, duhet të jetë motoja e të gjithë princave të familjes mbretërore të qiellit. Nuk duhet ta fajësojmë atë as sepse ishte “zënë me punë ''të shumta''”. Asnjëherë nuk mund të themi se kemi bërë shumë për Zotin tonë! Bëfshim gjithçka mundemi, qofshin kryet, zemra dhe duart tona të angazhuara në shërbim të Mësuesit! Nuk duhet ta fajësojmë atë se ishte e zënë me punë duke përgatitur një gosti për Mësuesin e saj. Lum Marta për mundësinë që pati për të sajdisur një mysafir kaq të veçantë, dhe lum si ajo për dëshirën për t’u dhënë me mish e me shpirt pas këtij shërbimi. Gabimi i saj ishte se'' “u zu me kaq shumë'' punë” sa e harroi ''vetë Jezusin'', duke pasur në mendje vetëm shërbimin që duhej bërë. Ajo e lejoi shërbimin që të bëhej më i rëndësishëm se përbashkësia, duke bërë që një detyrë t’ia zinte frymën tjetrës. Brenda nesh duhet të jemi edhe Martë edhe Mari: duhet të shërbejmë shumë dhe në të njëjtën kohë le të kemi përbashkësi të ngushtë. Për këtë na nevojitet shumë hir, sepse është më lehtë të shërbesh se sa të kesh përbashkësi. Jozueut, për asnjë çast, nuk iu lodh dora duke luftuar kundër Amalekitëve, por Moisiu që lutej majë kodrës, pati nevoje për dy ndihmesa që ia mbanin lart krahët. Sa më frymëror të jetë ushtrimi aq më shpejt lodhemi duke e bërë atë. Frytet më të zgjedhura janë më të vështirat për t’u arritur, po kështu sa më hyjnor të jetë hiri aq më i vështirë bëhet kultivimi i tij. Të dashurit e mi, edhe pse nuk duhet t’i lëmë pas dore gjërat e jashtme, të cilat janë mjaft të mira në vetvete, duhet të bëjmë gjithçka të mundshme për të shijuar përbashkësi personale dhe të gjallë me Jezusin. Bëni kujdes të mos e lini pas dore të ulurit në këmbët e Shpëtimtarit, edhe nëse ky bëhet me pretekstin se po i shërbeni Atij. Gjëja më e rëndësishme për shëndetin e frymës, gjëja më thelbësore për lavdinë e Tij dhe gjëja e parë për dobishmërinë tonë, është ruajtja e përbashkësisë së pandërprerë me Zotin tonë Jezus, duke bërë kujdes që përshpirtshmëria jetëdhënëse e besimit tonë të ruhet mbi çdo gjë tjetër në botë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/23 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:16:39 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 23}} ====Mëngjes==== ''“Përlëvdova një të zgjedhur nga populli.”'' '''Psalmi 89:19''' Përse u zgjodh Krishti nga gjiri i popullit? Fol zem...

{{info|Morning and Evening/January 23}}

====Mëngjes====

''“Përlëvdova një të zgjedhur nga populli.”''

'''Psalmi 89:19'''

Përse u zgjodh Krishti nga gjiri i popullit? Fol zemra ime sepse mendimet e tua janë më të mirat. Vallë a nuk ndodhi kjo sepse Ai duhet të bëhej ''vëllai ynë'', me anë të një lidhjeje të shenjtë të gjakut? Oh, çfarë marrëdhënieje që ekziston mes Krishtit dhe besimtarit! Besimtari mund të thotë: “Unë kam një Vëlla në qiell. Unë mund të jem i varfër, por kam një vëlla që është i pasur dhe Mbret, i cili me siguri nuk do të më lërë të vuaj nga ngushtica për sa kohë që qëndron në fronin e Tij? Oh, jo, jo! Ai më do, Ai është Vëllai im!” Besimtar, vare këtë mendim të bekuar përreth qafës së kujtesës tënde porsi një gjerdan diamantesh! Vendose atë si një unazë të çmuar në gishtin e memories, dhe përdore atë si vula e vetë Mbretit për të vulosur përgjërimet e besimit tënd me sigurinë e suksesit. Ai është një vëlla i lindur për ditë të vështira, prandaj mos ngurro që ta trajtosh si të tillë. Krishti u zgjodh nga gjiri i popullit edhe për një arsye tjetër, sepse i njihte nevojat tona dhe mund të na i qajë hallet si askush tjetër. “Ai u tundua në të gjitha ashtu si ne, por pa mëkatuar.” Ne kemi ngushëllimin e tij në të gjitha pikëllimet tona! Tundimi, dhimbja, zhgënjimi, dobësia, lodhja, skamja, Ai i njeh ato pa përjashtim sepse i ka provuar të gjitha në kurrizin e Tij. Mbaji mend këto gjëra o i Krishterë dhe lëri të të përdëllejnë. Sado e vështirë dhe e dhimbshme qoftë rruga jote ajo është shënjuar nga hapat e Shpëtimtarit tënd, madje edhe sikur të ecësh në luginën e errët të hijes së vdekjes dhe të çash përmes ujërave të thella të Jordanit shkumëzues edhe aty ti do t'i gjesh gjurmët e shpëtimtarit tënd. Kudo ku të shkosh dije se Ai ka kaluar më parë andej, dhe çdo barrë që rëndon mbi ne, Emanueli ynë e ka mbajtur dikur mbi supet e Tij.

“Rruga e tij ishte më e thepisur dhe e errët se e imja; 
A nuk vuajti vallë Krishti, Zoti im, që të qahem unë?”

Merr zemër! Këmbët mbretërore kanë lënë një vijë të kuqe gjaku mbi udhë dhe e kanë hapur një herë e përgjithmonë shtegun që dikur mbulohej nga gjembat.

====Mbrëmje====

''“Ne do ta kujtojmë dashurinë tënde më shumë se verën.”''

'''Kantiku i Kantikëve 1:4'''

Jezusi nuk do t’i lërë të vetët që ta harrojnë dashurinë e Tij. Nëse ndodh që e harrojnë dashurinë që gëzojnë, Ai do t'i vizitojë ata me dashuri të re. “A mos vallë e harrove kryqin Tim?” i thotë Ai secilit prej nesh, “Të bëj unë që ta kujtosh sepse në tryezën Time do ta shfaq sërish veten. A e harrove se çfarë bëra për ty në dhomën e gjyqit të përjetësisë? E di unë se si ta kujtoj atë sepse do të të nevojitet një këshilltar dhe do të të përgjigjen sa herë që të më thërrasësh.” Nënat nuk i lënë fëmijët e tyre t'i harrojnë ato. Nëse i biri u ka shkuar larg në Australi dhe nuk i shkruan shtëpisë, e ëma i shkruan: “A mos vallë e harroi Xhoni nënën e tij të dashur?” Dhe më vonë ajo merr një letër të shkruar plot dashuri që e bind atë se qortimi mirëdashës nuk ishte i kotë. Kështu ndodh edhe me Jezusin. Ai na thotë neve: “Kujtomëni” dhe përgjigja jonë është: “Do ta kujtojmë dashurinë Tënde”. ''Ne do ta'' kujtojmë dashurinë Tënde dhe historinë e saj të papërshkrueshme. Është po aq e lashtë sa edhe lavdia që kishe me Atin përpara se të bëhej bota. O Jezus, e kujtojmë dashurinë Tënde të përjetshme kur u bëre Siguria jonë dhe na more si të fejuarën Tënde. E kujtojmë dashurinë që qëndron pas flijimit Tënd, dashurinë më të cilën po përgatiteshe për të qysh nga agimi i kohërave, dhe mezi prisje orën kur në librat e mëdhenj do të shkruhej: “Ja, unë po vij”. O Jezus, e kujtojmë dashurinë Tënde, ashtu siç u shfaq në jetën Tënde të shenjtë nga grazhdi i Betlehemit e deri te kopshti i Gjetsemanit. E kujtojmë çdo moment të jetës Tënde nga djepi për në varr, sepse çdo fjalë dhe vepër Jotja ishte dashuri, dhe ngazëllehemi në dashurinë Tënde që vdekja nuk mund ta zhbëjë dot, e cila është po ajo dashuri që shkëlqeu me forcë në ringjalljen Tënde. Do ta kujtojmë atë zjarr dashurie të pashuar që nuk ka për të të lënë kurrë në paqe derisa të zgjedhurit e Tu të kenë mbërritur në shtëpi në mënyrë të sigurt, deri sa Zioni të jetë përlëvduar, dhe Jeruzalemi të jetë themeluar mbi themelet e përjetshme të dritës dhe dashurisë qiellore.

Mëngjes dhe Mbrëmje/22 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:14:35 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 22}} ====Mëngjes==== ''“Bir njeriu, ç'është vallë druri i hardhisë në krahasim me gjithë drurët e tjerë ose me çfarëdo dege që ndodhet ...

{{info|Morning and Evening/January 22}}

====Mëngjes====

''“Bir njeriu, ç'është vallë druri i hardhisë në krahasim me gjithë drurët e tjerë ose me çfarëdo dege që ndodhet në drurët e pyllit?” ''

'''Ezekieli 15:2 '''

Këto fjalë janë thënë për përuljen e popullit të Perëndisë, ata vërtetë quhen hardhia e Perëndisë, por çfarë kanë për nga natyra më shumë se të tjerët? Janë bërë të frytshëm falë mirësisë së Perëndisë, sepse janë mbjellë në tokë pjellore. Në fakt, Zoti i ka mbjellë përgjatë mureve të shenjtores së Tij dhe japin fryt për lavdinë e Tij, por çfarë do të ishin ata pa Perëndinë e tyre? Çfarë do të ishin pa ndikimin e vazhdueshëm të Frymës që lidh fryte në ta? O besimtar, mësohu ta hedhësh poshtë krenarinë, duke e ditur se nuk ke asnjë arsye për të qenë krenar. Kushdo që të jesh, nuk ke asgjë me të cilën do të mund të krenoheshe. Sa më shumë që ke, aq më thellë hyn në borxh me Perëndinë, dhe nuk pse të krenohesh me borxhin tënd të pamasë. Hidh një vështrim prapa në të kaluarën tënde dhe shiko se cili ishe. Mendo se kush do të ishe tani po të mos kishte ndërhyrë hiri hyjnor. Vështro se kush je tani! A nuk të qorton ndopak ndërgjegjja? A nuk qëndrojnë vallë para teje hallakatjet e tua të panumërta, duke të thënë se je i padenje për t’u quajtur biri i Tij? Dhe nëse Ai të ka bërë të jesh dikush, a nuk të është mësuar se pikërisht në sajë të hirit ke ndryshuar? O besimtar i madh, ti do të ishe edhe sot një mëkatar i madh po qe se Zoti nuk do të të kishte ndryshuar. O ti që je trim për të vërtetën, ti sot do të ishte po aq trim për gënjeshtrën po qe se hiri nuk do të të kishte robëruar. Prandaj, mos ji krenar, megjithëse zotëron një çiflig të madh, një pronë të madhe hiri! Nuk zotëron asgjë që mund ta quash tënden përveç mëkatit dhe mjerimit tënd. Oh, çfarë budallallëku është ky që ti që e ke marrë gjithçka hua të mendosh të ngresh veten; ti o pensionist i ngratë që nuk mund të jetosh dot pa dërgesat bujare të Shpëtimtarit tënd, ti që ke një jetë që vyshket e vdes pa burimet e freskëta të jetës që rrjedhin nga Jezusi, e prapëseprapë je krenar! Turp të kesh, o zemër budallaqe!

====Mbrëmje====

''“Vallë më kot Jobi ka frikë nga Perëndia?”''

'''Jobi 1:9'''

Kjo ishte pyetja e ligë e Satanit në lidhje me atë njeri të drejtë të lashtësisë, mirëpo është një pyetje që mund të bëhet me të drejtë në ditët e sotme për ca e ca që e duan Zotin sepse iu fal begati, por nëse gjërat do t’u shkonin keq ata do hiqnin dorë shumë shpejt nga besimi i shpallur bujshëm në Zotin. Nëse do të zbulonin se punët u kanë shkuar mirë qysh nga koha e kthimit të tyre të hamendësuar në besim, ata do ta donin Perëndinë në mënyrën e tyre të ngratë mishërore, por do të ngrinin krye kundër Zotit me t’u përballur me vështirësitë e para. Dashuria e tyre është për tryezën e mbushur plot dhe jo për mirëpritësin e tyre, për bufenë ku mbahen ushqimet dhe jo për të zotin e shtëpisë. Sa për të Krishterin e vërtetë, ai pret që ta marrë shpërblimin e tij në jetën tjetër, duke e ditur se në këtë jetë do të përballet me shumë mundime. Premtimi i besëlidhjes së vjetër ishte begatia, ndërsa ai i besëlidhjes së re është ngushtica dhe vuajtja. Kujtoni fjalët e Krishtit: “Çdo shermend që nuk jep fryt në mua, ai e heq; kurse çdo shermend që jep fryt” – Çfarë ndodh me të? “Ai e krasit që të japë edhe më shumë fryt”. Në qoftë se jeni frytdhënës nuk keni se si t’i shpëtoni vuajtjeve. Ju mund të thoni: “Sa keq! Kjo është një perspektivë aspak e pëlqyeshme”. Mirëpo, këto vuajtje sjellin fryte të vyera sepse i Krishteri që i kalon ato mëson se si të gëzohet në mundime, sepse siç janë mundimet me bollëk ashtu janë edhe përdëllimet në Krishtin Jezus. Ji i sigurt për këtë që nëse je fëmijë i Perëndisë herët a vonë do ta provosh purtekën e Tij. Çdo shufër ari do kalojë përmes zjarrit herët a vonë. Mos ki frikë, por përkundrazi gëzohu që të tilla kohë të frytshme ruhen për ty, sepse gjatë tyre do të shkëputesh nga gjërat e kësaj bote dhe do të bëhesh gati për qiellin, do të çlirohesh nga ngjitja pas të tashmes dhe do të bëhesh që të kërkosh me zjarr gjërat e përjetshme që do të të zbulohen së shpejti. Nëse sot ndihesh sikur po i shërben Zotit në këmbim të asgjëje, do të vijë koha kur do të ngazëllehesh me shpërblimin e pacak të së ardhmes.

Mëngjes dhe Mbrëmje/21 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:13:11 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 21}} ====Mëngjes==== ''“Dhe kështu mbarë Izraeli do të shpëtohet.”'' '''Romakëve 11:26''' Tek këndonte në brigjet e Detit të Kuq, Moisi...

{{info|Morning and Evening/January 21}}

====Mëngjes====

''“Dhe kështu mbarë Izraeli do të shpëtohet.”''

'''Romakëve 11:26'''

Tek këndonte në brigjet e Detit të Kuq, Moisiu ishte i gëzuar sepse e dinte se ''mbarë'' Izraeli ishte i sigurt. Asnjë pikë ujë nuk ra nga ai mur solid uji përpara se edhe izraeliti i fundit të kishte vënë këmbë në tokë të thatë. Pasi kjo ndodhi, ujërat u kthyen në vendin e tyre, por një gjë e tillë nuk ndodhi pa kaluar i gjithë populli. Një varg i këngës thoshte kështu: “Me mëshirën tënde, ke udhëhequr popullin që shpengove”. Kur të zgjedhurit ta këndojnë për here të fundit këngën e Moisiut, shërbëtorit të Zotit, dhe të Qengjit, ata do të përsërisin fjalët plot krenari të Jezusit: “I kam ruajtur ata që ti më ke dhënë dhe askush nga ata nuk ka humbur”. Në fakt, nuk do të ketë frone bosh në parajsë.

“Sepse gjithë populli i zgjedhur 
Përpara fronit do të mblidhet, 
Hirin e Tij duke bekuar, 
Lavdinë e Tij duke shpallur.”

Të gjithë ata që i ka zgjedhur Perëndia, të gjithë ata që i ka shpenguar Krishti, të gjithë ata që i ka thirrur Fryma, të gjithë ata që besojnë në Jezusin, do të kalojnë detin ndarës pa lagur as majën e këmbës. Nuk kemi mbërritur ende në anën tjetër:

“Një pjesë e ushtrisë i ka kaluar ujërat, 
Dhe një pjesë tjetër ja tek po i kalon.”

Pararoja e ushtrisë sonë ka mbërritur tashmë në bregun tjetër. Ne të tjerët po marshojmë mes thellësive të detit, duke ecur me zell pas Udhëheqësit tonë në zemër të detit. Ngazëllehuni njerëz: shumë shpejt praparoja do të arrijë aty ku tani po ecën pararoja dhe i zgjedhuri i fundit do të ketë kaluar detin, dhe kur të gjithë të jemi në vend të sigurt do të dëgjohet kënga e fitores. Por ah, sikur vetëm njëri të mungonte! Sikur vetëm një nga pjesëtarët e familjes së zgjedhur të hidhej jashtë në errësirë! Atëherë kënga e të shpenguarve do të stononte përjetësisht, ndërsa telat e harpave të parajsës do të priteshin, dhe asnjë tingull nuk do të dilte kurrë prej tyre.

====Mbrëmje====

''“Pastaj pati një etje të madhe dhe kërkoi ndihmën e Zotit, duke thënë: "Ti lejove këtë çlirim të madh me dorën e shërbëtorit tënd, por a duhet të vdes unë tani nga etja dhe të bie në duart e të parrethprerëve?"”''

'''Gjyqtarët 15:18'''

Samsoni ishte i etur sa më s’ka dhe shumë pranë vdekjes. Ky ishte një çast i vështirë, krejt ndryshe nga të tjera momente që heroi ynë kishte përjetuar në të kaluarën. Mirëpo, shuarja e etjes as që mund të krahasohet me shpëtimin nga kthetrat e njëmijë filistinëve! Megjithatë, kur plasi nga etja, Samsoni ndjeu se vështirësia e papërfillshme me të cilën po përballej tani peshonte më shumë sesa vështirësia e madhe prej së cilës ishte shpëtuar më herët në një mënyrë kaq të mrekullueshme! Ndodh rëndom që populli i Perëndisë, pasi të ketë përjetuar çlirimin e madh dorëzohet përpara vështirësisë më të vogël. Samsoni sapo kishte vrarë njëmijë filistinë, duke bërë duaj me trupat e tyre, dhe ja tek e merr etja dhe për pak sa nuk humb ndjenjat për një pikë ujë! Jakobi përleshet me Perëndinë në Peniel, duke e mposhtur vetë të Plotfuqishmin, dhe pastaj, ja tek “çalonte për shkak të ijës”! Është e çuditshme, por ja që sa herë dalim fitimtarë ''duhet ''të na përdridhet patjetër ija! Duket sikur Perëndia'' duhet'' të na përkujtojë patjetër vogëlsinë tonë, asgjënë që ne jemi, në mënyrë që të mos bëhemi mendjemëdhenj. Samsoni u mburr me të madhe kur tha: “Kam mbytur njëmijë burra”. Gryka e tij mburravece shpejt u tha nga etja aq sa ai u detyrua t’ia niste lutjes. Perëndia ka shumë mënyra për t’i përulur njerëzit e Tij. Fëmijë i dashur e Perëndisë, nëse pas një mëshire të madhe ke përfunduar shumë poshtë, dije që nuk je as i vetmi, as i pari edhe as i fundit. Kur Davidi u ngjit në fronin e Izraelit, ai tha: “Megjithëse jam vajosur mbret, unë jam ende i dobët”. Duhet ta dini se do të ndiheni më të dobët pikërisht atëherë kur do të shijoni triumfin tuaj më të madh! Nëse e ke parë Zotin të të shpëtojë nga vështirësi të mëdha në të kaluarën, vështirësia jote e tanishme është vetëm si etja e Samsonit; Zoti nuk do të lërë të ligështohesh dhe as do ta lërë vajzën e të parrethprerit të ngadhënjejë mbi ty. Mos u druaj, ja rruga e vuajtjes është udha drejt qiellit. Kështu pra vëlla i sprovuar, ngazëllohu në zemrën tënde me fjalët e Samsonit, dhe ji i sigurt se Perëndia nuk do të vonojë të të shpëtojë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/20 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:07:41 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 20}} ====Mëngjes==== ''“Abeli u bë bari delesh'' '''Zanafilla 4:2''' Si bari që ishte Abeli ''e kishte shenjtëruar punën e tij për lavdinë ...

{{info|Morning and Evening/January 20}}

====Mëngjes====

''“Abeli u bë bari delesh''

'''Zanafilla 4:2'''

Si bari që ishte Abeli ''e kishte shenjtëruar punën e tij për lavdinë e Perëndisë, duke ofruar një blatim gjaku mbi altarin e tij, dhe Zoti e pranoi Abelin dhe flinë e ofruar prej tij''. Kjo shëmbëlltyrë e hershme e Zotit tonë dallohet lehtë dhe qartë. Ashtu si rrezet e para të dritës që rrëzëllejnë nga lindja në agim, ajo nuk zbulon gjithçka, por ama tregon qartë faktin se dielli është në të lindur. E shohim Abelin, këtë bari të thjeshtë por megjithatë edhe prift, tek i fron një fli erëmirë Perëndisë, dhe për ne ai nuk është veçse një shëmbëlltyrë e Zotit tonë Jezus Krisht që paraqet para Atit të Tij një fli, të cilën Yahweh-u e pranon për jetë e mot. Abeli ra pre e urrejtjes së të vëllait, një urrejtje kjo pa shkak, dhe po kështu i ndodhi edhe Shpëtimtarit: njeriu natyror dhe mishëror e urrente njeriun e pranuar në të cilin gjendej Fryma e Hirit, dhe nuk mund të gjente prehje pa e derdhur gjakun e këtij të fundit. Abeli ra duke e spërkatur altarin e blatimeve me gjakun e tij, duke u kthyer kështu në një prototip të Zotit Jezus që ra theror për shkak të armiqësisë së njeriut tek shërbente si prift përpara Zotit. “Bariu i mirë jep jetën e vet për delet”. Le të qajmë mbi Atë që ra theror për shkak të urrejtjes së njerëzimit, duke i spërkatur brirët e altarit të Tij me gjakun e vet. Gjaku i Abelit na flet edhe sot. “Zoti i tha Kainit: "Zëri i gjakut të vëllait tënd më vëngon nga toka!"” Gjaku i Jezusit thërret me të madhe, duke vënguar jo për hakmarrje, por për mëshirë. Është një gjë e çmuar përtej çdo përfytyrimi të qëndrosh përpara altarit të Bariut tonë të mirë, ta shohësh atë tek e derdh gjakun si prifti i flijuar, dhe ta dëgjosh gjakun e Tij tek i flet fjalë paqeje mbarë grigjës së Tij, paqe në ndërgjegjen tonë, paqe mes Hebrenjve dhe Johebrenjve, paqe mes njeriut dhe Krijuesit të tij të fyer, paqe për gjithë përjetësinë për një popull të larë nga gjaku. Abeli është bariu i parë në kohë, por zemrat tona do ta shpallin Jezusin si bariun e parë për nga rëndësia. Ti Bari i madh delesh, ne njerëzit e kullotave të tua të bekojmë Ty me gjithë zemrat tona kur të shohim të therur për shpëtimin tonë.

====Mbrëmje====

''“Largoji sytë e mi nga gjërat e kota dhe gjallëromë në rrugët e Tua.”''

'''Psalmi 119:37'''

Ka lloj-lloj gjërash të kota. Shakatë e hokatarit, gazi i botës, qejfi, joshja dhe kupa e të shthururit; njerëzit e dinë mirë se gjithë këto janë kotësi, sepse fshati që duket nuk do kallauz. Mirëpo, shumë më të rrezikshme janë ato kotësitë e tjera, shqetësimet e kësaj bote dhe mashtrimi i pasurive. Një njeri mund të rendë pas kotësive po aq në një bankë sa edhe kur shkon për të parë teatër. Nëse e kalon jetën duke grumbulluar pasuri, po i kalon ditët e tij duke qenë personazhi i një spektakli të kotë. Po të mos e ndjekim Krishtin dhe të mos e bëjmë Perëndinë gjënë më të rëndësishme të jetës sonë, ne dallojmë vetëm për nga paraqitja nga kokëboshi më i pacipë. Duket qartë nevoja e madhe për lutjen e parë të vargut të sotëm. “Gjallëromë në rrugët e Tua.” Psalmisti pranon se është i ngathët nga mendja, i rënduar, i plogësht, pothuajse i vdekur. I dashur lexues, mbase edhe ti ndihesh kështu sot. Jemi kaq të plogësht sa as qëllimet më të mira nuk na gjallërojnë dot, përveçse vetë Zoti. Çfarë, a nuk mund të më gjallërojë ferri? A mund të mendoj vallë për mëkatarët që humbin, e prapë se prapë të mos zgjohem dot? A nuk mund të më gjallërojë qielli? A mund të mendoj vallë për shpërblimin që i pret të drejtët, e prapë se prapë të mbetem i ftohtë akull? Vallë, a nuk mund të më gjallërojë vdekja? A mund ta mendoj veten të vdekur duke qëndruar përpara Perëndisë tim, e prapë se prapë t’i shërbej me përtaci tim’Zot? Vallë, a nuk mund të më detyrojë dashuria e Krishtit? Vallë, a mund të mendoj për plagët e Tij të dashura, a mund të ulem në këmbët e kryqit të Tij, e prapë se prapë të mos kem zell dhe entuziazëm që më digjet në zemër? Me sa duket gjërat janë pikërisht kështu! Nuk ka mendim që mund të gjallërojë brenda nesh zellin, por vetëm Perëndia vetë mund ta bëjë këtë! Ja pse psalmisti këlthet, “Gjallëromë ''Ti'' mua!” Psalmisti ia vë zemrën në dorë Perëndisë me përgjërimet e tij të zjarrta. Trupi dhe fryma e tij bashkohen në lutje. “Largoji sytë e mi,” thotë trupi, “Gjallëromë,” thërret shpirti. Kjo është një lutje që vlen të bëhet përditë. O Zot, dëgjoje atë edhe për mua sonte!

Mëngjes dhe Mbrëmje/19 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:53:35 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 19}} ====Mëngjes==== ''“E kërkova, por nuk e gjeta.” '' '''Kantiku i Kantikëve 3:1 ''' Më thuaj ku e humbe shoqërinë e Krishtit dhe unë d...

{{info|Morning and Evening/January 19}}

====Mëngjes====

''“E kërkova, por nuk e gjeta.” ''

'''Kantiku i Kantikëve 3:1 '''

Më thuaj ku e humbe shoqërinë e Krishtit dhe unë do të të them vendin më të mundshëm se ku mund ta gjesh Atë. A mos e humbe Krishtin në kthinë duke mos u lutur aq sa duhet? Atëherë shko ta kërkosh dhe atje ke për ta gjetur Atë. A mos e ke humbur Krishtin për shkak të mëkatit? Atëherë nuk ke rrugë tjetër veçse të heqësh dorë nga mëkati dhe t’i kërkosh Frymës së Shenjtë të ta “presë” gjymtyrën ku struket dëshira mëkatare. A mos e humbe Krishtin duke e lënë pas dore leximin e Shkrimit të Shenjtë? Atëherë shko tek Shkrimi se aty do ta gjesh Atë. Është e vërtetë fjala e urtë që thotë: “Aty ku le diçka, aty do ta gjesh”. Pra, kërkojeni Krishtin aty ku e keni humbur, sepse Ai nuk ka lëvizur prej andej. Mirëpo, të kthehesh prapa për ta gjetur Krishtin është një nga gjërat më të vështira në këtë botë. Xhon Buniani na tregon se si copa e rrugës që bëri shtegtari për t’u kthyer tek Limani i Rehatisë, ku edhe kishte humbur rrotullën e tij, ishte më e vështira që ai kishte përshkuar ndonjëherë. Është më lehtë të ecësh 20 milje përpara se të kthehesh një milje prapa për të gjetur dëshminë e humbur. Bëni kujdes pra që kur ta gjeni Zotin tuaj të kapeni fort pas Tij. Po si ndodhi vallë që e humbe Atë? Askujt nuk ia merrte mendja se ti mund të largoheshe ndonjëherë prej një shoku kaq te vyer, prania e të cilit është kaq e këndshme, fjalët e të cilit kaq ngushëlluese, dhe shoqëria e të cilit kaq e çmuar për ty! Si ndodhi vallë që nuk i mbajte sytë gjatë gjithë kohës tek Ai nga frika se mos e humbisje? Mirëpo, meqë ishe ti ai që e la të ikte, mëshirë të madhe po kërkon tani tek psherëtin me vajtim: “Oh sikur ta dija ku ta gjeja atë!” Vazhdo ta kërkosh, sepse rrezikon shumë po të mbetesh pa Zotin. Pa Krishtin je si dele pa bari, si pemë me rrënjë të thara nga mungesa e ujit, si një gjethe e vyshkur në një stuhi, e shkëputur nga pema e jetës. Kërkoje Atë me gjithë zemrën tënde dhe Ai do të të gjejë ty! Veç jepu me mish e me shpirt pas kërkimit dhe vërtetë po të them që do ta gjesh Atë për gëzimin dhe harenë tënde!

====Mbrëmje====

''“Atëherë ua hapi mendjen, që të kuptonin Shkrimet.”''

'''Lluka 24:45'''

Atë që e pamë dje mbrëma duke sqaruar Shkrimet, e shohim edhe sot tek hap mendjen. Vërejmë se ka shumë bashkëpunëtorë në veprën e Tij të parë, por askush tjetër veç Tij nuk mund ta realizojë veprën e Tij të dytë. Të shumtë janë ata që mund t’ia sjellin Shkrimet mendjes, por Zoti është i vetmi që mund ta përgatisë mendjen për t’i përvetësuar Shkrimet. Pikërisht këtu Zoti Jezus ndryshon nga të gjithë mësuesit e tjerë, sepse ata arrijnë veshët e nxënësve të tyre, ndërsa Ai mëson zemrat. Ata përqendrohen tek transmetimi i jashtëm i njohurive, ndërsa Ai të ngjall dëshirën e brendshme për të vërtetën, përmes së cilës ne dallojnë shijen dhe frymën e saj. Të pashkollët kthehen në dijetarë të lëçitur në shkollën e hirit kur Zoti Jezus përmes Frymës së Tij të Shenjtë u zbulon atyre misteret e mbretërisë dhe u fal atyre vajosjen hyjnore përmes së cilës bëhen të aftë të shohin edhe të padukshmen. Lum ne në e paçim mendjen e kthjellur e të forcuar prej Zotit tonë! Sa të shumtë janë njerëzit me dituri të thellë që janë të paditur në gjërat e përjetshme! Ata njohin vetëm germat vrastare të zbulesës, pa qenë të aftë të dallojnë frymën e gjallë brenda tyre, duke pasur një perde mbi zemrat e tyre që sytë e arsyes mishërore nuk mund ta çajnë dot. Në këtë gjendje ishim edhe ne deri pak kohë më parë! Ne që tani shohim ishim dikur të verbër, për ne e vërteta ishte si bukuria në errësirë, një gjë e pavënëre dhe e shpërfillur. Po të mos kishte qenë për dashurinë e Jezusit, ne do të dergjeshim edhe sot në padituri të thellë, sepse po të mos na e kishte hapur Ai mendjen me anë të hirit, ne nuk do të kishim më shumë shanse për ta arritur njohjen hyjnore sesa një foshnjë që mund t’i ngjisë piramidat ose një struc që mund të fluturojë gjer tek yjet. Universiteti i Jezusit është e vetmja shkollë ku mund të mësohet e vërteta e Perëndisë, sepse shkollat e tjera mund të na mësojnë se çfarë duhet besuar, por vetëm Krishti do të na tregojë rrugën drejt këtij besimi. Le të ulemi në këmbët e Jezusit, dhe me lutje plot zell të kërkojmë ndihmën e Tij të bekuar në mënyrë që mendjet tona të errësuara të ndriçohen dhe intelekti ynë i mangët të mund të ngërthejë gjërat hyjnore.

Mëngjes dhe Mbrëmje/18 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:52:12 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 18}} ====Mëngjes==== ''“Kështu pra, mbetet një ditë prehjeje për popullin e Perëndisë.” '' '''Hebrenjve 4:9 ''' Sa ndryshon gjendja e bes...

{{info|Morning and Evening/January 18}}

====Mëngjes====

''“Kështu pra, mbetet një ditë prehjeje për popullin e Perëndisë.” ''

'''Hebrenjve 4:9 '''

Sa ndryshon gjendja e besimtarit në qiell nga gjendja e tij këtu në tokë! Këtu ai lind për t’u munduar dhe lodhur nga puna, por në tokën e përjetësisë lodhja është një dukuri e panjohur. I etshëm për t’i shërbyer Zotit të tij, forca e tij është e barabartë vetëm me zellin e tij dhe lajtmotivi i jetës së tij është: “Ndihmomë të të shërbej, O Zoti im!” Do të ketë kaq shumë punë nëse përfshihet aktivisht, aq sa fuqia dhe jo vullneti i tij do ta shtyjë të thërrasë, “Nuk është se lodhem ''nga ''puna, por po shkrihem i tëri'' në të''!” Eh, mor i Krishterë, dita e nxehtë e lodhjes nuk zgjat përherë! Dielli po zbret mbi horizont dhe do të lindë sërish bashkë me një ditë kur ti do t’i shërbesh Perëndisë ditë e natë, e megjithatë do të gjesh prehje nga mundi yt''. Këtu, ''prehja është e pjesshme,'' atje'', ajo është ''e përsosur. Këtu'', i Krishteri nuk ndihet asnjëherë rehat, e ndjen se nuk ka arritur ende në destinacion. ''Atje, ''të gjithë kanë hyrë në prehje, të gjithë janë ngjitur në majë të malit, dhe më së fundi po pushojnë në prehrin e Atit. Nuk mund të ngjiten më lart! Ah, ti punëtor i munduar nga lodhja, mendo për çastin kur do të prehesh përgjithmonë! A e merr dot me mend atë? Është një prehje'' e përjetshme'', një prehje që “mbetet”. Këtu, gëzimet e mia më të mira mbajnë etiketën “kalimtare” mbi vete, lulet e mia më të bukura vyshken, kupat e mbushura me verë të zgjedhur thahen deri në fund, baticat e lumturisë zëvendësohen nga zbatica trishtimi, por ''atje'', atje ku gjithçka është e përjetshme, harpa luan pa u ndryshkur ndonjëherë, kurorat me lule nuk zvetënohen kurrë, sytë nuk e humbasin dritën, zëri nuk meket, zemra qëndron e fortë, dhe qenia e pavdekshme pushtohet nga një kënaqësi e pafundme. O ditë e lumtur! Sa e lumtur do jetë ajo ditë kur vdekja do të përpihet nga jeta dhe do të nisë Shabati i Përjetshëm.

====Mbrëmje====

''“Ai u shpjegoi atyre gjërat që i takonin Atij në të gjitha Shkrimet.”''

'''Lluka 24:27'''

Dy dishepujt në rrugën për në Emaus patën një udhëtim mjaft frytdhënës. Shoku i tyre i udhëtimit dhe mësuesi i tyre ishte ''profesori më i mirë,'' interpretuesi më i mirë ndër mijëra të tillë, brenda të cilit fshihen të gjitha thesaret e urtësisë dhe diturisë. Zoti Jezus zbriti në tokë për të predikuar ungjillin dhe nuk pati turp që ta ushtronte thirrjen e Tij përpara dy personave, madje nuk refuzon që të bëhet mësuesi i një personi të vetëm. Le ta kërkojmë shoqërinë e një pedagogu kaq të mirë, sepse po nuk u bë Ai urtësia jonë, nuk do të jemi të urtë për shpëtimin tonë. Teksti mësimor i këtij lektori të pashoq është ''libri i librave''. Megjithëse mund t’u zbulonte dishepujve të vërteta të reja, Ai u shpjegoi atyre të vërtetat e vjetra. Falë gjithëditurisë së Tij, Ai e dinte se cila ishte metoda më e përshtatshme e mësimdhënies dhe duke iu kthyer menjëherë shkrimeve të Moisiut dhe profetëve, Ai na tregoi se rruga më e sigurt drejt urtësisë nuk është spekulimi, arsyetimi, ose leximi i librave njerëzorë, por meditimi mbi Fjalën e Perëndisë. Rruga më e shpejtë për t’u pasuruar me dije hyjnore është të gërmojmë në këtë minierë diamantesh dhe të mbledhim perla në detin qiellor. Kur Jezusi përpiqej t’i pasuronte të tjerët, e bënte këtë duke gërmuar në guroren e Shkrimit të Shenjtë. Dyshja fatlume u ndihmua në studimin e lëndës më të mirë, sepse Jezusi u foli atyre për Jezusin duke u shpjeguar shumë e shumë gjëra rreth Vetes. Diamanti priste diamantin, çfarë mund të jetë më e mrekullueshme se kjo? I Zoti i Shtëpisë hapi dyert e saj, i uli mysafirët në tryezën e Tij dhe u shërbeu atyre gjellë të zgjedhura. Ai që e fshehu thesarin në arë, i kishte marrë kërkuesit nga dora dhe po i udhëhiqte drejt tij. Pa asnjë dyshim, Zoti ynë do ta çonte bisedën në temën më të parapëlqyer për Të, dhe kjo temë natyrisht kishte të bënte me Personin dhe Veprën e Tij. Pra, duhet ta shqyrtojmë Fjalën e Perëndisë duke i pasur këto dy gjëra përherë në qendër të vëmendjes. Oh çfarë hiri është ta studiosh Biblën duke e pasur Jezusin si mësuesin dhe mësimin tonë!

Mëngjes dhe Mbrëmje/16 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:47:27 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 16}} ====Mëngjes==== ''“Unë të ndihmoj, thotë Zoti.”'' '''Isaia 41:14''' Këtë mëngjes le ta dëgjojmë Zotin Jezus tek i thotë secilit p...

{{info|Morning and Evening/January 16}}

====Mëngjes====

''“Unë të ndihmoj, thotë Zoti.”''

'''Isaia 41:14'''

Këtë mëngjes le ta dëgjojmë Zotin Jezus tek i thotë secilit prej nesh: “Unë të ''ndihmoj''.” “Për mua, Zotin tënd, nuk është gjë e madhe të të'' ndihmoj''. Shiko se ç’kam bërë për ty tashmë. Çfarë, nuk qenkam i aftë për të të ndihmuar? E pse? A nuk të bleva ty me gjakun Tim? Çfarë nuk të ndihmuakam dot? Unë vdiqa për ty, dhe nëse e bëra një gjë kaq të madhe për ty, a s’mund ta bëj vallë edhe këtë gjënë e vogël? Të të ''ndihmoj ''ty, është gjëja më e vogël që mund të bëj për ty. Unë'' kam'' bërë shumë për ty dhe do të bëj edhe më shumë. Të zgjodha përpara se të krijohej bota. Bëra një besëlidhje për ty. Hoqa dorë nga lavdia ime dhe mora formë njeriu për ty, madje e dhashë edhe jetën për ty. Nuk do mend se nëse i bëra të gjitha këto gjëra për ty, Unë patjetër do të të ndihmoj tani. Duke të të ndihmuar po të të jap atë që kam blerë me kohë për ty. Nëse do të të nevojitej një ndihmë edhe 1000 herë më e madhe, unë do të ta jepja, sepse ti po kërkon shumë pak në krahasim me atë jam gati të të jap. Ti mund të kërkosh shumë, por Mua nuk më kushton asgjë të ta plotësoj kërkesën. “Nuk të ndihmuakam dot ty?” Mos ki frikë! Nëse një milingonë do të paraqitej tek dera e hambarit tënd duke të kërkuar ndihmë, nuk do të ishte një humbje e madhe për ty po t’i jepje asaj nja dy kokrra grurë, dhe ti nuk je gjë tjetër veçse një insekt po aq i vogël përpara portës së bollëkut tim. “Unë të ndihmoj!”” O shpirti im a nuk të mjafton kjo? A të duhet vallë më shumë fuqi sesa gjithëfuqishmëria e Trinisë së Bashkuar? A të duhet vallë më shumë urtësi sesa ajo që banon tek Ati, më shumë dashuri sesa ajo që shfaq Biri, ose më shumë forcë sesa ajo që manifestohet në veprën e Frymës? Sille këtu enën tënde bosh! Ky pusi këtu ka mjaft ujë sa për ta mbushur. Nxito, mblidhi nevojat e tua dhe silli këtu, sille këtu zbrazëtinë tënde, sill këtu hallet e tua, nevojat e tua! Shiko, lumi i Perëndisë është plot e për plot, gati të plotësojë nevojat e tua. Çfarë mund të dëshirosh tjetër? Eja, fryma ime, bëj përpara me guxim! Perëndia i Përjetshëm është ndihmuesi yt! “Mos ki frikë, jam me ty, o, mos u trondit! Unë, unë jam Perëndia yt dhe do të të ndihmoj!”

====Mbrëmje====

''“Mesia do të vritet, por jo për veten e tij.”''

'''Danieli 9:26'''

Bekuar qoftë emri i Tij, nuk kishte asnjë shenjë vdekjeje në Të. As mëkati origjinal dhe as ai i zakonshmi nuk e njollosën atë, çka do të thotë që vdekja nuk ka asnjë të drejtë mbi të. Askush nuk mund t’ia merrte Atij jetën me të drejtë, sepse Ai nuk kishte bërë asnjë të keqe, dhe askush nuk do ta kishte detyruar me forcë po të mos e kishte lënë veten që të vdiste me vullnet të lirë. Ç’është kjo? Njëri mëkaton e një tjetër vuan! Ne e shkelëm drejtësinë, por megjithatë ajo u përmbush tek Ai! Nuk do të mjaftonin as lumenj lotësh, as male flijimesh, as dete me gjakun e viçave, dhe as kodra temjani për të na pastruar nga mëkati, por Jezusi u kryqëzua për ne dhe shkaku i zemërimit të Zotit ndaj nesh u zhduk menjëherë sepse mëkati u hoq qafe njëherë e përgjithmonë. Këtu qëndron urtësia, sepse u shpik zëvendësimi, mënyra më e sigurt dhe e shpejtë për shlyerjen e mëkateve tona! Këtu qëndron vetëpërulja, e cila e bëri Mesian, Princin tonë, që të pranonte mbi kokë kurorën me gjemba dhe të vdiste mbi kryqin! Këtu qëndron dashuria, e cila e shtyu Shpenguesin që të bëhej theror për armiqtë e tij! Mirëpo, nuk mjafton që ta admirojmë spektaklin e të pafajshmit që e derdh gjakun për fajtorët, duhet që patjetër të ndërgjegjësohemi për interesin tonë në këtë vepër! Qëllimi sublim i vdekjes së Mesias ishte shpëtimi i kishës së tij; a nuk kemi edhe ne pjesë dhe short mes atyre për shpengimin e të cilëve Ai e dha jetën? A nuk paraqitet Zoti Jezus si përfaqësuesi ynë? A nuk jemi shëruar nga vurratat e tij? Në të vërtetë do të ishte një gjë e tmerrshme po të mos kishim pjesë në vetëflijimin e Tij, do të ishte më mirë të mos kishim lindur fare! Megjithëse është solemne, kjo pyetje është gjithsesi një rast i gëzueshëm dhe si e tillë duhet të marrë një përgjigje të qartë e të pagabueshme. Zoti Jezus është vërtetë Shpëtimtari i të gjithë atyre që besojnë në Të, dhe të gjithë ata janë spërkatur me gjakun e pajtimit. Të gjithë ata që besojnë në vlerën e vdekjes së Mesias u gëzofshin në çdo përkujtim të saj, dhe mirënjohja e shenjtë e tyre i udhëheqtë drejt përkushtimit të plotë për kauzën e Tij.

Mëngjes dhe Mbrëmje/15 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:45:41 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 15}}

====Mëngjes====

''“Vepro ashtu si ke thënë.” ''

'''2 Samuelit 7:25 '''

Premtimet e Zotit nuk u dhanë për t’u hedhur poshtë si letër e pavlerë, por sepse Ai do që ato të përmbushen. Ato nuk mbahen mbyllur në kasafortë si floriri i koprracit, por janë bërë për të bërë tregti me to. Asgjë nuk e kënaq më shumë Perëndinë sesa kur sheh se si vihen në qarkullim premtimet e Tij. Ai ka shumë dëshirë që fëmijët e Tij të vijnë tek Ai me premtimet e Tij në dorë dhe t’i thonë: “Zot Perëndi, a nuk ke thënë se…” Ne e përlëvdojmë Perëndinë duke ia përmendur premtimet e Tij. A mos mendon se Perëndia varfërohet duke të dhënë ty pasuritë që të ka premtuar? A mos të gënjen mendja se Perëndia do të bëhet më pak i shenjtë duke të dhënë ty shenjtëri? A mos druhesh se Ai do të humbasë nga pastërtia e tij duke të pastruar ty nga mëkatet e tua? Ai ka thënë: “Ejani, pra, dhe të diskutojmë bashkë, thotë Zoti, edhe sikur mëkatet tuaja të ishin të kuqe flakë, do të bëhen të bardha si bora, edhe sikur të ishin të kuqe të purpur, do të bëhen si leshi.” Besimi kapet fort pas premtimit të faljes, dhe nuk ngurron duke thënë: “Ky është një premtim i çmuar, shpresoj të jetë i vërtetë?”, por shkon drejt e tek froni i hirit me të në dorë duke u lutur: “Zot ja ku është premtimi, fjala Jote u bëftë realitet!” Dhe Zoti ynë përgjigjet: “T'u bëftë ashtu si dëshiron!” Kur një i Krishterë e kupton një premtim dhe nuk shkon me të përpara Zotit për të kërkuar përmbushjen e tij, në të vërtetë është duke e çnderuar Perëndinë. Mirëpo, kur shpejton për tek froni i hirit dhe bërtet: “Zot, nuk kam ç’them tjetër përveçse: “A nuk ke thënë ti…?””, dëshira e tij do të realizohet. Bankieri ynë qiellor me kënaqësi i këmben me para çeqet e lëshuara prej Tij. Kurrë mos i lini premtimet e Tij të ndryshken. Nxirreni nga këllëfi shpatën e premtimeve të Tij dhe vringëllojeni atë me tërsëllëm të shenjtë. Mos mendoni se Perëndia bezdiset kur ia kujtoni me ngulm premtimet e Tij. Ai mezi ç’pret t’i dëgjojë britmat e thekshme të shpirtrave hallexhinj. Zoti e ka për kënaqësi t’i bëjë të mira njerëzve dhe është më i gatshëm t’ju dëgjojë sesa jeni ju t’i luteni Atij. Dielli nuk lodhet së ndriçuari, dhe as burimi së rrjedhuri! Mbajtja e premtimeve është në natyrën e Perëndisë, kështu që mos humbni kohë, por shpejtoni për tek froni i hirit me fjalët: “Vepro ashtu si ke thënë”.

====Mbrëmje====

''“Por unë i drejtohem lutjes.”''

'''Psalmi 109:4'''

Gjuhët gënjeshtare nuk pushonin së përbalturi reputacionin e Davidit, por ai nuk u mbrojt, por e parashtroi çështjen e tij përpara një gjykate më të lartë: e paraqiti atë përpara vetë Mbretit të Madh. Lutja është metoda më frytdhënëse për t’iu përgjigjur fjalëve plot urrejtje. Psalmisti nuk lutej me gjysmë zemre, por ai ''jepej me mish e me shpirt'' pas këtij ushtrimi, duke tendosur çdo muskul e tendinë, ashtu siç bëri Jakobi kur luftoi me Perëndinë. Kështu dhe vetëm kështu, secili prej nesh duhet të vrapojë drejt fronit të hirit. Ashtu si hija që nuk ka fuqi sepse është e zhveshur nga përmbajtja, po aq i paefektshëm është edhe përgjërimi i njeriut që lutet pa zell të përnjëmendshëm dhe dëshirë të zjarrtë, sepse i mungojnë pikërisht ata elementë që do t’i jepnin forcë. “Lutja e zjarrtë”, thoshte një teolog qëmoti, “është si një top i drejtuar për nga portat e qiellit që i shpërthen ato dykanatësh”. E meta e zakonshme e shumicës prej nesh është lehtësia me të cilën na e shpërqendrojnë vëmendjen gjërat e parëndësishme. Mendimet tona shkojnë sa andej këndej dhe me vështirësi përparojmë drejt destinacionit të dëshiruar. Ashtu si elementi merkur edhe mendja jonë nuk e ruan përqendrimin, por merr kot. Sa e keqe e madhe është kjo! Jo vetëm që na shkakton dëm të pallogaritshëm, por ç’është me e keqja e fyen Perëndinë tonë. Çfarë do të mendonim ne për atë njeri që gjatë audiencës me princin e vendit për t’i paraqitur një kërkesë nis e luan me një pendë ose përpiqet të vrasë një mizë? Ky varg tingëllon vazhdimësi dhe ngulmim në lutje. Davidi nuk bërtiti një herë të vetme për t’u zhytur më pas në heshtje, britmat e tij të shenjta vazhduan deri sa e zbritën mbi tokë bekimin e Atit. Lutja nuk mund të jetë puna jonë e rastit, por një angazhim i përditshëm yni, madje një zakon jetësor dhe thirrja jonë. Ashtu si artistët që harxhojnë orë të tëra përpara modeleve të tyre dhe poetët që rendin pa pre pas muzave, edhe ne duhet të biem nën varësinë e lutjes. Duhet të bëhemi pjesë e lutjes porsi kafshët që bëhen njësh me habitatin e tyre, dhe duhet të lutemi vazhdimisht. Zot, na mëso të lutemi sipas mënyrës që do t’i bënte gjithnjë e më të suksesshme përgjërimet tona.

Mëngjes dhe Mbrëmje/15 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:45:29 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 15}} ====Mëngjes==== ''“Vepro ashtu si ke thënë.” '' '''2 Samuelit 7:25 ''' Premtimet e Zotit nuk u dhanë për t’u hedhur poshtë si letë...

Mëngjes dhe Mbrëmje/14 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:43:51 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 14}}

====Mëngjes====

''“I fuqishëm për të shpëtuar.” ''

'''Isaia 63:1 '''

Me fjalët “për të shpëtuar” kuptojmë të gjithë veprën madhështore të shpëtimit; nga dëshira e parë e shenjtë e deri tek shenjtërimi i plotë. Megjithëse janë dy-tre fjalë ato janë të mbarsura me domethënie: faktikisht, kemi gjithë mëshirën e Perëndisë të mbledhur në një fjalë. Krishti nuk është vetëm “i fuqishëm për të shpëtuar” ata që pendohen, por Ai është i aftë t’i bëjë njerëzit të pendohen. Ai do t’i çojë në qiell të gjithë ata që besojnë tek Ai, por gjithashtu Ai është aq i fuqishëm sa t’i japë njerëzve zemra të reja dhe të ngjallë besimin brenda tyre. Ai është aq i fuqishëm sa ta bëjë njeriun që e urren shenjtërinë ta dojë atë, dhe ta detyrojë personi që e urren Emrin e Tij të gjunjëzohet para Tij. Mirëpo, nuk kemi mbaruar me kaq, sepse fuqia hyjnore duket qartë edhe në jetën e mëpastajme të besimtarit. Në fakt, jeta e besimtarit është një varg i pandërprerë mrekullish, të gjitha vepra të “Perëndisë së Fuqishëm”. Ferrishta digjet, por nuk konsumohet. Ai është aq i fuqishëm sa ta ruajë shenjtërinë e popullit të Tij, pasi e ka shenjtëruar atë, si dhe ta ruajë atë në frikën dhe dashurinë e Tij deri në stadin më të lartë të ekzistencës së tyre frymërore në qiell. Fuqia e Krishtit nuk është se kufizohet në kthimin e dikujt në besim duke e lënë atë që t’ia dalë pastaj me forcat e tij, por Ai që e fillon punën e mirë edhe do ta përfundojë. Ai që e mbjell farën e parë të jetës në frymën e vdekur, e mban gjallë jetën hyjnore dhe e fuqizon atë derisa të shpërthejë zgjedhën e mëkatit, dhe pastaj fryma e përsosur në lavdi hedh shtat e rritet. Besimtar, ky po që është një inkurajim! A po lutesh për një nga të dashurit e tu? Oh, mos i ndërprit lutjet e tua, sepse Krishti është “i fuqishëm për të shpëtuar”. Ti je i pafuqishëm që ta kthesh në shtëpi rebelin, por Zoti yt është i Plotfuqishmi. Mbështetu në krahun e Tij të fuqishëm, dhe lëre Atë që ta shfaqë gjithë fuqinë e Tij. A është i madh shqetësimi yt? Mos ki frikë, sepse fuqia e Tij mjafton e tepron për ty. Jezusi është “i fuqishëm për të shpëtuar”, qoftë për të filluar punën tek të tjerët, ashtu edhe për ta vazhduar punën e mirë të nisur në ty. Prova më e mirë e kësaj qëndron në faktin që Ai të ka shpëtuar edhe ''ty''. Oh çfarë mëshirë e papërshkrueshme, sepse për ty miku im, Zoti nuk është një Perëndi i fuqishëm për të shkatërruar!

====Mbrëmje====

''“Duke filluar të fundosej, bërtiti duke thënë: “O Zot, shpëtomë!”''

'''Mateu 14:30'''

''Kohët e fatkeqësisë janë kohë lutjeje'' për ne, shërbëtorët e Zotit. Pjetri harroi të lutej në fillim të aventurës së tij të paharrueshme, por kur nisi të fundosej, rreziku e ktheu në një lutës, dhe britma e tij megjithëse me vonesë, nuk ishte edhe aq vonë sa të mos dëgjohej. Në orën e dhimbjes fizike dhe ankthit mendor, natyrshëm i drejtohemi Zotit në lutje ashtu si anijembyturi shtyhet në breg nga dallgët. Dhelpra rend në skutën e saj për mbrojtje, zogu fshihet mes pemëve të pyllit për të gjetur strehë, dhe aq më tepër besimtari i vërtetë nxiton drejt fronit të hirit për siguri. Limani i madh qiellor i përdëllimit është lutja dhe vetëm lutja. Mijëra anije të goditura nga stuhia kanë gjetur strehë në atë liman, atëherë kur stuhia bie mbi ne, bëjmë mirë të lundrojmë sa shpejt që mundemi drejt tij.

''Lutjet e shkurtra janë aq të gjata sa duhet.'' Përgjërimi që doli nga thellësia e shpirtit të Pjetrit nuk përmbante më shumë se tre fjalë, por ato ishin mëse të mjaftueshme për të pasur rezultat. Nuk kërkohet gjatësi por fuqi. Ndjenja e nevojës është një mësues i shkëlqyer shkurtësie. Nëse lutjet tona do të kishin më pak pendë bishti krenarie dhe krahë më të gjatë ato do të ishin sigurisht më të efektshme. Lumi i fjalëve është për lutjen ashtu si kashta për grurin. Gjërat e çmuara vijnë me pako të vogla, dhe ndodh rëndom që pjesa e përgjërimit të vërtetë brenda një lutjeje të stërzgjatur mund të përmblidhet në një kërkesë po aq të shkurtër sa edhe ai i Pjetrit.

''Momentet tona më të vështira janë mundësi shumë të mira për Zotin.'' Një ndjesi e mprehtë e rrezikut tonë na bën që vetvetiu të lëshojmë një britmë përgjëruese që mbërrin në veshët e Jezusit, por edhe në zemrën e Tij, dhe atëherë dora e Tij nuk do të vonojë që të shtrihet drejt nesh. Atëherë kur s’mban më i drejtohemi Zotit tonë, por Ai me të shpejtë i mbulon vonesat tona me veprimet e tij të shpejta dhe efikase. A mos jemi vallë duke u mbytur në ujërat e zhurmshme të vuajtjes sonë? Atëherë le t’ia hapim zemrën Shpëtimtarit tonë, duke qenë të sigurt se nuk do të na lërë të humbim. Kur ne nuk mund të bëjmë dot asgjë, Jezusi mund të bëjë gjithçka! Le ta kërkojmë ndihmën e Tij të fuqishme dhe Ai do të zgjidhë çdo problem tonin!

Mëngjes dhe Mbrëmje/14 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:43:41 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 14}} ====Mëngjes==== ''“I fuqishëm për të shpëtuar.” '' '''Isaia 63:1 ''' Me fjalët “për të shpëtuar” kuptojmë të gjithë veprën...

Mëngjes dhe Mbrëmje/13 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 18:30:18 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 13}} ====Mëngjes==== ''“Jozafati bëri që të ndërtohen anije në Tarshish për të vajtur në Ofir, që të kërkohej ar, por anijet nuk arritë...

{{info|Morning and Evening/January 13}}

====Mëngjes====

''“Jozafati bëri që të ndërtohen anije në Tarshish për të vajtur në Ofir, që të kërkohej ar, por anijet nuk arritën kurrë të dalin në det, sepse u shkatërruan në Etsion-Geber.” ''

'''1 Mbretërve 22:48 '''

Anijet e Solomonit mbërrinin në destinacion pa pësuar asnjë dëm, por gjemitë e Jozafatit as që iu afruan dot tokës së floririt. Providenca hyjnore bën që njëri të begatohet e tjetri të falimentojë në të njëjtin biznes dhe në të njëjtin vend, e megjithatë Sundimtari i Madh është po aq i mirë e i urtë me të parin sa është me të dytin. Paçim hir sot që duke marrë shtysë nga ky varg ta bekojmë Zotin për anijet që u shkatërruan në Etsion-Geber, ashtu siç do të bënim për ato të mbushura plot me të mira materiale. Mos i paçim zili më të suksesshmit dhe mos vajtofshim për humbjet tona sikur vetëm ne jemi sprovuar ose sikur jemi më të sprovuarit nga të gjithë. Ashtu si Jozafati edhe ne mund të jemi të çmuar në sytë e Zotit, megjithëse planet tona përfundojnë si mos më keq.

Shkaku i fshehtë i humbjes së Jehoshafatit vlen të theksohet e të shqyrtohet sepse është rrënja e shumë fatkeqësive dhe vuajtjeve të popullit të Zotit, dhe është pikërisht aleanca e tij me një familje të zhytur në mëkat, marrëdhënia e tij me mëkatarët. Tek 2 Kronikave 20:37, shohim Zotin tek dërgon një profet për t’i thënë atij: “Ngaqë je bashkuar me Ashaziahun, Zoti ka shkatërruar veprat e tua”. Ky është një ndëshkim atëror që duket se i solli mjaft bekime atij, sepse në vargun që pason tekstin tonë e shohim atë tek i urdhëron shërbëtorët e tij të mos i lënë të hipin mbi anijet e tyre njerëzit e mbretit të paudhë. A nuk është vallë përvoja e Jozafatit një paralajmërim për ne, popullin e Zotit, që të mos hyjmë në një zgjedhë bashkë me jobesimtarët! Një jetë mjerimi është fati që i pret ata që bashkohen me ata të botës, në martesë ose në ndonjë lidhje tjetër sipas dëshirës së tyre. Oh, për hir të dashurisë së Jezusit, qofshim edhe ne të shenjtë, të pastër, të panjollë dhe të ndarë nga mëkatarët, ashtu si edhe Krishti, sepse nëse nuk jemi të tillë, mund të na ndodhë edhe neve të dëgjojmë një zë që na thotë: “''Zoti ka shkatërruar veprat e tua''.”

====Mbrëmje====

''“Hekuri doli në sipërfaqe.”''

'''2 Mbretërve 6:6'''

Hekuri i sëpatës dukej se kishte humbur për të mos u gjetur më, dhe duke qenë se ishte marrë hua, po vihej në rrezik nderi i çetës së profetëve, e bashkë me të po komprometohej Emri i Perëndisë së tyre. Megjithëse për të gjithë dukej e pamundur, hekuri i sëpatës doli nga thellësitë e lumit dhe nisi të pluskonte në sipërfaqe, sepse gjërat e pamundura për njeriun janë të mundshme për Perëndinë. Njoh një burrë në Krishtin, i cili pak vjet më parë u thirr që të realizonte një vepër që e kapërcente jashtë mase fuqinë e tij. Dukej kaq e pamundur sa në ato momente edhe përpjekja më e vogël për ta realizuar atë, dukej kryekëput një absurditet. E megjithatë ai ishte thirrur për ta realizuar këtë vepër, në këtë rast besimi i tij u ngrit në lartësinë e detyrës. Perëndia e nderoi besimin e tij, duke i dërguar ndihmë përtej asaj që ai mund të imagjinonte se ishte e mundur, dhe hekuri jo vetëm që doli në sipërfaqe por edhe pluskoi. Një tjetër pjesëtar i familjes së Zotit gjendej në një gjendje mjaft të keqe financiare, por megjithatë ai ia doli t’i shlyente të gjitha detyrimet që rëndonin mbi të, dhe madje mund të kishte dalë edhe me fitim po të mos i binte një fatkeqësi tjetër. Më kot kërkoi ndihmën e miqve dhe shokëve, por besimi e drejtoi tek Ndihmuesi që nuk dështon asnjëherë, dhe ja, kriza u kapërcye, hapat e tij u bënë gjithnjë e më të forta dhe hekuri pluskoi edhe në këtë rast. Personi i tretë që do të përmend u përball me një rast të rëndë rënieje në mëkat. E kishim mësuar, qortuar, paralajmëruar, nxitur dhe ishim lutur për të, por pa asnjë rezultat. Adami i vjetër ishte shumë i fortë për t’u mundur nga Melanktoni* i ri, dhe shpirti rebel nuk mund të mposhtej. Vijuan lutjet dhe përgjërimet, dhe nuk kaloi shumë kohë përpara se të vinte një përgjigje e bekuar nga qielli. Zemra e gurtë u bë prej mishi, pra edhe kësaj radhe hekuri pluskoi. Lexues i dashur, çfarë po të dëshpëron kaq shumë? Çfarë halli po të shtyp e mundon sonte? Paraqitja Zotit! Zoti i Profetëve jeton dhe vepron për t’i ardhur në ndihmë shenjtorëve të Tij. Ai nuk do të të lërë ty pa të mirat që të nevojiten. Ki besim në Zotin e Ushtrive! Afroju Atij duke iu përgjëruar në Emrin e Jezusit dhe hekuri do të pluskojë. Madje edhe ti do ta shohësh dorën e Perëndisë tek bën mrekulli për popullin e Tij. Marrsh atë që kërkon me besim, dhe mos dysho se hekuri do të pluskojë edhe për ty.

''*Shënim i përkthyesit: Filip Melanktoni (1497–1560) ishte bashkëpunëtori kryesor i Martin Luterit gjatë viteve të para të Reformës Protestante dhe më pas.''

Mëngjes dhe Mbrëmje/12 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 17:41:06 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 12}} ====Mëngjes==== ''“Ju jeni të Krishtit.” '' '''1 Korintasve 3:23 ''' “Ju ''jeni'' të Krishtit.” Ti je i Tiji prej dhurimit, sepse At...

Mëngjes dhe Mbrëmje/11 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 17:18:42 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 11}} ====Mëngjes==== ''“Por ata nuk kanë rrënjë...” '' '''Lluka 8:13 ''' Fryma ime, shqyrtoje veten këtë mëngjes në dritën e këtyre va...

Mëngjes dhe Mbrëmje/10 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 17:12:23 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 10}} ====Mëngjes==== ''“Më pret gati kurora e drejtësisë.”'' '''2 Timoteut 4:8''' Ti dyshues, ti ke thënë shpesh: “Kam frikë se kurrë ...

Mëngjes dhe Mbrëmje/9 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 17:09:02 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 9}} ====Mëngjes==== ''“Unë do të jem Zoti i tyre.”'' '''Jeremia 31:33''' I Krishterë, këtu ke gjithçka që mund të kërkosh! Për të qen...

Mëngjes dhe Mbrëmje/8 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 17:06:39 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 8}} ====Mëngjes==== ''“Paudhësinë e gjërave të shenjta…”'' '''Eksodi 28:38''' Çfarë perdeje që çajnë këto fjalë dhe çfarë na zbu...

Mëngjes dhe Mbrëmje/7 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 17:03:57 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 7}} ====Mëngjes==== ''“Për mua të jetuarit është Krishti…”'' '''Filipianët 1:21''' Nuk ka besimtar që të ketë jetuar gjithnjë në Kr...

Mëngjes dhe Mbrëmje/6 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 16:55:06 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 6}} ====Mëngjes, 6 Janar==== ''“Të gjithë ankthin tuaj hidheni mbi Të, sepse Ai merakoset për ju.”'' '''1 Pjetrit 5:7''' Pa dyshim mënyra ...

Mëngjes dhe Mbrëmje/5 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 16:53:07 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 5}} ====Mëngjes==== ''“Dhe Perëndia pa që drita ishte e mirë; dhe Perëndia e ndau dritën nga errësira.”'' '''Zanafilla 1:4''' Mund të th...

Mëngjes dhe Mbrëmje/4 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 16:43:23 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 4}} ====Mëngjes==== ''“Rrituni në hirin dhe njohjen e Zotit tonë dhe Shpëtimtarit Jezus Krisht.”'' '''2 Pjetrit 3:18''' “Rrituni në hir...

Mëngjes dhe Mbrëmje/3 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 16:40:46 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 3}} ====Mbrëmje==== ''“Do të të bëj aleancën e popullit.”'' '''Isaia 49:8''' Vetë Jezus Krishti është forma dhe përmbajtja e besëlidhj...

Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar

JoyaTeemer — Wed, 10 Mar 2010 17:04:27 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 1}}

====Mëngjes====

''“Atë vit hëngrën frytet e vendit të Kanaanit.”''

'''Jozueu 5:12'''

Kishin mbaruar endjet e mundimshme të Izraelit nëpër shkretëtirë dhe prehja e premtuar më në fund u bë realitet. Nuk kishte më çadra lëvizëse, gjarpërinj të zjarrtë, Amalekitë gjakësorë dhe shkretëtira rënkuese: ata kishin mbërritur në vendin ku rrjedh qumësht dhe mjaltë dhe ku hëngrën nga gruri i tokës. I dashur lexues i Krishterë, mbase të tillë fat mund ta kemi edhe ne këtë vit. E ardhmja është e gëzueshme dhe besimi i vënë në praktikë mund të na prodhojë lumturi të vërtetë. Është vërtetë një shpresë e gëzueshme të qëndrosh bashkë me Jezusin në prehjen që i takon popullit të Perëndisë, por është një lumturi e dyfishtë kur e pret këtë lavdi të vijë sa më shpejt. Mosbesimi fërgëllon në breg të Jordanit që shkumëzon mes nesh dhe tokës së bekuar, por qofshim të sigurt se kemi kaluar më shumë sprova sesa mund të na shkaktojë më e liga vdekje. Le ta flakim tutje çdo mendim frikëndjellës dhe le të galdojmë me gëzim të madh e të papërshkrueshëm në shpresën se këtë vit do të nisë qenia jonë “përgjithmonë me Perëndinë”.

Një pjesë e ushtrisë do të mbetet këtë vit mbi tokë për t’i shërbyer këtu Perëndisë. Nëse ky do të jetë fati ynë, atëherë nuk ka asnjë arsye se përse ky lexim i vitit të ri të mos jetë i vërtetë. “Ne që kemi besuar hymë në prehjen e Tij”. Fryma e Shenjtë është vula e trashëgimisë sonë, duke na dhënë “lavdinë që filloi që poshtë”. Në qiell ata janë të sigurt ashtu sikur edhe ne ruhemi në Jezus Krishtin. Aty ata triumfojnë mbi armiqtë dhe bashkë me ta edhe ne arrijmë fitore. Qeniet qiellore gëzojnë të drejtën e komunikimit me Zotin e tyre, të drejtë të cilën edhe ne e gëzojmë bashkë me to: ata i thurin Atij himne lavdërimi, por edhe ne gjithashtu e kemi për privilegj ta bekojmë Atë. Këtë vit do të vjelim frute qiellore nga toka këtu poshtë, ku besimi dhe shpresa e shndërrojnë shkretëtirën në një Kopsht të Perëndisë. Një herë e një kohë njeriu hëngri nga buka e engjëjve, e përse pra të mos e bëjë një gjë të tillë edhe tani? Oh, falë hirit, u ushqefshim me Jezusin, dhe kështu le të hamë edhe ne këtë vit nga frytet e tokës së Kanaanit!

====Mbrëmje====

''“Ne do të kënaqemi dhe do të gëzohemi në Ty!”''

'''Kantiku i Kantikëve 1:4'''

Ne do të kënaqemi dhe do të gëzohemi në Ty. Nuk do t’i hapim portat e vitit nën notat e përvuajtshme të trombonit, por nën tingujt e ëmbël të harpës së gëzimit dhe nën kumbimin e cimbalëve të haresë. “Ejani, t’i këndojmë me gëzim Zotit; t’i dërgojmë britma gëzimi shkëmbit të shpëtimit tonë.” Ne, të thirrurit, besnikët dhe të zgjedhurit, do t’i përzëmë brengat tona dhe do të ngremë lart flamujt e besimit në emër të Perëndisë. Të tjerët le të ankohen për andrallat e tyre, por ne që kemi bimën ëmbëltuese që hidhet në pellgun e hidhur të Maras do të madhështojmë me gëzim Perëndinë. O Frymë e Përjetshme, Ngushëlluesi ynë i vërtetë, ne, tempujt ku Ti banon, nuk do të pushojmë kurrë së adhuruari dhe bekuari emrin e Jezusit. Ne do ta bëjmë këtë, madje jemi të vendosur për ta bërë këtë, sepse vetëm Jezusit i takon kurora e haresë së zemrës sonë! Nuk do ta çnderojmë Dhëndrin tonë duke vajtuar në praninë e Tij! Na është urdhëruar që të jemi këngëtarët e qiejve, e pra le të bëjmë prova të himneve të përjetshme këtu poshtë përpara se t’i këndojmë ato në sallat e Jeruzalemit të Ri! ''Ne do të'' kënaqemi dhe do të gëzohemi: dy fjalë, një kuptim i vetëm, bekim mbi bekim! A nuk është pra sot Zoti për popullin e hirit kamfur dhe nard, mirrë dhe kanellë, dhe çfarë arome më të këndshme mund të gjendet edhe në vetë qiellin? ''Ne do të kënaqemi'' dhe do të gëzohemi në Ty. Pikërisht, fjalët e fundit janë si mishi në gjellë, arra brenda lëvozhgës, zemra e tekstit. Çfarë qiejsh ruhen në Jezusin! Çfarë lumenjsh bekimi të pafund e kanë burimin e tyre, madje çdo pikë të plotësisë së tyre në Të! O i ëmbli Zoti Jezus, meqenëse Ti je zotërimi i tanishëm i njerëzve të Tu, na dhuro këtë vit një ndjesi të paçmueshmërisë Tënde, me qëllim që nga e para e deri në të fundit ditë, ne të mund të kënaqemi e të gëzohemi në Ty. Nistë Janari me kënaqësinë në Zotin, ndërsa Dhjetori u mbylltë me gëzimin në Jezusin!

Morning and Evening/January 2

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 21:02:46 GMT

JoyaTeemer: Morning and Evening/January 2 u zhvendos tek Mëngjes dhe Mbrëmje/2 Janar

#RIDREJTO [[Mëngjes dhe Mbrëmje/2 Janar]]

Mëngjes dhe Mbrëmje/2 Janar

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 21:02:46 GMT

JoyaTeemer: Morning and Evening/January 2 u zhvendos tek Mëngjes dhe Mbrëmje/2 Janar

{{info|Morning and Evening/January 2}}

====Mëngjes====

''“Ngulmoni në lutje.”''

'''Kolosianëve 4:1'''

Është interesante të vihet re se një pjesë e mirë e Shkrimit të Shenjtë trajton temën e lutjes, ose duke na dhënë shembuj, ose duke vendosur rregulla, apo duke shpallur premtime. Me të hapur Biblën lexojmë: “Atëherë [njerëzit] filluan të kërkojnë emrin e Zotit”, dhe përpara se ta mbyllim veprën na kumbon në veshë “Ameni” i një përgjërimi të sinqertë. Ka kaq shumë raste sa që vështirë se mund të numërohen! Këtu kemi një Jakob në luftë me veten, aty një Daniel që lutej tre herë në ditë, dhe më tutje një David që i klithte me gjithë zemër Zotit të tij. Shohim Elian në majë të malit, Palin dhe Silën në thellësitë e burgut. Na rrethon një mori urdhëresash si dhe mijëra premtime. Çfarë mund të na mësojë një gjë e tillë, përveçse rëndësinë e shenjtë të lutjes dhe nevojën për të? Nuk ka dyshim se çdo gjë që Perëndia e thekson në Fjalën e Tij duhet të zërë një vend qendror në jetët tona. Në qoftë se Ai ka folur gjerë e gjatë rreth lutjes e ka bërë këtë duke e ditur nevojën e madhe që ne kemi për të. Nevojat tona janë kaq të mëdha sa që nuk duhet të pushojmë kurrë së luturi derisa të shkojmë në qiell. A mos vallë nuk të nevojitet asgjë? Atëherë, kam frikë se nuk e di se sa i vobektë je! A mos vallë nuk ke asnjë mëshirë për t’i kërkuar Perëndisë? Atëherë, mëshirat e Perëndisë t’i hapshin sytë që të shohësh se në ç’mjerim jeton! Një frymë pa lutje është një frymë pa Krishtin. Lutja është belbëzimi i besimtarit foshnjë, rekuiemi i shenjtorit që po jep frymën e fundit për të fjetur me Jezusin. Është frymëmarrja, lajtmotivi, ngushëllimi, fuqia dhe nderi i të Krishterit. Nëse vërtetë je një fëmijë e Perëndisë do të kërkosh fytyrën e Atit dhe do të jetosh në dashurinë e Tij. Lutu që këtë vit të jesh i shenjtë, i përulur, i zellshëm dhe i durueshëm. Ki një përbashkësi më të ngushtë me Krishtin dhe kalo më shpesh nga shtëpia e gostive të dashurisë së Tij. Lutuni që të mund të jeni një shembull dhe një bekim për të tjerët dhe që të mund të jetoni gjithnjë e më shumë për lavdinë e Zotit tuaj. Motoja e këtij viti duhet të jetë: “Ngulmoni në lutje!”

====Mbrëmje====

''“Le të marrin forca të reja popujt.”''

'''Isaia 41:1'''

Të gjitha gjërat në tokë duhet të ripërtërihen. Asnjë gjë e krijuar nuk vazhdon në të vetën. Siç e thotë edhe psalmisti: “Ti ripërtërin faqen e dheut”. Madje dhe pemët, të cilat nuk e rëndojnë veten me përkujdesje e as ia shkurtojnë jetën vetes me mundime, duhet të thithin nga shiu i qiellit dhe të përvetësojnë thesaret e fshehura të dheut. Kedrat e Libanit, të mbjellë nga Perëndia, vazhdojnë të gjallojnë vetëm sepse në to qarkullon ditë për ditë lëngu jetësor që sapo është mbledhur nga thellësitë e dheut. Aq më tepër jeta e njeriut nuk mund të vazhdojë pa ripërtëritjen që vjen nga Perëndia. Ashtu siç duhet luftuar konsumimi i trupit duke marrë rregullisht ushqim, kështu duhet rregulluar edhe konsumimi i frymës duke u ushqyer me Librin e Perëndisë, duke dëgjuar Fjalën e Tij ndërsa predikohet, ose duke u ulur në tryezën frymëngopëse të Darkës së Zotit. Sa poshtë bien hiret tona kur i lëmë pas dore mjetet e tyre! Në çfarë barkthatësh të ngratë shndërrohen disa shenjtorë që jetojnë pa e përdorur mjaftueshëm Fjalën e Perëndisë dhe lutjen vetjake! Përshpirtshmëria që mund të gjallojë pa Perëndinë padyshim nuk vjen prej Tij dhe mbetet vetëm një ëndërr. Në fakt, nëse do të ishte fryti i veprës së Perëndisë ne do ta prisnim Atë ashtu si ato lulet që presin me padurim rënien e vesës. Pa ripërtëritjen e vazhdueshme hyjnore zor se mund t’i përballojmë sulmet e vazhdueshme të ferrit, ndëshkimet e ashpra të qiellit, dhe as konfliktet e brendshme. Kur lëshohet murrlani, mjerë pema që nuk ka thithur lëngun e freskët jetësor dhe që nuk i ka shtrënguar fort rrënjët pas shkëmbinjve! Kur ngrihet stuhia, mjerë detarët që nuk e kanë forcuar direkun, nuk e kanë hedhur spirancën dhe që nuk kanë kërkuar një liman të sigurt! Nëse na bie fatkeqësia që të dobësohemi, i keqi me siguri do t’i mbledhë të gjitha forcat dhe do të luftojë për të na zotëruar. Ruajuni sepse kjo mund të sjellë ndonjë fatkeqësi të dhimbshme ose çnderim të turpshëm! Le t’i afrohemi me përgjërime plot përulje stolit të këmbëve të mëshirës hyjnore dhe vetëm atëherë do të kuptojmë përmbushjen e premtimit: “Ata që shpresojnë te Zoti fitojnë forca të reja!”

Mëngjes dhe Mbrëmje/2 Janar

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 21:01:45 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 2}} ====Mëngjes==== ''“Ngulmoni në lutje.”'' '''Kolosianëve 4:1''' Është interesante të vihet re se një pjesë e mirë e Shkrimit të She...

Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 20:39:08 GMT

JoyaTeemer:

Morning and Evening/January 1

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 20:37:11 GMT

JoyaTeemer: Morning and Evening/January 1 u zhvendos tek Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar

#RIDREJTO [[Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar]]

Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 20:37:11 GMT

JoyaTeemer: Morning and Evening/January 1 u zhvendos tek Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar

Mëngjes dhe Mbrëmje/1 Janar

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 20:36:29 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 1}}

Mëngjes dhe Mbrëmje

JoyaTeemer — Tue, 09 Mar 2010 20:35:33 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening}}