Gospel Translations Albanian - Artikuj të rinj [sq]

Letra e Galatasve në 30 mesazhe në Twitter

Pcain — Tue, 04 Sep 2018 19:22:27 GMT

Pcain: Mbrojti Letra e Galatasve në 30 mesazhe në Twitter ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Book of Galatians in 30 Tweets}}

Pali është 'në zjarr' në letrën e tij drejtuar Galatasve. Ai është përflakur me një zemërim të drejtë apostolik. Ndoshta këshilla më e mirë është, mos e provoni në shtëpi.

Por, lexojeni në shtëpi. Dëgjojeni të predikohet. Studiojeni. Shkruani për të. Madje shpërndajeni në Tëitter. Çfarëdo që të kërkohet bëjeni që zjarri flakërues i Palit të ndezë thëngjijtë e dashurisë tuaj për Jezusin dhe për ungjillin e tij të hirit.

Kjo është letra e katërt e Palit në mesazhe në Tëitter. Filluam me Romakëve. Pastaj me 1 dhe 2 Korintasve. Tani provojmë me letrën e Galatasve.

Si fillim, ja ku keni një përmbledhje të të gjithë letrës.

> Hirin mahnitës të Jezusit duhet ta admirojmë dhe vlerësojmë dhe jo t'i shtojmë. #Galatasve

Më poshtë janë 29 fjali të shkurtra për t'ju udhëhequr përgjatë këtyre gjashtë kapitujve të zjarrtë dhe të pasur me ungjillin, secila me një referncë nga Galatasve. Hapni një llogari në Twitter dhe bëjeni #Galatasve temën e ditës nëse keni dëshirë.

Ja tek keni listën e plotë të mesazheve të Galatasve që do të postojmë përgjatë ditës.

==== Kapitulli 1 ====

Jezusi e dha veten në kryq si për ne ashtu edhe për Perëndinë – për të mirën tonë dhe përfundimisht për lavdinë e Perëndisë. #Galatasve 1:1–5

Ka vetëm një ungjill. Vetëm një shteg përmes të cilit hiri shpëtues rrjedh tek mëkatarët: Jezusi. Çdo falcifikim është i mallkuar. #Galatasve 1:6–9

T'u pëlqesh njerëzve nuk përputhet me thirrjen e Jezusit Zot. Të krishterët janë shërbëtorë të Perëndisë-njeri, jo shërbëtorë të ndonjë njeriu. #Galatasve 1:10

Ungjilli i Krishterë nuk është produkt i arsyes apo spekullimit njerëzor por vetëm zbulesë hyjnore. #Galatasve 1:11–22

Perëndia duket shumë i mirë kur persekutuesit e popullit të tij bëhen predikues të ungjillit të tij. Lutuni për persekutues. #Galatasve1:23–24

==== Kapitulli 2 ====

Mos u dorëzoni, as për një minutë, kur “vëllezër” të remë që përbuzin hirin hyjnë për të përgjuar lirinë e ligjshme që kemi në Jezusin. #Galatasve 2:1–6

Si mëkatarë të varfër, të shpëtuar vetëm prej hirit të mahnitshëm të Perëndisë, është marrëzi të mendojmë se do kujtojmë ungjillin por të harrojmë të varfërit. #Galatasve 2:7–10

Për të krishterët, standardi final për sjelljen nuk është rregulli, ligji apo listat, por e vërteta e ungjillit të hirit. #Galatasve 2:11–14

I krishteri nuk kthehet vetëm një herë tek Jezusi si mëkatar i humbur, por vazhdimisht, çdo ditë dhe në mënyrë të pandalshme. #Galatasve 2:15–21

Të krishterët e vërtetë nuk e anullojnë hirin hyjnor duke besuar në përpjekjet e tyre, por e kremtojnë hirin e vdekjes dhe jetës së Jezusit për ne. #Galatasve 2:21

==== Kapitulli 3 ====

Është marrëzi frymërore të mendosh që mund ta nisim jetën e Krishtere me fuqinë e Frymës, por të vazhdojmë vetë. #Galatasve 3:1–4

Është marrëzi frymërore të mendojmë që mund të lidhemi me Frymë përmes punës tonë në vend që të pranojmë punën e tij me besim. #Galatasve 3:5–6

Nuk është trashëgimia e arritjes që na sjell në familjen e Perëndisë dhe në favorin e tij të përjetshëm, por pranimi i hirit të tij me anë të besimit. #Galatasve 3:7–9

Rruga që të çon në vdekje dallohet prej Veprave-Vetjake-të Ligjit, por shtegu i mbinatyrshëm drejt jetës quhet Premtim-Frymë-Besim #Galatasve 3:10–14

Mos i ngatërroni gjërat. Ligji i Perëndisë nuk ka për qëllim të na japë jetë. Nuk mundet. Vetëm premtimi i tij mundet. Ligji ka një qëllim tjetër. #Galatasve 3:15–19

Jeta vjen prej Premtimit të Perëndisë, jo prej Ligjit të tij. Përse u dha Ligji? Për shkak të mëkateve tona, dhe për të na treguar nevojën tonë për të Premtuarin e tij. #Galatasve 3:19–22

Ligji nuk është rrugë për tek pranimi apo miratimi i vazhdueshëm i Jezusit. Ai ka për qëllim të na bëjë të dëshpërohemi për veprat tona dhe të mbështetemi vetëm në të. #Galatasve 3:23–29

==== Kapitulli 4 ====

Në Birin unik të Perëndisë, përmes besimit, nuk jemi më skllevër, por bij të birësuar – dhe më e mahnitshmja, jemi trashëgimtarë të të gjitha gjërave bashkë me Jezusin. #Galatasve 4:1–7

E njohim Perëndinë vetëm sepse Ai na njohu i pari. Mos ju dorëzoni instinkteve mëkatare fetare që mund të arrini vetë tek ai. #Galatasve 4:8–11

Është torturuese të shohësh miqtë apo familjen të kthehen nga ungjilli i hirit hyjnor tek besimi në përpjekjet e tyre njerëzore. #Galatasve 4:12–20

Në Jezusin nuk jemi skllevër të ligjit, dhe qytetarë të qytetit të vjetër, por fëmijë të premtimit, dhe qytetarë të qytetit të Ri. #Galatasve 4:21–31

==== Kapitulli 5 ====

Jezusi na çliron, të jemi të lirë prej mëkatit, jo skllevër të ligjit. Veprat tuaja nuk vlejnë për pranimin e tij por vetëm besimi. #Galatasve 5:1–6

Ai lloj i vetëm besimi në Jezusin që na bën të lirë është një besim i plotë dhe i gjallë saqë nuk kemi sesi të mos tregojmë dashuri ndaj të tjerëve. #Galatasve 5:6

Më mirë të gjymtosh veten sesa t'i mashtrosh të tjerët të largohen prej hirit duke menduar që rrethprerja është e nevojshme për të qenë në rregull me Perëndinë. #Galatasve 5:7–12

I krishteri është thirrur në liri të vërtetë – i lirë prej skllavërisë ndaj vetes, mjaft i lirë për t'i dashur të tjerët me vetësakrifikim. #Galatasve 5:13–15

Dëshirat dritëshkurtra të mëkatit janë në kundërshtim me dëshirat e Frymës së Shenjtë, vetes tonë të re, dhe asaj që dëshirojmë në të vërtetë. #Galatasve 5:1–-26

==== Kapitulli 6 ====

Mos u dorëzo me një vëlla që po kalon vështirësi. Ji zemërbutë. Vendos supin poshtë barrës dhe ndihmoje. Ashtu si Jezusi. #Galatasve 6:1–5

Të mos besuarit në veprat tona të mira për pranim me Perëndinë na liron të jemi mirëbërës të zellshëm për të gjithë, në mënyrë të veçantë për bashkë besimtarët. #Galatasve 6:6–10

Kundërshtim, persekutim, lëndim, çfarëdo që të vijë, mburru vetem në Jezu Krishtin, në kryqin, ungjillin dhe hirin e tij. #Galatasve 6:11–18

Letra e 2 Korintasve në 42 mesazhe në Twitter

Pcain — Mon, 27 Aug 2018 19:49:52 GMT

Pcain: Mbrojti Letra e 2 Korintasve në 42 mesazhe në Twitter ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Book of 2 Corinthians in 42 Tweets}}

Apostulli Pal dhe kisha e Korintit kishin një marrëdhënie të ndërlikuar, dhe letra e dytë e Korintasve është një letër personale nga Pali që përshkruan këto tensione. Kjo është një letër që flet për shërbesën, udhëheqjen dhe predikimin. Gjithashtu është një letër që flet për konfliktin në kishë, unitetin dhe për mbështetjen financiare të kishës. Përgjatë kësaj letre shohim majat e larta të Besëlidhjes së Re dhe të Krijimit të Ri në Krishtin. Por gjithashtu kalojmë edhe përmes luginës së paradoksit të ungjillit për të parë se hiri i Perëndisë shihet më qartë dhe shijohet më thellë në dobësitë sesa në pikat tona të forta. Kjo letër është e strukturuar përreth këtyre temave të lidhura dhe kjo është përpjekja ime e gabueshme për ta ndarë këtë libër të pagabueshëm në 42 mesazhe të shkurtra tematike.

==== 2 Korintasve 1 ====

Vuajtjet e një shërbëtori të krishterë janë projektuar prej Perëndisë për të arritur ngushëllimin dhe shpëtimin e tufës së tij. #2 Kor 1:1–7

Ne e shohim vdekjen ballë për ballë për të dalluar nevojën tonë dhe për t'u mbështetur në Krishtin që ringjall të vdekurit. #2 Kor 1:8–11

Integriteti është thjeshtësi, dhe të qenurit i drejtpërdrejtë, jo shformimi apo shtrembërimi. #2 Kor 1:12–14

Ne përpiqemi të jetojmë me integritet, që po-ja jonë të jetë po. Po-ja e Jezusit është gjithmonë Po. Jemi të sigurt në mirësinë sovrane. #2 Kor 1:15–22

Udhëheqësit nuk sundojnë, ata bashkëpunojnë me bashkësinë për gëzimin. #2 Kor 1:23–2:4

Kur ky gëzim gufonte tek të kthyerit e tij, Pali përjetonte vetë gëzim të madh. T'jua rrëmbeje atyre gëzimin do të thoshte t'ja rrëmbeje Palit. #2 Kor 1:23–2:4

==== 2 Korintasve 2 ====

Kundër kishës do mëkatohet – a do reagojë ajo me falje dhe ngushëllim apo me zemërim dhe dënim? #2 Kor 2:5–11

Ungjilli është Krishti. #2 Kor 2:12–13

Mos e falsifiko fjalën sikur të mos kishte një Perëndi që dëgjon – sikur Personi kryesor në univers nuk ka rëndësi në trajtimin e të vërtetës. #2 Kor 2:14–17

==== 2 Korintasve 3 ====

Mjaftueshmëria dhe aftësia jonë për shërbesën e Besëlidhjes së Re gjendet në Frymën e Perëndisë. #2 Kor 3:1–6

Nëse bukuria e Perëndisë në besëlidhjen e vjetër ishte e mahnitshme, sa më e shkëlqyer dhe e mahnitshme është në besëlidhjen e re! #2 Kor 3:7–11

Shërbesa e ungjillit është kthimi i syve të verbër frymërorë drejt bukurisë vezulluese të Perëndisë në Krishtin. #2 Kor 3:12–18

==== 2 Korintasve 4 ====

Përse ta përshtatim apo zbutim ungjillin – ai është lavdia e Perëndisë që shkëlqen në fytyrën e Krishtit. #2 Kor 4:1–6

Shërbëtorët janë enë prej balte, të plagosur, ndërdyshas, dhe të rrëzuar për të shfaqur fuqinë ringjallëse të shërbesës së ungjillit. #2 Kor 4:7–12

Shërbesa ekziston për shkak se “ndërsa hiri arrin gjithnjë e më tepër njerëz shton falenderimet, për lavdinë e Perëndisë.” #2 Kor 4:15

Ndërsa njeriu ynë i jashtëm shkon drejt prishjes, ai i brendëshëm ripërtërihet ndërsa shohim të padukshmen. #2 Kor 4:16–18

==== 2 Korintasve 5 ====

A dëshirojmë të jemi në shtëpi me Krishtin, edhe nëse do na duhet të dorëzojmë trupat tanë? #2 Kor 5:6–10

Në druajtjen e Perëndisë, le të përpiqemi t'i bindim të tjerët me ungjillin. #2 Kor 5:11–13

Të krishterë janë ata që kontrollohen dhe shtrëngohen prej dashurisë së Krishtit. #2 Kor 5:14–15

Nëse dikush është në Krishtin është një krijesë e re! #2 Kor 5:16–20

“Sepse ai bëri të jetë mëkat për ne ai që nuk njihte mëkat, që ne të bëhemi drejtësia e Perëndisë në të.” #2 Kor 5:21

==== 2 Korintasve 6 ====

Të gjithë të krishterët, ashtu si Apostujt duhet të shkojnë drejt nevojës dhe jo drejt sigurisë dhe rehatisë. #2 Kor 6:1–13

Ne jemi veçuar si tempuj të Frymës së Shenjtë, prandaj duhet të mbrohemi prej mëkatit dhe lidhjeve të botës. #2 Kor 6:14–7:1

==== 2 Korintasve 7 ====

Fjalët e ashpra rrezikojnë, fjalët e ashpra lëndojnë, por fjalët e ashpra sjellin shëndet. #2 Kor 7:2–9

Pikëllimi sipas botës ngurtëson dhe vret. Pikëllimi sipas Perëndisë sjell pendim dhe jetë. #2 Kor 7:10–12

==== 2 Korintasve 8 ====

Varfëria ekstreme + gëzim i bollshëm = bujari radikale. #2 Kor 8:1–7

Shkruaje këtë në portofolin tënd. Krishti sakrifikoi pasuritë e tij për mua, u bë i varfër për mua, për të më bërë mua frymërisht të pasur. #2 Kor 8:8–15

Një predikues i famshëm besnik ndaj ungjillit dhe i besueshëm është i dobishëm për kishën globale. #2 Kor 8:16–24

==== 2 Korintasve 9 ====

Ofro para me vullnet, me bollëk, me gëzim, jo me lakmi, dorështrënguar dhe duke u ankuar. #2 Kor 9:1–6

Bujaria jonë radikale financiare, lumturia jonë dhe lavdia e Perëndisë që të gjitha shtohen së bashku. #2 Kor 9:6–15

==== 2 Korintasve 10 ====

Jemi në luftë, të armatosur jo me shpata, armë apo bomba por me të vërtetën e Ungjillit. #2 Kor 10:1-6

Pali u udhëhoq për të mbrojtur autoritetin e vet si Apostull. #2 Kor 10:7–18

==== 2 Korintasve 11 ====

Satani na sulmon me një 'ungjill' të shtrembëruar tamam si sulmoi Evën me fjalë të shtrembëruara. #2 Kor 11:1–6

Pali siguroi vetë për veten për hir të Korintasve. #2 Kor 11:7–15

Gjithë jeta e Palit ishte një rrezik i stresuar pas tjetrit. Ai kishte dy zgjedhje: ta çonte jetën dëm ose të jetonte duke rrezikuar. #2 Kor 11:16–33

==== 2 Korintasve 12 ====

Pali u rrëmbye në qiell, u kthye dhe refuzoi të shkruante librin më të shitur të New York Times rreth këtij përjetimi. #2 Kor 12:1-6

Perëndia përdori qëllimet armiqësore të Satanit për shenjtërinë e Palit. #2 Kor 12:7–10

"Unë do të shpenzoj me gëzim dhe do të shpenzohem për shpirtrat tuaja” #2 Kor 12:15

==== 2 Korintasve 13 ====

Pastori i krishterë nuk mund të presë t'i ngushëllojë apo shpëtojë njerëzit e tij me përjashtim të ndjekjes së Udhës së Kalvarit. #2 Kor 13:1–4

Pali pret përçarje në kishë për shkak se e di që disa që pohojnë se janë të krishterë nuk janë të vërtetë. Provoje veten. A është Jezusi në ty? #2 Kor 13:5–10

Gëzohuni, ripërtërihuni, ngushëlloni, bini dakord, jetoni në paqe – dhe kështu manifestoni Perëndinë në harmoninë tuaj. #2 Kor 13:11–13

"Hiri i Zotit Jezu Krisht, dashuria e Perëndisë dhe bashkësia e Frymës së Shenjtë qofshin me ju të gjithë. Amen.” #2 Kor 13:14

Letra e 1 Korintasve në 40 mesazhe ne Twitter

Pcain — Mon, 27 Aug 2018 19:23:14 GMT

Pcain: Mbrojti Letra e 1 Korintasve në 40 mesazhe ne Twitter ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Book of 1 Corinthians in 40 Tweets}}

Kryqet ishin diçka e errët në Romën e Shekullit të Parë. Kryqëzimi ishte një metodë e tmerrshme ekzekutimi për kriminelët më të poshtër. Megjithatë, Pali ja shkruan këtë letër kishës në Korinth dhe e organizon gjithë teologjinë dhe shërbesën e tij përreth këtij objekti turpi.

Në urtësinë e Perëndisë, ashtu si thotë dhe D. A, Carson, kryqi është bërë vendi ku “Perëndia ka shkatërruar në mënyrë supreme arrogancën dhe shtirjen njerëzore.” (The Cross and Christian Ministry, 15, Kryqi dhe Shëbesa e Krishterë). Në të vërtetë ky mesazh është marrëzi për ata që humbin, por për ne që besojmë kryqi është fuqia e Perëndisë.

1 Korintasve është një libër rreth kryqit. Ashtu si bëmë me letrën e Romakëve jemi përpjekur ta përmbledhim këtë libër në një seri mesazhesh Twitter të cilat do t'i postojmë përgjatë një dite. Për aq kohë sa kemi media sociale le ta përdorim për të ndihmuar njëri-tjetrin në fuqinë e kryqit, ditë pas dite.

Ja përpjekja jonë:

==== 1 Korintasve 1 ====

Kisha janë ata që në çdo vend i bëjnë thirrje emrit të Zotit tonë Jezu Krisht. #1 Kor 1:1–3

Ne po presim zbulesën e Zotit tonë Jezu Krisht. Perëndia do na mbështesë gjer në fund, pa faj. Ai do ta bëjë. Ai është besnik. #1 Kor 1:4–9

Bini dakord njëri me tjetrin në emrin e Jezusi. Mos kini ndasi. Jini të bashkuar në një mendje dhe një gjykim. #1 Kor 1:10–17

Fjala e kryqit është marrëzi për ata që humbasin, por për ne që shpëtohemi është fuqia e Perëndisë. #1 Kor 1:18–25

Jeta jonë në atë të Krishtit është vepër e Perëndisë. Nuk ka vend për mburrje. Ai e bëri Jezusin gjithçka për ne. #1 Kor 1:26–31

==== 1 Korintasve 2 ====

Mesazhi ynë është Jezusi dhe ai i kryqëzuar. Këtu dallohet fuqia e Frymës dhe përse besimi ynë është në Perëndinë dhe jo tek njeriu. #1 Kor 2:1–5

Ne kemi marrë Frymën e Perëndisë që të kuptojmë fjalën e tij. Ne kemi mendjen e Krishtit. #1 Kor 2:6–16

==== 1 Korintasve 3 ====

Disa shërbëtorë mbjellin fjalën, disa e ujisin, por vetëm Perëndia jep rritjen. Vetëm Perëndia i sjell njerëzit në jetë. #1 Kor 3:1–15

Përse të mburresh me njeriun? Të gjitha gjërat janë tuajat. E gjithë bota, jeta, vdekja, e tashmja, e ardhmja. Janë tuajat! Dhe ju jeni të Perëndisë! #1 Kor 3:16–23

==== 1 Korintasve 4 ====

Çfarë ke që nuk e ke marrë? Dhe nëse e ke marrë përse të mburresh sikur e ke arritur vetë? #1 Kor 4:1–7

Mbretëria e Perëndisë nuk qëndron në murmuritje dhe llafe pa fund. Ajo qëndron në fuqi. Fuqi. #1 Kor 4:8–21

==== 1 Korintasve 5 ====

Kisha është një grup besimtarësh të rilindur që së bashku ecin në një hap me ungjillin. #1 Kor 5:1–13

==== 1 Korintasve 6 ====

Ne të gjithë ishim paganë imoralë. Të humbur. Por Perëndia na lau, na shenjtëroi, na drejtësoi në emër të Jezusit dhe përmes Frymës së tij. #1 Kor 6:1–11

Perëndia na bëri tempull të Frymës së tij. Nuk i përkasim vetes! U blemë me një çmim! Prandaj le ta lavdërojmë atë me trupin tonë. #1 Kor 6:12–20

==== 1 Korintasve 7 ====

Perëndia u ka dhënë dhunti njerëzve të tij në mënyra të ndryshme. Nëse je beqar, është mirë të jesh beqar. Por mund të jetë më mirë të martohesh. #1 Kor 7:1–9

Ji i qëllimshëm për hir të Jezusit në çfarëdo situate që Zoti të ka thirrur. #1 Kor 7:10–24

Qëndro beqar nëse mundesh. Martohu nëse duhet. Forma e tanishme e kësaj bote po shkon tej. #1 Kor 7:25–40

==== 1 Korintasve 8 ====

Ka një Perëndi, Ati, prej të cilit dhe për të cilin ekzistojmë, dhe një Zot, Jezu Krishti, përmes të cilit ekzistojnë të gijtha gjërat. #1 Kor 8:1–6

Të mëkatosh kundër vëllait apo motrës do të thotë të mëkatosh kundër Jezusit. Mos i pengoni ata. Jezusi vdiq për ta. #1 Kor 8:7–13

==== 1 Korintasve 9 ====

Rehatia ja vlen të sakrifikohet nëse do të thotë të largosh pengesat nga udha e ungjillit. #1 Kor 9:1–14

Shpërblimi ynë është të shpallim lirshëm ungjillin. Për hir të ungjillit, për gëzimin tonë, ne e bëjmë veten shërbëtorë të kujtdo. #1 Kor 9:15–27

==== 1 Korintasve 10 ====

Mos dëshironi të ligën. Kuptoni që historitë e DHV u shkruan për hirin tonë – për ne që jemi në fund të epokave. #1 Kor 10:1–12

Perëndia është besnik dhe do të sigurojë gjithmonë një rrugë shpëtimi. Ai ju bën të jeni në gjëndje të duroni tundimin. Prandaj arratisjuni idhujtarisë! #1 Kor 10:13–22

Në gjithçka që të bëni, të hani, të pini apo çfarëdo gjë tjetër, të gjitha t'i bëni për lavdinë e Perëndisë, duke hequr dorë nga rehatia juaj që të tjerët të mund të shpëtohen. #1 Kor 10:23–33

==== 1 Korintasve 11 ====

Perëndia e bëri burrin dhe gruan që të vareshin tek njëri-tjetri. Gruaja ishte njeriu nga burri dhe burri lind prej gruas. #1 Kor 11:1–16

Tryeza e Zotit është për të kujtuar atë. Kur hani këtë bukë dhe pini këtë kupë ju shpallni vdekjen e tij derisa ai të kthehet. #1 Kor 11:17–34

==== 1 Korintasve 12 ====

Ka shumë dhunti, por i njëjti Frymë, i njëjti Zoti, i njëjti Perëndi – dhuntitë i janë dhënë trupit për përfitimin e përbashkët. #1 Kor 12:1–11

Gjymtyrët janë së bashku. Nëse një vuan, të gjitha vuajnë. Nëse një gëzohet të gjitha gëzohen. #1 Kor 12:12–30

Po, dëshironi me zjarr dhuntitë më të larta. Por ka ende një udhë më të përsosur... #1 Kor 12:31

==== 1 Korintasve 13 ====

Ne mund të kemi dhuntitë më të mahnitshme të imagjinueshme, por nëse nuk kemi dashuri nuk fitojmë asgjë. #1 Kor 13:1–3

Kishë, për këtë jemi thirrur, për Dashuri. Ajo i mban, i shpreson dhe i duron të gjitha gjërat. Ajo nuk mbaron kurrë. #1 Kor 13:4–13

==== 1 Korintasve 14 ====

Qëllimi i dhuntive frymërore është të ndërtojë kishën, dhe jo të tërheqin vëmendjen tek vetja. Përpiquni të ndërtoni kishën! #1 Kor 14:1–40

==== 1 Korintasve 15 ====

Të rëndësisë parësore: Jezusi vdiq për mëkatet tona, u varros, pastaj u ringjall të tretën ditë. Gjithçka sipas Shkrimeve. #1 Kor 15:1–11

Kishë, nëse Jezusi nuk është ringjallur prej së vdekuri atëherë të gjithë po harxhojmë kohën kot. #1 Kor 15:12–19

Fundi do të vijë. Jezusi do sundojë mbi të gjithë dhe do t'ja dorëzojë mbretërinë Atit. Perëndia do jetë i gjithi në gjithçka. #1 Kor 15:20–34

Ashtu si kemi mbartur shembëlltyrën e njeriut prej pluhuri (Adami), një ditë do të mbartim shembëlltyrën e njeriut prej qiellit (Jezusi). #1 Kor 15:35–49

Vdekje, ku është fitorja jote? Ku është? Faleminderit Perëndisë! Ai na ka dhënë fitoren përmes Zotit tonë Jezu Krisht. #1 Kor 15:50–57

Për shkak të kësaj fitoreje mbi vdekjen përmes vdekjes së Jezusit, qëndroni të palëkundur. Vazhdoni me zell në shërbimin tuaj në Zotin. Nuk është e kotë. #1 Kor 15:58

==== 1 Korintasve 16 ====

Rrini syhapur. Qëndroni të palëkundur në besim. Burra tregohuni burra. Gjithçka që bëni le të bëhet në dashuri. #1 Kor 16:1–20

Maranatha, Zot Jezus! Hiri i tij qoftë me të gjithë ju. #1 Kor 16:21–22

Letra e Romakëve në 45 mesazhe në Twitter!

Pcain — Fri, 24 Aug 2018 20:12:48 GMT

Pcain: Mbrojti Letra e Romakëve në 45 mesazhe në Twitter! ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Book of Romans in 45 Tweets}}

Nga fillimi në fund, Letra e Romakëve ngrihet në misteret e udhëve të Perëndisë dhe shqipton në një mënyrë të pashoqe dhe të qartë ungjillin e Birit të tij.

Xhon Pajpër e ka quajtur këtë “letra më madhështore e shkruar ndonjëherë.” Martin Lloid Xhons tha, “është një deklaratë kolosale dhe e pakrahasueshme e besimit të Krishterë.” J. I. Paker e përshkroi si “kulmi më i lartë i Biblës.” Dhe Martin Luteri, rekomandimi i të cilit shkëlqen më tepër nga të gjithë, shkroi për letrën e Romakëve:

> “Për të krishterët ja vlen që jo vetëm që ta dinë fjalë për fjalë, përmendësh, por që të meditojnë rreth saj çdo ditë, si buka e përditshme e shpirtit të tyre. Ajo nuk mund të lexohet apo meditohet kurrë mjaft, dhe sa më tepër të merremi me të aq më e çmuar bëhet, aq më mirë shijon.”

Ne dëshirojmë të shijojmë banketin e kësaj letre. Duam të shijojmë mrekullitë e Jezusit që ajo lartëson. Dëshirojmë të merremi me përmbajtjen e saj gjithnjë e më tepër. Si do të ishte nëse do e zbërthenim mesazhin e Romakëve në kafshata të vogla dhe të përmbledhura? Po sikur t'i kufizonim këto përmbledhje në 140 karaktere? Po sikur këto përmbledhje t'i shërbenim përmes faqes Twitter?

Ja tek është përpjekja jonë: Letra e Romakëve në 45 mesazhe të shkurtra...

==== Romakëve 1 ====

Jezusi Zoti i ringjallur ka caktuar përparimin e ungiillit të tij për hir të emrit të vet në mes të gjitha kombeve (#Romakëve 1:1-7).

Shërbimi ndaj Perëndisë në ungjillin e Birit të tij dhe obligimi ndaj të gjitha popujve, predikimi i ungjillit karakterizohet prej gatishmërisë (#Romakëve 1:8-15).

Ungjilli është fuqia e Perëndisë që rezulton në shpëtim për këto që beson. Këdo që beson (#Romakëve 1:16-17).

Zemërimi i Perëndisë është bërë i njohur kundër padrejtësisë së njeriut – të gjithë ata që rebelojnë karshi Perëndisë për të adhuruar gjërat e krijuara (#Romakëve 1:18-32).

==== Romakëve 2 ====

Nëse e merr mirësinë e Perëndisë për të qenë dhe refuzon të pendohesh je duke grumbulluar zemërim për veten në ditën e gjykimit (#Romakëve 2:1-11).

Jude i vërtetë është ai që është nga brenda, rrethprerja është në fakt punë zemre, përmes Frymës (#Romakëve 2:12-29).

==== Romakëve 3 ====

Judenjtë kanë përparësi pasi u janë besuar orakujt e Perëndisë. Mosbesimi i tyre nuk e anullon besnikërinë e Perëndisë (#Romakëve 3:1-8).

Ne të gjithë jemi njëlloj, Judenj dhe jo hebrenj. Jemi mëkatarë. Asnjë nuk është i drejtë, asnjë. Ne nuk mund ta shpëtojmë veten (#Romakëve 3:9-20).

Të gjithë ata që besojnë janë drejtësuar prej dhuratës së Perëndisë përmes Jezusit, i cili duroi zemërimin që ne meritonim. Mburrja jonë përjashtohet (#Romakëve 3:21-31).

==== Romakëve 4 ====

Abrahami është Shembulli i Parë i besimit. Ai besoi tek ai që drejtëson të paudhin dhe kjo ju numërua për drejtësi (#Romakëve 4:1-12).

Gjithçka varet prej hirit të Perëndisë, jo prej veprave. Drejtësia që ju llogarit Abrahamit na llogaritet edhe ne që besojmë në Jezusin (#Romakëve 4:13-25).

==== Romakëve 5 ====

Përderisa jemi drejtësuar me anë të një besimi si ai i Abrahamit, kemi paqe me Perëndinë përmes Zotit tonë Jezu Krisht (#Romakëve 5:1-5).

Perëndia e tregon dashurinë e tij ndaj nesh në atë që Jezusi vdiq për ne mëkatarët. Nuk ka më zemërim. Jemi të shpëtuar. (#Romakëve 5:6-11).

Jezusi është Adami i Dytë, ai është kreu përmes të cilit hiri mbretëron. Jeta e përjetshme dhe jo vdekja (#Romakëve 5:12-21).

==== Romakëve 6 ====

Ne nuk kemi më punë me mëkatin. Tani jemi në Jezusin, të bashkuar me të në vdekjen dhe ringjalljen e tij, të vdekur për mëkatin, të gjallë për Perëndinë (#Romakëve 6:1-14).

Paga e mëkatit është vdekja, por dhurata falas e Perëndisë është jeta e përjetshme në Krishtin Jezus, Zotin tonë (#Romakëve 6:15-23).

==== Romakëve 7 ====

Në Jezusin kemi vdekur për ligjin dhe tani i përkasim Atij, në mënyrë që t'i japim fryt Perëndisë (#Romakëve 7:1-6).

Në mish nuk banon asgjë e mirë! Është rrëmujë. Por faleminderit Perëndisë, i cili më çliron përmes Jezu Krishtit Zotit tim (#Romakëve 7:7-25).

==== Romakëve 8 ====

Në Jezusin nuk ka asnjë dënim. Në të jemi të lirë prej mëkatit dhe vdekjes, dhe jemi mbushur me Frymën e jetës (#Romakëve 8:1-11).

Fryma e Tij dëshmon për birësimin tonë. Ne jemi fëmijë të Perëndisë. Ne e thërrasim Krijuesin e universit "Abba" (#Romakëve 8:12-17)

Një ditë e gjithë bota do ta dijë se jemi fëmijë të Perëndisë. Gjithçka po bashkëvepron drejt kësaj të mire të përjetshme (#Romakëve 8:18-30).

Me të vërtetë, kush mund të jetë kundër nesh? Përderisa Perëndia e dha Birin e tij për ne, sigurisht që do të na japë të gjitha gjërat bashkë me të (#Romakëve 8:31-34).

Asnjë gjë nuk mund të na ndajë prej dashurisë së Perëndisë në Jezusin. As shtrëngimet, as telashet, as ndonjë gjë që mund të imagjonojmë. Asgjë (#Romakëve 8:35-39).

==== Romakëve 9 ====

Jo të gjithë Izraelitët etnik janë fëmijë të premtimit. Nuk ka të bëjë me veprat apo privilegjet tona. Ka të bëjë me thirrjen e Perëndisë (#Romakëve 9:1-13).

Perëndia ka mëshirë për atë që do. Kush jemi ne që t'i kthejmë përgjigje Atij? Ai është Perëndia. Ne përulemi prej pasurive të lavdisë së tij (#Romakëve 9:14-33).

==== Romakëve 10 ====

Drejtësia vjen prej Perëndisë, jo prej nesh. Jezusi është synimi i ligjit për drejtësimin e kujtdo që beson (#Romakëve 10:1-4).

Nuk ka dallim mes njerëzve. Kushdo që thërret emrin e Zotit do të shpëtohet (#Romakëve 10:5-13).

Njerëzit besojnë në Jezusin kur dëgjojnë për të. Ata dëgjojnë kur ai predikohet. Ai predikohet kur dërgohemi (#Romakëve 10:14-21).

==== Romakëve 11 ====

Perëndia nuk e ka hedhur poshtë popullin e tij. Ka ende një mbetje, të zgjedhur prej hirit (#Romakëve 11:1-10).

Mahnitu që kombet janë shartuar si popull i Perëndisë përmes Jezusit. Dallo mirësinë dhe ashpërsinë e tij (#Romakëve 11:11-24).

Një ngurtësim i pjesshëm i ka ndodhur Izraelit derisa numri i plotë i kombeve të ketë besuar ungjillin (#Romakëve 11:25-32).

Oh, ç'thellësi! Prej Perëndisë, përmes dhe për Perëndinë janë të gjitha gjërat! Atij i qoftë lavdi përjetë! Amen (#Romakëve 11:33-36).

==== Romakëve 12 ====

Prandaj, ji një sakrificë e gjallë për Perëndinë, duke mos u konformuar me këtë botë, por duke u transformuar përmes ripërtëritjes së mendjes tënde (#Romakëve 12:1-2).

Mendo për veten me një gjykim të shëndoshë. Jo shumë lart, Dhuntitë tona ndryshojnë sipas hirit që Perëndia na ka dhënë (#Romakëve 12:3-8).

Dashuria le të jetë e sinqertë. Urreni të keqen. Ngjituni pas të mirës. Duajeni njëri-tjetrin me dashuri vëllazërore...(#Romakëve 12:9-21)

==== Romakëve 13 ====

Asnjë autoritet qeverisës nuk ekziston pa qenë i caktuar prej Perëndisë. Nëse u kundërviheni, i kundërviheni asaj që Perënida ka caktuar (#Romakëve 13:1-7).

Duajeni njëri-tjetrin. Të gjitha urdhërimet horizontale të ligjit përmblidhen – duaje të afërmin porsi veten (#Romakëve 13:8-14).

==== Romakëve 14 ====

Mos e gjyko ndërgjegjen e tjetrit. Ne i shërbejmë Zotit. Jetojmë apo vdesim, i takojmë atij (#Romakëve 14:1-12).

Mbretëria e Perëndisë nuk ka të bëjë me të ngrënët dhe të pirët, por me drejtësinë, paqen dhe gëzimin në Frymën e Shenjtë (#Romakëve 14:13-23).

==== Romakëve 15 ====

Dhiata e Vjetër është për udhëzimin tonë, në mënyrë që përmes inkurajimit të saj dhe durimit të mund të kemi shpresë (#Romakëve 15:1-7).

Perëndia i shpresës ju mbushtë me çdo gëzim dhe paqe në besim, që nëpërmjet fuqisë së Frymës të mund të tepëroni në shpresë (#Romakëve 15:8-13).

Është ambicje e shenjtë t'u shërbesh kombeve – dmth, të predikosh Krishtin atje ku ai nuk njihet (#Romakëve 15:14-21).

Pali po shkon në Spanjë, shpreson të vizitojë Romakët në plotësinë e bekimit të Krishtit (#Romakëve 15:22-33).

==== Romakëve 16 ====

Përshëndetje. Perëndia i paqes shumë shpejt do ta shtypë Satanin nën këmbët tuaja. Hiri i Zotit tonë Jezu Krisht qoftë me ju (#Romakëve 16:1-23).

Të vetmit Perëndi të ditur, atij që ju frocon sipas Jezusit të shtjelluar prej DHV, atij i qoftë lavdia përjetë (#Romakëve 16:25-27).

Amen.

Në fillim ishte Fjala

Pcain — Mon, 02 Jul 2018 20:14:18 GMT

Pcain: Mbrojti Në fillim ishte Fjala ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|In the Beginning Was the Word}}

> Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi. Ai (fjala) ishte në fillim me Perëndinë. Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.

Ungjilli sipas Gjonit është një portret i Jezu Krishtit dhe veprës së tij shpëtuese. Ai fokusohet në tre vitet e fundit të jetës së Jezusit dhe në mënyrë të veçantë në vdekjen dhe ringjalljen e tij. Qëllimi i tij është i qartë tek Gjoni 20:30-31, “Jezusi bëri edhe shumë shenja të tjera në prezencën e dishepujve të tij, të cilat nuk janë shkruar në këtë libër. Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që, duke besuar, ta keni jetën në emër të tij.” Ky libër është shkruar për t'i ndihmuar njerëzit të besojnë në Krishtin dhe të kenë jetën e përjetshme.

==== I shkruar për jo të krishterët – dhe për të krishterët ====

Mos mendoni se ky libër është vetëm për jobesimtarët. Besimtarët në Jezusin duhet të vazhdojnë t'i besojnë atij në mënyrë që të shpëtohen në fund. Jezusi tha tek Gjoni 15:6, “Në qoftë se ndokush nuk qëndron në mua, hidhet jashtë si shermendi dhe thahet; pastaj i mbledhin, i hedhin në zjarr dhe digjen.” Dhe tek Gjoni 8:31 ai tha. “'Nëse do të qëndroni në fjalën time, jeni me të vërtetë dishepujt e mi.”

Prandaj kur Gjoni thotë, “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që, duke besuar, ta keni jetën në emër të tij.” ai do të thotë se po shkruante për të zgjuar besim tek besmtarët dhe për ta mbështetur atë tek besimtarët dhe në këtë mënyrë t'i udhëheqë të dyja grupet tek jeta e përjetshme. Në Bibël mund të mos ketë libër më të mirë për të na ndihmuar të vazhdojmë t'i besojmë dhe ta çmojmë Krishtin mbi gjithçka.

==== Tregimi i një dëshmitari okular ====

Ky portret i Jezusit është shkruar prej një dëshmitari okular që ishte pjesë e këtyre ngjarjeve jashtëzakonisht të rëndësishme. Pesë herë në këtë Ungjill gjejmë fjalët e zakonshme “dishepulli të cilin Jezusi e donte” (13:23, 19:26, 20:2, 7, 21:20). Për shembull, në fund fare tek Gjoni 21:20 thuhet, “Dhe Pjetri u kthye dhe pa se po e ndiqte dishepulli, të cilin Jezusi e donte.” Pastaj katër vargje më vonë tek 21:24 thuhet, “Ky është dishepulli që dëshmon për këto gjëra dhe që ka shkruar këto gjëra; dhe ne dimë se dëshmia e tij është e vërtetë.” Prandaj ai që quhet “dishepulli të cilin Jezusi e donte”, ai që ishte i mbështeur në kraharorin e Jezusit darkën e fundit (13:23), e shkroi këtë libër si dëshminë e tij hyjnisht të frymëzuar për ngjarjet e jetës së Jezusit dhe për kuptimin që ato kanë për ne.

==== Frymëzuar në mënyrë hyjnore ====

Një prej arsyeve pse them se ky libër është i frymëzuar nga ana hyjnore është për shkak të asaj që Jezusi premtoi se do të bënte. Ai tha tek Gjoni 14:26, “Por Ngushëlluesi, Fryma e Shenjtë, që Ati do ta dërgojë në emrin tim, do t'ju mësojë çdo gjë dhe do t'ju kujtojë të gjitha këto që ju thashë.” Dhe tek Gjoni 16:13, “Por, kur të vijë ai, Fryma e së vërtetës, ai do t'ju prijë në çdo të vërtetë, sepse ai nuk do të flasë nga vetja, por do të thotë gjitha ato gjëra që ka dëgjuar dhe do t'ju kumtojë gjërat që do vijnë.”

Me fjalë të tjera, Jezusi i zgjodhi apostujt e tij si përfaqësuesit e tij, i shpëtoi, i mësoi, i dërgoi dhe pastaj përmes Frymës së Shenjtë u dha udhëzime hyjnore për të shkruar Shkrimet, për themelimin e kishës (Efesianëve 2:20). Ne besojmë se Ungjilli i Gjonit është fjala e frymëzuar e Perëndisë.

==== Tre vargjet e para të Gjonit ====

Këto fjalë, “fjala e Perëndisë” na sjellin tek fjalët e para të Ungjillit sipas Gjonit. Gjoni 1:1-3, “Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi. Ai (fjala) ishte në fillim me Perëndinë. Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.” Këto janë vargjet në të cilat do të fokusohemi sot.

==== “Fjala” Jezusi ====

Së pari, do të fokusohemi tek termi *Fjala*. “Në fillim ishte *Fjala*.” Gjëja më e rëndësishme për të ditur rreth kësaj Fjale gjendet në vargun 14, “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” Fjala i referohet Jezu Krishtit.

Gjoni e di se për çfarë do të shkruajë në këto 21 kapituj. Ai do të na tregojë historinë e asaj që Jezu Krishti bëri dhe mësoi. Ky është një libër rreth jetës dhe veprës së njeriut Jezu Krisht, njeriut që Gjoni e njohu, e pa, e dëgjoi dhe e preku me duart e tij (1 Gjoni 1:1). Ai kishte mish dhe gjak. Ai nuk ishte një fantazmë apo hije që dukej dhe zhdukej. Ai hëngri, piu dhe u lodh dhe Gjoni e njohu nga shumë afër. Nëna e Jezusit jetoi me Gjonin gjatë pjesës së fundit të jetës së saj (Gjoni 19:26).

Prandaj, ajo që Gjoni po bën tek Gjoni 1:1-3 është që po na tregon gjërat më të rëndësishme rreth Jezusit që ka mundësi. Gjonit ju deshën më tepër se tre vjet për të kuptuar plotësisht kush ishte Jezusi. Por ai nuk dëshiron që dëgjuesve të tij t'u duhen më shumë se tre vargje për të zbuluar atë që Gjonit iu desh kaq shumë kohë për ta zbuluar. Ai dëshiron që në mendjen tonë të kemi të qartë dhe të fiksuar qysh prej fillimit të Ungjillit të tij, madhështinë dhe hyjninë e përjetshme dhe të drejtat e Jezu Krishtit si Krijues.

==== Jezusi në madhështinë e tij të pafundme ====

Kjo është ideja e vargjeve 1-3. Ai ka për qëllim që ta lexojmë këtë Ungjill, me adhurim, përulësi, nënshtrim, të mahnitur prej faktit që njeriu në dasëm, tek pusi dhe mbi mal është Krijuesi i universit. A e shihni këtë gjë, a e ndjeni? Kjo nuk është ideja ime. Kjo nuk është skica e predikimit tim. Kjo është struktura e librit. Kjo është mënyra si shkroi Gjoni, mënyra sesi Perëndia kishte për qëllim që ai t'i rrëfente gjërat. Ju apo unë mund ta kishim shkruar në një mënyrë që e zbulon madhështinë e Jezusit dalë nga dalë që lexuesi të pyesë, *kush është ky njeri?*

Por Gjoni thotë jo. “Me fjalët e para të pendës time, do t'ju shastis dhe mahnis me identitetin e këtij njeriu që u bë mish dhe banoi mes nesh. Prandaj nuk ka asnjë gabim në këtë pikë.” Gjoni ka për qëllim që ne të lexojmë çdo fjalë të këtij Ungjilli me një njohuri të qartë, të qëndrueshme dhe të mahnitur që Jezu Krishti ishte me Perëndinë, ishte Perëndi dhe ai që e dha jetën e vet për ne (Gjoni 15:13) është ai që krijoi universin. Gjoni dëshiron të njihni dhe të besoni në këtë Shpëtimtar të mahnitshëm. Çfarëdo gjëje tjetër që mund t'ju pëlqejë tek Jezusi, Gjoni dëshiron të dini dhe çmoni Jezusin në madhështinë e tij të pafundme.

==== Përse “Fjala”? ====

Por ende duhet të pyesim, *përse Gjoni zgjodhi ta quante Jezusin “fjala”*? “Në fillim ishte Fjala.” Përgjigja ime për këtë pyetje është kjo, Gjoni e quan Jezusin *Fjala* për shkak se ai i kishte parë fjalët e Jezusit si të vërtetën e Perëndisë dhe personin e Jezusit si e vërteta e Perëndisë në një formë aq të unifikuar saqë vetë Jezusi në ardhjen, veprën, mësimin, vdekjen dhe ringjalljen, ishte Mesazhi përfundimtar dhe i plotë i Perëndisë. Apo për ta thënë më thjesht: Ajo që Perëndia donte të na thoshte ne ishte jo vetëm apo kryesisht ajo që Jezusi tha, por kush ai ishte dhe çfarë bëri. Fjalët e tij bëjnë më të qartë veten dhe veprën e tij. Vetja dhe vepra e tij ishin e vërteta kryesore që Perëndia po zbulonte. Jezusi tha, “Unë jam e vërteta” (Gjoni 14:6)

Ai erdhi për të dëshmuar të vërtetën (Gjoni18:37) dhe ai vetë ishte e vërteta (Gjoni 14:6). Dëshmia dhe personi i tij ishin Fjala e së vërtetës. Ai tha, “Nëse do të qëndroni në fjalën time, jeni me të vërtetë dishepujt e mi” (Gjoni 8:31), “Qëndroni në mua .” (Gjoni 15:7). Kur qëndrojmë në të qëndrojmë në Fjalën. Ai tha se veprat e tij ishin “dëshmi” për të (Gjoni 5:36, 10:25). Me fjalë të tjera, në veprimtarinë e tij ai ishte Fjala.

==== Jezusi: Mesazhi përfundimtar dhe i plotë i Perëndisë ====

Tek Zbulesa 19:13 (libër ky i shkruar nga i njëjti autor), ai përshkruan kthimin e lavdishëm të Jezusit, “Dhe ishte i veshur me një rrobe të ngjyer në gjak; dhe emri i tij quhet: 'Fjala e Perëndisë'”. Jezusi quhet Fjala e Perëndisë, ndërsa kthehet në tokë. Dy vargje më vonë Gjoni thotë, “Dhe nga goja e tij dilte një shpatë e mprehtë.” (Zbulesa 19:15). Me fjalë të tjera, Jezusi i godet kombet me fuqinë e fjalës së Perëndisë që ai flet, shpata e Frymës (Efesianëve 6:17). Por fuqia e kësaj Fjale është aq e bashkuar me vetë Jezusin saqë Gjoni thotë që ai nuk është se thjesht ka një shpatë të fjalës së Perëndisë që del nga goja e tij, por ai vetë është Fjala e Perëndisë.

Prandaj ndërsa Gjoni nis Ungjillin e tij, ai ka para sysh gjithë zbulesën, gjithë të vërtetën, gjithë dëshminë, gjithë lavdinë, gjithë dritën, gjithë fjalët që dalin prej Jezusit në jetën, mësimin, vdekjen, ringjalljen e tij dhe ai e përmbledh të gjithë atë zbulesë të Perëndisë me emrin, Ai është “Fjala”, e parë, përfundimtare, vendimtare, absolutisht e vërtetë dhe e besueshme. Kuptimi është i njëjtë si tek Hebrenjve 1:1-2, “Perëndia, mbasi u foli së lashti shumë herë dhe në shumë mënyra etërve me anë të profetëve, së fundi, këto ditë na ka folur me anë të Birit.” Biri i Perëndisë i mishëruar është fjala kulminante dhe vendimtare e Perëndisë për botën.

==== Katër vëzhgime rreth Jezusit ====

Çfarë dëshiron të na thotë Gjoni më së pari rreth këtij njeriu Jezu Krishtit, veprat dhe fjalët e të cilit mbushin faqet e këtij Ungjilli? Ai dëshiron të na tregojë katër gjëra rreth Jezu Krishtit: 1) kohën e ekzistencës së tij, 2) thelbin e identitetit të tij, 3) marrëdhënien e tij me Perëndinë, dhe 4) marrëdhënien e tij me botën.

'''1) Koha e ekzistencës së tij'''

Vargu 1, “Në fillim ishte Fjala.” Fjalët “në fillim” janë identike me dy fjalët e para të Dhjatës së Vjetër në Greqisht. “Në fillim Perëndia krijoi qiejt dhe tokën.” Ky nuk është aksident, për shkak se gjëja e parë që Gjoni do të na tregojë rreth asaj që bëri Jezusi është që ai krijoi universin. Këtë thotë ai në vargun 3. Prandaj fjalët “në fillim” nënkuptojnë, para se të kishte ndonjë gjë të krijuar ishte Fjala, Biri i Perëndisë.

Mbani mend, “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë.” (Gjoni 20:31). Gjoni e nis Ungjillin e tij duke e vendosur Jezusin, Krishtin, Birin e Perëndisë në lidhje me kohën, domethënë para kohës. Juda përdëllehet në këtë të vërtetë në doksologjinë e tij, “Të vetmit Perëndi të ditur, Shpëtimtarit tonë, i qoftë lavdi, madhështi, sundim dhe pushtet, tani dhe përjetë. Amen. (Juda 1:25). Pali thotë tek 2 Timoteu 1:9 që Perëndia na dha hir në Krishtin Jezus “përpara fillimit të epokave.” Prandaj, përpara se të ekzistonte koha apo çfarëdolloj materieje, ishte Fjala, Jezu Krishti, Biri i Perëndisë. Ky është ai që do ta takojmë në këtë Ungjill.

'''2) Thelbi i identitetit të tij'''

Vargu 1, në fund thotë, “Fjala ishte Perëndi.” Një prej shenjave dalluese të këtij Ungjilli është që doktrinat më të rëndësishme shpesh përcillen me fjalët më të thjeshta. Kjo nuk ka si të jetë më e thjeshtë dhe nuk ka si të jetë më e rënësishme se kaq. Fjala, që u bë mish dhe banoi ndër ne, Jezu Krishti, ishte dhe është Perëndi.

Le të bëhet e njohur, me zë të lartë dhe qartë se në Kishën Baptiste Betlehem, në fakt në të gjitha kishat e vërteta të krishtera, ne e adhurojmë Jezu Krishtin si Perëndi. Ne biem në gjunjë përpara Jezusit bashkë me Thomain tek Gjoni 20:28 dhe rrëfejmë me gëzim dhe mahni, “Zoti im dhe Perëndia im!”

Kur i dëgjojmë udhëheqësit fetarë Judenj të thonë tek Gjoni 10:33, “Ne nuk të vrasim me gurë për asnjë vepër të mirë, po për blasfemi, dhe sepse ti, duke qenë njeri, e bën veten Perëndi,” thërrasim, “Jo, kjo nuk është blasfemi. Ky është Jezusi, Shpëtimtari ynë, Zoti dhe Perëndia ynë.”

A e shihni se çfarë do të thotë kjo për serinë tonë mbi Ungjillin e Gjonit? Do të thotë se do të kalojmë javë pas jave duke e njohur Perëndinë, ndërsa njohim Jezusin. A dëshiron të njohësh Perëndinë? Eja me ne, ftoji të tjerët, të vijnë dhe ta takojnë Perëndinë ndërsa takojmë Jezusin.

Nëse një Dëshmitar i Jehovait apo Musliman ju thotë ndonjëherë, “Ky është keqpërkthim. Nuk duhet të thotë “Fjala ishte Perëndi.” Por duhet të thotë, “Fjala ishte një perëndi.” Ka një mënyrë këtu tek vetë kontekti që mund ta dini se ky pretendim është i gabuar edhe nëse nuk dini Greqisht. Do t'jua tregoj pas pak në pikën e fundit. Por së pari. Le të shohim marrëdhënien e tij me Perëndinë.

'''3) Marrëdhënia e tij me Perëndinë'''

Vargu 1, pjesa e mesit të vargut, “Fjala ishte me Perëndinë.” “Në fillim ishte Fjala, fjala ishte me Perëndinë dhe Fjala ishte Perëndi.” Kjo është zemra e doktrinës së madhe historike të Trinisë. Një ditë mund të jap një mesazh vetëm për këtë doktrinë nga pjesa tjetër e Gjonit dhe nga Shkrimet e tjera.

Por tani thjesht lëreni këtë deklaratë të drejtpërdrejtë të qëndrojë në mendjen tuaj dhe të zhytet në zemrën tuaj: Fjala, Jezu Krishti ishte me Perëndinë dhe ishte Perëndi. Ai është Perëndi dhe ka një marrëdhënie me Perëninë. Ai është Perëndi, ai është shembëlltyra e Perëndisë, që në mënyrë të përsosur reflekton gjithë sa Perëndia është dhe qëndron prej përjetësisë si plotësia e hyjnisë në një Person të dallueshëm. Ka vetëm një Esencë hyjnore dhe tre Persona, tri qendra ndërgjegjshmërie. Dy prej tyre përmenden këtu. Ati dhe Biri. Këta emra i mësojmë më vonë në këtë libër. Fryma e Shenjtë prezantohet më vonë.

Përderisa shohim në mënyrë të zbehtë dhe njohim pjesërisht (1 Korintasve 13:9, 12), mos u habisni që kjo për ne ngelet ende një mister. Por mos e hidhni tej. Nëse Jezu Krishti nuk është Perëndi, ai nuk mund ta realizojë shpëtimin tuaj Hebrenjve 2:14-15). Lavdia e tij nuk ka për të qenë e mjaftueshme për të kënaqur dëshirën tuaj të përjetshme për zbulime të reja të bukurisë. Nëse e hidhni tej hyjninë e Jezu Krishtit, hidhni tej shpirtin tuaj dhe bashkë me të gjithë gëzimin tuaj në epokën që do të vijë.

Prandaj kemi parë, 1) kohën e ekzistencës së tij (para gjithë kohërave), 1) thelbin e identitetit të tij (“Fjala ishte Perëndi”), dhe 3) marrëdhënien e tij me Perëndinë (“Fjala ishte me Perëndinë”). Tani do ta mbyllim duke parë marrëdhënien e tij me botën.

'''4) Marrëdhënia e tij me botën'''

Vargjet 2-3, “Ai (fjala) ishte në fillim me Perëndinë. Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.” Fjala që u bë mish dhe banoi ndër ne, na mësoi, na shëroi, na qortoi, na mbrojti, na deshi dhe që vdiq për ne është ai që krijoi universin. Mbani mend të ruani misterin e Trinisë nga vargu 1. Mos e lini atë mënjanë sapo të arrini në vargun 3. “Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij.” Po, një tjetër po vepronte përmes Fjalës. Perëndia. Por Fjala është Perëndi. Prandaj, mos ja lejoni vetes të zvogëloni madhështinë e veprës së Krishtit si Krijues. Ai ishte agjenti i Atit, apo Fjala, në krijimin e të gjitha gjërave. Por duke e bërë këtë, ai ishte Perëndi. Perëndia, Fjala krijoi botën. Shpëtimtari yt, Zoti yt, Miku yt, Jezusi është Krijuesi yt.

==== Jezusi nuk u krijua ====

Le të supozojmë që një Musliman apo një Dëshmitar i Jehovait, apo dikush nga çfarëdo degë e Arianizmit (herezia e lashtë nga shekulli i katërt) ju thotë, “Jezusi nuk është Perëndi, nuk ishte i përjetshëm, nuk ka lindur nga përjetësia, por është krijuar. Ai ishte i pari i krijimit. Më i larti nga të gjithë engjëjt.” Apo si thanë dhe Arianët, “Ishte një kohë kur ai nuk ishte.” Gjoni ka shkruar vargun 3 tamam në një mënyrë që e bën këtë gjë të pamundur.

Ai nuk tha vetëm, “Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij.” Mund të mendonit se kjo mjafton. Ai nuk është krijesë, ai krijoi krijesa. Por dikush mund të thotë, “Po, por “të gjitha gjërat” nuk e përfshin atë.” Përfshin gjithçka por jo atë. Prandaj ai u krijua prej Atit, por pastaj bashkë me Atin krijoi të gjitha gjërat.

Por Gjoni nuk e la me kaq. Ai tha, duke shtuar pjesën e fundit të vargut 3, “... dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.” Çfarë i shtojnë fjalët e fundit “ato që u bënë” kuptimit të “dhe pa atë nuk u bë asnjë”? “Dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.” Ato shtojnë këtë, bëjnë të qartë, theksojnë dhe kristalizojnë se çfarëdo gjëje në kategorinë e bërë, u krijua prej Krishtit. Prandaj, Krishti nuk u krijua. Sepse para se të ekzistosh nuk mund ta sjellësh veten dot në ekzistencë.

Krishti nuk u krijua. Ky është kuptimi se çfarë do të thotë të jesh Perëndi. Fjala ishte Perëndi.

Na ndihmoftë Zoti të shohim lavdinë e tij dhe ta adhurojmë. Amen

Çfarë ndodh në lindjen e re? Pjesa 2

Pcain — Fri, 15 Jun 2018 19:41:48 GMT

Pcain: Mbrojti Çfarë ndodh në lindjen e re? Pjesa 2 ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|What Happens in the New Birth? Part 2}} 

> 1 Midis farisenjve ishte një njeri me emrin Nikodem, një krer i Judenjve. 2 Ky erdhi natën te Jezusi dhe i tha: "Mësues, ne e dimë se ti je një mësues i ardhur nga Perëndia, sepse askush nuk mund të bëjë shenjat që bën ti, në qoftë se Perëndia nuk është me të". 3 Jezusi iu përgjigj dhe tha: "Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë". 4 Nikodemi i tha: "Po si mund të lindë njeriu kur është plak? A mund të hyjë ai për së dyti në barkun e nënës së vet dhe të lindë?". 5 Jezusi u përgjigj: "Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. 6 Ç'ka lindur nga mishi është mish; por ç'ka lindur nga Fryma është frymë. 7 Mos u mrrekullo që të thashë: "Duhet të lindni përsëri". 8 Era fryn ku të dojë dhe ti ia dëgjon zërin, por ti nuk e di nga vjen as ku po shkon; kështu është edhe çdo njëri që ka lindur nga Fryma". 9 Nikodemi, duke u përgjigjur, i tha: "Si mund të ndodhin këto gjëra?". 10 Jezusi u përgjigj dhe i tha: "Ti je mësuesi i Izraelit dhe nuk i ditke këto gjëra?

Sot do të plotësojmë mesazhin e javës së kaluar për atë që ndodh në lindjen e re. Jezusi i tha Nikodemit tek Gjoni 3:7, “Mos u mrekullo që të thashë: 'Duhet të lindni përsëri'”. Dhe tek vargu 3, i tha Nikodemit dhe ne, që jeta jonë e përjetshme varet tek lindja sërish: “ Në të vërtetë, në të vërtetë po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.” Prandaj nuk po merremi me diçka anësore ose sipërfaqësore në jetën e Krishterë. Lindja e re nuk është si puna e makiazhit që angjensitë funerale u bëjnë kufomave në mënyrë që të duken më të gjallë. Lindja e re është krijimi i jetës frymërore dhe jo imitim i jetës.

Herën e kaluar filluam t'i përgjigjeshim pyetjes: Çfarë ndodh në lindjen e re?, me dy deklarata: 1) Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është përqafimi i një feje të re por pranimi i një jete të re, dhe 2) Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është thjesht afirmimi i së mbinatyrshmes në Jezusin por përjetimi i së mbinatyrshmes në veten tuaj.

==== Jetë e re përmes Frymës së Shenjtë ====

Nikodemi ishte Farise dhe ishte shumë fetar. Por ai nuk kishte jetë frymërore. Ai e dalloi punën e mbinatyrshme të Perëndisë në Jezusin, por nuk e përjetoi punën e mbinatyrshme të Perëndisë në veten e tij. Prandaj nëse i vëmë të dyja pikat e herës së shkuar së bashku, Jezusi tha, ajo që Nikodemi kishte nevojë, ishte një jetë e re frymërore e dhënë në mënyrë të mbinatyrshme prej Frymës së Shenjtë. Ajo që e bën jetën e re frymërore dhe të mbinatyrshme është që ajo është puna e Perëndisë Frymë. Është diçka sipër jetës natyrore të zemrës dhe trurit tonë fizik.

Në vargun 6 Jezusi thotë, “Ç'ka lindur nga mishi është mish; por ç'ka lindur nga Fryma është frymë.” Mishi ka një lloj jete. Çdo qënie njerëzore është mish i gjallë. Por jo çdo njeri është frymë e gjallë. Të jesh frymë e gjallë apo të kesh jetë frymërore, Jezusi thotë se, ne duhet të “lindim prej Frymës.” Mishi sjell një lloj jete. Fryma sjell një lloj tjetër jete. Nëse nuk e kemi këtë lloj të dytë jete, nuk do ta shohim mbretërinë e Perëndisë.

==== Përmes Frymës, në Jezusin ====

Ashtu si e mbyllëm herën e fundit, vumë re dy gjëra shumë të rëndësishme: marrëdhënia mes lindjes së re me Jezusin dhe me besimin. Jezusi tha, “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta” (Gjoni 14:6). Apostulli Gjon tha, “Perëndia na dha jetën e përjetshme dhe kjo jetë është në Birin e tij. Ai që ka Birin, ka jetën; ai që nuk ka Birin e Perëndisë, nuk ka jetën.” (1 Gjoni 5:11-12). Prandaj nga njëra anë jeta e re që kemi nevojë është “në Birin” - Jezusi është jeta e re. Nëse e keni atë keni jetë të re frymërore dhe të përjetshme. Dhe nga ana tjetër, tek Gjoni 6:63, Jezusi thotë, “Është Fryma që jep jetë.” Dhe po të mos lindni prej Frymës, nuk mund të hyni në mbretërinë e Perëndisë (Gjoni 3:5).

Ne pra kemi jetë duke qenë të lidhur me Birin e Perëndisë që është jeta jonë, dhe këtë jetë e kemi përmes punës së Frymës. Prandaj edhe konkluduam, që puna e Frymës në ripërtëritje është të na japë jetë të re ne duke na bashkuar me Krishtin. Mënyra sesi Xhon Kalvin e thotë këtë është, “Fryma e Shenjtë është lidhja përmes të cilës Krishti na bashkon me veten e vet në mënyrë të efektshme” (Institutet, III, 1, 1).

==== Të bashkuar me Jezusin përmes besimit ====

Pastaj bëmë lidhjen me besimin në këtë mënyrë. Gjoni 20:31 thotë, “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që, duke besuar, ta keni jetën në emër të tij.” Dhe tek 1 Gjoni 5:4 thuhet, “Sepse çdo gjë që ka lindur nga Perëndia e mund botën; dhe kjo është fitorja që e mundi botën: besimi ynë.” Të lindurit prej Perëndisë është çelësi i fitores. Besimi është çelësi i fitores. Për shkak se besimi është mënyra sesi përjetojmë lindjen prej Perëndisë. Prandaj e përmblodhëm të gjithë mesazhin e javës së kaluar kështu: Në lindjen e re, Fryma e Shenjtë në mënyrë të mbinatyrshme na jep jetë të re frymërore duke na lidhur me Jezu Krishtin përmes besimit.

==== Lindja e re: Krijim i ri, jo përmirësim i së vjetrës ====

Kjo na sjell tani tek mënyra e tretë për të përshkruar se çfarë ndodh në lindjen e re. Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është përmirësimi i natyrës tuaj të vjetër njerëzore por krijimi i një natyre të re njerëzore – një natyrë që është vërtet ju, është falur dhe pastruar, dhe një natyrë që është vërtet e re, që po formohet në ju prej Frymës së Perëndisë që banon brenda jush.

Do t'ju kaloj përmes versionit të shkurtër të udhëtimit që mora unë për të arritur në këtë vëzhgim. Tek Gjoni 3:5, Jezusi i thotë Nikodemit, “ Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë.” Çfarë do të thotë Jezusi me dy termat “nga uji dhe nga Fryma.” Disa denominacione besojnë që kjo është një referencë për pagëzimin me ujë si mënyra që Fryma na bashkon me Krishtin. Për shembull, një faqe interneti e shpjegon kështu:

> Pagëzimi i shenjtë është baza e gjithë jetës së krishterë, porta drejt jetës në Frymë dhe ajo derë që të lejon të hysh në sakramentet e tjera. Përmes pagëzimit ne lirohemi prej mëkatit dhe rilindemi si bij të Perëndisë; bëhemi gjymtyrë të Krishtit, përfshihemi në kishë dhe bëhemi pjesëmarrës në misionin e saj: “Pagëzimi është sakramenti i ripërtëritjes përmes ujit në fjalë.”

Miliona njerëzve u është mësuar që pagëzimi i tyre bëri që të lindnin sërish. Nëse kjo nuk është e vërtetë, është një tragjedi e madhe dhe globale. Unë nuk besoj që është e vërtetë. Çfarë pra do të thotë Jezusi?

==== Pse “uji” nuk është referencë për pagëzimin tek Gjoni 3 ====

Ja ku janë disa arsye pse mendoj që referenca ndaj ujit në këtë tekst nuk është rerefencë për pagëzimin e krishterë. Pastaj do të shohim ku na çon konteksti.

'''1) Në pjesën tjetër të kapitullit nuk përmendet pagëzimi'''

Së pari, nëse kjo do ishte një referencë për pagëzimin e krishterë gjë e cila do ishte kaq thelbësore për lindjen e re ashtu si thonë disa, duket e çuditshme që kjo nuk del fare në atë që Jezusi thotë në këtë kapitull për mënyrën sesi të kemi jetë të përjetëshme. Vargu 15, “që kushdo që beson në të të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.” Vargu 16, “kushdo që beson në të, të mos humbasë, por të ketë jetë të përjetshme.” Vargu 18, “Ai që beson në të nuk dënohet.” Do të dukej e çuditshme, nëse pagëzimi do të ishte aq thelbësor, të mos përmendej përkrah besimit.

'''2) Pagëzimi nuk përputhet me analogjinë e Erës'''

Së dyti, analogjia me erën në vargun 8 do të dukej e çuditshme nëse lindja sërish të ishte kaq ngushtë e lidhur me pagëzimin me ujë. Jezusi thotë, “Era fryn ku të dojë dhe ti ia dëgjon zërin, por ti nuk e di nga vjen as ku po shkon; kështu është edhe çdo njëri që ka lindur nga Fryma.” Kjo duket se po thotë që Perëndia është aq i lirë sa dhe era në shkaktimin e rilindjes. Por nëse kjo do të ndodhte çdo herë që një bebe spërkatet me ujë, nuk do të dukej të ishte e vërtetë. Në atë rast era do ishte shumë e kufizuar prej sakramentit.

'''3) Pagëzimi nuk përputhet me qortimin e Nikodemit nga Jezusi'''

Së treti, nëse Jezusi po i referohet pagëzimit të krishterë, duket e çuditshme që ai t'i thoshte Nikodemit, Fariseut në vargun 10, “Ti je mësuesi i Izraelit dhe nuk i ditke këto gjëra?” Kjo ka kuptim nëse Jezusi do t'i referohej diçkaje të mësuar në Dhjatën e Vjetër. Por nëse ai po i referohet një pagëzimi që do të vijë më vonë dhe do ta marrë kuptimin e vet nga jeta dhe vdekja e Jezusit, nuk duket sikur ai do ta kishte qortuar Nikodemin që një mësues në Izrael nuk po e kupton atë që ai po i thotë.

'''4) Uji dhe Fryma janë të lidhura në premtimet e Besëlidhjes së Re'''

Përfundimisht, e njëjta deklaratë që është në vargun 10 na kthen pas në Dhjatën e Vjetër për sfondin e vet, dhe ajo që zbulojmë është që uji dhe fryma janë të lidhura ngushtë në premtimet e Besëlidhjes së Re, në mënyrë të veçantë tek Ezekieli 36. Prandaj le të shkojmë atje së bashku. Ky tekst është baza për pjesën tjetër të këtij mesazhi.

==== Uji dhe Fryma tek Ezekieli 36 ====

Ezekieli po profetizon atë që Perëndia do të bëjë për popullin e tij kur t'i kthejë nga mërgimi në Babiloni. Rrjedhojat janë shumë më të gjera se thjesht populli i Izraelit, për shkak se Jezusi pretendon ta sigurojë Besëlidhjen e Re përmes gjakut të tij për të gjithë ata që besojnë në të (Luka 22:20). Dhe ky është një version i premtimeve të Besëlidhjes së Re si ai tek Jeremia 31:31vazhdim. Le ta lexojmë së bashku. Ezekieli 36:24-28:

> Do t'ju marr nga kombet, do t'ju grumbulloj nga tërë vendet dhe do t'ju çoj përsëri në vendin tuaj. Do të lëshoj pastaj ujë të pastër mbi ju dhe do të jeni të pastër; do t'ju pastroj nga të gjitha ndyrësirat tuaja dhe nga të gjithë idhujt tuaj. Do t'ju jap një zemër të re dhe do të shtie brenda jush një shpirt të ri; do të heq nga mishi juaj zemrën prej guri dhe do t'ju jap zemër prej mishi. Do të vë brenda jush Shpirtin tim dhe do të bëj që ju të ecni sipas statuteve të mia, dhe ju do të respektoni dhe do të zbatoni në praktikë dekretet e mia. Do të banoni në vendin që u dhashë etërve tuaj; ju do të jeni populli im dhe unë do të jem Perëndia juaj.

Mendoj që kjo është pjesa që u jep shkas fjalëve të Jezusit, “kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë.” Kujt i thotë ai, “ju do të jeni populli im dhe unë do të jem Perëndia juaj” (v. 28)? Vargu 25, atyre që u thotë, “Do të lëshoj pastaj ujë të pastër mbi ju dhe do të jeni të pastër; do t'ju pastroj nga të gjitha ndyrësirat tuaja.” Dhe vargu 26, atyre që u thotë, “Do t'ju jap një zemër të re dhe do të shtie brenda jush një shpirt të ri.” Me fjalë të tjera, ata që do të hyjnë në mbretëri janë ata që kanë një risi që përfshin një pastrim të së vjetrës dhe një krijim të së resë.

Prandaj konkludoj se “uji dhe Fryma” i referohen dy aspekteve të risisë sonë kur lindim sërish. Arsyeja pse të dyja janë të rëndësishme është kjo: Kur themi që na është dhënë një frymë e re apo një zemër e re, nuk duam të themi që pushojmë së qenuri ajo qënie njerëzore – vetja moralisht e përgjegjshme – që kemi qenë gjithmonë. Unë isha qënia njerëzore individuale Xhon Pajpër para se të lindja sërish, dhe jam ende qënia njerëzore individuale Xhon Pajpër pasi kam lindur sërish. Ka një vazhdimësi. Kjo është arsyeja përse duhet të ketë pastrim. Nëse ajo qënia e vjetër njerëzore Xhon Pajpër të shfarosej krejt, gjithë koncepti i faljes dhe pastrimit do të ishte pa vend. Nuk do kishte asnjë gjë nga e shkuara që të falej dhe pastrohej.

E dimë që Bibla na tregon se vetja jonë e vjetër u kryqëzua (Romakëve 6:6), dhe që kemi vdekur me Krishtin (Kolosianëve 3:3), që duhet ta “llogarisim veten të vdekur” (Romakëve 6:11), “të heqim tej njeriun e vjetër” (Efesianëve 4:22). Por asnjë prej këtyre nuk do të thotë që s'po flitet për të njëjtën qënie njerëzore gjithë jetën. Do të thotë që kishte një natyrë të vjetër, një karakter të vjetër, apo parim, ose prirje, të cilën duhet ta heqim qafe.

Prandaj mënyra për të menduar për zemrën tuaj të re, frymën tuaj të re, natyrën tuaj të re është që ajo është ende ju, prandaj ka nevojë të falet dhe pastrohet, kjo është ideja e referencës ndaj ujit. Faji im duhet të lahet tej. Pastrimi me ujë është një tabllo e kësaj. Jeremia 33:8 e thotë kështu, “Do t'i pastroj nga çdo paudhësi e tyre me të cilën kanë mëkatuar kundër meje dhe do t'ua fal të gjitha paudhësitë e tyre me të cilat kanë mëkatuar dhe me të cilat kanë ngritur krye kundër meje.” Prandaj personi që jemi – që vazhdon të ekzistojë – duhet të falet dhe faji të pastrohet.

==== Nevoja për të qenë të rinj ====

Por falja dhe pastrimi nuk mjaftojnë. Unë kam nevojë të jem i ri. Kam nevojë të transformohem. Kam nevojë për jetë. Kam nevojë për një mënyrë të re për të parë, menduar dhe vlerësuar. Kjo është arsyeja pse Ezekieli flet për një zemër të re dhe një frymë të re në vargjet 26-27, “Do t'ju jap një zemër të re dhe do të shtie brenda jush një shpirt të ri; do të heq nga mishi juaj zemrën prej guri dhe do t'ju jap zemër prej mishi. Do të vë brenda jush Shpirtin tim dhe do të bëj që ju të ecni sipas statuteve të mia, dhe ju do të respektoni dhe do të zbatoni në praktikë dekretet e mia.”

Ja sesi i kuptoj unë këto vargje: Për të qenë të sigurt, zemra prej guri do të thotë zemra e vdekur që nuk ndjente dhe nuk reagonte ndaj realitetit frymëror, zemra që kishit para se të lindnit sërish mund të ndjente. Mund të reagonte me pasion dhe dëshirë ndaj shumë gjërave. Por ajo ishte gur karshi të vërtetës frymërore dhe bukurisë së Jezu Krishtit, ndaj lavdisë së Perëndisë dhe shtegut të shenjtërisë. Kjo duhet të ndryshojë nëse do të shohim mbretërinë e Perëndisë. Prandaj në lindjen e re, Perëndia heq zemrën prej guri dhe vendos një zemër prej mishi. Fjala mish nuk do të thotë “thjesht njerëzore” ashtu si tek Gjoni 3:6. Do të thotë e butë, e gjallë, reaguese dhe e ndjeshme në vend që të jetë një gur pa jetë. Në lindjen e re, mosinteresimi i ngurtë dhe i vdekur ndaj Krishtit zëvendësohet me një zemër që ndjen (ndjen nga ana frymërore) vlerën e Jezusit.

Pastaj kur Ezekieli thotë në vargjet 26-27, “do të shtie brenda jush një shpirt të ri... Do të vë brenda jush Shpirtin tim dhe do të bëj që ju të ecni sipas statuteve të mia.” Mendoj se ai do të thotë që në lindjen e re, Perëndia vendos një jetë të gjallë frymërore dhe të mbinatyrshme në zemrën tonë, dhe ajo jetë e re – ajo frymë e re – është puna e Frymës së Shenjtë që i jep formë dhe karakter zemrës sonë të re.

Tablloja që kam në mendje është që kjo zemër e re e ngrohtë, e gjallë, e prekshme dhe reaguese është si një grusht argjile e butë, dhe Fryma e Shenjtë e fut veten breda saj dhe i jep formë frymërore dhe morale sipas formës së tij. Duke qenë vetë brenda nesh, mendja dhe zemra jonë marrin karakterin e tij – frymën e tij (krahaso me Efesianëve 4:23).

==== Pranoje Atë si thesarin tënd ====

Prandaj tani le të tërhiqemi dhe të përmbledhim atë që kemi thënë dy javët e fundit. Çfarë ndodh në lindjen e re? Në lindjen e re, Fryma e Shenjtë në mënyrë të mbinatyrshme na jep jetë të re frymërore duke na lidhur me Jezu Krishtin përmes besimit. Ose për ta thënë në një mënyrë tjetër, Fryma na bashkon me Krishtin ku ka pastrim për mëkatet tona, dhe ai e zëvendëson zemrën tonë të ngurtë dhe joreaguese me një zemër të butë që e çmon Jezusin mbi gjithçka tjetër dhe po transformohet prej pranisë së Frymës në atë lloj zemre që kënaqet të zbatojë vullnetin e Perëndisë (Ezekielil 36:27).

Përderisa mënyra sesi e përjetoni të gjithën këtë është përmes besimit, po ju ftoj tani, në emër të Jezusit dhe përmes fuqisë së Frymës së tij, ta pranoni atë si Thesarin mëkat falës dhe transformues të jetës suaj.

Çfarë ndodh në lindjen e re

Pcain — Thu, 07 Jun 2018 20:12:43 GMT

Pcain: Çfarë ndodh në lindjen e re u zhvendos tek Çfarë ndodh në lindjen e re? Pjesa 1

{{info|What Happens in the New Birth? Part 1}} 

> 1 Midis farisenjve ishte një njeri me emrin Nikodem, një krer i Judenjve. 2 Ky erdhi natën te Jezusi dhe i tha: "Mësues, ne e dimë se ti je një mësues i ardhur nga Perëndia, sepse askush nuk mund të bëjë shenjat që bën ti, në qoftë se Perëndia nuk është me të". 3 Jezusi iu përgjigj dhe tha: "Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë". 4 Nikodemi i tha: "Po si mund të lindë njeriu kur është plak? A mund të hyjë ai për së dyti në barkun e nënës së vet dhe të lindë?". 5 Jezusi u përgjigj: "Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë. 6 Ç'ka lindur nga mishi është mish; por ç'ka lindur nga Fryma është frymë. 7 Mos u mrrekullo që të thashë: "Duhet të lindni përsëri". 8 Era fryn ku të dojë dhe ti ia dëgjon zërin, por ti nuk e di nga vjen as ku po shkon; kështu është edhe çdo njëri që ka lindur nga Fryma". 9 Nikodemi, duke u përgjigjur, i tha: "Si mund të ndodhin këto gjëra?". 10 Jezusi u përgjigj dhe i tha: "Ti je mësuesi i Izraelit dhe nuk i ditke këto gjëra?

Kemi nisur një seri mesazhesh rreth lindjes së re. Jezusi i tha Nikodemit tek Gjoni 3:3, “ Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.” Kur e tha këtë gjë ai po na fliste të gjithëve ne. Nikodemi nuk ishte rast i veçantë. Ju dhe unë duhet të lindim sërish, ose ndryshe nuk kemi për ta parë mbretërinë e Perëndisë. Kjo do të thotë që nuk do të shpëtohemi, nuk do të jemi pjesë e familjes së Perëndisë, nuk do të shkojmë në qiell, por në vend të kësaj do të shkojmë në ferr.

Nikodemi ishte njëri prej Farisenjve, udhëheqësit Judenj më fetarë. Jezusi u tha atyre tek Mateu 23:15 dhe 33, “Mjerë ju, o skribë dhe farisenj hipokritë! Sepse përshkoni detin dhe dheun për të bërë prozelitë, dhe kur ndokush bëhet i tillë, e bëni bir të Gehenas dhe dy herë më të keq se ju!... O gjarpërinj, o pjellë nëpërkash! Si do t'i shpëtoni gjykimit të Gehenas?” Prandaj kjo seri që kemi nisur nuk është për një temë të parëndësishme. Është qëndrore. Përjetësia qëndron në ekuilibër kur jemi duke folur për lindjen e re. “ Nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.”

==== Lindja e re është shqetësuese ====

Në mesazhin e parë herën e kaluar u fokusuam tek arsyet për këtë seri dhe në ato lloj pyetjesh që do të ngrejmë. Pyetja e sotme është, Çfarë ndodh në lindjen e re? Para se të përpiqem t'i përgjigjem kësaj pyetjeje, më lejoni të përmend një shqetësim shumë të madh që kam në lidhje me mënyrën sesi do të dëgjohen këto mesazhe. Jam i vetëdijshëm që kjo seri mesazhesh do jetë shqetësuese për shumë prej jush, ashtu si fjalët e Jezusit janë shqetësuese për ne herë pas here nëse i marrim seriozisht. Për këtë gjë ka të paktën tre arsye:

'''1) Për shkak të gjendjes tonë pa shpresë'''

Mësimi i Jezusit për lindjen e re na ballafaqon me gjendjen tonë pa shpresë frymërore, morale dhe ligjore veçmas hirit ripërtëritës të Perëndisë. Para se të na ndodhë lindja e re, ne jemi të vdekur nga ana frymërore. Moralisht jemi egoistë dhe rebelë. Ligjërisht jemi fajtorë para ligjit të Perëndisë dhe gjendemi nën zemërimin e tij. Kur Jezusi na thotë që duhet të lindim sërish po na thotë që gjëndja jonë e tanishme është mjerueshmërisht joreaguese, e prishur dhe fajtore. Veçmazi hirit të mahnitshëm në jetën tonë nuk na pëlqen ta dëgjojmë këtë gjë për veten. Prandaj është shqetësuese kur Jezusi na thotë që duhet të lindim sërish.

'''2) Për shkak se nuk mund ta shkaktojmë lindjen e re'''

Mësimi rreth lindjes së re është i parehatshëm për shkak se i referohet diçkaje që na bëhet ne, dhe jo diçkaje që ne bëjmë. Gjoni 1:13 e thekson këtë gjë. Ai u referohet fëmijëve të Perëndisë si ata “të cilët nuk janë lindur nga gjaku, as nga vullneti i mishit, as nga vullneti i burrit, por janë lindur nga Perëndia.” Pjetri thekson të njëjtën gjë, “Qoftë bekuar Perëndia edhe Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, i cili me anë të mëshirës së tij të madhe na rilindi për një shpresë të gjallë me anë të ringjalljes së Jezu Krishtit prej së vdekurish.” (1 Pjetri 1:3). Ne nuk e shkaktojmë lindjen e re. Perëndia është ai që e shkakton lindjen e re. Çdo gjë e mirë që bëjmë është si rezultat i lindjes së re, dhe jo një shkak i lindjes së re. Kjo do të thotë që lindja e re nuk është në dorën tonë. Nuk është nën kontrollin tonë. Prandaj na ballafaqon me pazotësinë tonë dhe varësinë tonë absolute tek Dikush jashtë vetes tonë. Kjo është shqetësuese. Na thuhet që nuk do ta shohim mbretërinë e Perëndisë nëse nuk lindim sërish. Na është thënë gjithashtu që nuk mund ta bëjmë veten që të lindim sërish. Kjo është shqetësuese.

'''3) Për shkak se liria absoulute e Perëndisë na ballafaqon'''

Dhe arsyeja e tretë pse mësimi i Jezusit për këtë lindje të re është shqetësues, si rrjedhim, është që na ballafaqon me lirinë absolute të Perëndisë. Veç Perëndisë, ne jemi të vdekur nga ana frymërore në egoizmin dhe rebelimin tonë. Prej natyre jemi bij të zemërimit (Efesianëve 2:3). Rebelimi ynë është aq i thellë saqë nuk mund ta dallojmë apo dëshirojmë lavdinë e Krishtit në ungjill (2 Korintasve 4:4). Prandaj, nëse do të lindim sërish, në mënyrë vendimtare dhe përfundimtare kjo varet prej Perëndisë. Vendimi i tij për të na sjellë në jetë nuk do të jetë si reagim ndaj asaj që bëjmë ne si kufoma frymërore, por ajo që ne bëjmë ka për të qenë reagim ndaj faktit që ai na bën të gjallë. Për shumë njerëz, të paktën në fillim kjo është shqetësuese.

==== Shpresa ime: Të stabilizoj dhe shpëtoj, jo thjesht të shqetësoj ====

Prandaj, ndërsa e nis këtë seri, jam i vetëdijshëm për faktin sa i parehatshëm mund të jetë ky mësim rreth lindjes së re. Oh, sa i kujdesshëm që dua të jem. Nuk dëshiroj që t'ju shkaktoj ndonjë trishtim të panevojshëm këtyre shpirtrave të butë. Gjithashtu nuk dua t'u jap shpresa të kota atyre që e kanë ngatërruar moralin apo fenë me jetën frymërore. Ju lutem, lutuni për mua. Këto ditë ndihem sikur po mbaj në duar shpirtra të përjetshëm. E megjithatë e di që nuk kam fuqi në veten time për t'u dhënë atyre jetë. Por Perëndia e ka. Kam shumë shpresë që ai do të bëjë atë që thotë tek Efesianëve 2:4-5, “Por Perëndia, që është i pasur në mëshirë, për shkak të dashurisë së tij të madhe me të cilën na deshi, edhe atëherë kur ishim të vdekur në faje, na dha jetë me Krishtin (ju jeni të shpëtuar me anë të hirit), edhe na ringjalli me të, dhe me të na vuri të rrimë në vendet qiellore në Krishtin Jezus.” Perëndisë i pëlqen të lartësojë pasuritë e hirit të tij jetëdhënës atje ku Krishti ngrihet lart në të vërtetë. Kjo është shpresa ime, që kjo seri të mos jetë thjesht e parehatshme por që të stabilizojë dhe shpëtojë.

==== Çfarë ndodh në lindjen e re? ====

Tani pra, le t'i kthehemi pyetjes, Çfarë ndodh në lindjen e re? Përgjigjen do të përpiqem ta jap me tre deklarata. Me dy të parat do të merremi sot, dhe me të tretën (dashtë Zoti) do të merremi javën e ardhëshme. 1) Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është përqafimi i një feje të re por pranimi i një jete të re. 2) Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është thjesht afirmimi i së mbinatyrshmes në Jezusin por përjetimi i të mbinatyrshmes në veten tuaj. 3) Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është përmirësimi i natyrës suaj të vjetër njerëzore por krijimi i një natyre të re njerëzore – një natyrë që është vërtet ju, e falur dhe e pastruar, dhe një natyrë që është vërtet e re, që po formohet prej Frymës së Perëndisë që banon përbrenda. Le t'i shohim një e nga një.

'''1) Jetë e re, jo fe e re'''

Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është përqafimi i një feje të re por pranimi i një jete të re. Lexoni bashkë me mua tri vargjet e para të Gjonit 3, “Midis farisenjve ishte një njeri me emrin Nikodem, një krer i Judenjve. Ky erdhi natën te Jezusi dhe i tha: "Mësues, ne e dimë se ti je një mësues i ardhur nga Perëndia, sepse askush nuk mund të bëjë shenjat që bën ti, në qoftë se Perëndia nuk është me të". Jezusi iu përgjigj dhe tha: "Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë".

Gjoni sigurohet që ne ta dimë se Nikodemi është Farise dhe kre i Judenjve. Farisenjtë ishin grupi fetar më rigoroz nga të gjitha grupet e Judenjve. Këtij Jezusi i thotë (në vargun 3), “ Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.” Në mënyrë edhe më personale në vargun 7, “Duhet të lindni përsëri.” Prandaj një prej pikave të Gjonit është, gjithë feja e Nikodemit, gjithë studimet e tij të mahnitshme prej fariseu, gjithë disiplina dhe zbatimi i ligjit nuk mund ta zëvendësojnë nevojën për lindjen e re. Në fakt, ato fare mirë mund ta bëjnë më të nevojshme nevojën për lindjen e re.

Ajo që Nikodemi ka nevojë, dhe ajo që ju dhe unë kemi nevojë, nuk është feja por jeta. Ideja e referimit të lindjes së re është që lindja sjell një jetë të re në botë. Sigurisht, në një farë kuptimi, Nikodemi është i gjallë. Ai merr frymë, mendon, ndjen, vepron. Ai është njeri, i krijuar sipas shembëlltyrës së Perëndisë. Por është e qartë që Jezusi mendon se ai është i vdekur. Tek Nikodemi nuk ka jetë frymërore. Nga ana frymërore ai nuk ka lindur. Ai ka nevojë për jetë, jo më tepër aktivitete fetare apo më tepër zell fetar. Ai ka shumë të tillë.

E mbani mend çfarë i tha Jezusi tek Luka 9:60 atij që donte ta shtyne ndjekjen e Jezusit derisa të varroste të atin? Jezusi i tha, “Lëri të vdekurit t'i varrosin të vdekurit e vet; por ti shko dhe prediko mbretërinë e Perëndis.” Kjo do të thotë që ka njerëz fizikisht të vdekur që kanë nevojë të varrosen. Dhe ka njerëz frymërisht të vdekur që mund t'i varrosin. Me fjalë të tjera, Jezusi mendonte për njerëz që lëvizin dhe duket sikur kanë shumë jetë, e megjithatë janë të vdekur. Në shembëlltyrën e tij për djalin plangprishës, Ati thotë, “sepse ky biri im kishte vdekur dhe u kthye në jetë, kishte humbur dhe u gjet përsëri.” (Luka 15:24).

Nikodemi nuk kishte nevojë për fe, ai kishte nevojë për jetë, jetë frymërore. Ajo që ndodh në lindjen e re është që vjen në ekzistencë një jetë që nuk ishte e pranishme më parë. Në lindjen e re ndodh jetë e re. Këto nuk janë aktivitete fetare, dispilinë apo vendim. Kjo është ardhja në ekzistencë e jetës. Kjo është mënyra e parë për të përshkruar çfarë ndodh në lindjen e re.

'''2) Përjetim i së mbinatyrshmes, jo thjesht afirmim i saj'''

Ajo që ndodh në lindjen e re nuk është thjesht afirmimi i së mbinatyrshmes në Jezusin por përjetimi i së mbinatyrshmes në veten tuaj. Në vargun 2, Nikodemi thotë, “Mësues, ne e dimë se ti je një mësues i ardhur nga Perëndia, sepse askush nuk mund të bëjë shenjat që bën ti, në qoftë se Perëndia nuk është me të.” Me fjalë të tjera, Nikodemi sheh në Jezusin një aktivitet të vërtetë hyjnor. Ai pranon që Jezusi është nga Perëndia. Jezusi bën veprat e Perëndisë. Këtyre Jezusi nuk u përgjigjet duke thënë, “Do të doja që të gjithë njerëzit në Palestinë të mund të shihnin të vërtetën që ti sheh rreth meje.” Në vend të kësaj ai thotë, “Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.”

Të shohësh shenja dhe mrekulli, të mahnitesh me to, t'i thuash atij që i bën këto se është nga Perëndia, këto nuk shpëtojnë askënd. Ky është një prej rreziqeve të mëdha të shenjave dhe mrekullive. Nuk ke nevojë për një zemër të re që të mahnitesh me to. Zemra e vjetër dhe e rënë njerëzore është gjithë sa keni nevojë që të mahniteni me shenjat dhe mrekullitë. Natyra e vjetër dhe e rënë njerëzore është e gatshme të thotë se ai që kryen mrekullitë është nga Perëndia. Vetë djalli e di se Jezusi është Biri i Perëndisë dhe që kryen mrekulli (Marku 1:24). Jo, Nikodem, të më shohësh mua si një bërës mrekullish i dërguar prej Perëndisë nuk është çelësi për të hyrë në mbretërinë e Perëndisë. “Në të vërtetë, në të vërtetë po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.”

Me fjalë të tjera, ajo që ka rëndësi nuk është thjesht afirmimi i së mbinatyrshmes në Jezusin por përjetimi i së mbinatyrshmes në veten tuaj. Lindja e re është e mbinatyrshme, jo e natyrshme. Ajo nuk mund të shpjegohet prej gjërave që tashmë gjenden në botë. Vargu 6 thekson natyrën e mbinatyrshme të lindjes së re, “Ç'ka lindur nga mishi është mish; por ç'ka lindur nga Fryma është frymë.” Mishi është ajo çka jemi natyrshëm. Fryma e Perëndisë është Personi i mbinatyrshëm që sjell lindjen e re. Jezusi e thotë këtë gjë sërish në vargun 8, “Era fryn ku të dojë dhe ti ia dëgjon zërin, por ti nuk e di nga vjen as ku po shkon; kështu është edhe çdo njëri që ka lindur nga Fryma.” Fryma nuk është pjesë e kësaj bote natyrore. Ai është mbi natyrën. Ai është i mbinatyrshëm. Në të vërtetë ai është Perëndi. Ai është shkaku i drejtpërdrejtë i lindjes së re.

Prandaj Nikodem, i thotë Jezusi, ajo që ndodh në lindjen e re nuk është thjesht afirmimi i së mbinatyrshmes në mua, por përjetimi i së mbinatyrshmes në veten tënde. Ti duhet të lindësh sërish. Jo në ndonjë mënyrë metaforike apo të natyrshme por në mënyrë të mbinatyrshme. Perëndia, Frymë e Shenjtë duhet të vijë mbi ty dhe të sjellë në ekzistencë jetë të re.

Herën tjetër do të shohim fjalët në vargun 5, “Në të vërtetë, në të vërtetë po të them se kush nuk ka lindur nga uji dhe nga Fryma, nuk mund të hyjë në mbretërinë e Perëndisë.” Kujt i referohen uji dhe Fryma këtu? Dhe si na ndihmon kjo të kuptojmë çfarë ndodh në lindjen e re?

==== Jezusi është Jeta ====

Por sot dua ta mbyll duke bërë një lidhje kritike mes të lindurit sërish përmes Frymës dhe të pasurit të jetës së përjetshme përmes besimit në Jezusin. Ajo që kemi parë deri tani është që ajo që ndodh në lindjen re është një vepër e mbinatyrshme e Frymës së Shenjtë për të sjellë në ekzistencë jetë frymërore atje ku nuk ekzistonte. Jezusi e thotë sërish tek Gjoni 6:63, “Është Fryma që jep jetë; mishi nuk vlen asgjë.”

Por Ungjilli sipas Gjonit bën të qartë edhe diçka tjetër, Jezusi është jeta që Fryma e Shenjtë jep. Ose mund të themi, Jetën frymërore që ai jep, e jep vetëm në lidhje me Jezusin. Bashkimi me Jezusin është vendi ku përjetojmë jetë frymërore dhe të mbinatyrshme. Tek Gjoni 14:6 Jezusi tha, “Unë jam udha, e vërteta dhe jeta; askush nuk vjen tek Ati përveçse nëpërmjet meje.” Dhe tek Gjoni 6:35 ai tha, “Unë jam buka e jetës.” Tek 20:31 Gjoni thotë, “Por këto gjëra janë shkruar që ju të besoni se Jezusi është Krishti, Biri i Perëndisë dhe që, duke besuar, ta keni jetën në emër të tij.”

==== Nuk ka jetë veçmas Jezusit ====

Kështu pra, nuk ka jetë frymërore, jetë të përjetshme veçmas lidhjes me Jezusin dhe besimit në të. Kemi shumë më tepër për të thënë për marrëdhënien mes lindjes së re dhe besimit në Jezusin. Por për tani ta themi kështu: Në lindjen e re, Fryma e Shenjtë na bashkon me Krishtin në një lidhje të gjallë. Krishti është jetë. Krishti është hardhia ku rrjedh jeta. Ne jemi shermendet (Gjoni 15:1). Ajo që ndodh në lindjen e re është krijimi i mbinatyrshëm i një jete të re frymërore, dhe kjo krijohet përmes bashkimit me Jezu Krishtin. Fryma e Shenjtë na sjell në një lidhje jetësore me Krishtin i cili është udha, e vërteta dhe jeta. Ky është realiteti objektiv i asaj që ndodh në lindjen e re.

Nga ana jonë, mënyra sesi e përjetojmë këtë gjë është që besimi në Jezusin zgjohet në zemrat tona. Jeta frymërore dhe besimi në Jezusin vijnë në ekzistencë së bashku. Jeta e re e bën besimin të mundur, dhe përderisa jeta frymërore gjithmonë zgjon besim dhe e shpreh veten në besim, nuk ka jetë pa besim tek Jezusi. Prandaj, nuk duhet ta ndajmë kurrë lindjen e re nga besimi në Jezusin. Nga ana e Perëndisë, ne bashkohemi me Krishtin në lindjen e re. Këtë bën Fryma e Shenjtë. Nga ana jonë, ne e përjetojmë këtë bashkim përmes besimit në Jezusin.

==== Mos e ndani kurrë lindjen e re nga besimi në Jezusin ====

Dëgjoni sesi Gjoni i lidh këto të dyja së bashku tek 1 Gjoni 5:4, “Sepse çdo gjë që ka lindur nga Perëndia e mund botën; dhe kjo është fitorja që e mundi botën: besimi ynë.” Lindja nga Perëndia është çelësi i fitores. Besimi është çelësi i fitores. Për shkak se besimi është mënyra sesi ne përjetojmë të lindurit prej Perëndisë.

Ose dëgjoni sesi Gjoni e thotë këtë tek 1 Gjoni 5:11-12, “Dhe dëshmia është kjo: Perëndia na dha jetën e përjetshme dhe kjo jetë është në Birin e tij. Ai që ka Birin, ka jetën; ai që nuk ka Birin e Perëndisë, nuk ka jetën.” Prandaj, kur Jezusi thotë, “Éshtë Fryma që jep jetë; mishi nuk vlen asgjë.” (Gjoni 6:63), dhe kur thotë, “Duhet të lindni nga Fryma” në mënyrë që të keni jetë, ai do të thotë: Në lindjen e re, Fryma e Shenjtë në mënyrë të mbinatyrshme na jep jetë të re frymërore duke na lidhur me Jezu Krishtin përmes besimit. Sepse Jezusi është jetë.

Prandaj mos i ndani kurrë këto dy thënie të Jezusit tek Gjoni 3, “nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë” (v. 3) dhe “Kush beson në Birin ka jetë të përjetshme.” (v. 36).

Origjina e mëkatshme e Birit të Davidit

Pcain — Fri, 13 Apr 2018 20:14:41 GMT

Pcain: Mbrojti Origjina e mëkatshme e Birit të Davidit ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Sinful Origin of the Son of David}}

Ky është mesazhi i gjashtë në një seri me shtatë pjesë të titulluar Mëkate Spektakolare dhe Qëllimi i tyre Global në Lavdinë e Krishtit. Ky mesazh titullohet “Origjina mëkatare e Birit të Davdit.” Ideja është kjo: Mbretëria e Izraelit – fakti që Izraeli kishte mbretër – i atribuohet mëkatit. Ishte mëkat spektakolar që populli i Perëndisë t'i thoshte Krijuesit dhe Shpenguesit të tyre, “Dum të jemi si kombet. Nuk dëshirojmë që ti të jesh mbreti ynë. Dëshirojmë një mbret njerëzor.” Ky është një mëkat spektakolar. Samueli e quan këtë një ligësi të madhe (1 Samueli 12:17). Megjithatë, nëse Izraeli nuk do të kishte një linjë mbretërish, Jezu Krishti nuk do të kishte ardhur si mbreti i Izraelit dhe biri i Davidit, si Mbret i mbretërve. Por mbretërimi i Krishtit mbi Izraelin dhe botën nuk është një mendim i mëvonshëm në mendjen e Perëndisë. Nuk ishte një reagim i paplanifikuar ndaj mëkatit të Izraelit. Kjo ishte pjesë e planit të tij.

==== Përse ta bënte kështu? ====

Prandaj pyetja është: Nëse Perëndia e pa këtë mëkat spektakolar që po afronte duke e ditur që do ta lejonte dhe kështu e bëri mbretërinë e Izraelit pjesë të planit të tij për të përlëvduar Krishtin si Mbret të mbretërve, përse të mos e bënte mbretërinë pjesë të qeverisjes së Izraelit qysh prej fillimit? Përse të mos e bënte Moisiun, mbretin e parë? Pastaj Jozueun e kështu me radhë? Pse planifikoi një mbretërim më të drejtpërdrejtë në fillim dhe pastaj ta sillte mbretërinë njerëzore në historinë e Izraelit më vonë përmes një mëkati spektakolar?

==== Abrahami dhe Mbretërimi i ardhshëm ====

Le të fillojmë me vetë historinë. Perëndia e zgjodhi Abramin si atin e popullit të Izraelit tek Zanafilla 12 dhe i premtoi që përmes pasardhjes së tij do të bekoheshin të gjitha familjet e dheut (Zanafilla 12:1-3). Mesia, Jezu Krishti, do të vijë përmes kësaj linje.

Një prej gjërave të para që i ndodh Abramit është që ai takon një figurë të çuditshme të quajtur Melkisedek tek Zanafilla 14:18. Ai quhet “prift i Perëndisë Shumë të Lartë” dhe “mbret i Salemit”, Emri i tij do të thotë “mbret i drejtësisë”. Shkrimtari i letrës së Hebrenjve, në Dhjatën e Re, e sheh Melkisedekun si një tip, figurë apo hije të Krishtit, për shkak se Psalmi 110:4 thotë që mbreti i ardhshëm mesianik është gjithashtu “prift përgjithmonë sipas rendit të Melkisedekut.” Prandaj Hebrenjve thotë, “Sepse ky Melkisedeku... Emri i tij do të thotë më së pari "mbreti i drejtësisë", dhe pastaj edhe "mbreti i Salemit", domethënë "mbreti i paqes"... i përngjashëm me Birin e Perëndisë...” (Hebrenjve 7:1-3).

==== Ana dhe Mbretërimi i ardhshëm ====

Prandaj, tashmë në qëllimet e Perëndisë, Mesia që do të vinte do të ishte prift-mbret. Vendimi që ai të ishte mbret nuk erdhi më vonë. Këtë e shohim sërish në historinë e lindjes dhe dedikimit të Samuelit. Mbani mend që nëna e tij Ana ishte shterpë. Pastaj Eli profetizoi që ajo do të kishte një fëmijë. Samueli lindi dhe Ana e solli në tempull dhe ia kushtoi Zotit. Mes gjërave të mahnitshme që Ana thotë është edhe kjo tek 1 Samueli 2:10, mbani mend, kjo ndodhi disa dekada para se të kishte ndonjë mbret në Izrael (vetëm kur Samueli ishte plakur populli e shtyu që t'u jepte një mbret). Ajo thotë, “Kundërshtarët e Zotit do të copëtohen; ai do të gjëmojë kundër tyre nga qielli. Zoti do të gjykojë popujt deri në skajet e tokës, do t'i japë forcë mbretit të tij dhe do ta lartojë forcën e të vajosurit të tij.”

==== Moisiu dhe Mbretërimi i ardhshëm ====

Pas tek Ligji i Përtërirë 17:14-20 Moisiu kishte dhënë udhëzime rreth mbretërisë nëse populli do të shkonte dikur drejt saj. Ligji i Përtërirë 28:36 paratha mërgimin e popullit dhe mbretit të tyre nëse do të rebeloheshin kundër Zotit. Prandaj konkludoj që ajo që ndodhi tek 1 Samueli 12 nuk ishte surprizë për Perëndinë. Ai e dinte që ky mëkat spektakolar do të ndodhte, dhe ai e dinte që do ta lejonte. Kur Perëndia synon të lejojë një gjë, e bën këtë gjë me urtësi dhe jo pa mend. Prandaj, ky mëkat spektakolar është pjesë e planit të përgjithshëm të Perëndisë për lavdinë e Birit të tij.

==== Si erdhi Mbretërimi ====

Le të shohim si ndodhën gjërat para se të mendojmë pse e bëri kështu. Kërkesa për një mbret nisi qysh në kapitullin 8 të 1 Samuelit, por ne do ta nisim këtu në kapitullin 12. Vargu 8b, “Zoti dërgoi Moisiun dhe Aaronin që i nxorën etërit tuaj nga Egjipti dhe i bëri të banojnë në këtë vend.” Vargu 9, “Por ata e harruan Zotin, Perëndinë e tyre, dhe ai i shiti në duart e Siseras, komandantit të ushtrisë së Hatsorit, dhe në pushtetin e Filistejve dhe të mbretit të Moabit, të cilët u shpallën luftë atyre.” Vargu 10, “Atëherë i thirrën Zotit dhe i thanë: "Kemi mëkatuar, sepse kemi braktisur Zotin dhe u kemi shërbyer Baalëve dhe Ashtarothëve; por tani na çliro nga duart e armiqve tanë dhe ne do të të shërbejmë ty.” Vargu 11, “Dhe kështu Zoti dërgoi Jerubaalin, Bedanin, Jeftin dhe Samuelin, dhe ju çliroi nga duart e armiqve tuaj që ndodheshin rreth e rrotull, dhe ju jetuat në siguri.”

==== Populli mohoi Mbretërimin e Perëndisë ====

Ideja e këtyre vargjeve është të tregojë se Perëndia ishte besnik si mbreti i tyre hyjnor. Kur ata i klithën atij, ai i shpëtoi. Ai u dha siguri. Për këtë është mbreti, që të sigurojë paqe për popullin. Cili ishte reagimi i tyre? Vargu 12, “Por kur patë që Nabashi, mbret i bijve të Amonit, filloi të lëvizë kundër jush, më thatë [Samuelit]: "Jo, një mbret duhet të sundojë mbi ne", pikërisht kur Zoti, Perëndia juaj, ishte mbreti juaj.”

Mund ta dëgjoni mosbesimin në zërin e Samuelit: Ju kërkuat një mbret, kur Perëndia ishte mbreti juaj! Çfarë duhet të bënte Samueli? Zoti tashmë i kishte thënë tek 1 Samueli 8:7-9, “Dhe Zoti i tha Samuelit: "Dëgjo zërin e popullit për të gjitha ato që të thotë, sepse ata nuk të kanë hedhur poshtë ty, por kanë hedhur poshtë mua, me qëllim që unë të mos mbretëroj mbi ta... Tani, pra, dëgjo kërkesën e tyre, por lajmëroi solemnisht dhe shpallju të drejtat e mbretit që do të sundojë mbi ta.”

==== Mëkat Spektakolar: “Ligësia juaj është e madhe” ====

Prandaj Samueli thotë tek 1 Samueli 12:13b, “Zoti ka vënë një mbret mbi ju.” Pastaj ai i lutet Zotit që t'ju japë një shenjë bubullima dhe shi, dhe përshkruan mëkatin e tyre si një të keqe të madhe. Vargu 17, “A nuk jemi vallë në kohën e korrjes së grurit? Unë do të kërkoj ndihmën e Zotit dhe ai do të dërgojë bubullima dhe shi; kështu do të kuptoni dhe do të shihni se e keqja që keni bërë duke kërkuar një mbret për ju, është e madhe në sytë e Zotit”

Thjesht për t'u siguruar që të mos na shpëtojë puna e shenjtë e Perëndisë përmes kësaj ligësie të paperëndishme, Pali tek Veprat 13:20-22, e bën të qartë që ishte Perëndia ai që i dha Izraelit mbretin e tij të parë. “Dhe pastaj, për afro katërqind e pesëdhjetë vjet, u dha Gjyqtarë deri te profeti Samuel. Më pas ata kërkuan një mbret; dhe Perëndia u dha atyre Saulin, birin e Kisit, një burrë nga fisi i Beniaminit, për dyzet vjet. Pastaj Perëndia e hoqi dhe u ngjalli atyre si mbret Davidin” Këtë e kemi parë në mënyrë të përsëritur në mëkatet spektakolare të historisë. Njeriu kishte në mend të keqen, kurse Perëndia kishte në mend të mirën.

==== Çfarë duhet të mësojmë prej kësaj? ====

Prandaj pyetja është kjo: Nëse Perëndia e pa këtë mëkat spektakolar që po afrohej duke e ditur që do ta lejonte dhe kështu ta bënte mbretërinë e Izraelit pjesë të planit të tij për të lavdëruar Krishtin si Mbret të mbretërve, përse të mos e bënte mbretërinë pjesë të qeverisjes së Izraelit qysh prej fillimit? Përse të mos e bënte Moisiun mbretin e parë? Pastaj Jozueun e kështu me rradhë? Përse filloi Perëndia me veten si mbret, dhe pastaj solli mbretër njerëzorë më vonë në historinë e Izraelit përmes një mëkati spektakolar? Çfarë duhet të mësojmë prej kësaj? Të paktën gjashtë gjëra.

'''1) Ne jemi qafëfortë, rebelë dhe mosmirënjohës'''

Prej kësaj duhet të mësojmë sa qafëfortë, rebelë dhe mosmirënjohës jemi ne. Prandaj 1 Samueli 12 fillon ashtu si fillon duke i kujtuar popullit si Perëndia i shpëtoi nga Egjipti, pastaj u dha tokën e premtuar dhe pastaj i çliroi nga mbretër të këqij. Çdo herë ata e harruan Perëndinë dhe shkuan pas gjërave të tjera. Kjo nuk është thjesht historia e Izraelit. Kjo është historia e njerëzimit. Është historia e jetës time dhe tuajës. Edhe si të krishterë, nuk jemi të qëndrueshëm në ndjenjat tona për Perëndinë. Kemi ditë mirënjohëse dhe ditë mosmirënjohëse. Edhe ditët tona mirënjohëse nuk janë aq mirënjohëse sa duhet të jenë. Thjesht mendoni sa të gëzuar dhe mirënjohës do të ishit nëse zemra juaj do të reagonte ndaj vetë Perëndisë dhe dhjetë mijë dhuratave të tij me admirimin dhe mirënjohjen për të cilat ai është i denjë. Prandaj Perëndia na jep tabllo të vetes tonë në histori të tilla. Ai e lejon popullin e tij të rrëshqasë në stinë të tilla mosëmirënjohjeje dhe idhujtarie në mënyrë që çdo gojë të mund të heshtë dhe e gjithë bota të mund t'i japë llogari Perëndisë (Romakëve 3:19).

'''2) Perëndia është besnik ndaj emrit të vet.'''

Prej kësaj duhet të mësojmë sa besnik është Perëndia ndaj emrit të tij. Shihni vargun 22, “Sepse Zoti nuk do ta braktisë popullin e tij, për hir të tij të madh, sepse i pëlqeu Zotit t'ju bëjë popullin e vet.” Cili është themeli më i thellë i besnikërisë së Perëndisë? Besnikëria e tij ndaj emrit të vet. Xhelozia dhe zelli për lavdinë e tij. Lexojeni vargun ngadalë dhe mendoni, “ Sepse Zoti nuk do ta braktisë popullin e tij, për hir të tij të madh, sepse i pëlqeu Zotit t'ju bëjë popullin e vet.” Nuk thotë “për hir të emrit të tyre të madh” por për hir të emrit të tij të madh. Perëndia është plotësisht i përkushtuar ndaj lartësimit të vlerës, të vërtetës dhe drejtësisë të emrit të tij. Prandaj histori të tilla janë në Bibël për të na mësuar se udhët e Perëndisë qeverisen prej një urtësie të pafundme që drejtohet prej vlerës së pafund të emrit të Perëndisë.

'''3) Hiri rrjedh tek mëkatarët prej besnikërisë supreme të Perëndisë ndaj emrit të tij.'''

Prej kësaj duhet të mësojmë në ç'mënyrë të mahnitshme hiri për mëkatarë si ne rrjedh prej besnikërisë supreme të Perëndisë ndaj emrit të tij në mes të mëkatit. Shihni ilustrimin e mahnitshëm të kësaj në vargjet 19-22. Në vargun 19 populli tmerrohet me mëkatin e tyre spektakolar kundër Perëndisë. Pastaj thonë, “Lutju Zotit, Perëndisë tënd, për shërbëtorët e tu, që të mos vdesin, sepse tërë mëkateve tona u kemi shtuar të keqen e kërkimit të një mbreti për ne” Fjalët që vijnë pas kësaj janë një tabllo e hirit falas të ungjillit për mëkatarët. Samueli u tha njerëzve (v.20) “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe.”

Qëndroni këtu dhe mahnituni. “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe.” A nuk është ky gabim ortografik? A nuk duhet të thotë, “Frikësohuni, se keni bërë gjithë këtë të keqe”? Por thuhet, “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe.” Ky është thjesht hir. Hiri i Perëndisë na trajton ashtu si nuk e meritojmë: “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe.” por më mirë se e meritojmë “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe.”

Si mund të ndodhë kjo? Cila është baza e këtij hiri? Jo ne! Ne kemi bërë vetëm të ligën. Po pastaj? Tashmë e kemi parë. Vargu 22, Mos u frikësoni “Sepse Zoti nuk do ta braktisë popullin e tij, për hir të tij të madh, sepse i pëlqeu Zotit t'ju bëjë popullin e vet.” Besnikëria e Perëndisë ndaj emrit të tij është themeli i besnikërisë së tij ndaj jush. Nëse Perëndia do ta braktiste besnikërinë e tij supreme ndaj vetes, për ne nuk do të kishte hir. Nëse ai do ta bazonte mirësinë e tij ndaj nesh në veprat tona, për ne nuk do të kishte mirësi. Ne jemi qafëfortë, rebelë dhe mosmirënjohës. Hiri falas, i pamerituar është shpresa jonë e vetme për të qenë ndryshe. Dhe baza e atij hiri nuk është vlera e emrit tonë, por vlera e pafund e emrit të Perëndisë. Kujtoni 2 Timoteu 2:13, “Nëse jemi të pabesë, ai mbetet besnik, sepse ai nuk mund të mohojë vetveten.” Perëndia ka për qëllim që ne të mësojmë prej këtij mëkati spektakolar që hiri i shpëtimit tonë më në fund është i bazuar jo tek vlera jonë për të, por tek vlera e tij për vetveten.

'''4) Mbretërimi i përket vetëm Perëndisë'''

Ne duhet të mësojmë prej mënyrës që Perëndia solli mbretërinë në Izrael se mbretërimi i përket vetëm Zotit. Perëndia e inaguron marrëdhënien e tij me Izraelin pa ndonjë mbret njerëzor në mënyrë që ta bëjë shumë të qartë se vetëm Perëndia duhet të jetë mbreti i Izraelit. Vetëm Perëndia është mbret. Kur Izraeli kërkoi një mbret, ata po e mohonin këtë të vërtetë. Perëndia e thotë shkoqur tek 1 Samueli 8:7, “Më kanë hedhur poshtë mua, me qëllim që unë të mos mbretëroj mbi ta.” Nëse Perëndia do ta kishte nisur historinë e Izraelit me Moisiun dhe Jozueun si mbretërit e parë, nuk do të ishte e qartë që vetëm Perëndia mund të ishte mbreti i Izraelit. Ai nuk lejon konkurentë njerëzorë.

'''5) Një Perëndi-Njeri duhet të jetë Mbret'''

Prandaj, duhet të mësojmë prej mënyrës si Perëndia vendosi një mbret njerëzor që qëllimet e tij janë të inagurojë një linjë mbretërish njerëzorë të cilët do të dështojnë të gjithë derisa të vijë një mbret që nuk do të ishte vetëm njeri por edhe Perëndi, sepse vetëm Perëndia mund të ishte mbreti i Izraelit. Ideja është që vetëm Perëndia është Mbreti i Izraelit, dhe po vjen një mbret, një Bir i Davdit, që nuk do dështojë si të tjerët. Ai nuk do të jetë thjesht një njeri tjetër mëkatar. Ai do të jetë Perëndia-njeri.

Pyetja e fundit në buzët e Jezusit që ua mbylli gojën Farisenjve është e bazuar tek Psalmi 110:1, ku Davidi thotë, “Zoti i thotë Zotërisë time: 'Ulu në të djathtën time deri sa t'i bëj armiqtë e tu stol të këmbëve të tua'”. Jezusi e citon këtë varg dhe pastaj pyet kundërshtarët e tij, “Në qoftë se Davidi e quan Zot, si mund të jetë biri i tij?” (Mateu 22:45). Me fjalë të tjera, për ata që kanë vesh për të dëgjuar, Jezusi është shumë më tepër se biri i Davidit. Ai është më tepër se thjesht një mbret njerëzor. “Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi... Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” (Gjoni 1:1, 14). Vetëm Perëndia mund të jetë me të drejtë mbreti përfundimtar i Izraelit. Kështu nisi. Kështu mbaron. Jezu Krishti është mbreti hyjnor-njerëzor i Izraelit.

'''6) Mbreti vdiq për popullin e tij'''

Më në fund, duhet të mësojmë prej mënyrës si Perëndia solli një mbret njerëzor në Izrael që duhej të kishte një mbret njerëzor. Vetëm Perëndia mund të ishte me të drejtë mbreti i Izraelit. Por duhej të kishte një mbret njerëzor. Pse? Për shkak se, në mënyrë që Perëndia të ketë një popull për të sunduar dhe për ta dashur, të cilët nuk do të shkonin në ferr për shkak të mëkateve të tyre, mbreti duhej të vdiste për popullin. Dhe Perëndia nuk mund të vdesë. Njeriu mund të vdesë. Prandaj Perëndia kishte planifikuar jo vetëm që vetëm Perëndia mund të ishte me të drejtë mbret i Izraelit, por që mbreti me të drejtë i Izraelit duhet të vdesë në vend të popullit. Prandaj mbreti i Izraelit është Perëndia-njeriu në mënyrë që mbreti të jetë Perëndi, por ai është gjithashtu Perëndia-njeri në mënyrë që mbreti të mund të vdesë.

Kur Samueli tha, “Mos u frikësoni; edhe se keni bërë gjithë këtë të keqe, mos lini së ndjekuri Zotin, por shërbejini Zotit me të gjithë zemrën tuaj.” (1 Samueli 12:20), cila ishte baza e këtij hiri? Ishte vlera e emrit të Perëndisë. “Sepse Zoti nuk do ta braktisë popullin e tij, për hir të tij të madh, sepse i pëlqeu Zotit t'ju bëjë popullin e vet.” (v.22). Lartësimi dhe nderimi i emrit të Perëndisë është baza e hirit. Ku u shfaq ky lartësim i emrit të tij në mënyrë më të qartë dhe përfundimtare? Përgjigja, në kryqin e Krishtit. Romakëve 3:25, “Atë [Krishtin] ka paracaktuar Perëndia për të bërë shlyerjen nëpërmjet besimit në gjakun e tij, për të treguar kështu drejtësinë e tij për faljen e mëkateve, që janë kryer më parë gjatë kohës së durimit të Perëndisë.”

==== Në Kryq, për hir të Emrit të tij ====

Në të vërtetë kështu bëri. Tamam në këtë ditë kur njerëzit meritonin të shkatërroheshin për shkak se kërkuan një mbret, Perëndia i fali dhe i kaloi mëkatet e tyre – për hir të emrit të tij. Por mëkatin nuk mund ta fusim poshtë rrogozit të universit dhe ende të lartësosh emrin si një Perëndi i shenjtë dhe i drejtë. Mëkati duhet të trajtohet. Duhet të ndëshkohet. Dhe kjo ndodhi kur Jezusi vdiq.

E vetmja arsye që njerëz mëkatarë si ne mund të kenë një mbret të madh, të lavdishëm, të fuqishëm, të mirë, të shenjtë dhe të urtë si Jezusi pa u konsumuar për mëkatet tona është që Perëndia planifikoi që mbreti të vdiste për qytetarët e tij dhe pastaj të ngrihej sërish. Në çdo Ungjill, Jezusin e pyesin pak para vdekjes së tij, “A je ti mbreti i Judenjve?". Dhe Jezusi i tha: "Ti po thua!” (Mateu 27:11, Marku 15:2, Luka 23:3, Gjoni 18:33).

==== Mbreti i të gjithëve që po vjen ====

Jo vetëm mbreti i Judenjve, por mbreti i të gjithëve – në mënyrë të veçantë i atyre që i besojnë atij. Ai sot është i ulur në të djathtë të Atit derisa të gjithë armiqtë e tij të vendosen poshtë këmbëve të tij dhe gjithë të zgjedhurit e tij të mblidhen prej të gjithë popujve të dheut. Atëherë fundi do të vijë. Krishti “do të duket për së dyti pa mëkat për ata që e presin për shpëtim.” (Hebrenjve 9:28). Dhe “Dhe mbi rroben e vet dhe mbi kofshën ishte shkruar një emër: - jo mbreti i Judenjve, por MBRETI I MBRETËRVE dhe ZOTI I ZOTËRVE.” (Zbulesa 19:16). Amen. Eja Mbreti Jezus.

Shitja e Jozefit dhe Biri i Perëndisë

Pcain — Fri, 23 Mar 2018 20:02:49 GMT

Pcain: Mbrojti Shitja e Jozefit dhe Biri i Perëndisë ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Sale of Joseph and the Son of God}}

==== Fjalë të mahnitshme për Abramin ====

Para se të ritregojmë historinë e Jozefit, mëkatit spektakolar të vëllezërve të tij dhe qëllimit të tij global në lavdinë e Jezu Krishtit, le të kthehemi tek Zanafilla 12. Perëndia e ka zgjedhur Abramin nga gjithë popujt e botës përmes hirit të lirë dhe kjo nuk i detyrohet asgjëje tek ai. Tek Zanafilla 12:2-3, Perëndia i bëri atij një premtim, “Do të të bekoj dhe do ta bëj të madh emrin tënd, dhe ti do të jesh një bekim. Dhe unë do të bekoj të gjithë ata që do të të bekojnë dhe do të mallkoj ata që do të të mallkojnë, te ti do të jenë të bekuara tërë familjet e tokës.” Ky është fillimi i popullit të Izraelit përmes të cilit do të vijë në botë Jezu Krishti, Mesia, Biri i Perëndisë, për të na shpëtuar nga mëkatet tona.

Pastaj tek Zanafilla 15, Perëndia bën një besëlidhje formale me Abramin, Ai përdor një veprim simbolik të jashtëzakonshëm dhe disa fjalë të mahnitshme. Ai i thotë Abramit tek Zanafilla 15:13-16, "Dije me siguri që pasardhësit e tu do të qëndrojnë si të huaj në një vend që nuk do të jetë i tyre, dhe do të jenë skllevër dhe njerëz të shtypur për katërqind vjet. Por unë do të gjykoj kombin shërbyesit e të cilit do të kenë qënë; pas kësaj, ata do të dalin me pasuri të mëdha... por në brezin e katërt ata do të kthehen këtu, sepse padrejtësia e Amorejve s'ka arritur ende kulmin."

==== Katërqind vjet! ====

Kështu pra, në fillim të marrëdhënies së tij të besëlidhjes me popullin e tij të zgjedhur, Perëndia parashikon një qëndrim 400 vjeçar në Egjipt dhe kthimin në tokën e premtuar. “do të jenë... njerëz të shtypur për katërqind vjet.” Ai ka arsyet e tij të çuditshme përse duhet të largohen për katërqind vjet (mendoni pak!) dhe të mos e trashëgojnë tani vendin, saktësisht, vargu 15, “sepse padrejtësia e Amorejve s'ka arritur ende kulmin.” Kur Izraelitët kthehen për të zotëruar vendin nën udhëheqjen e Jozueut pas katërqind vjetësh, ata do t'i shkatërrojnë këto kombe. Si duhet ta kuptojmë këtë gjë? Ligji i Përtërirë 9:5 na jep përgjigjen e Perëndisë, “Jo, nuk është as nga drejtësia jote as nga ndershmëria e zemrës sate, që ti hyn për të pushtuar vendin e tyre, por nga ligësia e këtyre kombeve që Zoti, Perëndia yt, po i dëbon para teje, dhe për të mbajtur fjalën e dhënë etërve të tu, Abrahamit, Isakut dhe Jakobit.” Pushtimi i tokës së premtuar është gjykimi i Perëndisë ndaj plotësisë së shekujve të paudhësisë.

==== Populli i Perëndisë hyn përmes shumë vuajtjeve ====

Ndërkohë, Perëndia thotë se populli i tij do të jetë i huaj në një vend që nuk është i tyre, do të shtypen për katërqind vjet, më saktësisht në Egjipt. Ja ku është plani i Perëndisë për pupullin e tij shtegëtar, një lloj tablloje për jetën tuaj mbi këtë tokë deri në qiell. Nëse Perëndia planifikon katërqind vjet vuajtje për popullin e tij (Zanafilla 15:13) para tokës së premtuar, nuk duhet të habitemi që ai na thotë ne “me shumë pikëllime duhet të hyjmë në mbretërinë e Perëndisë.” (Veprat 14:22).

==== Profeci e përmbushur përmes një mëkati spektakolar ====

Pyetjet për ne sot janë: Si do të ndodhë që populli i Perëndisë të përfundojë në Egjipt? Çfarë dëshiron t'u mësojë Perëndia atyre për udhët e tij, për Birin e tij përmes këtij qëndrimi të çuditshëm në Egjipt? Përgjigja është se Perëndia e përmbush këtë profeci përmes një mëkati spektakolar. Dhe përmes këtij mëkati, ai ruan gjallë jo vetëm popullin e tij të besëlidhjes Izraelin, por gjithasht edhe fisin nga i cili do të vijë Luani i Judës i cili do të shpëtojë dhe sundojë popujt. Prandaj në historinë e Jozefit rrezikohen gjëra të mëdha.

==== Abrahami, Isaku dhe Jakobi ====

Nëse i kthehemi Abramit, le të kalojmë historinë për të arritur tek Jozefi. Abrahamit i lindi një bir Isaku. Isakut i lindi një bir Jakobi (emri tjetër i të cilit është Izrael), dhe Jakobi kishte dymbëdhjetë bij. Jozefi sheh dy ëndrra. Në të dyja njëmbëdhjetë vëllezërit e tij dhe prindërit e tij përulen para tij. Zanafilla 37:8 thotë se vëllezërit e tij e urrenin për shkak të këtyre ëndrrave. Dhe vargu 11 thotë se ata ishin zhelozë.

==== Shkatërrimi i Ëndërruesit ====

Erdhi dita kur ata mund ta shfrynin tërbimin e tyre kundër vëllait të tyre. I ati e dërgon të shohë nëse vëllezërit e tij janë mirë (Zanafilla 37:14). Ata e shohin duke ardhur dhe thonë në vargjet 19-20, "Ja ku po vjen ëndërruesi! Ejani, pra, ta vrasim dhe ta hedhim në një pus; do të themi pastaj që një kafshë e egër e hëngri; kështu do të shohim se ç'përfundim do të kenë ëndërrat e tij." Rubeni u përpoq ta shpëtonte Jozefin por përpjekja e tij është pjesërisht e suksesshme pasi vëllezërit e shitën Jozefin si skllav tek një karvan Ismaelitësh që po shkonin në Egjipt (v.25). Ata mbajtën rrobën e tij të veçantë, e ngjyen me gjakun e një kafshe dhe babai i tij mendon që atë e kanë ngrënë bishat e egra. Vëllezërit mendojnë se kaq e pati kjo punë.

==== Një dorë e padukshme në veprim ====

Por ata nuk e kanë idenë se çfarë po ndodh. Ata janë krejtësisht të paditur ndaj dorës së padukshme të Perëndisë në veprim. Ata nuk e dinë se në vetë përpjekjen e tyre për ta shkatërruar këtë ëndërrues, ata po plotësojnë ëndërrat e Jozefit. Oh sa shpesh punon Perëndia në këtë mënyrë! Ai merr mëkatet e shkatërruesve dhe i bën ato mjetet e çlirimit të tyre.

==== Potifari, Burgu, Providenca ====

Në Egjipt, Jozefi blihet prej Potifarit, një oficer i Faraonit dhe kapiten i rojeve (Zanafilla 37:36). Atje Jozefi i nënshtrohet providencës së çuditshme të Perëndisë dhe i shërben Potifarit me besnikëri. Ai ngrihet në besim dhe ndikim në shtëpinë e Potifarit. Dhe kështu do të mendonit që i drejti do të begatohej. Por duket se ndodh ndryshe. Gruaja e Potifarit përpiqet ta joshë Jozefin. Ai i largohet kurorëshkeljes. Kjo grua e tërbuar tregohet e pamëshirshme dhe gënjen për Jozefin. Pavarësisht drejtësisë së tij, atë e fusin në burg.

Sërish, në burg, duke mos qenë i vetëdijshëm për atë që Perëndia po bënte në gjithë këtë mister, ai i shërben gardianit me besnikëri dhe kështu i jepet besim dhe përgjegjësi. Përmes interpretimit të dy ëndërrave të bukëpjekësit dhe kupëmbajtësit të Faraonit, më në fund Jozefin e nxjerrin nga burgu për të interpretuar ëndërrat e Faraonit. Interpretimi i tij del i vërtetë dhe urtësia e tij i duket bindëse Faraonit kështu Jozefi u bë komandant në Egjipt. Faraoni i thotë, “Ti do të jesh mbi shtëpinë time dhe i tërë populli im do t'u bindet urdhërave të tua; vetëm për fronin unë do të jem më i madh se ti” (Zanafilla 41:40).

==== Ëndërra plotësohet ====

Shtatë vite bollëk u pasuan nga shtatë vite zi buke në vend, ashtu si kishte thënë Jozefi që do të ndodhte. Jozefi mënjanon vekjen nga uria në Egjipt duke grumbulluar rezerva të mëdha gruri gjatë shtatë viteve të mira. Më në fund, vëllezërit e Jozefit dëgjojnë që në Egjipt ka grurë dhe shkojnë e kërkojnë ndihmë.

Në fillim ata nuk e njohin vëllain e tyre, por më në fund ai ua zbulon veten. Ai kishte qenë shtatëmbëdhjetë vjet kur ata e shitën si skllav (37:2) dhe tani kur ai u tregon vëllezërve të tij se kush është është tridhjetë e nëntë vjet (41:46, 53, 45:6). Kishin kaluar njëzetë e dy vjet. Ata shastisen. U përpoqën ta hiqnin qafe ëndërruesin dhe duke e hequr qafe ata i plotësuan ëndrrat e tij. Më në fund vëllezërit po përkulen para Jozefit.

Pastaj ai i fton ata të jetojnë në Egjipt për t'u shpëtuar jetën dhe kështu fillon plotësimi i profecisë së lashtë që pasardhësit e Abrahamit do të qëndronin 400 vjet në Egjipt. Prandaj sërish pyesim, Si përfundoi populli i Perëndisë në Egjipt në përmbushje të planit të Perëndisë? Gjithashtu, çfarë dëshiron të na mësojë Perëndia rreth udhëve të tij dhe Birit të tij përmes këtij qëndrimi të çuditshëm në Egjip?

==== Dy përshkrime Biblike të kësaj përmbushjeje ====

Përgjigja sesi populli përfundoi në Egjipt është e qartë në një nivel: Ata përfunduan atje përmes mëkatit spektakolar të tentativës për vrasje, tregëtisë lakmitare të skllevërve dhe mashtrimit të pashpirt të një plaku zemërthyer. Por si e përshkruan Bibla këtë përmbushje të profecisë së Perëndisë? Në dy mënyra.

'''1) Perëndia dërgoi Jozefin për të ruajtur jetën'''

Së pari, tek Zanafilla 45:5, Jozefi u thotë vëllezërve të tij të cilët kanë shumë frikë prej tij, “Por tani mos u trishtoni dhe mos t'ju vijë keq që më shitët me qëllim që të çohesha këtu poshtë, sepse Perëndia më ka dërguar para jush për të ruajtur jetën tuaj.” Mënyra e parë sesi Bibla e përshkruan këtë mëkat spektakolar të vëllezërve është që kjo ishte mënyra e Perëndisë për ta dërguar Jozefin në Egjipt në mënyrë që ai të shpëtonte ata që po përpiqeshin ta vrisnin. “Perëndia më ka dërguar para jush.”

Që të mos mendojmë se ky ishte një koment anësor me pak rëndësi, të njëjtën gjë e lexojmë në Psalmin 105:16-17, vetëm se atje gjërat janë edhe më serioze. Jo vetëm që Perëndia po sundonte mbi veprimet e vëllezërve për ta çuar Jozefin në Egjipt, por Perëndia po sundonte edhe mbi zinë e bukës, “Pastaj solli zinë e bukës në vend dhe shkatërroi çdo burim ushqimesh. Dërgoi para tyre një njeri, Jozefin, që u shit si skllav.” Prandaj hiqeni tej mendimin se Perëndia e pa qysh më parë se vetiu apo prej Satanit do të ndodhte një zi buke. Perëndia e solli zinë e bukës. Perëndia përgatiti çlirimin.

'''2) Atë që njerëzit e planifikuan për keq, Perëndia e planifikoi për mirë'''

Prandaj mënyra e parë sesi Bibla e përshkruan përmbushjen e profecisë së Perëndisë që populli i tij do të shkonte në Egjipt është duke thënë se Perëndia e dërgoi Jozefin atje përpara tyre. Mënyra e dytë sesi Bibla e përshkruan këtë profeci është edhe më depërtuese dhe përfshirëse. Vëllezërit dalin sërish para Jozefit, por këtë herë pas vdekjes së babait të tyre, sërish kanë frikë se ai do të hakmerret me ta. Tek Zanafilla 50:19-20, Jozefi thotë, “Mos u trembni, se mos jam unë në vend të Perëndisë? Ju keni kurdisur të këqija kundër meje, por Perëndia ka dashur që t'i shërbejë së mirës, për të kryer atë që po ndodh sot: të mbash gjallë një popull të shumtë.”

Mënyra e dytë sesi Bibla e përshkruan përmbushjen e profecisë së Perëndisë nga vetë ai është: Vëllezërit kishin të ligën në mendje kur e shitën Jozefin, por Perëndia e kishte për mirë. Vini re që nuk thuhet se Perëndia e përdori ligësinë e tyre për mirë pasi ata e kishin për qëllim të lig. Thotë se tamam në veprimin e lig, kishte dy qëllime të ndryshme. Në atë veprim të mëkatshëm ata kishin për qëllim ligësi dhe në të njëjtin veprim të mëkatshëm Perëndia kishte për qëllim të mirën.

==== Mëkati Jetë-Shpëtues dhe Tregues ====

Kjo është ajo që kemi parë, gjë të cilën do ta shohim herë pas here. Ajo të cilën njeriu apo djalli e planifikon për ligësi, Perëndia e planifikon për mirë. Mirësia e madhe e përmendur tek Zanafilla 45:5 është “për të ruajtur jetën.” Dhe e mira e madhe e përmendur tek Zanafilla 50:20 është “ për të kryer atë që po ndodh sot: të mbash gjallë një popull të shumtë.” Në ato fjalë dhe në githë historinë sesi Perëndia e shpëton popullin e vet, ka tregues për qëllimin global të këtij mëkati – këtij mëkati jetë-shpëtues – në lavdinë e Jezu Krishtit.

==== Tre tregues për Lavdinë e Jezuit ====

Le të shohim tre gjëra në këtë histori të cilat na përgatisin të shohim lavdinë e Jezuit dhe faktin se kush ai është në të vërtetë.

'''1) Shpëtimi Vjen Përmes Mëkatit dhe Vuajtjes'''

Së pari, shohim modelin e përgjithshëm që shfaqet herë pas here në Bibël, modelin që fitorja shpëtuese e Perëndisë për popullin e tij shpesh vjen përmes mëkatit dhe vuajtjes. Vëllezërit e Jozefit mëkatuan kundër tij dhe ai vuajti për shkak të kësaj. Në të gjithë këtë, Perëndia është duke punuar për të shpëtuar popullin e Tij, përfshirë këtu ata që vetë u përpoqën ta shkatërronin shpëtimtarin. Fakti që Jezui erdhi në këtë mënyrë nuk duhet të kishte qenë surprizë për aq shumë njerëz. Fakti që ndaj tij u mëkatua, që vuajti përgjatë udhës për të shpëtuar popullin e tij është ajo që do prisnim nga ky model që shfaqet herë pas here.

Prandaj në historinë e Jozefit dhe të mëkatit spektakolar të vëllezërve të tij, po përgatitemi për të parë lavdinë e Krishtit, durimin e tij, përulësinë, shërbimin që në të njëjtën kohë shpëtojnë vetë ata që po përpiqeshin ta hiqnin qafe.
<blockquote>Për mua vdiq që dhimbje i shkaktova për mua që në vdekje e çova? Dashuri e mahnitshme, si ka mundësi për mua o Perëndi vdiqe ti?</blockquote>
'''2) Ai që Vuan është i Drejti '''

Së dyti, historia e Jozefit dhe mëkati spektakolar i vëllezërve të tij na përgatit për të parë Jezuin jo vetëm për shkak të modelit të përgjitshëm që fitorja shpëtuese e Perëndisë për popullin e tij shpesh vjen përmes vuajtjes dhe mëkatit, por më specifikisht, në këtë rast, për shkak se ai ndaj të cilit mëkatohet dhe po vuan është shumë i drejtë. Jozefi del në pah në këtë histori për vazhdimësinë dhe besnikërinë e tij të mahnitshme në çdo marrëdhënie. Edhe në mërgimin e pamerituar ai i shërben Potifarit dhe gardianit të burgut me besnikëri. Zanafilla 39:22, “Kështu drejtori i burgut i besoi Jozefit tërë të burgosurit që ndodheshin në burg; dhe ai ishte përgjegjës për të gjitha që bëheshin aty brënda.”

Cili ishte shpërblimi i Jozefit? Gruaja e Potifarit gënjeu kundër tij dhe kupëmbajtësi i Faraonit, ëndrrën e të cilit Jozefi e kishte interpretuar, pa mirënjohje e harroi atë në burg për dy vite pas ëndrrës. Prandaj ideja e gjithë kësaj nuk është thjesht që ka mëkat dhe vuajtje dhe që Perëndia është duke punuar për të shpëtuar popullin e tij. Në mënyrë më specifike, ideja është që i drejti, edhe pse u keqtrajtua kaq gjatë, më në fund u lartësua prej Perëndisë. Edhe pse të tjerët e kanë mohuar këtë gur të drejtë, Perëndia e bëri gur të qoshes (Mateu 21:42). Lartësimi i tij u bë vetë mjeti i shpëtimit për persekutuesit e tij.

Jezu Krishti është i drejti i fundit, përfundimtar dhe i përsosur (Veprat 7:52). Të tjerëve iu duk që ai duhet të kishte mëkatuar pasi jeta e tij po shkonte aq keq. Por në fund, gjithë mëkati kundër tij, gjithë vuajtjet që duroi me drejtësi të përsosur, çuan tek lartësimi i tij dhe për shkak të kësaj solli shpëtimin tonë. Nëse Jozefi është i mahnitshëm në qëndrueshmërinë e tij, Jezui është dhjetë mijë herë më i mahnitshëm, për shkak se ai përjetoi dhjetë mijë herë më tepër vuajtje dhe e meritonte këtë dhjetë mijë herë më pak, u tregua përsosmërisht i qëndrueshëm, besnik dhe i drejtë përmes gjithë kësaj.

'''3) Skeptri nuk do të largohet prej Judës'''

Në këtë histori ka paralele të tjera mes Jozefit dhe Jezuit, por tani do të shohim gjënë më të rëndësishme në këtë histori rreth Jezuit dhe kjo nuk është një paralele me Jozefin. Është një profeci rreth ardhjes së Jezuit, e cila nuk mund të kishte ndodhur nëse këta bij mëkatarë të Jakobit do të kishin vdekur gjatë zisë së bukës. Mëkati spektakolar i vëllezërve ishte mënyra e Perëndisë për të shpëtuar fisin e Judës nga zhdukja në mënyrë që Luani i Judës, Jezu Krishti të mund të lindte, vdiste, ringjallej dhe të mbretëronte mbi gjithë popujt e botës.

Këtë gjë e shohim më qartë tek Zanafilla 49:8-10. Jakobi, babai është gati për të vdekur dhe para se kjo të ndodhë, ai shpall një bekim profetik mbi gjithë bijtë e tij. Ja se çfarë thotë ai për birin e tij Judën:

> Judë, vëllezërit e tu do të të lavdërojnë; dora jote do të jetë mbi zverkun e armiqve të tu; bijtë e atit tënd do të përkulen para teje. Juda është një luan i ri; ti zë fill nga preja, biri im; ai përkulet, struket si një luan, si një luaneshë; kush guxon ta zgjojë? Skeptri nuk do t'i hiqet Judës, as bastuni i komandimit nga këmbët e tij, deri sa të vijë Shilohu; dhe atij do t'i binden popujt.

Këtu kemi profecinë e ardhjes së mbretit përfundimtar të Judës, Luanit të Judës, Mesias. Vini re në vargun 10 që skeptri, shkopi i sundimtarit, shenja e mbretit, do të jetë në fisin e Judës derisa të vijë një i cili nuk është mbret i zakonshëm, për shkak se jo vetëm Izraeli por të gjitha kombet do t'i binden atij. Vargu 10b, “atij do t'i binden popujt.”

Kjo u përmbush në Jezuin. Dëgjoni mënyrën sesi Gjoni e përshkruan rolin e Jezuit në qiell pas kryqëzimit dhe ringjalljes së tij, “Mos qaj; ja, Luani i fisit të Judës, Rrënja e Davidit, fitoi të hapë librin dhe të zgjidhë të shtatë vulat e tij...Dhe këndonin një këngë të re duke thënë: ''Ti je i denjë ta marrësh librin dhe të hapësh vulat e tij, sepse ti u there, dhe me gjakun tënd na bleve te Perëndia nga çdo fis, gjuhë, popull dhe komb, dhe na bëre mbretër dhe priftër për Perëndinë tonë, dhe do të mbretërojmë mbi dhe''. (Zbulesa 5:5, 9-10).

==== Luani i Judës është Qengji që u ther ====

Gjëja më e madhërishme rreth Luanit të fisit të Judës në përmbushjen e profecisë së Jakobit është se ai pretendon të ketë bindjen e të gjithë popujve të botës jo përmes shfrytëzimit të fajit tonë dhe kështu na shtyp në nënshtrim, por duke mbajtur fajin tonë dhe duke na çliruar që ta duam atë, t'i bindemi atij dhe t'i bindemi përjetësisht me gëzim. Luani i Judës është Qengji që u ther. Ai e fiton bindjen tonë duke na falur mëkatet dhe duke e bërë bindjen e tij, përsosmërinë e tij si i drejti, bazën e pranimit tonë tek Perëndia. Në këtë pozitë sigurie dhe gëzimi të pamasë, ku e gjitha kjo i detyrohet vuajtjes, drejtësisë, vdekjes dhe ringjalljes së tij, ai fiton bindjen tonë të vullnetshme dhe të gëzuar.

Hisotoria e Jozefit është historia e një të drejti ndaj të cilit mëkatohet dhe vuan në mënyrë që fisi i Judës të mund të ruhet dhe prej të cilit të dalë një Luan, i cili do të jetë Luan si Qengj, përmes vuajtjes dhe vdekjes së tij blen dhe fuqizon një bindje të gëzuar nga të gjitha kombet, madje edhe nga ata që e vranë.

A e ka ai bindjen tënde?

Mosbindja Fatale e Adamit dhe Bindja Triumfuese e Krishtit

Pcain — Thu, 15 Mar 2018 20:25:57 GMT

Pcain: Mbrojti Mosbindja Fatale e Adamit dhe Bindja Triumfuese e Krishtit ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Fatal Disobedience of Adam and the Triumphant Obedience of Christ}}

> Prandaj, ashtu si me anë të një njeriu të vetëm mëkati hyri në botë dhe me anë të mëkatit vdekja, po ashtu vdekja u shtri tek të gjithë njerëzit, sepse të gjithë mëkatuan; sepse, derisa u shpall ligji, mëkati ekzistonte në botë; por mëkati nuk numërohet nëse nuk ka ligj; por vdekja mbretëroi nga Adami deri te Moisiu edhe mbi ata që nuk kishin mëkatuar me një shkelje të ngjashme nga ajo e Adamit, që është figura e atij që duhej të vinte. Mirëpo hiri nuk është si shkelja; nëse në fakt për shkak të shkeljes së një njeriu të vetëm vdiqën shumë, shumë më tepër hiri i Perëndisë dhe dhurata me anë të hirit e një njeriu, Jezu Krishtit, i teproi për shumë të tjerë. Sa për dhuntinë, nuk ndodhi si për atë një që mëkatoi, sepse gjykimi prodhoi dënimin nga një shkelje e vetme, por hiri prodhoi shfajësimin nga shumë shkelje. Në fakt, në qoftë se prej shkeljes së këtij njërit vetëm vdekja mbretëroi për shkak të atij njërit, akoma më shumë ata që marrin bollëkun e hirit dhe të dhuratës se drejtësisë do të mbretërojnë në jetë me anë të atij njërit, që është Jezu Krishtit. Prandaj, ashtu si për një shkelje të vetme dënimi u shtri mbi të gjithë njerëzit, ashtu edhe me një akt të vetëm drejtësie, hiri u shtri mbi gjithë njerëzit për shfajësimin e jetës. Në fakt, ashtu si nga mosbindja e një njeriu të vetëm të shumtët u bënë mëkatarë, ashtu edhe nga bindja e një të vetmi të shumtët do të bëhen të drejtë. Por ligji ndërhyri me qëllim që shkelja të teprohej; por aty ku mëkati është i tepruar, hiri është akoma më i tepërt, me qëllim që ashtu si mëkati ka mbretëruar te vdekja, ashtu edhe hiri të mbretërojë me anë të drejtësisë në jetën e përjetshme nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë.

==== Jezusi është Suprem ====

Një nga synimet e kësaj serie është të ngulisim në mendjen tonë faktet që Jezu Krishti është personi më i rëndësishëm në univers dhe jo më i rëndësishëm se Perëndia Atë dhe Perëndia Frymë. Ai është i barabartë me ta në denjësi, bukuri, urtësi, drejtësi, dashuri dhe fuqi. Por ai është më i rëndësishëm se gjithë personat e tjerë, qofshin engjëj apo demonë, mbretër, komandantë, shkencëtarë, artistë, filozofë, sportistë, muzikantë apo aktorë, ata që jetojnë tani, që kanë jetuar apo do të jetojnë ndonjëherë. Jezu Krishti është suprem.

==== Gjithçka për Jezusin – Edhe Ligësia ====

Kjo seri ka gjithashtu për qëllim të tregojë që gjithçka që ekziston, përfshirë këtu edhe ligësinë, është caktuar prej një Perëndie pafundësisht të shenjtë dhe të gjithëdijshëm për ta bërë lavdinë e Krishtit të shkëlqejë edhe më fort. Disa prej nesh kanë lexuar këtë javë në Bibël Fjalët e Urta 16:4, “Zoti ka bërë çdo gjë për vete të tij, edhe të pabesin për ditën e fatkeqësisë.” Perëndia e ka bërë këtë gjë në mënyrën e tij misterioze që ruan përgjegjësinë e të ligut dhe mëkatshmërinë e zemrës së tij. Dy javë të shkuara kemi parë se të gjitha gjërat u bënë përmes Krishtit dhe për Krishtin (Kolosianëve 1:16). Dhe kjo përfshin atë që Pali thotë, “fronet dhe principatat, sundimtarët dhe autoritetet” që u mposhtën prej Krishtit në kryq. Ata u bënë “për ditën e fatkeqësisë.” Në atë ditë fuqia, drejtësia, zemërrimi dhe dashuria e Krishtit u shfaqën. Herët a vonë, çdo rebelim kundër tij merr fund. Merr fund.

==== Perëndia që Ekziston ====

Kjo seri ka gjithashtu për synim të themelojë bindjen se Krishtërimi nuk është thjesht një sërë idesh, praktikash dhe ndjenjash të shpikura për mirëqënien tonë psikologjike, qofshin këto të shpikura prej Perëndisë apo prej njeriut. Krishtërimi nuk është ky. Krishtërimi nis me bindjen se Perëndia është një realitet objektiv jashtë nesh. Ne nuk e bëjmë atë çfarë është duke menduar në një mënyrë të caktuar rreth tij. Ashtu si tha edhe Francis Shefer, ai është Perëndia që ekziston. Nuk e bëjmë ne. Ai na bën ne. Nuk vendosim ne si do të jetë ai. Ai vendos sesi do të jemi ne. Ai e krijoi universin dhe ai ka kuptimin që Perëndia i jep, jo kuptimin që i japim ne. Nëse i japim një kuptim të ndryshëm nga i tij, jemi të marrë. Dhe në fund jeta jonë ka për të qenë tragjike. Krishtërimi nuk është lojë, nuk është terapi. Të gjitha doktrinat e tij rrjedhin prej faktit se kush është Perëndia dhe çfarë ka bërë në histori. Ato korrespondojnë me fakte reale. Krishtërimi është shumë më tepër se fakte. Ka besim, shpresë dhe dashuri. Por këto nuk plluskojnë në ajër. Ato rriten si kedra madhështorë në shkëmbin e së vërtetës së Perëndisë.

Arsyeja pse e kam bërë këtë një prej synimeve tona gjatë kësaj serie është për shkak se jam thellësisht i bindur prej Biblës që gëzimi, forca dhe shenjtëria juaj e përjetshme varen nga qëndrueshmëria e kësaj pikëpamjeje që i jep një fibër të fortë shtyllës së besimit tuaj. Pikëpamjet qullashe krijojnë të krishterë qullashë. Të krishterët qullashë nuk do t'u mbijetojnë ditëve që kemi përpara. Emocionalizmi pa rrënjë që e trajton Krishterimin si një mundësi terapie do të humbasë në Ditët e Fundit. Ata që do të mbeten në këmbë do të jenë ata që e kanë ndërtuar shtëpinë e tyre mbi shkëmbin e së vërtetës madhështore dhe objektive të Jezu Krishtit si origjina, qendra dhe synimi i gjithçkaje.

==== Lavdia e Jezusit e planifikuar në mëkatin e Adamit ====

Fokusi sot është tek mëkati spektakolar i njeriut të parë, Adamit dhe në mënyrën sesi ai krijoi skenën për kundërveprimin më spektakolar të Jezu Krishtit. Le të kthehemi tek Romakëve 5:12-21. Verën e vitit 2000 kaluam katër javë me këto vargje. Sot fokusi është i ndryshëm nga ajo që kemi parë ato katër javë.

Dëshiroj të fokusohemi në lavdinë e Krishtit si qëllimi kryesor që Perëndia kishte në mendje kur u përgatit dhe lejoi mëkatin e Adamit dhe bashkë me të rënien e gjithë njerëzimit në mëkat. Mbani mend çfarë thashë javën e fundit: Gjithçka që Perëndia lejon e lejon për një arsye. Arsyet e tij janë gjithmonë pafundësisht të urta dhe me qëllim. Ai nuk kishte përse të lejonte që Rënia të ndodhte. Ai mund ta kishte ndaluar, ashtu si mund të kishte ndaluar edhe rënien e Satanit (siç e kemi parë edhe javën e kaluar). Fakti që ai nuk e ndaloi do të thotë që ai ka një arsye, ka një qëllim për këtë gjë. Ai nuk i bën planet përgjatë udhës. Atë që ai e di si të urtë e ka njohur gjithmonë si të tillë. Prandaj, mëkati i Adamit dhe rënia e racës njerëzore bashkë me të në mëkat dhe mjerim nuk e zunë Perëndinë të papërgatitur, kjo është pjesë e planit të tij të madh për të shfaqur plotësinë e lavdisë së Jezu Krishtit.

Një prej mënyrave më të qarta për ta treguar këtë nga Bibla gjë të cilën nuk do ta trajtojmë me detaje tani, është të shohim ato vende ku sakrifica e Krishtit që e mposht mëkatin tregohet se ishte në mendjen e Perëndisë qysh para krijimit të botës. (Për më tepër detaje shihni mesazhin “Vuajtja e Krishtit dhe Sovraniteti i Perëndisë.”) Për shembull Zbulesa 13:8, aty Gjoni shkruan për “emrat e të cilëve nuk janë shkruar në librin e jetës së Qengjit, që ishte vrarë që nga krijimi i botës.” Prandaj qysh para krijimit të botës ka patur një libër të titulluar “libri i jetës së Qengjit, që ishte vrarë.” Para se bota të krijohej, Perëndia tashmë kishte planifikuar që Biri i tij do të therrej si një Qengj për të shpëtuar të gjithë ata që janë shkruar në libër. Ne mund të shkojmë tek tekste të tjera të panumërta si ky (Efesianëve 1:4-5, 2 Timoteu 1:9, Titi 1:1-2, 1 Pjetri 1:20) për të parë pikëpamjen biblike që vuajtjet dhe vdekja e Krishtit për mëkatin nuk u planifikuan pas mëkatit të Adamit por përpara tij. Prandaj, kur ndodhi mëkati i Adamit, Perëndia nuk u suprizua prej tij, por tashmë e ka bërë pjesë të planit të tij, domethënë një plan për të shfaqur durimin, hirin, drejtësinë dhe zemërrimin e tij të mahnitshëm në historinë e shpengimit dhe pastaj në kulmin e saj të zbulonte madhështinë e Birit të tij, Adamit të dytë i cili është superior në çdo aspekt ndaj Adamit të parë.

Prandaj shohim Romakëve 5:12-21, këtë herë duke patur në mendje që mëkati spektakolar i Adamit nuk i pengoi qëllimet e Perëndisë për lartësimin e Krishtit, por në fakt u shërbeu atyre. Ja sesi i shohim këto vargje. Aty ka pesë referenca të drejtpërdrejta për Krishtin. Një prej tyre tregon mënyrën sesi Pali mendonte rreth Krishtit dhe Adamit. Dhe katër të tjerat tregojnë sesi Krishti është më i madh se Adami. Dy prej tyre janë aq të ngjashme saqë do t'i sjellim së bashku. Që do të thotë se do të shohim tre aspekte të superioritetit të Krishtit.

==== Jezusi, “Ai që duhej të vinte” ====

Së pari le të shohim mënyrën sesi vargu 14 i referohet Krishtit. Lexoni vargjet 12-13 për kontekst: “Prandaj, ashtu si me anë të një njeriu të vetëm mëkati hyri në botë dhe me anë të mëkatit vdekja, po ashtu vdekja u shtri tek të gjithë njerëzit, sepse të gjithë mëkatuan; sepse, derisa u shpall ligji, mëkati ekzistonte në botë; por mëkati nuk numërohet nëse nuk ka ligj; por vdekja mbretëroi nga Adami deri te Moisiu edhe mbi ata që nuk kishin mëkatuar me një shkelje të ngjashme nga ajo e Adamit, që është figura e atij që duhej të vinte.” Ja tek keni referencën për Krishtin, “atij që duhej të vinte”.

Vargu 14 prezanton mënyrën sesi Pali mendon në pjesën tjetër të këtij pasazhi. Adami quhet “figurë” e atij që duhej të vinte, pra një tip i Krishtit. Më së pari vini re gjënë më të dukshme, Krishti “duhej të vinte.” Qysh nga fillimi, Krishti ishte “ai që duhej të vinte.” Pali tregon që Krishti nuk ishte një mendim dytësor. Pali nuk thotë se Krishti u ideua si kopje e Adamit. Ai thotë që Adami ishte figurë për Krishtin. Perëndia e trajtoi Adamin në një mënyrë që do ta bënte atë një tip për mënyrën sesi ai planifikoi për të lavdëruar Birin e tij. Një tip është hija e diçkaje që do të vijë më vonë, e cila do të jetë si tipi por edhe më e madhe. Kështu Perëndia e trajtoi Adamin në një mënyrë që do ta bënte atë një tip të Krishtit.

Tani vini re më nga afër, në rrjedhën e mendimit të tij Pali zgjedh të thotë që Adami është një tip i Krishtit. Vargu 14, “ por vdekja mbretëroi nga Adami deri te Moisiu edhe mbi ata që nuk kishin mëkatuar me një shkelje të ngjashme nga ajo e Adamit, që është figura e atij që duhej të vinte.” Ai zgjedh të na thotë se Adami ishte tip i Krishtit menjëherë pasi ka thënë që edhe njerëzit që nuk mëkatuan në të njëjtën mënyrë si ai ende morën ndëshkimin që Adami mori. Pse tamam në këtë moment Pali thotë që Adami ishte një tip i Krishtit?

==== Jezusi, Kreu ynë përfaqësues ====

Për shkak se ajo që sapo ka thënë prek tamam thelbin e faktit si Krishti dhe Adami janë të ngjashëm dhe të ndryshëm. Ja ku është paraleli: Njerëzit shkelja e të cilëve nuk ishte si ajo e Adamit vdiqën si Adami. Pse? Për shkak se ata ishin të lidhur me Adamin. Ai ishte kreu përfaqësues i njerëzimit të tyre dhe mëkati i tij llogaritet si mëkat i tyre për shkak të lidhjes së tyre me të. Ky është thelbi pse Adami quhet figurë e Krishtit, për shkak se bindja jonë nuk është si bindja e Krishtit e megjithatë kemi jetë të përjetshme me Krishtin. Pse? Për shkak se jemi të lidhur me Krishtin përmes besimit. Ai është kreu përfaqësues i njerëzimit të ri dhe drejtësia e tij llogaritet si drejtësia jonë për shkak të lidhjes tonë me të (krahaso me Romakëve 6:5).

Paraleli i nënkuptuar kur Adami quhet figurë e Krishtit:

> Adami > Mëkati i Adamit > njerëzimi i dënuar në të > vdekje e përjetshme > Krishti > drejtësia e Krishtit > njerëzimi i ri i shfajësuar në të > jetë e përjetshme

Pjesa tjetër e vargjeve shtjelloj sa më i madh është Krishti dhe vepra e tij shpëtuese se Adami dhe vepra e tij shkatërruese. Mbani mend atë që thashë në fillim. Ajo që po shohim këtu është zbulesa prej Perëndisë e realiteteve që e përcaktojnë botë në të cilën jeton çdo person mbi këtë planet. Kushdo në këtë planet përfshihet në këtë tekst për shkak se Adami ishte atij i të gjithëve. Prandaj, çdo person që takoni në Amerikë apo në çdo vend tjetër, nga çdo etni përballet me atë për të cilën po flet ky tekst. Vdekje në Adamin ose jetë në Krishtin. Ky është një tekst global. Kjo të mos ju shpëtojë. Ky është realiteti përcaktues për çdo person që do të takoni ndonjëherë. Botëkuptimet e dobëta prodhojnë të krishterë të dobët. Ky nuk është një botëkuptim i dobët. Ai mbulon gjithë historinë dhe gjithë botën. Ai ndikon thellë çdo person në këtë botë dhe çdo titull në internet.

==== Kremtimi i Superioritetit të Jezusit ====

Tani le të shohim tri mënyra në të cilat Pali kremton superioritetin e Krishtit dhe veprës së tij mbi Adamin dhe veprën e tij. Ato mund të përmblidhen me tri fraza: 1) bollëku i hirit, 2) përsosmëria e bindjes, 3) mbretërimi i jetës.

'''1) Bollëku i Hirit'''

Së pari, vargu 15 dhe bollëku i hirit. “Mirëpo hiri [d.m.th dhurata falas e drejtësisë, v 17) nuk është si shkelja; nëse në fakt për shkak të shkeljes së një njeriu të vetëm vdiqën shumë, shumë më tepër hiri i Perëndisë dhe dhurata me anë të hirit e një njeriu, Jezu Krishtit, i teproi për shumë të tjerë.” Ideja këtu është që hiri i Perëndisë është më i fuqishëm se shkelja e Adamit. Këtë duan të thonë fjalët “shumë më tepër hiri i Perëndisë... tepëroi për shumë të tjerë.” Nëse shkelja e njeriut solli vdekje, sa më tepër jetë do të sjellë hiri i Perëndisë.

Por Pali është më specifik se kaq. Hiri i Perëndisë është në mënyrë të veçantë, “hiri i një njeriu, Jezu Krishtit, i tepëroi për shumë të tjerë.” Këtu nuk kemi dy lloje të ndryshme hiri. “Hiri i atij njeriu, Jezu Krishtit” është mishërimi i hirit të Perëndisë. Kjo është mënyra si Pali flet rreth tij, për shembull, tek Titi 2:11 thotë, “Sepse hiri shpëtues [që shfaqet në Jezusin] i Perëndisë iu shfaq gjithë njerëzve.” Dhe tek 2 Timoteu 1:9, “sipas hirit, që na u dha në Krishtin Jezus përpara fillimit të kohëve.” Prandaj hiri që është në Jezusin është hiri i Perëndisë.

Ky hir është hir sovran. Ai mposht gjithçka që i del përpara. Pas pak do të shohim që ky hir ka fuqinë e mbretit të universit. Ai është një hir që mbretëron. Ky është kremtimi i parë i superioritetit të Krishtit mbi Adamin. Kur shkelja e një njeriu Adamit dhe hiri i një njeriu Jezu Krishtit përballen, Adami dhe shkelja e tij dalin të humbur. Krishti dhe hiri fitojnë. Ky është lajm shumë i mirë për ata që i përkasin Krishtit.

'''2) Përsosmëria e Bindjes'''

Së dyti, Pali kremton mënyrën sesi hiri i Krishtit e mund shkeljen dhe vdekjen e Adamit, dhe kjo është përsosmëria e bindjes së Krishtit. Vargu 19 thotë, “Në fakt, ashtu si nga mosbindja e një njeriu të vetëm [d.m.th Adami] të shumtët u bënë mëkatarë, ashtu edhe nga bindja e një të vetmi [d.m.th Krishti] të shumtët do të bëhen të drejtë.” Kështu pra, hiri i një të vetmi, Jezu Krishtit, e mban larg mëkatit - e mban të bindur deri në vdekje madje vdekje të kryqit (Filipianëve 2:8), prandaj ai i ofron Atit bindje të plotë dhe pa të meta për llogari të atyre që janë të lidhur me të përmes besimit. Adami dështoi në bindjen e tij. Krishti ia doli në mënyrë të përsosur. Adami ishte burimi i mëkatit dhe vdekjes. Krishti ishte burimi i bindjes dhe jetës.

Krishti është si Adami, i cili ishte një tip i Krishtit, që të dy janë krerë përfaqësues për një njerëzim të vjetër dhe një të ri. Perëndia ia llogarit dështimin e Adamit njerëzimit të tij të vjetër dhe suksesin e Krishtit njerëzimit të tij të ri, për shkak të mënyrës sesi këto dy njerëzime janë të bashkuara me krerët e tyre respektivë. Superioriteti i madh i Krishtit është që jo vetëm ia doli të bindej në mënyrë të përsosur, por e bëri këtë në një mënyrë që miliona njerëz të llogariten të drejtë për shkak të bindjes së tij. Mos je llogaritur vetëm në Adamin? Mos je vallë pjesë vetëm e njerzimit të parë që po shkon drejt vdekjes? Apo je gjithashtu i lidhur me Krishtin, dhe pjesë e njerëzimit të ri që po shkon drejt jetës së përjetshme?

'''3) Mbretërimi i Jetës'''

Së treti, Pali kremton jo vetëm bollëkun e hirit të Krishtit dhe bindjen e përsosur të tij, por më në fund ai kremton mbretërimin e jetës. Hiri na udhëheq përmes bindjes së Krishtit në triumfin e jetës së përjetshme. Vargu 21, “ashtu si mëkati ka mbretëruar te vdekja, ashtu edhe hiri të mbretërojë me anë të drejtësisë në jetën e përjetshme nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë.” Hiri mbretëron përmes drejtësisë (d.m.th përmes drejtësisë së përsosur të Krishtit) drejt kulmit të madh të jetës së përjetshme dhe e gjitha kjo është “nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë.”

Ose, edhe një herë në vargun 17, kemi të njëjtin mesazh, “Në fakt, në qoftë se prej shkeljes së këtij njërit vetëm vdekja mbretëroi për shkak të atij njërit, akoma më shumë ata që marrin bollëkun e hirit dhe të dhuratës se drejtësisë do të mbretërojnë në jetë me anë të atij njërit, që është Jezu Krishti.” I njëjti model. Hiri përmes dhuratës falas të drejtësisë na çon tek triumfi i jetës dhe e gjitha kjo nëpërmjet Jezu Krishtit.

Përmenda më sipër që hiri i Perëndisë në Krishtin të cilin Pali e përmend në këto vargje është hir sovran. Ja se ku e dalloni këtë, domethënë në fjalën mbretëron. Vdekja ka një lloj sovraniteti mbi njerëzit dhe mbretëron mbi ta. Të gjithë vdesin. Por hiri e mposht mëkatin dhe vdekjen. Ai mbretëron në jetë madje edhe mbi ata që dikur ishin të vdekur. Ky është hiri sovran.

==== Bindja spektakolare e Jezusit ====

Kjo është lavdia e madhe e Krishtit, ai ja kalon në mënyrë të jashtëzakonshme njeriut të parë Adamit. Mëkati spektakolar i Adamit nuk është aq i madh sa hiri dhe bindja spektakolare e Krishtit dhe dhurata e jetës së përjetshme. Në të vërtetë, plani i Perëndisë qysh nga fillimi, në drejtësinë e tij të përsosur, ishte që Adami, si kreu përfaqësues i njerëzimi, të ishte një tip i Krishtit kreut përfaqësues të njerëzimit të ri. Plani i tij ishte që përmes këtij krahasimi dhe kontrasti, lavdia e Krishtit të mund të shkëlqente edhe më fort.

Vargu 17 ju përball me këtë çështje në mënyrë shumë personale dhe urgjente. Ku qëndron ti? “Në fakt, në qoftë se prej shkeljes së këtij njërit vetëm vdekja mbretëroi për shkak të atij njërit, akoma më shumë ata që marrin bollëkun e hirit dhe të dhuratës se drejtësisë do të mbretërojnë në jetë me anë të atij njërit, që është Jezu Krishtit.” Vini re fjalët me shumë kujdes dhe personalisht, “ata që marrin bollëkun e hirit dhe të dhuratës së drejtësisë.”

==== Fjalë të çmuara për mëkatarët ====

Këto janë fjalë të çmuara për mëkatarët: Hiri është falas, dhurata është falas, drejtësia e Krishtit është falas. A do ta pranosh si shpersën dhe thesarin e jetës tënde? Nëse e bën, “do të mbretërosh në jetë me anë të atij njërit, që është Jezu Krishti.” Pranoje tani. Jep dëshmi për këtë gjë në pagëzim. Dhe bëhu një gjymtyrë e gjallë e popullit të Krishtit.

Triumfi i Ungjillit në Qiellin e ri dhe Tokën e re

Pcain — Tue, 13 Mar 2018 19:27:34 GMT

Pcain: Mbrojti Triumfi i Ungjillit në Qiellin e ri dhe Tokën e re ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Triumph of the Gospel in the New Heavens and the New Earth}}

Vargu i parë i kapitullit të parë të Biblës thotë, “Në fillim Perëndia krijoi qiellin dhe tokën.” Në vargun 27, Perëndia krijoi njeriun, mashkull dhe femër sipas shëbëllimit të vet, dhe pastaj në vargun 31 thuhet që gjithçka është shumë mirë. Në kapitullin tre, Adami dhe Eva e mohojnë Perëndinë si urtësinë, bukurinë dhe dëshirën e tyre supreme dhe kështu sjellin mbi veten e tyre mallkimin e Perëndisë, në pasardhjen e tyre dhe në rendin natyror të krijimit, “Toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd, ti do të hash frutin e saj me mund tërë ditët e jetës tënde” (Zanafilla 3:17)

Zanafilla 3:15 jep shpresë që ky mallkim nuk ka për të qenë fjala e fundit për krijimin e Perëndisë. Perëndia i thotë gjarpërit që shkatërroi shpirtin dhe krijimin, “Dhe unë do të shtie armiqësi midis teje dhe gruas, midis farës sate dhe farës së saj; fara e saj do të të shtypë kokën tënde, dhe ti do të plagosësh thëmbrën e farës së saj.” Apostulli Pal e sheh këtë shpresë në mes të këtij mallkimi dhe e thotë kështu tek Romakëve 8:20-21, “Sepse krijesa iu nënshtrua kotësisë, jo me vullnetin e vet, po për shkak të atij që e nënshtroi, me shpresë që vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes për të hyrë në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë”.

==== Pamja e padurueshme e vuajtjes ====

Ja tek keni tabllonë e madhe në një skicë, Perëndia krijoi universin nga hiçi, gjithçka ishte shumë mirë ashtu si ai e krijoi, nuk kishte mangësi, nuk kishte vuajtje, as dhimbje, as vdekje, as ligësi; pastaj Adami dhe Eva bënë diçka në zemrat e tyre që ishte aq tmerrësisht e ligë – aq e ligë sa nuk mund të thuhet, ata preferuan frutin e një peme përkundrejt bashkësisë me Perëndinë – saqë Perëndia jo vetëm i dënoi me vdekje (Zanafilla 2:17), por gjithashtu e nënshtroi gjithë krijimin ndaj asaj që Pali e quajti “kotësi” dhe “skllavëri e prishjes” (Romakëve 8:21-22).

Me fjalë të tjera, atje ku dikur nuk kishte vuajtje, dhimbje apo vdekje, tani çdo njeri vdes, çdo njeri vuan, kafshët vuajnë, lumenjtë përmbytin fshatra të tëra, orteqet vrasin skiatorë, vullkanet shkatërrojnë qytete të tëra, një tsunami vret 250,000 vetë brenda një nate, stuhitë mbytin një traget Filipinas me 800 pasagjerë. SIDA, malarja, kanceri dhe sëmundjet e zemrës vrasin miliona njerëz të moshuar dhe të rinj, një tornado përbindësh fshin nga faqja e dheut një qytet, thatësirat dhe zia e bukës sjellin me miliona njerëz në prag të vdekjes dhe madje përtej. Aksidente ndodhin, djali i një shoku bie në një hambar gruri dhe vdes. Një tjetër humbet syrin. Një foshnjë lind pa fytyrë. Nëse mund të shihnim një të dhjetëmijtën e vuajtjes së botës në një moment të caktuar do të shtypeshim prej tmerrit të saj. Vetëm Perëndia mund ta durojë një pamje të tillë dhe të jetojë.

==== Tmerri i mëkatit i portretizuar në kotësinë e krijimit ====

Pse ia nënshtroi Perëndia rendin natyror një kotësie të tillë për shkak të mëkatit të qënieve njerëzore? Rendi natyror nuk mëkatoi. Njerëzit mëkatuan. Por Pali tha, “krijimi iu nënshtrua kotësitë.” Krijimi u vendos nën “skllavërinë e prishjes.” Pse? Perëndia tha, “toka do të jetë e mallkuar për shkakun tënd.” (Zanafilla 3:17). Por pse? Përse ka shkatërrime natyrore në krijim si reagim ndaj dështimeve morale tek njeriu? Përse të mos kishim thjesht vdekjen për të gjithë pasardhësit fajtorë të Adamit? Përse gjithë kjo sërë vuajtjesh të tmerrshme shekull pas shekulli? Përse gjithë këta fëmije me mangësi që të thyejnë zemrën?

Përgjigja ime është se Perëndia e vuri botën natyrore nën një mallkim në mënyrë që tmerret fizike që shohim përreth nesh në sëmundje dhe fatkeqësi të bëhen tabllo të gjalla për faktin sa i tmerrshëm është mëkati. Me fjalë të tjera, ligësia natyrore është një shenjë treguese për tmerrin e patregueshëm të ligësisë morale.

Perëndia e çrregulloi botën natyrore për shkak të çrregullimit të botës morale dhe frymërore – domethënë për shkak të mëkatit. Në gjëndjen tonë të tanishme të rënë, me zemra kaq të verbra ndaj ligësisë së pafund të mëkatit, nuk mund të shohim apo ndjejmë sa i pështirë është ai. Zor se ka një person në botë që të ndjejë ligësinë e pështirë të mëkatit tonë. Pothuaj askush nuk tërbohet apo pështiroset prej mënyrës sesi e nënçmojmë lavdinë e Perëndisë. Por nëse trupat e tyre preken prej dhimbjes i kërkohet menjëherë llogari Perëndisë. Ne nuk shqetësohemi për mënyrën se si e shkelim lavdinë e tij, por nëse ai na lëndon gishtin tonë të vogël shpërthen gjithë tërbimi ynë moral. Kjo tregon sa shumë e lartësojmë veten dhe e heqim Perëndinë prej fronit të jetës tonë.

==== Trumpeta e dhimbjes fizike ====

Dhimbja fizike është trumpeta e Perëndisë për të na thënë se diçka është tmerrësisht gabim nga ana morale dhe frymërore. Sëmundjet dhe deformimet janë krenaria e Satanit. Por në providencën gjithëqeverisëse të Perëndisë ato janë portretet e Perëndisë për mënyrën si duket mëkati në sferën frymërore. Kjo është e vërtetë edhe pse disa prej njerëzve më të perëndishëm mbajnë deformime të tilla. Fatkeqësitë janë tregues të Perëndisë për atë që mëkati meriton dhe një ditë do të marrë në gjykim një mijë herë më keq. Ato janë paralajmërime.

Nga kjo mund të dallojmë sa e pështirë, sa ofenduese, sa e neveritshmë është të preferojmë ndonjë gjë në vend të Krijuesit tonë, ta injorojmë atë, të mos i besojmë, t'i kërkojmë llogari dhe t'i kushtojmë më pak vëmendje në zemrat tona nga sa i japim tapetit të dhomës ku rrimë. Këtë gjë duhet ta shohim, ndryshe nuk do të kthehemi tek Krishti për shpëtim nga mëkati, dhe nuk do ta dëshirojmë qiellin për asnjë arsye përveç lehtësimit. Ta dëshirosh qiellin për lehtësim do të thotë të përjashtohesh.

==== Zgjohu! Mëkati është kështu! ====

Prandaj Perëndia, në mënyrë të mëshirshme na këlthet në sëmundjen, dhimbjen dhe fatkeqësinë tonë, Zgjohu! Mëkati është kështu! Mëkati çon në gjëra të tilla. (Shih Zbulesa 9:20, 16:9, 11). Preferenca e televizionit karshi bashkësisë me Perëndinë është e tillë. Të dëshirosh lehtësim në qiell por të mos dëshirosh Shpenguesin është e tillë. Bota natyrore është e përshkuar prej tmerresh që kanë për qëllim të na zgjojnë nga bota e ëndërrave në të cilën mendojmë që nënçmimi i Perëndisë nuk është gjë e madhe. Ajo është një gjë shumë e tmerrshme.

Këtë të vërtetë e predikova në kishën tonë në përvjetorin e katërt të 11 Shtatorit, duke e ditur që kishte njerëz në kishën tonë që po merreshin me vuajtje të tmerrshme. Dy apo tre javë më vonë, isha në një takim lutjeje para shërbesës, dhe një prej nënave të reja të një fëmije me mangësi të jashtëzakonshme u lut, “Zot i dashur, më ndihmo të ndjej tmerrin e mëkatit në atë mënyrë si ndjej paaftësinë e djalit tim.” Vëllezër, më pëlqen të jem pastor, një lajmëtar që dridhet me Fjalën e Perëndisë.

Prandaj nëse i kthehemi përshkrimit të tabllosë së madhe: Perëndia krijoi universin nga hiçi, gjithçka ishte shumë mirë ashtu si ai e krijoi, nuk kishte mangësi, nuk kishte vuajtje, as dhimbje, as vdekje, as ligësi; pastaj Adami dhe Eva bënë diçka në zemrat e tyre që ishte aq tmerrësisht e ligë – aq e ligë sa nuk mund të thuhet, ata preferuan frutin e një peme përkundrejt bashkësisë me Perëndinë – saqë Perëndia jo vetëm i dënoi me vdekje (Zanafilla 2:17), por gjithashtu e nënshtroi gjithë krijimin ndaj asaj që Pali e quajti “kotësi” dhe “skllavëri e prishjes” (Romakëve 8:21-22).

Çfarë do të bëhet me ne atëherë dhe me krjimin të cilin Perëndia ja nënshtroi kotësisë? Çfarë mund t'u thuash atyre prindërve fëmijët e të cilëve nuk do të kenë kurrë në këtë jetë aftësi mendore më të mëdha se ato të një fëmije gjashtë muajsh? Ju u lexoni atyre me lot dhe gëzimin e shpresës (“si të brengosur por gjithmonë të gëzuar”) pjesën tjetër të Romakëve 8:18-25.

> Unë mendoj në fakt, se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë aspak të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne. Sepse dëshira e flaktë e krijesës pret me padurim shfaqjen e bijve të Perëndisë, sepse krijesa iu nënshtrua kotësisë, jo me vullnetin e vet, po për shkak të atij që e nënshtroi, me shpresë që vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes për të hyrë në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë. Sepse e dimë se deri tani mbarë bota e krijuar rënkon dhe është në mundim. Dhe jo vetëm kaq, por edhe ne vetë që kemi frytet e para të Frymës, vajtojmë në veten tonë, duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë. Sepse me shpresë ne shpëtuam; por shpresa që duket nuk është shpresë, sepse atë që dikush e sheh si mundet edhe ta shpresojë? Por në qoftë se ne shpresojmë atë që s'e shohim, atë gjë e presim me durim.

Ju pastorë të rinj, ka pak tekste më të rëndësishme se ky për të cilat të jeni të qartë. Një prej predikimeve të para që kam dhënë para njëzetë e shtatë vitesh pasi erdha në kishën Baptiste Betlehem titullohej, “Krishti dhe Kanceri.” Doja që njerëzit e kishës time të dinin teologjinë time për vuajtjen dhe sëmundjen. Doja që ata të dinin që kur të shkoja t'i vizitoja në spital nuk do hamendësoja që nëse do kishin mjaft besim, sigurisht që Perëndia do t'i shëronte. Dëshiroja që ata të shihnin në mënyrë të veçantë vargun 23, “Dhe jo vetëm kaq, por edhe ne vetë që kemi frytet e para të Frymës, vajtojmë në veten tonë, duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë.” Njerëzit e mbushur me Frymën rënkojnë, duke pritur shpengimin e trupave të tyre. Gjithë kjo pjesë është një prej pjesëve më të rëndësishme kozmike dhe më të çmuara pastorale në Bibël. Kjo na çon në qiejt e rinj dhe tokën e re me trupa të rinj, dhe na jep një tabllo krejtësisht realiste të rënkimit tonë tani në këtë epokë, si dhe na mbështet me shpresën në të cilën u shpëtuam.

Prandaj le të përpiqemi ta shtjellojmë këtë gjë me katër vëzhgime.

'''1. Perëndia premton se do ketë një çlirim të këtij krijimi nga kotësia dhe skllavëria e prishjes.'''

Vargu 21a, “vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes.” Bota natyrore, materiale, fizike, do të çlirohet prej mallkimit, kotësisë dhe prishjes. Kjo është mënyra si Pali flet për qiellin dhe tokën e re. Kjo tokë, ky qiell do të çlirohen. Kjo tokë do të jetë një tokë e re.

> Isaia 65:17, “"Sepse ja, unë krijoj qiej të rinj dhe një tokë të re, dhe gjërat e mëparshme nuk do të kujtohen më dhe nuk do të vijnë më në mëndje.”

> Isaia 66:22, “Sepse ashtu si qiejtë e rinj dhe toka e re që unë do të bëj do të jenë të qëndrueshëm para meje", thotë Zoti, "kështu do të jenë pasardhësit tuaj dhe emri juaj.”

> 2 Pjetri 3:13, “Por ne, sipas premtimit të tij, presim qiej të rinj dhe tokë të re, në të cilët banon drejtësia.”

> Zbulesa 21:1, 4, “Dhe pashë një qiell të ri dhe një dhe të ri; sepse qielli i parë dhe dheu i parë kishin shkuar, dhe deti nuk ishte më. Dhe Perëndia do të thajë çdo lot nga sytë e tyre; dhe vdekja nuk do të jetë më; as brengë, as klithma, as mundim, sepse gjërat e mëparshme shkuan.”

> Veprat 3:19-21, “Pendohuni, pra, dhe kthehuni, që të shlyhen mëkatet tuaja, dhe që të vijnë kohët e flladit nga prania e Zotit, dhe ai të dërgojë Jezu Krishtin që ju ishte predikuar më parë juve, të cilin qielli duhet ta mbajë deri në kohën e ripërtëritjes të të gjitha gjërave, për të cilën Perëndia ka folur nëpërmjet gojës së gjithë profetëve të tij të shenjtë, që nga fillimi i botës.”

Fjalët e Palit tek Romakëve 8:21 janë dëshmi e qartë për vazhdimësinë mes tokës së vjetër dhe asaj të re, “vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes.” Prandaj ai e kupton tokën e “re” si të “ripërtërirë,” jo të zëvendësuar. Nuk është si, “Kam një makinë të re.” Kur diçka çlirohet, nuk pushon së ekzistuari apo braktiset. Mund të ndryshojë, por është ende aty, dhe e lirë. Prandaj një prej gjërave që mund t'i thoni asaj nëne me fëmijën e paaftë është, E di çfarë, Bibla na mëson që edhe pse djalit tënd i është mohuar një jetë kërcimi dhe vrapimi mbi këtë tokë për lavdinë e Perëndisë, po vjen një tokë e re, e lirë prej çdo sëmundjeje dhe mangësie, dhe ai nuk do ketë thjesht një jetë, por një përjetësi për të vrapuar dhe kërcyer për lavdinë e Perëndisë.

'''2. Ky çlirim i rendit natyror nga skllavëria e vet do të jetë pjesëmarrje në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë.'''

Vargu 21, “Vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes për të hyrë në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë”. Radha është shumë domethënëse. Ashtu si krijimi e ndoqi njeriun e rënë në prishje, po kështu do ta ndjekë njeriun e shpenguar në lavdi.

Dikush mund të tundohet t'i thotë një shenjtori që po vuan (prindit të një fëmije që vuan), “E sheh çfarë thotë Bibla: Rendi natyror, krijimi, do të çlirohet prej skllavërisë së tij ndaj prishjes. Kështu, trupi yt, apo i djalit tënd, është pjesë e atij rendi, apo jo? Po. Atëherë edhe ti, edhe ai, do të përjetoni këtë çlirim të lavdishëm nga prishja dhe do të kini një trup të ri të ringjallur, sepse jeni pjesë e asaj që po çlirohet.”

Dukshëm, kjo nuk është mënyra si Pali i sheh gjërat. Është e vërtetë që trupat tanë do të shpengohen në rendin e ri. Vargu 23b, “duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë.” Por trupat tanë nuk po rrëmbehen në këtë risi për shkak se janë pjesë e krijimit. Por është e kundërta e kësaj. Krijimi rrëmbehet në “lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë.” Vargu 21, “ Vetë krijesa të çlirohet nga skllavëria e prishjes për të hyrë në lirinë e lavdisë së bijve të Perëndisë.”

Liria e lavdisë së bijve të Perëndisë vjen e para. Pastaj, pasi i ka përlëvduar fëmijët e tij me trupat e tyre të rinj dhe të lavdishëm, për të cilët Jezusi tha se do të shkëlqejnë si dielli në mbretërinë e Atit tonë (Mateu 13:43), atëherë i gjithë krijimi përgatitet prej Perëndisë si vendbanim i përshtatshëm për familjen e përlëvduar.

Prandaj u thoni prindërve të atij fëmije me aftësi të kufizuara, “Fëmija juaj nuk do të ndryshohet për t'u përshtatur me universin e ri të përlëvduar, universi i ri do të ndryshohet për t'u përshtatur me fëmijën tuaj të përlëvduar dhe me ju.” Ideja e vargut 21 është që Perëndia i do fëmijët e tij dhe siguron më të mirën për ta. Vini re frazën, “liria e lavdisë së bijve të Perëndisë.” Jo liria e lavdisë së shenjtorëve, apo liria e lavdisë së të krishterëve, ose liria e lavdisë së të shpenguarve. Këto do ishin të vërteta. Por Pali nuk mendon kështu.

Ajo që është në mendjen e Palit këtu është ajo që thuhet pesë vargje më parë Romakëve 8:16-17, “Vetë Fryma i dëshmon frymës sonë se ne jemi bij të Perëndisë. Dhe nëse jemi bij, jemi dhe trashëgimtarë, trashëgimtarë të Perëndisë dhe bashkëtrashëgimtarë të Krishtit, nëse vuajmë me të dhe lëvdohemi me të.” Ideja e vargut 21 është që qielli dhe toka e re janë trashëgimia e bijve të Perëndisë. Universi nuk është i rëndësishëm në vetvete. Ai është i rëndësishëm si këndi i lojërave të fëmijëve të Perëndisë – si tempulli, ferma dhe punishtja. Perëndia nuk i modelon fëmijët e tij për universin. Ai modelon universin për fëmijët e tij. Kjo ishte e vërtetë qysh prej fillimit dhe është e vërtetë edhe në fund; është e vërtetë në mënyrë të veçantë për Birin e tij të mishëruar, Perëndinë-njeri Jezu Krishtin. Të gjitha gjërat u bënë për të. Fëmijës tuaj me aftësi të kufizuara nuk do t'i duhet të përshtatet më gjatë. Trupi i tij do jetë i ri dhe krejtësisht i shpenguar. Gjithçka në krijim do t'i përshtatet atij.

'''3. Mbërritja e krijimit të ri dhe të çliruar krahasohet me lindjen, në mënyrë që të ketë jo vetëm vazhdimësi me të vjetrën por edhe shkëputje.'''

Vargu 22, “Sepse e dimë se deri tani mbarë bota e krijuar rënkon dhe është në mundim (dhimbje lindjeje – sunōdivei).” Kur një fëmijë lind, ai është njeri dhe jo kalë. Ka vazhdimësi. Por fëmija nuk tamam i njëjti njeri. Nuk mendoj që një metaforë të tillë mund ta tërheqim shumë – mbërritja e tokës së re është si lindja e një fëmije – që do të thotë se toka e re ka tamam atë marrëdhënie me tokën e vjetër ashtu si fëmija ka me nënën. Kjo do t'u jepte fjalëve më tepër kuptim se kanë. Por ato ngrejnë idenë e shkëputjes së mundshme dhe na bëjnë të shohim pjesët e tjera për të kuptuar se çfarë lloj shkëputjeje mund të jetë. Sigurisht që konteksti i tanishëm thotë; Ky trup do të çlirohet prej kotësisë dhe prishjes. Por ka edhe më tepër.

Në fakt, gjejmë disa tregues shumë të qartë si për vazhdimësinë ashtu edhe për shkëputjen. Tek Pali treguesit më të qartë janë tek 1 Korintasve 15. Ai shtron pyetjen në vargun 35, “Por do të thotë ndonjë: 'Si ringjallen të vdekurit, edhe me ç'trup do të vijnë?'” Atëherë përgjigjet do të jepen kështu. Vargjet 37:51,

> Dhe atë që mbjell, ti nuk mbjell trupin që do të bëhet [këtu kemi shkëputje], por një kokërr të zhveshur, ndoshta nga grurë ose ndonjë farë tjetër. Po Perëndia i jep trup si të dojë, secilës farë trupin e vet [kjo tingëllon shumë si punë krijuesi dhe jo thjesht shpenguesi, gjë e cila të ngushëllon kur mendon që trupat e paraardhësve tuaj tashmë janë shpërbërë, dhe atomet që përbënin trupat e tyre tani gjenden në mijëra njerëz dhe bimë dhe kafshë të tjera]... trupi mbillet në prishje dhe ringjallet në paprishje. Mbillet në çnderim dhe ringjallet në lavdi; mbillet i dobët dhe ringjallet në fuqi. Mbillet trup natyror dhe ringjallet trup frymëror [E përmbledhur, ai thotë që u mboll dhe po ai u ringjall. Kjo është vazhdimësi]. Ka trup natyror, ka edhe trup frymëror [Prandaj fjala trup nënkupton vazhdimësi dhe fjalët natyror dhe frymëror nënkuptojnë shkëputje]... Dhe sikurse mbartëm shëmbëllimin e tokësorit, do të mbartim edhe shëmbëllimin e qiellorit. [Imazhet nuk janë identike, ka shkëputje dhe vazhdimësi.] Edhe këtë po ju them, o vëllezër, se mishi dhe gjaku nuk mund të trashëgojnë mbretërinë e Perëndisë, as prishja nuk mund të trashëgojë paprishjen. Ja, unë po ju them një të fshehtë: të gjithë nuk do të vdesim, por të gjithë do të shndërrohemi në një moment.”

Vërtet mister. Ne të gjithë do të shndërrohemi. Por ashtu si thotë edhe Gjoni, “Shumë të dashur, tani jemi bij të Perëndisë, por ende nuk është shfaqur ç'do të jemi.” (1 Gjoni 3:2). Jezusi tha, “Në ringjallje, pra, as martohen as martojnë, por ata do të jenë në qiell si engjëjt e Perëndisë.” (Mateu 22:30). Gjërat do të jenë ndryshe. Pjetri, për shembull, në letrën e tij të dytë nuk sheh një ripërtëritje apo përmirësim të thjeshtë të botës së tanishme. Ai thotë tek 2 Pjetri 3:7, “Ndërsa qiejt dhe dheu i sotshëm janë ruajtur nga e njëjta fjalë për zjarrin, të rezervuar për ditën e gjyqit dhe të humbjes së njerëzve të pabesë.” Apostulli Gjon thotë, “Dhe pashë një qiell të ri dhe një dhe të ri; sepse qielli i parë dhe dheu i parë kishin shkuar, dhe deti nuk ishte më.” (Zbulesa 21:1). “Dhe qyteti nuk ka nevojë për diell, as për hënë që të ndriçojnë në të, sepse lavdia e Perëndisë e ndriçon atë, dhe llamba e tij është Qengji.” (Zbulesa 21:23). “Dhe atje natë nuk do të ketë.” (Zbulesa 22:5).

Nuk do ketë natë, as diell, as hënë, as det, as martesë, trupa frymërorë në një botë që ka kaluar përmes zjarrit. E megjithatë kemi vazhdimësi, Filipianëve 3:21, “ I cili do ta transformojë trupin tonë të përunjur, që të bëhet i ngjashëm me trupin e tij të lavdishëm, sipas fuqisë së tij që t'i nënshtrojë ndaj vetes të gjitha gjërat.” Çfarë lloj trupi ishte trupi i ringjallur i Jezusit siç do të jenë edhe trupat tanë? Ishte i dallueshëm. Nuk mund të shpjegohej në hapësirë, arrinte dhe zhdukej në mënyra të jashtëzakonshme. E megjithatë, shihni këto fjalë marramedëse dhe të rëndësishme nga Luka 24:39-43

> Shikoni duart e mia dhe këmbët e mia, sepse unë jam. Më prekni dhe shikoni, sepse një frymë nuk ka mish e eshtra, si po shihni se unë kam!". Dhe, si i tha këtë, u tregoj atyre duart dhe këmbët. Por, duke qenë se ende nuk besonin prej gëzimit dhe ishin të çuditur, ai u tha atyre: "A keni këtu diçka për të ngrënë?". Dhe ata i dhanë një pjesë peshku të pjekur dhe një huall mjalti. Dhe ai i mori dhe hëngri para tyre.

Ai hëngri peshk. Pika e tretë është: në qiellin dhe tokën e re, do të ketë vazhdimësi me këtë botë dhe shkëputje në një mënyrë që për ne është “mister.” Nuk duket ende çfarë do të jemi. E dimë që do të jemi si ai. Prandaj kur prindërit e atij fëmije me aftësi të kufizuara ju pyesin, “A do të rritet djali ynë? A do të hajë vetë? A do të jetë në gjëndje të bëjë diçka nga krijimi?” ne do të themi, Perëndia nuk e bëri botën dhe e ruajti që të shkonte kot. Djali juaj do të hajë me Jezusi. Por ka shumë mister. Ne shohim si në një pasqyrë të errët.

Prandaj cila është siguria e tyre më e thellë nën dritën e këtim misteri të madh? Cila është shpresa e tyre më e madhe për djalin e tyre, për veten e tyre? Kjo na sjell më në fund tek vëzhgimi i katërt dhe tek ungjilli i Jezu Krishtit.

'''4. Shpresa për të patur trupa të shpenguar në krijimin e ri është siguruar prej shpëtimit tonë të cilin e morëm përmes besimit në ungjillin, por kjo nuk është shpresa jonë më e mirë.'''

Vini re në mënyrë të veçantë Romakëve 8:23b-24, “Duke pritur flakët birërimin, shpengimin e trupit tonë. Sepse me shpresë ne shpëtuam.” Çfarë do të thotë kjo, “me shpresë ne shpëtuam”? Është në rasën dhanore (tē gar elpidi esōthēmen). Ndoshta një referencë dhanore. Në lidhje me këtë shprese, ne u shpëtuam. Sigurisht, kjo do të përfshijë kuptimin se, kur ne u shpëtuam kjo shpresë u sigurua për ne. Përderisa jemi shpëtuar duke u mbështetur në ungjillin e Krishtit që vdiq për mëkatet tona dhe u ringjall sërish (1 Korintasve 15:1-3), kjo shpresë është siguruar prej ungjillit. Ungjilli triumfon duke na sjellë ne tek kjo shpresë (Romakëve 6:5, 8:11).

Por nuk duhet të ngelemi këtu. Ungjilli është siguria e patundshe që do të ketë një qiell dhe tokë të re dhe që do të ringjallemi me trupa të shpenguar për të jetuar atje përjetë. Ungjilli i Krishtit të kryqëzuar në vendin tonë, që siguroi faljen dhe drejtësinë tonë, e lartësoi këtë vepër duke u ringjallur prej së vdekuri me pushtet mbi gjithçka, kjo është ajo që do t'i themi këtyre prindërve kur ata kërkojnë një shkëmb mbi të cilin të qëndrojnë përballë frikës dhe fajit.

==== Dhurata përfundimtare e Ungjillit: Perëndia duket në Krishtin e kryqëzuar ====

Por dhurata përfundimtare e ungjillit nuk është qielli i ri dhe toka e re. Mirësia përfunditare e ungjillit nuk është një trup i shpenguar. Mirësia përfundimtare e ungjillit nuk është falja, shpengimi, shlyerja apo drejtësimi. Të gjitha këto janë mjete drejt synimit. Mirësia përfundimtare e ungjillit e cila e bën ungjillin lajm të mirë, dhe pa të cilën asnjëra prej këtyre dhuratave të tjera nuk do të jetë lajm i mirë, është vetë Perëndia – i parë në lavdinë e Birit të tij të kryqëzuar dhe ringjallur, gjëra që gëzohen për shkak të bukurisë së tij të pafundime, që çmohet për shkak të vlerës së tij të pafundme, që reflektohet për shkak se jemi përshtatur me shembëlltyrën e Birit të tij.

==== Ungjilli, Shfaqja më e plotë e lavdisë së Perëndisë ====

Arsyeja përfundimtare pse ka një qiell dhe tokë të re është për shkak se Krishti i ringjallur nuk do ta lërë më kurrë trupin e tij njerëzor por do ta mbajë si një emblemë të përjetshme të Kalvarit ku lavdia e hirit të Perëndisë u shfaq në mënyrë më të plotë. Gjithë universi material u krjua në fillim, dhe pastaj iu dha forma e tij e re, në mënyrë që Biri i Perëndisë të mund të mishërohej si njeri, të vuante në mish, të kryqëzohej, të ringjallej prej së vdekuri, dhe të mbretëronte si Perëndi-njeri dhe të rrethohej prej një turme të panumërt njerëzish të shpenguar që në trupat tanë frymërore këndojmë, flasim, punojmë, luajmë, duam në mënyra që reflekton dukshëm lavdinë e tij në mënyrë më të plotë, ekzaktësisht për shkak se kemi trupa në një botë frymërore dhe fizike që shkëlqen me lavdinë e Perëndisë.

Perëndia na forcon përmes Ungjillit

Pcain — Mon, 19 Feb 2018 21:32:20 GMT

Pcain: Mbrojti Perëndia na forcon përmes Ungjillit ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|God Strengthens Us by the Gospel}}

> Dhe atij që mund t'ju forcojë juve sipas ungjillit tim dhe predikimit të Jezu Krishtit, sipas zbulesës së misterit, të mbajtur fshehur prej kohësh të pasosur, por tani u shfaq e u zbulua me anë të Shkrimeve të profetëve, sipas urdhërimit të Perëndisë të përjetshme dhe u njoh ndër të gjitha kombet, për t'i sjellë në dëgjesën e besimit, Perëndisë, të vetmin të ditshëm, i qoftë lavdi në përjetësi me anë të Jezu Krishtit. Amen.

Sot do fillojmë me paragrafin e fundit të letrës më madhështore që është shkruar ndonjëherë, Letra e Palit drejtuar Romakëve. Të paktën disa prej jush do pyesin: A jemi pothuaj duke e mbaruar Romëkëve? Shumica prej jush nuk ishit këtu kur e nisëm këtë letër në 26 Prill 1998, shtatë vjet e gjysmë më parë. Shumë prej jush e datojnë mbërritjen e tyre në kishën tonë me kapitullin e Romakëve në të cilin erdhët. Tani fundi po afron. Për të larguar çdo pritje padurim dhe për t'ju ndihmuar të përgatiteni për kalimin do t'ju tregoj planin.

==== Një qëndrim i ngadalshëm dhe gradual në Krishtlindje ====

Ky paragraf i fundit (Romakëve 16:25-27) mbledh së bashku shumë tema kritike të letrës duke siguruar një mënyrë shumë të mirë për një qëndrim të ngadalshëm dhe gradual. Fluturimi ynë së bashku për shtatë vjet nuk do mbarojë me një zbritje të menjëhershme. Është avion i madh dhe nuk ulet kollaj. Plani im është të kalojmë pesë javë me këto tre vargje, që do të thotë se shpresoj ta mbaroj letrën e Romakëve të dielë më 24 Dhjetor, një ditë para Krishtlindjes, Vigjilja e Krishtlindjes duket si një kurorëzim i përshtatshëm. A mund të luteni me mua që Perëndia t'i bëjë këto të Diela para Krishtlindjes (duke filluar nga java e adhëshme) stinën më të fuqishme që kemi njohur ndonjëherë për lartësimin e Krishtit, që t'i shohim njerëzit të kthehen dhe të ndërtohen në besim.

==== Doksologjitë tërheqin vëmendjen tek Lavdia e Perëndisë ====

Tre vargjet e fundit të letrës së Roakëve janë vargje të cilat zakonisht i quajmë doksologji. Fjala doksologji vjen prej fjalës Greqish ''doxa'' që do të thotë lavdi, dhe logos do të thotë fjalë. Prandaj doksologji është një fjalë që i jep lavdi Perëndisë. Bindja pas doksologjive të Dhjatës së Re është se gjithçka ekziston dhe ndodh për të tërhequr vëmendjen tek lavdia e Perëndisë. Kjo është arsyeja pse doksologjitë priren të shfaqen në momentet përfundimtare dhe kulminante të predikimit apo shkrimit. Unë bashkohem me Palin kur thotë se gjithçka që kam thënë deri tani, lutem që ta kthejë të gjithë vëmendjen tek lavdia e Perëndisë.

Prandaj Pali e nis doksologjinë e tij përmbyllëse në vargun 25 duke thënë, “Dhe atij....”, dhe ndërsa e shkruan këtë ka ndër mend fjalët përfundimtare të doksologjisë për t'i dhënë lavdi Perëndisë, por nuk mundet që ta mbyllë kaq thjesht, “Dhe atij i qoftë lavdia.” Në vend të kësaj, ai shton frazë pas fraze rreth tij, domethënë Perëndisë Atë, për ungillin e tij për të cilin ka shkruar në këto gjashtëmbëdhjetë kapituj. Pastaj ai i kthehet sërisht dhënies së lavdisë në vargun 27, fjalët e fundit të letrës. Prandaj vendosini së bashku fillimin dhe fundin, nga fillimi i vargut 25 dhe vargu 27, “Dhe atij... Perëndisë, të vetmin të ditshëm, i qoftë lavdi në përjetësi me anë të Jezu Krishtit. Amen.”

Ky nuk është i vetmi vend ku Pali përdor një doksologji. Kishte një tek Romakëve 11:36 tek kulmi i njëmbëdhjetë kapitujve të parë para se Pali të niste dhe të shpaloste rrjedhojat më imediate të asaj që kishte mësuar, “Sepse prej tij, me anë të tij dhe për të janë të gjitha gjëra. Lavdi atij përjetë! Amen!” (Shihni gjithashtu Filipianëve 4:20 dhe Efesianëve 3:20-21).

Pali nuk ishte i vetmi të cilit i pëlqenin doksologjitë. Pjetri tha tek 1 Pjetri 4:11, “Nëse dikush flet, le ta bëjë si të shpa-llë orakullit të Perëndisë; kush bën një shërbim, le të bëjë në forcën që i jep Perëndia, që në gjithçka të përlëvdohet Perëndia nëpërmjet Jezu Krishtit, të cilit i takon lavdia dhe pushteti për shekuj të shekujve. Amen.” Apostulli Gjon tha tek Zbulesa 1:5-6, “Atij që na deshi dhe na lau nga mëkatet tona në gjakun e tij, dhe na bëri mbretër dhe priftër për Perëndinë dhe Atin e tij, atij i qoftë lavdi dhe pushtet në shekuj të shekujve. Amen.” Dhe Juda, vëllai i Zotit, shkroi doksologjinë më të famshme nga të gjitha, “Dhe atij që mund t'ju ruajë nga çdo rrëzim dhe t'ju nxjerrë para lavdisë së tij të paqortueshëm dhe me gëzim, 25të vetmit Perëndi të ditur, Shpëtimtarit tonë, i qoftë lavdi, madhështi, sundim dhe pushtet, tani dhe përjetë. Amen.” (Juda 1:24-25).

Prandaj kur dëgjoni një doksologji që shpallet apo këndohet, ta dini që kjo është një formë shprehjeje biblike dhe apostolike që është e rrënjosur në të vërtetën e gjithë rëndësishme dhe gjithë përmbledhëse që gjithçka ekziston për të tërhequr vëmendjen tek lavdia e Perëndisë.

Me këtë do të merremi këto pesë javë të fundit me letrën e Romakëve. Kjo është shumë e gjatë si doksologji dhe shumë e ngjeshur me të vërtetë rreth Perëndisë dhe ungjillit. Mund të jeni të sigurt që ndërsa Pali përfundon letrën që për të ishte më e gjata dhe më madhështorja që kishte shkruar, nuk do përdorte fjalë shkel e shko. Çdo fjalë ka rëndësi. Këto janë fjalët e tij të fundit drejtuar Romakëve. Ato mund të jenë fjalët e tij të fundit për ju. Shpresoj që do të dëgjoni me kujdes dhe që do të ktheheni në këto javë përfundimtare të vitit për të parë të pesta pikëvështrimet në këtë doksologji.

==== Perëndia përdor Ungjillin për të forcuar besimtarët ====

Sot më së shumti dua që të fokusohem tek deklarata që Perëndia e forcon popullin e tij sipas ungjillit të tij. Vargu 25, “ Dhe atij që mund t'ju forcojë juve sipas ungjillit tim.” Gjithçka që Pali thotë në vargjet 25 dhe 26 është një zbërthim i ungjillit që i forcon besimtarët. Ky ungjill që forcon është “predikimi i Jezu Krishtit” (v.25b). Jezusi është realiteti qëndror i ungjillit. Ky ungjill është “ sipas zbulesës së misterit, të mbajtur fshehur prej kohësh të pasosur” (v.25c). Ky është misteri që Johebrenjtë – kombet – janë bashkëqytetarë me të drejta të plota me besimtarët Judenj me anë të besimit në Jezusin (Efesianëve 3:6). Ky lajm i mirë “tani u shfaq” (v.26a), edhe pse ishte i fshehur në epokat e shkuara, janë vetë “shkrimet profetike” të Dhjatës së Vjetër të cilat Pali i përdor për t'jua zbuluar misterin “të gjitha kombeve” (v.26b). Gjithë ky lajm i mirë për kombet ishte “urdhërimi i Perëndisë së përjetshëm” dhe synon “dëgjesën e besimit.” (v.26c).

E gjitha kjo është shtjellim i ungjillit në vargun 25 të cilin Perëndia e përdor për të forcuar besimtarët në mënyrë që ata të këmbëngulin vërtet në dëgjesën e besimit dhe të tërheqë të gjithë vëmendjen tek lavdia e Perëndisë.

Prandaj fokusi sot është tek fakti i mahnitshëm: Në fund të kësaj letre, ndërsa Pali shqipton fjalët e doksologjisë së tij të fundit, ajo që ai zgjedh t'i atribuojë Perëndisë është që Perëndia është në gjëndje t'ju forcojë me ungjillin e tij. Kur ai mbaron duke tërhequr gjithë vëmendjen tek lavdia e Perëndisë, e bën këtë në një mënyrë që e bën atë lavdi të shkëlqejë më fort në mënyrën se si Perëndia ju forcon ju, popullin e tij që besoni ungjillin.

==== Perëndia që na forcon për lavdinë e tij ====

Këtu kemi diçka aq të mrekullueshme të cilën nuk duam ta kalojmë shumë shpejt ndryshe mund t'ju shpëtojë. Prandaj më lejoni të them sërish atë që është e dukshme dhe të vë në dukje atë që është më pak e dukshme. Fakti i dukshëm është që nga të gjitha gjërat që ai mund të kishte thënë që Perëndia bën apo ka bërë e cila tërheq vëmendjen tek lavdia e tij, nga gjithë ato dhjetra akte dhe aftësi madhështore të Perëndisë, ai zgjedh të vërë në dukje një gjë, “ Dhe atij që mund t'ju forcojë juve... i qoftë lavdi në përjetësi...”. Ai thotë që Perëndia është i urtë, dhe që Perëndia e fshehu diçka për epoka të tëra, që zbuloi diçka për hir të kombeve, që e bëri të gjithën këtë përmes urdhërimit të tij të përjetshëm. Po. Por mënyra se si Pali e ka ndërtuar doksologjinë e tij, e gjitha kjo po shërben për të mbështetur dhe shpjeguar këtë gjë të vetme kryesore: Perëndia është në gjëndje t'ju forcojë. “Dhe atij që mund t'ju forcojë juve... i qoftë lavdi në përjetësi...”

Ky është fakti i dukshëm. Ja se çfarë është më pak e dukshme por që bëhet jashtëzakonisht e qartë sapo dikush të na tërheqë vëmendjen tek ai. Shumë mbretër në histori dhe shumë diktatorë sot synojnë të fitojnë lavdi. Ata dëshirojnë të njihen si të fortë, të pasur dhe të urtë. Si e kanë bërë ata këtë gjë? Duke i mbajtur qytetarët e tyre të dobët, të varfër dhe të paedukuar. Një popull i edukuar është kërcënim për një diktator. Një klasë e mesme e begatë është kërcënim për një diktator. Një popull i fortë është kërcënim ndaj forcës së diktatorit. Prandaj çfarë bëjnë ata? Ata e sigurojnë pushtetin e tyre duke e mbajtur popullin të dobët. Marrin lavdi duke qëndruar mbi shpinën e një populli të shtypur. Thjesht shihni regjimin e Islam Karimovit në Uzbekistan. Mund të përmendim shumë të tjerë, mbretër të vegjël që e mbajnë popullin e tyre të dobët në mënyrë që ata të jenë të fortë dhe të pasur.

==== Lavdia e Perëndisë në fuqinë e Ungjillit ====

Por tani krahasoni mënyrën se si Pali tërheq vëmendjen tek lavdia e Perëndisë. Nëse ndonjë mbret do të kishte të drejtë të shfaqte gjithë lavdinë e tij mbi shpinën e një populli rebel, ky do ishte Perëndia. Por çfarë bën ai? Ai e shfaq lavdinë e tij duke e bërë popullin e tij të fortë. “Dhe atij që mund t'ju forcojë juve... i qoftë lavdi në përjetësi...” Perëndia e lartëson lavdinë e tij duke ju bërë juve të fortë me ungjillin e tij, Perëndia nuk ndjen asnjë kërcënim prej forcës suaj. Në fakt, sa më të fortë të jeni në besim, shpresë dhe dashuri përmes ungjillit të Jezu Krishtit, aq më madhështor duket ai. Perëndia nuk e siguron pushtetin e tij duke e bërë popullin e tij të dobët. Ai e lartëson lavdinë e fuqisë së tij duke e bërë popullin e tij të fortë. “Dhe atij që mund t'ju forcojë juve... i qoftë lavdi.”

Prandaj, kur Pali e bën lavdinë e Perëndisë synimin përfundimtar të ungjillit – kur e mbyll letrën e tij më madhështore duke tërhequr vëmendjen tek vlera supreme e lavdisë së Perëndisë – ky për ne nuk është lajm i mirë. Veçse po ta dëshirojmë lavdinë për veten tonë. Përse ky nuk është lajm i keq për ne? Për shkak se Perëndia ynë tërheq vëmendjen tek lavdia e tij duke e bërë popullin e tij të padenjë të fortë. Sa më e madhe të jetë lavdia e Perëndisë aq më tepër mbështetje për forcën tonë. Sa më e shumëfarëshme dhe e mrekullueshme që të jetë lavdia e Perëndisë, aq më të shumëfarshme dhe të lavdishme janë burimet për forcën tonë. “Dhe atij që mund t'ju forcojë juve... i qoftë lavdi në përjetësi...”

==== Forcë në Ungjill ====

Çfarë lloj force ka ndër mend Pali që Perëndia është në gjëndje të japë? Perëndia mund të japë çfarëdolloj force që dëshiron, “Me Perëndinë tim mund të kërcej mbi një mur” (Psalmi 18:29). Por këtu ai do të thotë të njëjtën lloj fuqie të cilës iu referua tek Romakëve 1:11-12, “Sepse unë dëshiroj fort t'ju shoh për t'ju komunikuar ndonjë dhunti frymërore, që të forcoheni (''stërikthënai'' e njëjta fjalë e përdorur tek 16:25). Dhe kjo është që unë të ngushëllohem bashkë me ju me anë të besimit që e kemi të përbashkët, tuajin dhe timin.” Thelbi i kësaj force është besimi në Jezu Krishtin.

==== Forcë për gratë në Ungjill ====

Kjo nuk është një forcë të cilën bota e njeh apo e jep. Gra, vajza adoleshente, çfarë ju vjen në mend kur mendoni për një grua të fortë? Ose ju vajzat e vogla, kur mendoni që një ditë do të rriteni dhe do bëheni gra të forta, çfarë ëndërroni? Është e rëndësishme që këtë ta kemi të qartë për shkak se Perëndia dëshiron që ju të jeni të forta, si Bibla ashtu edhe përjetimi ju tregojnë që në një farë kuptimi ju jeni ena më e dobët (1 Pjetri 3:7), 95 % e meshkujve të rritur në botë janë më të fortë se 95 % e femrave të rritura. Kur ëndërroni për të qenë një grua e fortë, për çfarë duhet të ëndërroni?

Bota do t'ju sugjerojë tri mënyra për të ndjekur forcën tuaj: Një është duke qënë tip seksi, duke u veshur në mënyrë seksi, duke vepruar seksi, për shkak se burrat janë kaq qullashë, në këtë mënyrë mund të keni pushtet mbi ta. Një tjetër është duke qenë e drejtpërdrejtë, e ashpër, agresive, me besim tek vetja. Dhe e treta, të jesh e zgjuar dhe të kalosh përmes gjithë kanaleve të ndikimit në pozita pushteti. Asnjëra prej këtyre nuk është forca për të cilën flet Pali kur thotë, “Dhe atij që mund t'ju forcojë juve...”

Pali ka ndërmend forcën e brendëshme që Pjetri e përmend për gratë tek 1 Pjetri 3:6 ku u thotë grave të jenë si Sara dhe gratë e shenjta të lashtësisë, “bija të saj ju jeni, në qoftë se bëni mirë dhe nuk trembeni nga ndonjë frikë.” Ajo lloj force për të cilën flet Fjalët e Urta 31:25, “Forca dhe nderi janë rrobat e saj dhe qesh për ditët që do të vijnë.”

Me fjalë të tjera, gra, vajza të reja ëndërroni të jeni aq të sigurta në Perëndinë, kush jeni në Perëndinë si bija të mbretit të universit, në atë që ai ka bërë dhe premton të bëjë dhe jetë për ju në Jezu Krishtin, që të mos keni frikë nga asnjë gjë përveç Perëndisë dhe të qeshni me kohët që do të vijnë, pavarësisht se çfarë mban e ardhmja. Ju premtoj që të qenurit seksi ka për të humbur, dhe burri që do të merrni në këtë mënyrë nuk është ai lloj burri që doni. Vendosmëria juaj ka për të larguar prej jush ata njerëz me të cilët dëshironi të jeni. Pozitat e pushtetit janë si bari, era i kalon sipër dhe nuk është më. Por foca që Perëndia jep përmes ungjillit qëndron përjetë, “ Dhe atij që mund t'ju forcojë juve sipas ungjillit tim... i qoftë lavdi në përjetësi.”

==== Forcë për burrat në Ungjill ====

Burra, djem, po juve? Çfarë ëndërroni kur dëshironi të bëheni të fortë? Që një ditë të mund të pozoni në reklama dhe të dukeni “çuditshmërisht të fortë?” Të jeni lojtari më i mirë në një sport të caktuar? Të jeni agjenti më i zgjuar i bursës duke ushtruar pushtetin e parasë? Të jeni i edukuar dhe të lexoni ''Atlantic Monthly'', të dëgjoni ''NPR'' dhe të bëni llafollogjira nëpër bisedat e koktejleve?

Jo. Vetëm një i marrë dëshiron pushtet që humbet. Vetëm një i marrë dëshiron pushtet që të lë në baltë atëherë kur ke nevojë më tepër për të. Do t'ju tregoj për atë lloj fuqie që Perëndia është në gjëndje t'ju japë përmes ungjillit. Është pushteti për ta udhëhequr gruan dhe familjen në kohë përkushtimi familjar, pushteti për të thënë një fjalë të thjeshtë të vërtete kur jeni të rrethuar prej kompleksitetesh elite laike jashtëzakonisht të edukuar, pushteti për të qëndruar në këmbë dhe të thoni jo ndaj një sjelljeje mëkatare kur të gjithë po të quajnë të dobët; fuqia për të vazhduar përpara kundër çdo pengese në një çështje drejtësie, mëshire dhe të vërtete kur ndjeni se nuk keni më motivim.

==== Forcë për të gjithë në Ungjill ====

Perëndia është në gjëndje t'ju forcojë ju – burra dhe gra – me një lloj force të brendëshme të shpirtit përmes besimit në Krishtin, që ju bën më të fortë juve në një karrocë me rrota se dhjetë mijë të tjerë që shkojnë mbi dy këmbë pas rrymës së kulturës moderne. Ajo që dëshirojmë është ajo lloj force që do të jetë këtu kur të jemi paralizuar dhe mund t'u përgjigjemi pyetjeve vetëm me qepalla. Ne e dimë prej nga vjen kjo fuqi, “ Dhe atij që mund t'ju forcojë juve sipas ungjillit tim... i qoftë lavdi në përjetësi.”

==== Nuk shpëtojmë kurrë prej nevojës tonë për Ungjillin ====

Ja dhe një vëzhgim kritik përfundimtar të cilin kemi qenë duke e shpalosur për shtatë vjet dhe do vazhdojmë ta bëjmë edhe për katër predikime të tjera nga letra e Romakëve, dhe lutem që ta bëjmë në çdo predikim derisa Jezusi të vijë – Perëndia na forcon përmes ungjillit, “ Dhe atij që mund t'ju forcojë juve sipas ungjillit tim.”

Thelbi i ungjillit është që Jezu Krishti, i drejti, vediq për mëkatet tona dhe u ringjall sërish, përjetësisht triumfues mbi gjithë armiqtë e tij, dhe tani nuk ka asnjë dënim, por gëzim të përjetshëm, për të gjithë ata që i besojnë atij. Ju nuk do t'i shpëtoni kurrë nevojës suaj për ungjillin. Nuk e nisni jetën e Krishterë me këtë dhe pastaj ta lini pas duke u forcuar me diçka tjetër. Perëndia na forcon përmes ungjillit deri në ditën që do të vdesim.

==== Fuqia e Ungjillit mbi Kancerin ====

Do t'ju jap një ilustrim të fundit nga jeta ime, dhe shumë prej jush kanë për të treguar histori më të mëdha se imja për shkak se forca juaj është sprovuar më thellë. Por do t'ju kujtoj çfarë bëri Perëndia për mua në Shkurt kur erdhi diagnoza e kancerit. Perëndia më forcoi përmes ungjillit. Mund t'ju kujtohen tamam vargjet që përdori. Për mua nuk kishte të tjerë më të rëndësishëm, 1 Thesalonikasve 5:9-10, “Sepse Perëndia nuk na ka caktuar për zemërim, por për të marrë shpëtimin me anë të Zotit tonë Jezu Krisht, i cili vdiq për ne kështu që, qofshim zgjuar qofshim fjetur, jetojmë bashkë me të.”

Prandaj, gjithçka në mua thotë, dhe shpreson të thotë kur të vijë diagnoza e fundit, “ Dhe atij që mund t'ju forcojë juve sipas ungjillit tim dhe predikimit të Jezu Krishtit... i qoftë lavdi në përjetësi me anë të Jezu Krishtit. Amen.”

Perëndia ynë ka punuar në histori për të mposhtur mëkatin, Satanin ferrin dhe vdekjen. Ai e bëri këtë përmes ungjillit të Jezu Krishtit. Përqafojeni këtë ungjill si thesarin më të madh të jetës tuaj. Perëndia do ta lartësojë lavdinë e tij duke ju bërë ju të fortë.

Pse dhe si e kremtojmë Darkën e Zotit

Pcain — Thu, 03 Aug 2017 19:47:58 GMT

Pcain: Mbrojti Pse dhe si e kremtojmë Darkën e Zotit ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Why and How We Celebrate the Lord's Supper}}

> 17 Por, duke porositur këtë, unë nuk ju lavdëroj, se ju mblidheni, jo për më të mirën, po për më të keqen. 18 Para së gjithash, sepse dëgjoj se kur bashkoheni në asamble ka midis jush përçarje, dhe pjesërisht e besoj. 19 Sepse duhet të ketë midis jush edhe grupime, që të njihen në mes tuaj ata që janë të sprovuar. 20 Kur mblidheni bashkë, pra, në një vend, kjo që bëni nuk është për të ngrënë darkën e Zotit, 21 sepse, në të ngrënët, gjithësecili merr darkën e vet më përpara; dhe njëri ka uri dhe tjetri është i dehur. 22 A nuk keni, pra, shtëpi për të ngrënë e për të pirë? Apo përbuzni kishën e Perëndisë dhe turpëroni ata që s'kanë asgjë? Çfarë t'ju them juve? T'ju lavdëroj? Për këtë nuk ju lëvdoj. 23 Sepse unë mora nga Zoti atë që ju transmetova edhe juve; se Zoti Jezus, në atë natë që po tradhtohej, mori bukën 24 dhe, si falënderoi, e theu dhe tha: "Merrni, hani; ky është trupi im që është thyer për ju; bëni këtë në përkujtimin tim". 25 Gjithashtu, pas darkës, mori edhe kupën, duke thënë: "Kjo kupë është besëlidhja e re në gjakun tim; bëni këtë sa herë që të pini, në përkujtimin tim". 26 Sepse sa herë të hani nga kjo bukë ose të pini nga kjo kupë, ju shpallni vdekjen e Zotit, derisa ai të vijë. 27 Prandaj ai që ha nga kjo bukë ose pi nga kjo kupë e Zotit padenjësisht, do të jetë fajtor i trupit dhe i gjakut të Zotit. 28 Por secili të shqyrtojë vetveten dhe kështu të hajë nga buka e të pijë nga kupa, 29 sepse ai që ha dhe pi padenjësisht, ha dhe pi një dënim për veten e tij, sepse nuk e dallon trupin e Zotit. 30 Për këtë arsye ka në mes jush shumë të dobët e të sëmurë, dhe shumë vdesin. 31 Sepse, po të shqyrtonim veten tonë, nuk do të gjykoheshim. 32 Por kur gjykohemi, ndreqemi nga Zoti, që të mos dënohemi bashkë me botën. 33 Prandaj, o vëllezërit e mi, kur mblidheni për të ngrënë, pritni njeri tjetrin. 34 Dhe në qoftë se dikush ka uri, le të hajë në shtëpi, që të mos mblidheni për dënim. Dhe gjërat e tjera, kur të vij, do t'i rregulloj.

Para se të kthehemi tek letra e Romakëve javën që vjen (dashtë Zoti), mendova që do ishte mire për ne që ta vendosim Darkën e Zotit në kontekstin e vet biblik dhe ta fokusojmë vëmendjen tonë tek pyetjet pse dhe si e zbatojmë këtë sakrament. Prandaj sot, do vendosim mesazhin të parin dhe pastaj nga predikimi do shkojmë tek Darka e Zotit.

Pas Biblës, e cila është themeli i pagabueshëm i jetës dhe kishës tonë, një prej dokumentave më të rëndësishëm në jetën e kishës tonë është Afirimi i Besimit nga Pleqtë e Kishës. Ju inkurajoj që të gjithve ta lexoni. Këtë mund ta gjeni në faqen e kishës në internet ose në faqen e Disiring God. Paragrafi 12:4 jep përmbledhjen doktrinore për atë që besojmë dhe mësojmë rreth Darkës së Zotit:

> Ne besojmë se Darka e Zotit është një porosi e Zotit në të cilën besimtarët e mbledhur hanë bukë, që simbolizon trupin e Krishtit të dhënë për popullin e Tij, dhe pijnë kupën e Zotit, që simbolizon Beslidhjen e Re në gjakun e Krishtit. Këtë e bëjmë në kujtim të Zotit, dhe kështu shpallim vdekjen e tij derisa Ai të vijë. Ata që hanë dhe pijnë në një mënyrë të denjë marrin pjesë nga trupi dhe gjaku i Krishtit, jo fizikisht, por nga ana frymërore, dhe kështu, me anë të besimit, ata ushqehen prej të mirave që Ai siguroi përmes vdekjes së Tij, dhe kështu rritemi në hir.

Do të përpiqem të jap një themel biblik për këtë kuptim të Darkës së Zotit me gjashtë pika: 1) origjina historike, 2) pjestarët besimtarë, 3) veprimi fizik, 4) veprimi mendor, 5) veprimi frymëror, dhe 6) serioziteti i shenjtë.

'''1. Origjina historike e Darkës së Zotit'''

Ungjilli sipas Mateut (26:26 vazhdim), Marku (14:22 vazhdim) dhe Luka (22:14 vazhdim) që të tre raportojnë Darkën e Zotit që Jezusi kishte me dishepujt e tij natën para se të vdiste. Secili përshkruan Jezusin që falenderon apo bekon bukën dhe kupën, pastaj ua jep ato dishepujve të tij duke thënë se buka është trupi i tij dhe kupa është gjaku i beslidhjes, apo besëlidhja e re në gjakun e tij. Tek Luka 22:19, Jezusi thotë, “Bëjeni këtë në përkujtimin tim.” Ungjilli sipas Gjonit nuk raporton ngrënien dhe pirjen por përkundrazi mësimet dhe veprimet që mbushën atë mbrëmje.

Me aq sa mund të themi ne nga regjistrimet më të hershme, kisha bëri atë që Jezusi tha, Ata riluajtën atë darkë në kujtim të Jezusit dhe vdekjes së tij. Letrat e Palit janë dëshmitë më të hershme që kemi, dhe tek 1 Korintasve 11:20, ai i referohet një ngjarjeje në jetën e kishës e cila quhej “Darka e Zotit”. U quajt “Darka e Zotit” ndoshta për shkak se u themelua apo u caktua nga Zoti Jezus, dhe për shkak se vetë kuptimi i saj kremton kujtimin e vdekjes së Zotit. Pali thotë tek 1 Korintasve 11:23-24, “Sepse unë mora nga Zoti atë që ju transmetova edhe juve; se Zoti Jezus, në atë natë që po tradhtohej, mori bukën dhe, si falënderoi, e theu dhe tha: "Merrni, hani; ky është trupi im që është thyer për ju; bëni këtë në përkujtimin tim"”. “Unë mora nga Zoti...” ndoshta do të thotë se vetë Zoti i konfirmoi Palit (i cili nuk ishte i pranishëm në darkën e fundit ashtu si apostujt e tjerë) se ajo që të tjerët raportuan rreth Darkës së Zotit ndodhi në të vërtetë.

Prandaj origjina historike e Darkës së Zotit është ajo darkë e fundit që Jezusi hëngri me dishepujt e tij para se të kryqëzohej. Veprimet dhe kuptimi i saj janë të rrënjosura në atë që Jezusi tha dhe bëri atë natë të fundit. Vetë Jezusi është origjina e Darkës së Zotit. Ai urdhëroi që kjo të vazhdojë. Ai është fokusi dhe përmbajtja e saj.

'''2. Pjesmarrësit besimtarë të Darkës së Zotit'''

Darka e Zotit është një veprim i familjes së mbledhur të atyre që besojnë në Jezusin, dhe kjo është kisha. Nuk është veprim i jobesimtarëve. Vërtet, jobesimtarët mund të jenë të pranishëm, i mirëpresim të jenë të pranishëm, pasi nuk ka asgjë sekrete rreth darkës së Zotit. Ajo bëhet në publik. Ka një kuptim publik. Nuk është një ritual sekret kulti me fuqi magjike. Ajo është një veprim publik adhurimi nga kisha e mbledhur. Në fakt tek 1 Korintasve 11:26 Pali thotë, “Sepse sa herë të hani nga kjo bukë ose të pini nga kjo kupë, ju shpallni vdekjen e Zotit, derisa ai të vijë.” Prandaj ka një aspekt shpalljeje tek kjo darkë. Shpallja dhe jo privacia është ajo që duhet theksuar.

Ne nuk e ndalojmë dikë që është në azil apo spital që të marrë Darkën e Zotit por ky lloj kremtimi individual është përjashtim dhe jo norma Biblike. Pesë herë tek 1 Korintasve 11, Pali flet për kishën që “mblidhet së bashku” kur haet Darka e Zotit. Vargu 17b, “ ju mblidheni, jo për më të mirën, po për më të keqen.” Vargu 18, “Para së gjithash, sepse dëgjoj se kur bashkoheni në asamble ka midis jush përçarje.” Vargu 20, “Kur mblidheni bashkë, pra, në një vend, kjo që bëni nuk është për të ngrënë darkën e Zotit.” Vargu 33, “Prandaj, o vëllezërit e mi, kur mblidheni për të ngrënë, pritni njeri tjetrin.” Vargu 34, “Dhe në qoftë se dikush ka uri, le të hajë në shtëpi, që të mos mblidheni për dënim.”

Me fjalë të tjera, ata po e përçmonin Darkën e Zotit duke e lidhur atë shumë afër me darkën e tyre të zakonshme, dhe disa kishin shumë për të ngrënë dhe të tjerët nuk kishin asgjë. Prandaj ai u tha, hani darkë në shtëpi dhe ejani së bashku për të ngrënë Darkën e Zotit.

Vini re fjalën “asamble” në vargun 18, “kur bashkoheni në asamble.” Kjo është trupi i Krishtit, asambleja e ndjekësve të Jezusit. Ata që janë larguar nga idhujt dhe kanë besuar vetëm në Jezusin për faljen e mëkateve të tyre, për shpresën e jetës së përjetëshme dhe për kënaqësinë e shpirtit të tyre. Këta janë të Krishterë. Prandaj pjesëmarrësit në Darkën e Zotit janë besimtarët në Jezusin të mbledhur së bashku.

'''3. Veprimi fizik i darkës së Zotit'''

Veprimi fizik i Darkës së Zotit nuk është konsumimi i një vakti me shtatë pjata. Është shumë i thjeshtë. Është ngrënia e bukës dhe pirja e kupës. Vargjet 23b-25, “mori bukën 24dhe, si falënderoi, e theu dhe tha: "Merrni, hani; ky është trupi im që është thyer për ju; bëni këtë në përkujtimin tim". 25Gjithashtu, pas darkës, mori edhe kupën, duke thënë: "Kjo kupë është besëlidhja e re në gjakun tim; bëni këtë sa herë që të pini, në përkujtimin tim".

Nuk jepet asnjë cilësim për llojin e bukës apo për mënyrën si u thye. E vetmja deklaratë për atë që gjendej në kupë jepet në një varg tek Mateu, Marku dhe Luka, “Dhe unë po ju them, se që tani e tutje unë nuk do të pi më nga ky fryt i hardhisë, deri në atë ditë kur, bashkë me ju, do ta pi të re në mbretërinë e Atit tim.” (Mateu 26:29, Marku 14:25, Luka 22:18). Ajo pra quhet “fryt i hardhisë”. Nuk mendoj se duhet të bëjmë një diskutim të madh nëse ishte lëng rrushi apo verë. Në tekst nuk ka asnjë gjë që urdhëron apo ndalon njërën apo tjetrën.

Ajo me të cilën duhet të jemi të shqetësuar janë zëvendësueset rastësore, si petulla dhe koka kola përreth zjarrit të kampit. Darka e Zoti nuk është lojë. Ne duhet ta kremtojmë atë me një ndjesi rëndësie për të cilën do të flasim pas pak.

Kalimthi mund të përmend gjithashtu që në Dhjatën e Re nuk ka asgjë rreth shpeshtësisë së Darkës së Zotit. Disa besojnë që është mirë ta bëjnë çdo javë, të tjerë një herë në tre javë. Ne gjendemi në mes dhe zakonisht e kremtojmë të dielën e parë të çdo muaji. Mendoj që në këtë punë jemi të lirë dhe pyetja bëhet, 1) Çfarë lloj shpeshtësie apo joshpeshtësie korrespondon me rëndësinë e saj të duhur në lidhje me shërbesën e Fjalës së Perëndisë? Dhe 2) Çfarë lloj shpeshtësie apo joshpeshtësie na ndihmon të ndiejmë vlerën e saj në vend që të bëhemi të ngurtë ndaj saj? Këto nuk janë gjykime të lehta për t'u bërë dhe kisha të ndryshme i bëjnë në mënyra të ndryshme.

'''4. Veprimi mendor i Darkës së Zotit'''

Veprimi mendor i pjesmarrësve në Darkën e Zotit është të fokusojnë mendjen tek Jezusi dhe në mënyrë të veçantë tek vepra e tij historike e vdekjes për mëkatet tona. Vargjet 24-25, “bëni këtë në përkujtimin tim”. Ndërsa bëjmë aktin fizik të ngrënies dhe pirjes duhet të bëjmë aktin mendor të përkujtimit. Kjo do të thotë që, në mënyrë të ndërgjegjshme duhet të sjellim ndërmend personin e Jezusit ashtu si jetoi dikur, veprën e Jezusit ashtu si një herë vdiq dhe u ringjall dhe çfarë do të thotë vepra e tij për faljen e mëkateve tona.

Darka e Zotit është një kujtim i fortë, herë pas here, që Krishtërimi nuk është përshpirtshmëri e epokës së re. Nuk ka të bëjë me hyrjen në kontakt me qënien tuaj të brendëshme. Nuk është misticizëm. Ai është i rrënjosur në fakte historike. Jezusi jetoi. Ai kishte një trup, një zemër që pomponte gjak dhe lëkurë që lëshoi gjak. Ai vdiq publikisht në një kryq Romak në vend të mëkatarëve në mënyrë që kushdo që beson në të të mund të shpëtohet prej zemërimit të Perëndisë. Kjo ndodhi një herë e përgjithmonë në histori.

Prandaj, veprimi mendor i Darkës së Zotit në thelb është përkujtimi. Jo imagjinimi. Jo ëndërrimi. Jo kanalizimi. Jo dëgjimi. Jo qëndrimi neutral. Është një drejtim i ndërgjegjshëm i mendjes pas në histori tek Jezusi dhe tek ajo që dimë për të nga Bibla. Darka e Zotit na themelon herë pas here në hollësitë e historisë. Buka dhe kupa. Trupi dhe gjaku. Ekzekutimi dhe vdekja.

'''5. Veprimi frymëror i Darkës së Zotit'''

Kjo është e gjithë rëndësishme. Arsyeja është se jobesimtarët mund të bëjnë gjithë sa kam përshkruar deri tani. Në të vërtetë, nëse djalli mund të kishte një trup edhe ai mund ta bënte. Të hante, të pinte, të kujtonte. Nuk ka asgjë qenësisht frymërore rreth kësaj. Prandaj, në mënyrë që Darka e Zotit të jetë ashtu si Jezusi kishte për qëllim të ishte për ne, duhet të ndodhë diçka më tepër se thjesht të ngrënët, të pirët dhe përkujtimi. Diçka të cilën jobesimtarët dhe djalli nuk mund ta bëjnë.

Më lejoni të lexoj fjalinë kyçe nga Afirmimi i Besimit nga Pleqtë edhe një herë dhe pastaj t'ju tregoj se ku gjendet kjo në Bibël, “Ata që hanë dhe pinë në një mënyrë të denjë marrin pjesë nga trupi dhe gjaku i Krishtit, jo fizikisht, por nga ana frymërore, dhe kështu, me anë të besimit, ata ushqehen prej të mirave që Ai siguroi përmes vdekjes së Tij, dhe kështu rritemi në hir.”

Nga vjen kjo ide e “pjesëmarrjes në trupin dhe gjakun e Krishtit, nga ana frymërore, me anë të besimit”? Teksti më i afërt për të mbështetur këtë ide është kapitulli pararendës, 1 Korintasve 10:16-18. Ndërsa e lexojmë pyesni, “Çfarë do të thotë 'pjesëmarrje'”?

> Kupa e bekimit, që ne bekojmë, a nuk është vallë pjesëmarrje në gjakun e Krishtit (''koinōnia estin tou haimatos tou Christou'')? Buka që ne thyejmë, a nuk është vallë pjesëmarrje në trupin e Krishtit (''ouchi koinōnia tou sōmatos tou Christou estin'')? Sepse ne të shumtit, jemi një bukë, një trup, sepse të gjithë marrim pjesë në të vetmen bukë. Shikoni Izraelin sipas mishit: ata që hanë flijimet a nuk janë pjesëmarrës të altarit (''koinōnia tou thusiastēriou'')?

Këtu kemi diçka shumë më të thellë se përkujtimi. Këtu kemi besimtarë, ata që besojnë në Jezu Krishtin, dhe Pali thotë se ata po marrin pjesë në trupin dhe gjakun e Krishtit. Fjalë për fjalë, ata po përjetojnë një pjesëmarrje (''koinōnia'') në trupin dhe gjakun e tij. Ata po përjetojnë një partneritet në vdekjen e tij.

==== Pjesëmarrje në trupin dhe gjakun e Krishtit nga ana frymërore me anë të besimit ====

Çfarë do të thotë kjo pjesëmarrje/ndarje/partneritet? Mendoj se vargu 18 na jep treguesin për shkak se përdor një fjalë të ngjashme, por e krahason me atë që ndodh në sakrificat e Judenjve: “ Shikoni Izraelin sipas mishit: ata që hanë flijimet a nuk janë pjesëmarrës të altarit?” Çfarë do të thotë pjesëmarrës/partner në altar? Do të thotë që ata po marrin pjesë apo përfitojnë prej asaj që ndodh në altar. Ata po shijojnë, për shembull, faljen dhe bashkësinë e ripërtërirë me Perëndinë.

Prandaj unë i marr vargjet 16 dhe 17 me kuptimin që kur besimtarët hanë bukën dhe pinë kupën në mënyrë fizike, nga ana frymërore po përjetojmë një lloj tjetër të ngrëni dhe të piri. Ne hamë dhe pimë, do të thotë që marrim në jetën tonë atë që ndodhi në kryq. Me anë të besimit, duke besuar në gjithë sa Perëndia është për ne në Jezusin, ne ushqejmë veten me përfitimet që Jezusi siguroi për ne kur u përgjak dhe vdiq në kryq.

Kjo është arsyeja pse ju udhëheqim me fokuse të ndryshme në tryezën e Zotit nga një muaj në tjetrin (paqe me Perëndinë, gëzim në Krishtin, shpresë për të ardhmen, liri prej frikës, siguri në kundërshtime, udhëzim në konfuzion, shërim nga sëmundjet, fitore në tundim, etj.) Kjo për shkak se kur Jezusi vdiq, gjaku i derdhur dhe trupi i thyer që u ofruan në vdekjen e tij në vendin tonë blenë të gjitha premtimet e Perëndisë. Pali thotë, “Sepse të gjitha premtimet e Perëndisë janë në atë "po" dhe në atë "amen", për lavdi të Perëndisë nëpërmjet nesh.” (2 Korintasve 1:20). Çdo dhuratë e Perëndisë dhe gjithë bashkësia jonë e gëzueshme me Perëndinë, u blenë prej gjakut të Jezusit. Kur Pali thotë, “Kupa e bekimit, që ne bekojmë, a nuk është vallë pjesëmarrje në gjakun e Krishtit? Buka që ne thyejmë, a nuk është vallë pjesëmarrje në trupin e Krishtit?, ai do të thotë, A nuk shijojmë nga ana frymërore në tryezën e Zotit me anë të besimit çdo bekim frymëror që është blerë prej gjakut të Krishtit? Asnjë jobesimtar nuk mund ta bëjë këtë. Djalli nuk mund ta bëjë. Kjo është një dhuratë për familjen. Kur kremtojmë darkën e Zotit ne ushqehemi nga ana frymërore me anë të besimit në gjithë premtimet e Perëndisë që u blenë prej gjakut të Jezusit.

'''6. Serioziteti i shenjtë i Darkës së Zotit'''

Po e mbyll ashtu si bën Pali tek 1 Korintasve 11. Ai paralajmëron se nëse vjen në Darkën e Zotit në një mënyrë të pakujdesshme, të ngurtë apo kavaliere që nuk e dallon seriozitetin e asaj që ndodhi në kryq, është e mundur që nëse jeni besimtar të humbisni jetën, jo për shkak të zemërimit, por si një veprim i disiplinës atërore të Perëndisë. Thjesh më lejoni të lexoj ngadalë 1 Korintasve 11:27-32 ndërsa kalojmë me gëzim dhe seriozitet tek tryeza e Zotit.

> 17 Por, duke porositur këtë, unë nuk ju lavdëroj, se ju mblidheni, jo për më të mirën, po për më të keqen. 18 Para së gjithash, sepse dëgjoj se kur bashkoheni në asamble ka midis jush përçarje, dhe pjesërisht e besoj. 19 Sepse duhet të ketë midis jush edhe grupime, që të njihen në mes tuaj ata që janë të sprovuar. 20 Kur mblidheni bashkë, pra, në një vend, kjo që bëni nuk është për të ngrënë darkën e Zotit, 21 sepse, në të ngrënët, gjithësecili merr darkën e vet më përpara; dhe njëri ka uri dhe tjetri është i dehur. 22 A nuk keni, pra, shtëpi për të ngrënë e për të pirë? Apo përbuzni kishën e Perëndisë dhe turpëroni ata që s'kanë asgjë? Çfarë t'ju them juve? T'ju lavdëroj? Për këtë nuk ju lëvdoj. 23 Sepse unë mora nga Zoti atë që ju transmetova edhe juve; se Zoti Jezus, në atë natë që po tradhtohej, mori bukën 24 dhe, si falënderoi, e theu dhe tha: "Merrni, hani; ky është trupi im që është thyer për ju; bëni këtë në përkujtimin tim". 25 Gjithashtu, pas darkës, mori edhe kupën, duke thënë: "Kjo kupë është besëlidhja e re në gjakun tim; bëni këtë sa herë që të pini, në përkujtimin tim". 26 Sepse sa herë të hani nga kjo bukë ose të pini nga kjo kupë, ju shpallni vdekjen e Zotit, derisa ai të vijë. 27 Prandaj ai që ha nga kjo bukë ose pi nga kjo kupë e Zotit padenjësisht, do të jetë fajtor i trupit dhe i gjakut të Zotit. 28 Por secili të shqyrtojë vetveten dhe kështu të hajë nga buka e të pijë nga kupa, 29 sepse ai që ha dhe pi padenjësisht, ha dhe pi një dënim për veten e tij, sepse nuk e dallon trupin e Zotit. 30 Për këtë arsye ka në mes jush shumë të dobët e të sëmurë, dhe shumë vdesin. 31 Sepse, po të shqyrtonim veten tonë, nuk do të gjykoheshim. 32 Por kur gjykohemi, ndreqemi nga Zoti, që të mos dënohemi bashkë me botën.

Mos e merrni lehtë Darkën e Zotit. Ajo është një prej dhuratave më të çmuara që Krishti i ka dhënë kishës së tij. Le ta marrim së bashku.

Mendime pastorale rreth doktrinës së zgjedhjes

Pcain — Thu, 13 Jul 2017 18:23:40 GMT

Pcain: Mbrojti Mendime pastorale rreth doktrinës së zgjedhjes ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Pastoral Thoughts on the Doctrine of Election}}

> Kështu, pra, edhe në kohën e tanishme ka mbetur një mbetje pas zgjedhjes së hirit. Dhe, po të jetë prej hirit, nuk është më prej veprash, përndryshe hiri nuk do të ishte më hir, përndryshe vepra nuk do të ishte më vepër. E çfarë, atëherë? Izraeli nuk e mori atë që kërkonte, kurse të zgjedhurit e morën, dhe të tjerët u verbuan.

Ndërsa po mendoja për rrjedhojat pastorale të predikimit përgjatë një pjese kaq doktrinore si Romakëve 11, m'u duk e mirë që ndoshta një herë në dy tre javë të ndalojmë me rrjedhën e shtjellimit, të hedhim një hap pas dhe të flasim për disa prej rrjedhojave praktike të gjërave që kemi parë. Ajo që kemi qenë duke parë këto javët e fundit nga Romakëve 11:1-10 (si kemi bërë edhe me Romakëve 8:29-33 dhe 9:10-24) është doktrina biblike e zgjedhjes së pakushtëzuar.

Ky është mësimi që Perëndia zgjodhi, para themelimit të botës (Efesianëve 1:4), kush do të besonte dhe kështu do të shpëtohej në mënyrë të pamerituar pavarësisht mëkatit të tyre, dhe kush do këmbëngulte në rebelim dhe në mënyrë të merituar do të humbasë për shkak të mëkatit të tyre. Me fjalë të tjera, urtësia, drejtësia dhe hiri i vullnetit të Perëndisë është gjithmonë shpjegimi përfundimtar për atë që ndodh në botë – për gjithçka që ndodh në botë. Njerëzit nuk janë Perëndi. Ne nuk mund të shkaktojmë diçka nga hiçi. Ne, udhëheqësit e Kishës Betlehem, mbahemi fort pas paradoksit biblik (jo kontraditë) që, nga njëra anë, Perëndia është sovran dhe nga ana tjetër ne të gjithë jemi përgjegjës dhe fajtorë për mëkatin tonë dhe meritojmë zemërim. Nëse Perëndia na zgjodhi që të besonim dhe të shpëtohemi nga kjo gjëndje fajtore, kjo nuk i detyrohet asgjëje në ne. Këtë kemi parë tek Romakëve 8 dhe 9, dhe tani sërish tek 11:1-10. Kjo është ajo që dua të them me zgjedhje të pakushtëzuar.

Prandaj sot do të flasim për disa mendime pastorale rreth kësaj doktrine të zgjedhjes.

==== 1. Jo të gjitha gjërat janë mirë që t'i dimë, prandaj Perëndia nuk na i ka zbuluar, ka disa gjëra që janë mirë t'i dimë edhe kur nuk mund t'i shpjegojmë plotësisht. ====

Këtë gjë e bazoj pjesërisht tek Ligji i Përtërirë 29:29 ku Moisiu thotë, “Gjërat e fshehta i përkasin Zotit, Perëndisë tonë, por gjërat e shfaqura janë për ne dhe për bijtë tanë për gjithnjë, me qëllim që të zbatojmë në praktikë tërë fjalët e këtij ligji”. Ka gjëra të cilat Perëndia nuk ka për qëllim që t'i dimë. Nuk do të ishin mirë për ne. Për shembull tek Veprat 1:7, Jezusi thotë, “Nuk ju takon juve të dini kohët dhe momentet e përshtatshme, që ka përcaktuar Ati me autoritetin e vet”. Nëse dimë shumë rreth të ardhmes nuk është gjë e mirë për ne. Në fakt, ne pothuaj nuk dimë asgjë për atë që do të ndodhë nesër. Jakobi 4:4 thotë, “ndërsa nuk dini për të nesërmen.” Një shembull tjetër do të ishte Psalmi 131 ku Davidi thotë, “O Zot, zemra ime nuk është mendjemadhe dhe sytë e mi nuk janë krenarë, dhe unë nuk merrem me gjëra tepër të mëdha dhe tepër të larta për mua”. Ka disa gjëra që janë përtej kuptimit tonë.

Ka gjëra të tjera të cilat i dimë për shkak se Perëndia na i ka zbuluar, por edhe ato i njohim pjesërisht. Ato janë mirë që t'i dimë. Por duhet të jemi të kënaqur të dimë vetëm pjesërisht, ashtu si Pali thotë tëk 1 Korintasve 13:12, “Tani në fakt, ne shohim si në pasqyrë, në mënyrë të errët, por atëherë do të shohim faqe për faqe; tashti njoh pjesërisht, kurse atëherë do të njoh thellë ashtu sikurse njihem.” Kjo është në mënyrë të veçantë e vërtetë për doktrinën e zgjedhjes. Ne kemi prirjen të bëjmë më tepër pyetje nga sa Perëndia zgjedh të na përgjigjet. Ka një rrezik të madh që pyetjet tona të kalojnë në akuzime.

Një prej rrjedhojave të kësaj pike është që nuk do ta dimë kurrë si një doktrinë e caktuar në Bibël është mirë për ne. Ne Amerikanët jemi veçanërisht pragmatikë dhe kërkues. Nëse nuk e shohim menjëherë vlerën e një doktrine, priremi ta injorojmë. Jemi si fëmijë pa mend kur e bëjmë këtë. Çdo prind e di që fëmijët duhet të detyrohen të mësojnë gjëra edhe pa e ditur sesi një ditë do të jenë të dobishme. Për shembull, ne u mësojmë hollësitë e sjelljes në tryezë kur janë të vegjël në mënyrë që më vonë të jenë në gjëndje të trajtojnë çdo situatë shoqërore me hijeshi.

Ata nuk e kanë idenë pse po u thoni ta mbajnë lugën në një mënyrë të caktuar dhe të mos i vendosin bërrylat mbi tavolinë. Ata duhet ta pranojnë fjalën tuaj, që dielli qëndron në vend, toka është rruzull, zarzavatet të bëjnë të shëndetshëm dhe ajo qesja e vogël me helm minjsh të vret. Nëse fëmijët duhet t'i dinë këto gjëra para se të dinë pse apo si, imagjinoni distancën mes nesh dhe Perëndisë dhe sa shumë mund të na duhet të dimë pa e ditur sesi na ndihmon.

Efektet e asaj që dimë në jetën tonë janë gjithmonë më tepër se dimë apo mund të shpjegojmë. Nganjëherë, thjesht duhet ta mësojmë diçka sepse Perëndia thotë se është e vërtetë. Pastaj më vonë mund të shohim si kjo njohuri na mbrojti, na forcoi, na përuli, na pastroi, na udhëzoi, apo na aftësoi të shohim gjërat e tjera si të vërteta. Gjithçka arrin tek besimi. A besojmë se Perëndia na ka zbuluar atë që është e mirë ta dimë?

Me doktrinën e zgjedhjes nuk i dimë të gjitha mënyrat si ajo është e mirë për ne, por dimë disa prej tyre. Gjë e cila na çon tek një mendim i dytë pastoral rreth efektit të njohjes së doktrinës së zgjedhjes.

==== 2. Doktrina e zgjedhjes ka një prirje të fortë ta bëjë kishën rigoroze rreth së vërtetës dhe Shkrimit dhe kështu ta ruajë që të mos rrëshqasë në indiferencë doktrinore dhe të konformohet me kulturën. ====

Doktrina e zgjdhjes priret t'i japë qëndrueshmëri dhe karakter mendjeve të dobëta. Ajo priret të prodhojë të krishterë që mendojnë dhe që nuk rrëmbehen prej ideve që kanë njeriun në qendër dhe që janë në modë. Ajo ka një fuqi të mahnitshme ruajtëse që funksionon për t'i ruajtur doktrinat e tjera që të mos hollohen dhe humbasin. Në përgjithësi, priret të na ngulisë në mendje një botëkuptim që ka Perëndinë në qendër dhe është ndërtuar prej së vërtetës vërtet objektive. Ja ku kemi një shembull përse kjo ka rëndësi. Në numrin më të fundit të revistës Krishtërimi Sot Çak Kolson diskuton “postmodernizmin” - “filozofinë që pretendon se nuk ka të vërtetë supreme.” Ai jep katër apo pesë shenja nga kultura për faktin që postmodernizmi po e humbet forcën e vet dhe shpejt mund të kalojë. Por dëgjoni thirrjen që ai u bën kishave.

> Nuk mund të mendoj për një kohë më kritike për pastorët, studiuesit dhe besimtarët e thjeshtë që të themelohen në një botëkuptim biblik dhe ta mbrojnë atë qartë për ata që kanë uri për të vërtetën.

> Por a jemi ne të përgatitur për një sfidë të tillë? Xhorxh Barna kohët e fundit mbaroi një tur nëpër kishat e Ameriksë dhe u kthye me një raport tronditës që shumica e udhëheqësve laikë dhe të kishës – 90% sipas një vëzhgimi – nuk kanë një botëkuptim. Si do të luftojmë me filozofitë konkuruese nëse nuk jemi të rrënjosur në sistemin tonë të së vërtetës?

> Në mënyrë ironike ashtu si duket që ka shenja inkurajuese në kulturë, ka gjithashtu shenja që kisha po i hollon gjërat, duke kaluar nga një mesazh i drejtuar Botës tek një mesazh i dhënë pas imazhit dhe emocionit (vini re sa shumë radiostacione të krishtera kanë kaluar kohët e fundit nga emisionet dhe predikimet tek vetëm muzikë).

> Do të ishte ironi supreme dhe një tragjedi e tmerrshme nëse ne do të rrëshqisnim në postmodernizëm tamam në atë moment kur kultura ta ketë zbuluar se është një qorsokak. ("The Postmodern Crackup," in Christianity Today , Dhjetor 2003, Vol. 47, No. 12, p. 72).

Doktrina e zgjedhjes ka një efket të mahnitshëm për t'i zgjuar njerëzit që po shkojnë tatëpjetë lumit të supozimeve të trashëguara pa asnjë përfshirje të mendjes. Papritur ata mbërthehen prej fokusit qëndror radikal të Biblës në Perëndinë dhe nga fokusi i frikshëm i zemrave të tyre tek njeriu. Ata nisin një kërkim për të ndërtuar një mënyrë të menduari Biblik rreth Perëndisë dhe botës në mënyrë që të mund të mënjanojnë tragjedinë për të cilën Kolsoni na paralajmëron: domethënë, që bota më në fund zbulon se e vërteta është vërtet e rëndësishme dhe në po atë moment kisha ka vendosur në emër të përshtatshmërisë kulturore që doktrina nuk ka rëndësi. Doktrina e zgjedhjes është e mirë për ne dhe për nipërit tanë në mënyra të cilat as mund t'i imagjinojmë.

==== 3. Një mendim i tretë pastoral rreth doktrinës së zgjedhjes është që kjo është një prej mënyrave më të mira për të provuar nëse kemi shkëmbyer rolet me Perëndinë. ====

Ky është një problem i vazhdueshëm, por në mënyrë të veçantë në botën moderne që hamendëson autonominë njerëzore, vë në dyshim çdo autoritet dhe e vendos veten në pozitën e gjykatësit për të caktuar madje nëse Perëndia ekziston.

Pali e trajtoi këtë çështje me më tepër forcë tek Romakëve 9:6-23. Ndërsa e bëri këtë, ai dëgjoi kundërshtimet e lashta dhe ato moderne, “Pse vazhdon të ankohet? Kush mund, në fakt, t'i rezistojë vullnetit të tij?". Po kush je ti, o njeri, që i kundërpërgjigjesh Perëndisë? A mund t'i thotë ena mjeshtrit: "Përse më bërë kështu?” (Romakëve 9:19-20). Me fjalë të tjera, nuk ju shkon juve që të shkëmbeni rolet me Perëndinë. Ai është poçari. Ka pak doktrina që e provojnë kaq qartë nëse ne gjykojmë Perëndinë apo ai na gjykon ne.

Kur libri i Jobit mbaron, kur të gjitha mbrojtjet e Jobit janë shterur dhe të gjitha këshillat ngatërruese të Elifazit, Bildadit dhe Zofarit kanë shkuar tej, përmbledhja e gjithçkaje është kjo, “Atëherë Jobi iu përgjigj Zotit dhe tha: "E pranoj që mund të bësh gjithçka, dhe që asnjë nga planet e tua nuk mund të pengohet... Prandaj thashë gjëra që nuk i kuptoja, gjëra shumë të larta për mua që nuk i njihja.” Perëndia iu përgjigj, “Dëgjomë, pra, dhe unë do të flas; unë do të të bëj pyetje dhe ti do të më përgjigjesh.” Me fjalë të tjera, Job zir vendin që të takon dhe më dëgjo. Mëso prej meje, mos më mëso mua. Më beso, mos më akuzo. Ndaj së cilës Jobi më në fund thotë, “Veshi im kishte dëgjuar të flitej për ty por tani syri im të sheh. Prandaj ndjej neveri ndaj vetes dhe pendohem mbi pluhurin dhe hirin". (Jobi 42:1-6). Doktrina e zgjedhjes na vë në provë si pak doktrina të tjera për të parë nëse gjendemi në këpucët e Jobit që akuzon, apo të Jobit të thyer dhe të penduar që beson.

Për një peshk është e vështirë të dijë se është i lagur. Për peshkun gjithçka është e lagur. Peshku madje nuk mendon për këtë gjë. Prandaj është e vështirë për një njeri modern, që jeton në këto dy shekujt e fundit, të dijë se është arrogant karshi Perëndisë. Arroganca karshi Perëndisë është gjithçka ekziston në botën moderne. Është oqeani në të cilin notojmë, ajëri që thithim. Kjo është e thurur në thelb të mendjes tonë. Ne madje as që e dimë që është aty. Nuk mund ta shohim, për shkak se përmes saj shohim për të parë diçka tjetër.

Ja sesi e thotë K. S. Ljuis:

> Njeriu i lashtë ju afrua Perëndisë... ashtu si i akuzuari i afrohet gjykatësit të tij. Për njeriun modern rolet janë shkëmbyer. Ai është gjykatësi: Perëndia është në gardhore. Ai është gjykatës goxha dashamirës: nëse Perëndia do të ketë një mbrojtje të arsyeshme për faktin që është perëndia që lejon luftërat, varfërinë dhe sëmundjet, ai është gati ta dëgjojë. Gjyqi mund të përfundojë madje me shfajësimin e Perëndisë. Por gjëja e rëndësishme është që njeriu është Gjykatësi dhe Perëndia i Akuzuari. ("God in the Dock," in Lesley Walmsley, ed., C.S. Lewis: Essay Collection and Other Short Pieces [London: HarperCollins Publishers, 2000], p. 36)

Ky është kuptimi i asaj se çfarë do të thotë të jesh modern, ndjenja e paperceptueshme – supozimi të cilin as që e dimë se e kemi – që për ne është e përshtatshme ta dyshojmë dhe madje gjykojmë Perëndinë. Doktrina e zgjedhjes është një test shumë efektiv për faktin nëse po çliroheni prej oqeanit të qenësishëm të arrogancës në botën moderne, apo jeni ende të zhytur gjer në palcë. Për ne është mirë që të provohemi në pikën kritike të sovranitetit të Perëndisë, në mënyrë që të mund të themi bashkë me Jobin, “Veshi im kishte dëgjuar të flitej për ty por tani syri im të sheh. Prandaj ndjej neveri ndaj vetes dhe pendohem mbi pluhurin dhe hirin". (Jobi 42:1-6).

==== 4. Mendimi i katërt pastoral rreth doktrinës së zgjedhjes është ky: Përqafimi i përulur – jo diskutimi, as madje besimi intelektual, por përqafimi i përulur – i së vërtetës së çmuar të zgjedhjes dhe hirit sovran, prodhon shërbesa dhe misione radikale, të dashura dhe që ndërmarrin rreziqe. ====

Një shembull (në fakt mund të ketë shumë më tepër se Uilliam Keri dhe Adoniram Xhadsën, David Livinstone, Xhon Paton, Xhorxh Myller, Çarls Spërxhën, Xhonatan Eduards e kështu me rradhë). Kristin Karlson ka qenë në Zambia për të punuar për pothuaj një vit me fëmijët e rrugës me organizatën Action International (Përpiquni t'i njihni; drejtorin e kësaj organizate Dag Nikols mund ta kisha rradhitur përkrah atyre të Krishterëve radikalë që shkuan në Ruanda duke qenë të sëmurë me kancer për shkak se ai e përqafoi me përulësi të vërtetën e zgjedhjes). Ja se çfarë na shkroi Kristina në një imeil mëngjesin e festës së Falenderimeve:

> Së pari, i jam mirënjohëse Perëndisë për hirin e pashpjegueshëm kur më zgjodhi mua. Nuk kam bërë asgjë për ta meritur këtë dhe vazhdimisht mahnitem me mirësinë e Atit tim ndaj meje. Arsyeja pse jam mirënjohëse që jam zgjedhur është për shkak se e di për çfarë jam zgjedhur. Jam zgjedhur që të shpall përsosmëritë e Perëndisë; e zgjedhur që kënaqem përjetësisht në Perëndinë përmes Jezusit; jam zgjedhur të jetoj në dritë dhe jo në errësirë; jam zgjedhur që të provoj dhe të shoh që Ai është i mirë.

Kjo të mos ju shpëtojë. Disa prej jush nuk e kanë idenë për çfarë po flet Kristina për shkak se u kanë mësuar se doktrina e zgjedhjes ose nuk është e vërtetë ose nuk është e dobishme. Ju gjithmonë keni qëndruar duke vështruar nga jashtë, jeni treguar dyshues dhe kritikues. Tani përmes këtij imeili po dëgjoni një histori nga brenda, nga dikush që e di çfarë do të thotë të përqafosh dhe të përqafohesh në doktrinën e zgjedhjes pa kushte. Efekti nuk është ai që mund t'u jetë mësuar. Dëgjoni efektin e kësaj. Ajo vazhdon:

> Jam mirënjohëse që Perëndia zgjodhi Vaskon, një fëmijë i ashpër, i paditur dhe rebel, nga errësira në dritën e Tij të mrekullueshme. Fruti që tashmë shoh në jetën e Vaskos është dëshmi e qëndrimit të tij në Jezusin, Hardhinë.

> Jam mirënjohëse për mirësinë e pafundme të Perëndisë këtë vit të fundit... Çfarë punë e mahnitshme është kjo pjesë e së cilës mund të jem – të zë shoqëri me fëmijët e rrugës dhe të ndaj me ta të vetmen shpresë të përjetshme. Si shtesë, jam mirënjohëse për zemrën që Perëndia më ka dhënë për këta fëmijë. Nëse flas objektivisht, e di që nuk është “normale” të DUASH kur je duke ecur përmes pirgjeve të plehërave dhe të ulesh mbi një divan (një objekt i vogël prej metali me një copë kartoni sipër për t'u ulur) me fëmijë të pistë dhe që kundërmojnë, por, është ushtë, përsëri më pëlqen.

Përqafimi dhe të qenurit i përqafuar prej doktrinës së hirit sovran – duke nisur me zgjedhjen pa kushte – së pari prodhon atë lloj dashurie radikale, sakrifikuese dhe që ndërmerr rreziqe; pastaj na përul të ngazëllojmë në të vërtetën që nuk e prodhuam këtë bukuri në veten tonë, Perëndia e bëri. Pastaj i japim atij lavdinë.

Nëse pyesni: A është kjo një mënyrë Biblike për të menduar? A na e mëson në fakt Bibla që e vërteta e zgjedhjes është dhënë prej Perëndisë që të ketë këto efekte? Përgjigja është po. Së pari, konsideroni fjalët e Kolosianëve 3:12-13, “Vishuni, pra, si të zgjedhur të Perëndisë, shenjtorë dhe të dashur, me dhembshuri të brendshme, mirësinë, përulësinë, zemërbutësinë dhe me durimin, duke duruar njeri tjetrin dhe duke falur njeri tjetrin, nëqoftëse dikush ankohet kundër një tjetri; dhe sikundër Krishti ju ka falur, ashtu bëni edhe ju.” Ja ku e keni lidhjen. Kjo është e qartë dhe e drejtpërdrejtë në mendjen e Palit. Të dini se jeni zgjedhur prej hirit, që jeni veçuar për Perëndinë, që jeni dashur, kjo duhet t'ju bëjë një prej personave më të përulur në botë, gati për të duruar keqtrajtime dhe të gatshëm për të falur. Të duash të padashurit në Zambia dhe kudo tjetër.

Ja tek keni një tregues tjetër për mënyrën sesi funksionon kjo gjë. Tek Romakëve 8:33 Pali thotë, “Kush do t'i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i shfajëson.” Përgjigja është; Askush nuk mund të sjellë një akuzë kundër jush nëse jeni zgjedhur prej Perëndisë. Ai është për ju përjetësisht. Është jashtëzakonisht e qartë se Pali e thotë këtë për shkak se pret që të ketë një efekt praktik në ju. Ai pret të ndiejmë siguri dhe gëzim, pastaj të jemi guximtarë dhe sypatrembur. Ndërsa sot qëndroni përpara një vendimi që duket i drejtë dhe i dashur, por i rrezikshëm, a e ndjeni efektin e pyetjes, “Kush do t'i padisë të zgjedhurit e Perëndisë?” A e ndjeni forcën e ungjillit që prodhon siguri në fjalën “të zgjedhurit”?

Kjo nuk është kryesisht një doktrinë për të cilën mund të debatojmë, por një doktrinë që duhet shijuar. Nuk është ideuar për debate, është ideuar për mision. Nuk ka për qëllim t'i ndajë njerëzit (edhe pse kjo do të ndodhë), është dhënë që t'i bëjë të dhembshur, të mirë, të përulur, zemërbutë dhe falës.

==== 5. Po e mbyll me një mendim të fundit pastoral. Mos mendoni për zgjedhjen ndarazi nga Krishti. ====

Efesianëve 1:3 thotë, “sikurse [Perëndia] na zgjodhi në të [Krishtin] përpara se të themelohej bota.”. Me fjalë të tjera, kur Perëndia planifikoi në përjetësi të na rrëmbente prej skllavërisë së mëkatit, ai kishte Krishtin në mendjen si mënyra përmes së cilës do ta bënte këtë gjë. Perëndia planifikoi qysh para themelimit të botës që të na shpëtonte përmes vdekjes dhe ringjalljes së Krishtit.

Prandaj, ajo që Perëndia ka bërë për të na shpëtuar, për të na thirrur tek vetja nuk është që të na thotë që më parë nëse jemi të zgjedhur. Perëndia nuk e zbulon kurrë këtë gjë përveçse përmes një marrëdhënieje me Jezu Krishtin, kështu Krishti është qendror për zgjedhjen tonë. Në vend që të na thotë nëse jemi të zgjedhur, ajo që Perëndia bëri ishte që dërgoi Birin e tij dhe tha, “Kush beson në Birin ka jetë të përjetshme.” (Gjoni 3:36). “Ai që beson në Birin e Perëndisë ka këtë dëshmi në vetvete” (1 Gjoni 5:10) Ai e di që është i zgjedhur.

Prandaj në emër të Krishtit po ju bëj thirrje; Ejani, pranojeni atë si Shpëtimtarin, Zotin dhe Thesarin e jetës suaj. Ai asnjëherë nuk ka përzënë ata që vijntë tek ai me besim. Ai fal mëkatin. Ai vesh me drejtësi. Ai jep Frymën e Shenjtë. Ai do t'ju mbajë. “Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin. dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin kurrë, e askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime.” (Gjoni 10:27-28). Dëgjoje zërin e Bariut të mirë dhe eja.

Mesazhi i Fuqishëm dhe i Mëshirshëm i Romakëve 1-8

Pcain — Tue, 20 Jun 2017 20:42:19 GMT

Pcain: Mbrojti Mesazhi i Fuqishëm dhe i Mëshirshëm i Romakëve 1-8 ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Mighty and Merciful Message of Romans 1-8}}

Pali e shkroi letrën drejtuar kishës në Romë për të mobilizuar mbështetjen e tyre në misionin e tij për në Spanjë. Tek Veprat 15:24 ai shkruan, “Kur të shkoj në Spanjë, do të vij ndër ju; sepse shpresoj, pra, t'ju shoh dhe të më përcillni deri atje, pasi të kënaqem, sado pak, me ju.” Ai nuk ka qenë kurrë në Romë dhe nuk i ka takuar kurrë shumicën e këtyre të krishterëve. Prandaj ai e shpalos ungjillin që predikonte në këto 16 kapituj.

Oh sikur të gjithë misionarët tanë ta njihnin letrën e Romakëve dhe të predikonin prej saj. Oh sikur ata prej nesh që dërgojmë misionarë ta njihnim letrën e Romakëve dhe ta jetonim atë në mënyrë që të dërgonim misionarë ashtu si Pali dëshironte të dërgohej dhe mbështetej nga Roma për në Spanjë. Mesazhi i madhërishëm dhe i mëshirshëm i kësaj letre do t'i bënte Amerikanët e pasur të përqafonin një stil jete si në kohë lufte dhe t'i derdhnin burimet e tyre në çështjen e ungjillit. Mesazhi i madhërishëm dhe i mëshirshëm i kësaj letre, nga goja e misionarëve që vuajnë, ka për t'i thyer pushtetet e errësirës dhe do të mbjellë Kishën e Krishtit në vendet më të vështira.

==== Aspekti shumë kulturor dhe global i kësaj letre ====

Nuk është e habitshme që ndërsa nisni ta lexoni këtë letër, dalloni një aspekt shumë kulturor dhe global. Tek Romakëve 1:5 Pali na thotë se synimi i apostullimit të tij është: “ me anë të të cilit ne kemi marrë hir dhe apostullim, për bindje në besim midis të gjithë kombeve për hir të emrit të tij.” Kjo është arsyeja pse ai predikon. Prandaj po shkon në Spanjë. Prandaj e shkruan këtë letër: për të shkaktuar besim në Jezu Krishtin si dhe bindjen që rrjedh prej tij - “midis të gjithë kombeve!” Romakëve ka të bëjë me kombet – grupet e njerëzve që ende nuk besojnë në Krishtin. Ata që nuk janë drejtësuar ende, ende nuk janë shenjtëruar dhe si rrjedhim nuk do të lavdërohen nëse nuk arrihen me ungjillin.

Pastaj në vargun 14 ai na tregon sërish obligimin e tij apostolik: “Unë u jam borxhli Grekëve dhe barbarëve, të diturve dhe të paditurve.” Në mënyrë që të mos mendojmë se ai i ka lënë mënjanë Judenjtë ai thotë në vargun 16, “Në fakt unë nuk kam turp për ungjillin e Krishtit, sepse ai është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson, më parë Judeun e pastaj Grekun.” Judenjtë, Grekët, barbarët, të diturit dhe të paditurit! Me fjalë të tjera, ky mesazh i madhërishëm dhe i mëshirshëm i letrës së Romakëve i kapërcen dallimet kombëtare, kulturore dhe arsimore.

Kjo është jashtëzakonisht kritike për t'u kuptuar në kohën tonë pluraliste – një kohë shumë e ngjashme me shekullin e parë kur kisha e Krishtit u përhap aq shpejt. Krishtërimi nuk është një fe fisnore, por i bën thirrje për besim dhe besnikëri çdo fisi, gjuhe, populli dhe kombi. Jezusi nuk është një mes shumë perëndive. Ai është Zot i zotërve dhe Mbret i mbretërve dhe nuk ka asnjë emër tjetër nën qiell përmes të të cilit duhen të shpëtohen të gjithë. Ky mesazh i madhërishëm dhe i mëshirshëm i Romakëve nuk është thjesht një mënyrë shpëtimi mes shumë të tjerave. Kjo është udha e shpëtimit, për shkak se Jezu Krishti është i vetmi Bir i Perëndisë dhe i vetmi Shpëtimtar.

Ky pretendim gjithmonë është kundërshtuar. Dhe po dyshohet në mënyrë të veçantë në Amerikën e sotme, edhe mes atyre që rrëfejnë se janë të Krishterë dhe sigurisht, mes Muslimanëve dhe Judenjve. Në numrin e së premtes Star Tribune, kishte një artikull që mohonte domosdoshmërinë e besimit në Krishtin. Një këshill i përbashkët peshkopësh Katolikë dhe rabinësh Amerikanë publikuan një dokument të quajtur “Reflektime mbi Besëlidhjen dhe Misionin.” Pika kryesore, thoshte autori, ishte kjo, “Përpjekjet për të kthyer në besim Judenjtë 'nuk janë më të pranueshme nga ana teologjike'... për shkak se populli Jude tashmë 'qëndron në besëlidhje me Perëndinë” (E premte, 20 Shtator, 2002, p.A23). Me fjalë të tjera, ka një udhë shpëtimi për Judenjtë që e mohojnë Krishtin dhe një udhë tjetër shpëtimi për të krishterët që pranojnë Krishtin.

Kjo është një deklaratë e rreme dhe zemërthyese prej peshkopësh të Krishterë nën dritën e asaj që Jezusi tha, “Kush beson në Birin ka jetë të përjetshme, kurse kush nuk i bindet Birit nuk do të shohë jetë, por zemërimi i Perëndisë qëndron mbi të.” (Gjoni 3:36). Prandaj, përsa u përket johebrenjve që e pranojnë atë dhe Judenjtë që e mohojnë Jezusi tha, “Unë po ju them se shumë do të vijnë nga lindja dhe nga perëndimi dhe do të ulen në tryezë me Abrahamin, me Isakun dhe me Jakobin, në mbretërinë e qiejve, por bijtë e mbretërisë do të flaken në errësirat e jashtme. Atje do të jetë e qara dhe kërcëllimi dhëmbëve.” (Mateu 8:11-12).

Prandaj është jashtëzakonisht kritike të dallojmë pretendimet universale të mesazhit të fuqishëm dhe të mëshirshëm të mesazhit të Romakëve. Këtu nuk po merremi me opinione apo filozofi njerëzore, as me programe vetëpërmirësimi, as me besime fisnore, apo diçka e izoluar dhe e kufizuar. Jemi duke u marrë me lajmin e vërtetë që i vetmi Perëndi ka vepruar në mënyrë unike në histori për të shpëtuar njerëzit duke dërguar Birin e tij të vetëm që të vdesë për mëkatarët dhe të ringjallet. Të mohosh këtë lajm do të thotë të humbasësh.

==== Teza e Letrës: Romakëve 1:16-17 ====

Prandaj Pali e shpall tezën e tij tek Romakëve 1:16-17 dhe pastaj shpjegon dhe e zbaton atë në pjesën tjetër të letrës. “Në fakt unë nuk kam turp për ungjillin e Krishtit, sepse ai është fuqia e Perëndisë për shpëtimin e cilitdo që beson, më parë Judeun e pastaj Grekun. Sepse drejtësia e Perëndisë është zbuluar në të nga besimi në besim siç është shkruar: "I drejti do të jetojë me anë të besimit.” Së pari, Pali thotë që mesazhi i tij – ungjilli i tij – është i fuqishëm dhe i mëshirshëm për të shpëtuar: ai është fuqia e Perëndisë për shpëtim. Dhe ky shpëtim është përmes besimit. Fuqia e ungjillit për të shpëtuar depërton në shpirtin tonë me besim në Jezu Krishtin. Pastaj në vargun 17 ai shpjegon pse ungjilli e ka këtë fuqi: “ Sepse drejtësia e Perëndisë është zbuluar në të.” Ungjilli ka fuqi për të shpëtuar ata që besojnë Krishtin për shkak se ai zbulon drejtësinë e Perëndisë. Çfarë do të thotë kjo?

==== Romakëve 1:18-3:20. Pse të gjithë ne kemi nevojë të shpëtohemi ====

Para se të shpjegojë se çfarë do të thotë, Pali kalon përgjatë Romakëve 1:18-3:19 për të na treguar pse të gjithë ne kemi nevojë të shpëtohemi. Përmbledhjen e tij e gjeni tek Romakëve 3:9, “E kemi treguar në fakt që më përpara se si Judenjtë ashtu edhe Grekët janë të gjithë nën mëkat.” Dhe vargu 19, “që çdo gojë të heshtë dhe gjithë bota t'i jetë nënshtruar gjykimit të Perëndisë.” Prandaj ne të gjithë jemi mëkatarë. Që të gjithë gjendemi nën zemërimin e Perëndisë (1:18). Nuk kemi ndonjë drejtësi që mund të na lartësojë para tij, dhe tek 3:20 bëhet shumë e qartë që nuk mundemi kurrë ta shpëtojmë apo drejtësojmë veten: “ sepse asnjë mish nuk do të shfajësohet para tij për veprat e ligjit.” Ne jemi mëkatarë. Gjendemi nën zemërimin e drejtë dhe të shenjtë të Perëndisë. Dhe nuk mundemi ta shpëtojmë apo drejtësojmë veten përmes veprave.

====Romakëve 3:21-31. Zbulimi i Drejtësisë së Perëndisë përmes besimin në Jezusin dhe Rrjedhojat e saj====

Tani Pali i kthehet tezës së tij kryesore nga Romakëve 1:16-17 dhe shpjegon se çfarë do të thotë fakti që ungjilli është fuqia e Perëndisë për të shpëtuar besimtarët për shkak se ai zbulon drejtësinë e Perëndisë me anë të besimit. Ai thotë në vargjet 21-22, “Por tani, pavarësisht nga ligji, është manifestuar drejtësia e Perëndisë, për të cilën dëshmojnë ligji dhe profetët, madje drejtësia e Perëndisë nëpërmjet besimit në Jezu Krishtin për të gjithë e mbi të gjithë ata që besojnë, sepse nuk ka dallim.”

Çfarë është pra zbulimi i drejtësisë së Perëndisë që i jep ungjillit fuqinë e tij dhe shpëton besimtarët? Kjo është manifestimi i “drejtësisë së Perëndisë që vjen përmes besimit në Jezusin.” Është drejtësia e Perëndisë e zbuluar si dhuratë ndaj nesh përmes besimit. Këtë e quajmë drejtësim. Prandaj Pali thotë në vargun 24 që mëkatarët që i besojnë Krishtit, “janë drejtësuar falas me anë të hirit të tij, nëpërmjet shpengimit që është në Krishtin Jezus.” Zbulesa e drejtësisë së Perëndisë që e bën ungjillin fuqinë e Perëndisë për shpëtim është demonstrimi dhe dhurata e drejtësisë së Perëndisë për mëkatarët që i besojnë Krishtit.

Romakëve 3:25 shpjegon sesi Perëndia mund të drejtësojë mëkatarët pa qenë i padrejtë: “Atë ka paracaktuar Perëndia për të bërë shlyerjen nëpërmjet besimit në gjakun e tij, për të treguar kështu drejtësinë e tij për faljen e mëkateve, që janë kryer më parë gjatë kohës së durimit të Perëndisë.” Me fjalë të tjera, Perëndia caktoi që Biri i tij të vdiste në vendin tonë në mënyrë që zemërimi dhe mallkimi i Atit të mund të binin mbi të dhe jo mbi ata që besojnë. Në këtë mënyrë ai tregon urrjejtjen e tij ndaj mëkatit dhe trajtimin e tij të drejtë. Prandaj tani, ashtu si thotë edhe vargu 26, ai mund të jetë “ i drejtë dhe shfajësues i atij që ka besimin e Jezusit.”

Prandaj vdekja e Krishtit është themeli i drejtësimit tonë. Nëse besojmë në Jezusin, Perëndia na llogarit të drejtë për hir të Jezusit. Ne shihemi dhe trajtohemi si të drejtë. Ky është drejtësimi. Dhe në vargun 28 ai e bën të qartë që ky qëndrim i drejtë para Perëndisë nuk është përmes veprave por me anë të besimit, “ njeriu është i drejtësuar nëpërmjet besimit pa veprat e ligjit.”

Edhe këtu të mos ju shpëtojnë rrjedhojat globale, misionare dhe shumë kulturore të këtij mesazhi. Vetë Pali e vë në dukje në vargjet 29-30, “A është vallë Perëndia vetëm Perëndia i Judenjve? A nuk është edhe i johebrenjve? Sigurisht, është edhe Perëndia i johebrenjve. Sepse ka vetëm një Perëndi, që do të shfajësojë të rrethprerin nëpërmjet besimit, dhe të parrethprerin me anë të besimit.” Drejtësimi me anë të besimit në Krishtin është mesazhi global i fuqishëm dhe i mëshirshëm që kemi për të gjitha kombet, grupet e njerëzve dhe personat që do të takojmë ndonjëherë. Ka një Shpëtimtar, një kryq, një ringjallje dhe një mënyrë për të qenë të drejtë para të vetmit Perëndi, që drejtësia e tij të na llogaritet ne përmes besimit në Krishtin, jo nga veprat.

==== Romakëve 4: Drejtësimi i Abrahamit me anë të besimit dhe jo nga veprat ====

Në kapitullin 4 Pali mbron drejtësimin me anë të besimit dhe jo nga veprat duke përdorur Abrahamin si shembull, “Por Abrahami i besoi Perëndisë dhe kjo iu numërua për drejtësi.” (v.3). Një nga vargjet me të çmuara në këtë letër mbështetet tek shembulli i Abrahamit (v.5), “ndërsa atij që nuk vepron, por beson në atë që shfajëson të paudhin, besimi i tij i numërohet për drejtësi.” Nuk drejtësojnë veprat por besimi. Dhe nuk drejtësohen të perëndishmit por të paudhët. Ky është vërtet lajm i mirë, ky është mesazhi i fuqishëm dhe i mëshirshëm i Romakëve.

==== Romakëve 5: Shpresë dhe siguri përballë vuajtjes dhe vdekjes ====

Në kapitullin 5 Pali bën një përmbledhje në vargun 1, “Të shfajësuar, pra, me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë.” Pastaj ai prezanton realitetin e vuajtjes dhe vdekjes për të drejtësuarit, kështu shikon drejt theksit të madh tek vuajtja në kapitullin 8. Vargu 3 na thotë pse mund të ngazëllojmë në shtrëngime – kjo na çon tek këmbëngulja, karakteri dhe shpresa.

Pastaj në sfondin e këtyre shtrëngimeve ai argumenton tamam në të njëjtën mënyrë që bën në kapitullin 8, nga të mëdhatë tek të voglat – nëse Perëndia mund të bëjë një gjë të vështirë, ai mund të bëjë një gjë të lehtë. Mbani mend që Romakëve 8:32 thotë, “Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet[gjëja e vështirë], por e dha për të gjithë ne, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjërat [gjëja e lehtë] bashkë me të?” Kjo është tamam mënyra sesi Pali argumenton këtu tek Romakëve 5:9, “Shumë më tepër, pra, duke qenë tani të shfajësuar në gjakun e tij[gjëja e vështirë], do të shpëtojmë nga zemërimi me anë të tij[gjëja e lehtë].” I njëjti lloj argumenti gjendet edhe në vargun 10, “Në fakt, ndërsa ishim armiq, u pajtuam me Perëndinë nëpërmjet vdekjes së Birit të tij[gjëja e vështirë], akoma më shumë tani, që jemi pajtuar, do të shpëtohemi nëpërmjet jetës së tij[gjëja e lehtë].”

Ideja kryesore është shpresa dhe siguria jonë përballë vuajtjes dhe vdekjes, tamam ashtu si tek Romakëve 8. Krishtërimi normal është shtrëngim. “me shumë pikëllime duhet të hyjmë në mbretërinë e Perëndisë.” (Veprat 14:22). Mos harroni kurrë që mesazhi i fuqishëm dhe i mëshirshëm i Romakëve përcillet në kontekstin e vuajtjeve të pritshme.

Vekja është një realitet masiv në të gjitha kulturat. Nëse keni një ungjill të mirë duhet të keni një shpjegim për vdekjen dhe shpresë përballë saj. Këtë gjë Pali nis ta trajtojë tek Romakëve 5:12-21, dhe këtë e bën duke krahasuar Adamin, mosbindja e të cilit solli mëkat dhe vdekje, me Krishtin, bindja e të cilit solli drejtësi dhe jetë. Vargu 19 e tregon kontrastin në mënyrën më të qartë, “Në fakt, ashtu si nga mosbindja e një njeriu [Adamit] të vetëm të shumtët u bënë mëkatarë, ashtu edhe nga bindja e një të vetmi [Krishtit] të shumtët do të bëhen të drejtë.” Mëkati dhe dënimi i Adamit na u llogaritën ne për shkak se jemi të bashkuar me të përmes lindjes, prandaj bindja dhe lartësimi i Krishtit na u llogaritën ne për shkak se jemi bashkuar me të përmes besimit.

Pastaj Pali përmbledh triumfin e hirit përmes Krishtit në vargun 21, “... me qëllim që ashtu si mëkati ka mbretëruar te vdekja, ashtu edhe hiri të mbretërojë me anë të drejtësisë në jetën e përjetshme nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë.”

==== Romakëve 6: Bashkimi me Krishtin është vdekje ndaj mëkatit dhe çlirim prej skllavërisë ====

Kjo çoi tek një problem që duhej zgjidhur. Nëse ne vërtet drejtësohemi vetëm përmes besimit dhe atje ku mëkati është më i madh hiri është edhe më i madh, atëherë përse të mos mëkatojmë që hiri të mund të shtohet? Pali i përgjigjet kësaj në kapitullin 6 me mësimin që besimi na bashkon me Krishtin në një mënyrë reale kështu që ne në fakt përjetojmë bashkë me të një vdekje ndaj mëkatit dhe çlirim prej skllavërisë së tij (6:6, 17-18). Që të gjithë njerëzit e drejtësuar po shenjtërohen.

==== Romakëve 7: Të vdekur për ligjin në mënyrë që t'i përkasim një tjetri ====

Pastaj në kapitullin 7 Pali argumenton se nuk është orientimi ndaj mbajtjes së ligjit që na shenjtëron – apo na bën më tepër si Jezusi. Jo, “Kështu, pra, vëllezër të mi, edhe ju jeni të vdekur për ligjin me anë të trupit të Jezu Krishtit që të bashkoheni me një tjetër, që u ringjall prej të vdekurit, që t'i japim fryte Perëndisë... por tani jemi zgjidhur nga ligji duke qënë të vdekur nga ç'ka na mbante të lidhur, prandaj shërbejmë në risinë e frymës dhe jo në vjetërsinë e shkronjës.” (7:4, 6).

Jeta e Krishterë jetohet në dhuratën falas dhe në ndjekjen e zellshme të një marrëdhënieje me Jezu Krishtin. “Që të bashkoheni me një tjetër!” (7:4). Ai është fuqia, mëshira, modeli dhe porosia e jetës së Krishterë.

==== Romakëve 8: Asgjë nuk mund të na ndajë nga dashuria e Krishtit ====

Kështu arritëm në këto javë të fundit tek Romakëve 8 – teta madhështore. Kush do të na ndajë nga dashuria e Krishtit (vargu 35)? A e dalloni lidhjen me Romakëve 7:4? Të vdekur për ligjin që të mund të bashkohemi me një tjetër, me atë që u ringjall prej së vdekuri, Jezu Krishti. Ky është çelësi i jetës dhe vdekjes. Kush do të na ndajë pra nga dashuria e Krishtit. Përgjigja: Asgjë. Kush do të na ndajë nga dashuria e Perëndisë në Krishtin? Përgjigja: Asgjë. “Sepse, edhe nëse rrojmë, rrojmë për Zotin; edhe nëse vdesim, vdesim për Zotin; pra, edhe po të rrojmë ose të vdesim, të Zotit jemi. Sepse për këtë edhe vdiq Krishti dhe u ngjall e u kthye në jetë: që të zotërojë edhe mbi të vdekurit, edhe mbi të gjallët.” (Romakëve 14:8-9). Jeto nën zotërimin e tij, vdis nën zotërimin e tij. Dhe gjithmonë këndoji dashurisë së pamposhtur të Perëndisë në Krishtin.

Perëndia nuk e kurseu Birin e vet

Pcain — Thu, 15 Jun 2017 18:51:57 GMT

Pcain: Mbrojti Perëndia nuk e kurseu Birin e vet ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|God Did Not Spare His Own Son}}

> Dhe ne e dimë se të gjitha gjëra bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij. Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve. Dhe ata që ai i paracaktoi edhe i thirri; dhe ata që i thirri edhe i shfajësoi; dhe ata që i shfajësoi, ata edhe i përlëvdoi. Çfarë të themi, pra, për këto gjëra? Në qoftë se Perëndia është me ne, kush mund të jetë kundër nesh? Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për të gjithë ne, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjëra bashkë me të?

Disa të vërteta na lënë pothuaj pa fjalë. Romakëve 8:28-32 e la Palin pothuaj pa fjalë. Të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirën tuaj – Perëndia sigurohet që të ndodhë kështu, për shkak se ju njohu që më parë, ju paracaktoi për lavdi me Krishtin, ju thirri kur ishit të vdekur në shkelje dhe mëkate, ju drejtësoi falas përmes hirit të tij vetëm me anë të besimit, dhe tani po ju përlëvdon pak e nga pak deri në ditën e ardhjes së tij e cila do të kurorëzohet me një trup si trupi i lavdishëm i ringjallur i Krishtit.

Kjo e la Palin pothuaj pa fjalë. Pothuaj. Ai thotë, “Çfarë të themi, pra, për këto gjëra?” Në ato fjalë dëgjoj dy gjëra për Palin dhe për ne. Dëgjoj, “Është e vështirë të gjejmë fjalë për këto gjëra madhështore.” Dëgjoj, “Duhet të gjejmë fjalë për këto të vërteta madhështore.” Mendoj se kur Pali thotë, “Çfarë të themi, pra, për këto gjëra?” përgjigja e tij është: Duhet ta themi sërish në një mënyrë tjetër. Duhet të gjejmë fjalë të tjera dhe ta themi sërish. Këtë bën ai me fjalët, “Në qoftë se Perëndia është me ne, kush mund të jetë kundër nesh?” Këtë ka qenë duke thënë gjithë kohën. Por duhet ta thotë në një mënyrë tjetër.

Po kështu duhet të bëjmë edhe ne. Nëse keni ndarë ungjillin e lavdishëm me një fëmijë, një prind apo mik shumë herë, duhet ta thoni sërish, ta thoni në një mënyrë tjetër. Duhet të shkruajmë nje imeil tjetër, të diktojmë një letër tjetër, të japim një mësim tjetër, të vendosim një pllakatë tjetër, të shkruajmë një poemë tjetër, të këndojmë një këngë tjetër, të themi një fjali tjetër për lavdinë e Perëndisë pranë shtratit të vdekjes së babait. “Çfarë të themi, pra, për këto gjëra?” Do t'i themi në një mënyrë tjetër, herë pas here deri sa të vdesim, dhe pastaj gjithë përjetësinë. Nuk do të pushojnë të jenë të denja për një mënyrë tjetër shpalljeje të kësaj lavdie.

===== Perëndia është me ne =====

Si e thotë Pali këtë herë në vargun 31? Ai thotë, “Në qoftë se Perëndia është me ne?” Synimi i tij është të përmbledhë atë që është thënë më parë: Perëndia është me ne dhe si rrjedhim askush nuk mund të jetë kundër nesh. Perëndia na paranjohu në dashuri, na paracaktoi në birësim, na ngriti nga vdekja, na shpalli të drejtë dhe po punon në ne nga një masë lavdie tek tjetra deri në ditën madhështore dhe të gëzuar të Krishtit. Si ta themi këtë gjë sërish? Do të themi, “Perëndia është me ne.”

Oh sa të çmuara janë këto dy fjalë “me ne.” Në univers nuk ka fjalë më të frikshme se fjalët “Perëndia është kundër nesh.” Nëse një zemërim pafundësisht i pushtetshëm është kundër nesh, shfarrosja do të ishte një dhuratë e ëmbël e hirit. Kjo është arsyeja pse ata që përpiqen të na bindin se gjykimi do të thotë shfarrosje dhe jo ferr, janë aq larg së vërtetës. Shfarrosja nën zemërimin e Perëndisë nuk është gjykim, është çlirim dhe lehtësim (shih Zbulesa 6:16). Jo. Nuk ka shfarrosje të asnjë qënieje njerëzore. Ne do të jetojmë përjetë duke patur Perëndinë me ne ose kundër nesh. Të gjithë ata që janë në Krishtin mund të thonë pothuaj me një gëzim të patregueshëm “Perëndia është me ne.” Ai është në anën tonë.

Nuk ka asnjë dënim për ata që janë në Krishtin Jezus (Romakëve 8:1). Perëndia është plotësisht për ne dhe asnjëherë kundër nesh. Asnjë prej sëmundjeve tona nuk është gjykim prej një gjykatësi ndëshkues. Asnjë prej makinave apo paisjeve tona të prishura nuk është ndëshkim prej Perëndisë. Asnjë prej përleshjeve tona martesore nuk është shenjë e zemërimit të tij. Asnjë prej punëve tona të humbura nuk është dënim për mëkatin. Asnjë prej fëmijëve tanë rebelë nuk është fshikullimë e kamzhikut të shpagimit të Perëndisë. Nëse jemi në Krishtin. Jo. Perëndia është me ne dhe jo kundër nesh, në çdo gjë, përmes çdo gjëje, në lehtësi apo dhimbje.

===== Kush është kundër nesh? =====

E cila do të thotë, për ta thënë në një mënyrë tjetër, “Kush është kundër nesh?” Jemi ende në vargun 31, “Në qoftë se Perëndia është me ne?” Përgjigja që Pali pret kur bën këtë pyetje është, “Askush nuk mund të jetë kundër nesh.” Gjë për të cilën priremi të themi, “Vërtet?” Çfarë do të thotë kjo? Vargu 35 thotë që do të ketë shtrëngim, pikëllim, persekutim dhe shpatë. Vargu 36 thotë që të krishterët po vriten gjithë ditën, ata po numërohen si dele për therje. Pali e tha këtë. Prandaj çfarë do të thotë ai me fjalët, “Kush mund të jetë kundër nesh?” Mendoj se ai do të thotë që askush nuk mund t'ja dalë me sukses kundër nesh.

Djalli dhe njerëzit mëkatarë mund t'ju sëmurin, t'ju vjedhin makinën, mund të mbjellin fara zënkash në martesën tuaj, mund t'ju lënë pa punë, dhe t'ju privojnë prej fëmijës suaj. Por vargu 28 thotë, Perëndia bën që të gjitha gjërat të bashkëveprojnë për të mirën tuaj nëse e doni Atë. Dhe nëse këto gjëra përfundimisht bashkëveprojnë për të mirën tuaj, planet e kundërshtarit prishen dhe synimi i tij për të qenë kundër jush kthehet në një të mirë të dhimbshme që thellon besimin, shenjtëron shpirtin dhe lartëson Krishtin. Nëse Perëndia është me ju ai nuk ju kursen prej këtyre gjërave. Por ai planifikon të mirën atje ku kundërshtari planifikon të keqen (Zanafilla 50:20, 45:7).

Gjërat që janë kundër jush ai i planifikon të jenë për ju. Askush nuk mund t'ja dalë me sukses kundër jush. Çfarë ndikimi duhet të ketë kjo në jetën tonë! Nuk duhet të jemi si bota nëse këto gjëra janë kështu. Pjesa më e madhe e botës e zgjedh stilin e jetës për shkak se ka frikë nga sëmundja, vjedhja, terrori, humbja e punës dhe një tufë gjërash të tjera. Ju kërkoni më së pari mbretërinë (shih Mateu 6:32-33). Perëndia do t'ju japë atë që keni nevojë. Ajo që humbisni apo ju mungon në shërbesën e mbretërisë me dashuri, sakrificë dhe vuajtje do të punojë për të mirën tuaj dhe do të kthehet tek ju njëqind fish, në një mënyrë të planifikuar prej Perëndisë.

Të qëndroni para kundërshtarit tuaj dhe të flisni ungjillin, qoftë në Kankan të Guinesë, në Stamboll të Turqisë, në Tentara të Indonezisë po në Miniapolis të Minesotës. Madje t'u thoni atyre që planifikojnë t'ju marrin jetën: “Bëni atë që duhet të bëni, por në fund të gjitha fjalët dhe lëndimet tuaja vetëm sa do ta rafinojnë besimin tim, do të shtojnë shpërblimin tim dhe do më çojnë në parajsë me Krishtin e ringjallur.” Oh sa të ndryshëm do të jemi nëse besojmë se Perëndia është me ne dhe askush nuk mund të jetë kundër nesh!

===== Logjika e palëkundshme e Qiellit =====

Çfarë të themi tani për këtë? Çfarë do t'i shtojë apostulli Pal kësaj? Ai do ta thotë edhe në një mënyrë tjetër. Ai do ta thotë në një mënyrë të re në vargun 32 që jo vetëm nuk u premton sukses kundërshtarëve, por gjithashtu premton një bujari totale, të bollshme dhe të pafund prej Perëndisë; të gjithë këtë në bazën e palëkundshme të vdekjes së Birit të tij për mëkatarët. “Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për të gjithë ne, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjëra bashkë me të?”

Një herë këtë e quajta “Logjika e palëkundshme e Qiellit.” Ky është argument nga më e madhja tek më e vogla. Nga më e vështira tek më e lehta. Nga pengesa pothuaj e pakalueshme tek ajo lehtësisht e kalueshme. Përderisa ai nuk e kurseu Birin e tij – kjo është gjëja më e madhe, gjëja e vështirë, pengesa e pakalueshme për shpëtimin tonë – por e dha Birin e vet të torturohej, tallej dhe të vdiste për të mbartur mëkatet. Nëse kjo mund të bëhet, atëherë edhe gjëja më e vogël, gjëja më e lehtë sigurisht që do të bëhet: që do të na dhurojë të gjitha gjërat që Krishti bleu për ne – të gjitha gjërat! Kjo është logjika e palëkundshme e qiellit.

===== Birin e tij =====

Konsiderojini pjesët e kësaj. Së pari, frazën “Birin e tij.” Jezu Krishti nuk ishte një njeri të cilin Perëndia e gjeti dhe e birësoi për të qenë biri i tij në tokë. Jezu Krishti është imazhi hyjnor i Atit, që ka ekzistuar që më parë, në të vërtetë ka ekzistuar gjithmonë, njëlloj i përjetshëm, i pa krijuar, në të cilin banon e gjithë plotësia e hyjnisë (Kolosianëve 2:9). Mbani mend prej Romakëve 8:3 se Perëndia “e dërgoi Birin e vet në shëmbëllim mishi mëkatar.” Me fjalë të tjera, Biri ekzistonte para se të merrte mish njerëzor. Ky nuk është thjesht profet. Ky është Perëndia Bir.

Dhe kur vargu 32 e quan atë Birin “e tij” ideja është që nuk ka të tjerë dhe që ai është pafundësisht i çmuar për Atin. Të paktën dy herë ndërsa Jezusi ishte mbi tokë Perëndia tha, “Ky është Biri im i dashur” (Mateu 3:7, 17:5). Tek Kolosianëve 1:13 Pali e quan atë “Birin e tij (Perëndisë) të dashur.” Vetë Jezusi tregoi shembëlltyrën e qiramarrësve në të cilën shërbëtorët e zotërisë u rrahën dhe u vranë kur shkuan për të marrë pjesën e tij. Pastaj Jezusi tha, “Duke pasur, pra, edhe një: birin e tij të dashur.” (Marku 12:6). Ati kishte vetëm një bir. Dhe atë e donte shumë. Atë dërgoi Ai.

Unë kam katër djem. Nuk ka dashuri si ajo e atit për një bir. Mos më keqkuptoni. Unë e dua gruan time. E dua vajzën time. E dua babain tim dhe shokët në stafin e kësaj kishe, ju dua ju. Nuk dua të them që dashuria e një ati për bijtë e tij është më e mirë se këto dashuri. Dua të them, është e ndryshme. Edhe ato janë të ndryshme. Por unë flas vetëm për këtë, nuk ka dashuri si dashuria e një ati për një bir.

Ideja e vargut 32 është që kjo dashuri e Perëndisë për Birin e tij të vetëm ishte si një pengesë masive si Mali Everest që qëndronte mes tij dhe shpëtimit tonë. Këtu kishim një pengesë pothuaj të pakalueshme. A mundej Perëndia, a do ta bënte, të mposhtte këtë lidhje të zjarrtë, të çmuar, admiruese, kënaqësie me Birin e tij dhe ta jepte atë që ta gënjenin, tradhëtonin, braktisnin, tallnin, ta rrihnin me kamzhik, të pështyhej, të gozhdohej në një kryq, të tejshpohej me shtizë ashtu si një kafshë që e therin. A do ta bëntë këtë me të vërtetë? A do ta dorëzonte Birin e dashurisë së tij? Nëse do ta bënte, atëherë çfarëdo synimi që të ndjekë nuk do të ndalet kurrë. Nëse kjo pengesë u mposht në kërkim të të mirës së tij, çdo pengesë do të mposhtet.

A e bëri? Përgjigja e Palit është po, dhe ai e thotë në mënyrë negative dhe pozitive: “Nuk e kurseu Birin e vet, por edha për të gjithë ne.” Në fjalët, “nuk e kurseu,” dëgjojmë jashtëzakonshmërinë e vështirësisë dhe pengesës. Perëndia nuk u kënaq në dhimbjen dhe çnderimin e Birit të tij. Kjo ishte një gjë pafundësisht e tmerrshme që Biri i Perëndisë të trajtohej në këtë mënyrë. Në ato orë mëkati arriti pikën e vet më të keqe. U ekspozua si është në të vërtetë, sulm kundër Perëndisë. Gjithë mëkati, mëkati ynë, është një sulm kundër Perëndisë. Një mohim i Perëndisë. Një sulm ndaj të drejtave të tij, të vërtetës dhe bukurisë së tij. Por Perëndia nuk ia kurseu Birit të vet një trajtim të tillë.

===== Por e dha =====

Përkundrazi, “e dha për të gjithë ne.” Kjo të mos ju shpëtojë. Pothuaj gjithçka në univers që është e rëndësishme dhe e çmuar përmblidhet këtu në këtë moment të pashoq në kohë. Dashuria hyjnore për njeriun dhe urrejtja hyjnore ndaj mëkatit takohen këtu. Sovraniteti absolut hyjnor dhe pesha e përjetshme e përgjegjësisë njerëzore dhe veprimit moral takohen këtu. Urtësia dhe fuqia hyjnore e pafundme takohen këtu, kur Perëndia e dorëzoi Birin e tij në vdekje.

Bibla thotë që Juda e dorëzoi (Marku 3:19), dhe Pilati ua dorëzoi (Marku 15:15), Herodi, populli Jude dhe Johebrenjtë e dorëzuan (Veprat 4:27-28), dhe ne e dorëzuam (1 Korintasve 15:3, Galatasve 1:4, 1 Pjetri 2:24). Madje thuhet që vetë Jezusi e dorëzoi veten (Gjoni10:17, 19:30). Por Pali në vagun 32 po thotë gjënë përfundimtare. Në, pas dhe poshtë gjithë këtyre dorëzimeve njerëzore, Perëndia po dorëzonte Birin e tij në vdekje. “ai, pra, sipas këshillit të caktuar dhe të paranjohur të Perëndisë, ju dorëzua juve dhe ju e zutë dhe, me duart e të padrejtëve, e gozhduat në kryq dhe e vratë.” (Veprat 2:23). Në Judën, Pilatin, Herodin, turmat e Judenjve, ushtarët Romakë, në mëkatet tona, në nënshtrimin e Jezusit porsi qengj, Perëndia e dorëzoi Birin e vet. Asnjë gjë më e madhe se kjo nuk ka ndodhur.

===== Nëse kjo është e vërtetë, çfarë të themi? =====

Çfarë të themi për këtë gjë? Do të themi, “Logjika e qiellit qëndron!” Nëse Perëndia e dorëzoi kështu Birin e vet, atëherë... Çfarë? Përgjigja: Bashkë me të ai do të na dhurojë falas të gjitha gjërat. Nëse Perëndia nuk e kurseu Birin e tij, nuk do të na privojë nga asnjë gjë e mirë. Kjo është blerja dhe përmbushja përfundimtare e Psalmit 84:11, “ai nuk u refuzon asnjë të mirë atyre që ecin drejt”. Ky është premtimi dhe themeli i 1 Korintasve 3:21-23, “sepse të gjitha gjërat janë tuajat; Pali, Apoli, Kefa, bota, jeta, vdekja, gjërat e tanishme dhe gjërat e ardhshme, të gjitha gjërat janë tuajat. Dhe ju jeni të Krishtit dhe Krishti është i Perëndisë.” Kjo është vula e premtimit të Efesianëve 1:3, “I bekuar qoftë Perëndia, Ati i Zotit tonë Jezu Krisht, që na bekoi me çdo bekim frymëror në vendet qiellore në Krishtin.” Kjo është siguria e premtimit të Jezusit me fjalët, “Mos u shqetësoni, pra duke thënë: "Çfarë do të hamë ose çfarë do të pimë, ose me çfarë do të vishemi?"... Ati juaj qiellor, pra, e di mirë se ju keni nevojë për të gjitha këto gjëra. Por para së gjithash kërkoni mbretërinë e Perëndisë dhe drejtësinë e tij dhe të gjitha këto gjëra do t'ju shtohen.” (Mateu 6:31-33).

Përderisa ai nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për të gjithë ne, ai do të na japë të gjitha gjërat bashkë me të me një siguri morale absolute. Vërtet? Të gjitha gjërat? Po “Pikëllimi, a ngushtica, a përndjekja, a uria, a të zhveshurit, a rreziku, a shpata?” (Romakëve 8:35). Përgjigja është në këtë citim madhështor prej Xhon Flavel 350 vjet më parë:

> Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për të gjithë ne, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjëra bashkë me të? (Romakëve 8:32). Si mund të imagjinohet që pas kësaj Perëndia të privojë popullin e tij nga bekime frymërore apo të kësaj jete? Si nuk do t'i thërrasë në mënyrë të efektshme, si nuk do t'i drejtësojë falas, si nuk do t'i shenjtërojë plotësisht, dhe t'i përlëvdojë përjetësisht? Si nuk do t'i veshë, si nuk do t'i ushqejë, si nuk do t'i mbrojë dhe çlirojë? Sigurisht, nëse nuk i kurseu Birit të vet edhe një fshikull, një lot, një rënkim, një psherëtimë, një rrethanë mjerimi, nuk mund të imagjinohet kurrë që pas kësaj ai t'i mohojë apo t'i privojë popullit të tij - për hir të të cilëve ai vuajti - mëshirat, ngushëllimet, privilegjet, frymërore dhe të jetës, të cilat janë mirë për ta.

Perëndia gjithmonë bën atë që është e mirë për ne. Nëse besoni që ai dha Birin e tij për ju, këtë besoni. Gjithë jeta e krishterë është thjesht fryt i këtij besimi. Shihni drejt Krishtit. Shihni drejt dashurisë së Perëndisë. Jetoni në dashuri. Dhe mos kini më frikë.

Paranjohur, Paracaktuar, Përngjasuar me Krishtin

Pcain — Wed, 14 Jun 2017 19:42:03 GMT

Pcain: Mbrojti Paranjohur, Paracaktuar, Përngjasuar me Krishtin ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Foreknown, Predestined, Conformed to Christ}}

> Dhe ne e dimë se të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij. Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve. Dhe ata që ai i paracaktoi edhe i thirri; dhe ata që i thirri edhe i shfajësoi; dhe ata që i shfajësoi, ata edhe i përlëvdoi.

Këtij vargu të mrekullueshëm, Romakëve 8:28 i kushtuam tre mesazhe (“Dhe ne e dimë se të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirë për ata që e duan Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij.”) Thamë se Romakve 8:28 ishte pjesë e argumentit të Palit për Romakëve 8:18, “Unë mendoj në fakt, se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë aspak të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne. “ Me fjalë të tjera, gjithë vuajtjet tona janë të përballueshme për shkak se gjithçka, madje edhe këto vuajtje, do të bashkëveprojnë për të mirën tonë.

Tani do të kalojmë tek vargu tjetër (29) i cili fillon me “sepse” që do të thotë “për arsye se.” Tani kalojmë tek themelet masive të Palit, shtyllat mbi të cilat mbështetet premtimi tek vargu 28, e vërteta dhe realiteti që mbajnë lart dhe nuk e lënë të bjerë, të cilat na mbajnë gjithashtu edhe ne nga rrëzimi.

Ai tha, ne e dimë se të gjitha gjërat – gjërat e hidhura dhe ato të ëmbla – bashkëveprojnë për të mirën tonë (v.28), “SEPSE – ky është vargu 29, themeli i premtimit - “Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve.” Këtu kemi tri vepra të mëdha të Perëndisë tek të cilat do të fokusohemi këtë mëngjes – tre veprime të Perëndisë të cilat janë bërë që t'ju japin më tepër siguri se të gjitha gjërat do të bashkëveprojnë për të mirën tuaj dhe se gjithë vuajtjet e kësaj jete nuk ia vlejnë të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne (8:18).

Këto tre veprime të Perëndisë shihen në fjalët, 1) “Njohu që më parë”, 2) “I ka paracaktuar”, 3) “Të jenë të ngjashëm me shmëblltyrën e Krishtit.” Ne e dimë që të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirën tonë për arsye se Perëndia na njohu që më parë, na paracaktoi dhe po na bën të ngjashëm me Krishtin. Dy prej këtyre janë në të shkuarën (paranjohja dhe paracaktimi) dhe një prej tyre është e tashme dhe e ardhme (që na përshtat me shëmbëlltyrën e Krishtit).

Tani mund të imagjinoj të paktën dy arsye pse disa prej jush mund të thonë pse kjo gjë nuk ju intereson. Së pari, disa prej jush mund të thonë, “Në të vërtetë, nuk e vras mendjen çfarë vendimesh janë marrë shumë kohë më parë – si këto që u bënë qysh para krijimit në paranjohjen dhe paracaktimin e Perëndisë. Unë jam i interesuar për tani. Dhe për më tepër, nuk shoh ndonjë dobi të përfshihemi në debate lidhur me doktrina Biblike si paracaktimi.”

Së dyti, disa prej jush gjithashtu mund të thonë, “Të them të vërtetën, unë nuk dua të jem si Krishti. E para e punës, ai nuk bëri kurrë seks dhe për më tepër ai ishte aq serioz saqë nuk e di nëse u kënaq ndonjëherë, ishte aq debatues saq edhe e vranë. Prandaj nëse të bëhem si Jezui duhet të më bëjë të ndihem i sigurt se gjithçka bashkëvepron për të mirën time, harroje sepse nuk ndodh kështu.”

Më lejoni të them diçka lidhur me këto dy pengesa.

==== "Nuk e vras mendjen lidhur me vendimet e bëra në të shkuarën" ====

Nëse dikush do të vinte tek ju këtë mëngjes dhe t'ju thoshte, “Do t'ju jap një milionë dollarë,” do kishit të drejtë të tregoheshit dyshues. Por, po sikur t'ju tregonin një copë letër të vjetër dhe të rrudhosur, të tregonin me gisht dhe t'ju thoshin, “Babai im i pasur vdiq para disa muajsh dhe në testamentin e tij shkroi që ju duhet të merrnit një pjesë të pasurisë së tij, një milionë dollarë”? A do të thoshit atëherë, “Nuk e vras mendjen për vendime që janë marrë para shumë kohësh. Unë e vras mendjen për tani. Përveç kësaj qartësimi i kuptimit të dokumentave të lashta, në mënyrë të veçantë i testamenteve, mund të jetë tepër i debatueshëm. Prandaj le ta harrojmë këtë punën e një milionë dollarëve”? Ju premtoj, ajo që Perëndia paranjohu dhe paracaktoi është dhjetë mijë herë më e vlefshme për jetën tuaj tani sesa të trashëgoni një milionë dollarë.

==== "Nuk dua të jem si Krishti" ====

Dhe nëse thoni, “Në të vërtetë nuk dua të jem si Krishti,” kjo mund të jetë për shkak se po mendoni për këtë ngjashmëri në një mënyrë që është jo vetëm e gabuar por edhe tepër e ngushtë. Po kur të vijë momenti që të vdisni? A dëshironi të jeni si Krishti kur të vdisni. A dëshironi të mohoeni prej Gjykatësit të universit dhe të dënoheni me një ndëshkim të përjetshëm për shkak se mohuat Birin e tij, apo dëshironi të ringjalleni prej së vdekuri i dashur dhe i pranuar? A dëshironi të ringjalleni si Krishti apo të mos i ngjani Krishtit dhe të humbisni? Kjo nuk është pyetje e parëndësishme. Prandaj ju përgjërohem të dëgjoni.

Prandaj më së pari le të shohim dy veprimet e Perëndisë që ndodhën para shumë kohësh dhe pastaj të falsim për atë që Perëndia po bën sot dhe do të bëjë edhe nesër.

==== "Sepse ata që i ka njohur që më parë" ====

Vargu 29: "Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Birit të tij.” Çfarë do të thotë “i ka njohur që më parë”? Disa thonë se kjo do të thotë që Perëndia thjesht parasheh se kush do të besojë në të dhe këta janë personat që ai i paracakton të jenë si Jezui. Por kjo hamendëson dy gjëra që nuk janë të vërteta. Një është që besimi që Perëndia parasheh është në fund të fundit dhe qartësisht puna jonë dhe jo e tija. Me fjalë të tjera, pika e këtij interpretimi është që Perëndia nuk e shkakton besimin tonë, ai vetëm sa e parasheh besimin që ne shkaktojmë.

Kjo nuk është ajo çka Bibla na mëson, jo vetëm gjetkë (Filipianëve 1:29, Efesianëve 2:8-9, 2 Timoetu 2:24-26, Mateu 16:17), por as edhe këtu në kontekst. Kur Pali thotë tek Romakëve 8:30, “Dhe ata që ai i paracaktoi edhe i thirri; dhe ata që i thirri edhe i shfajësoi,” ai do të thotë që gjithë të thirrurit janë shfajësuar. Por që të shfajësohemi duhet të besojmë (Romakëve 5:1). Prandaj ai thotë, të gjithë ata që janë thirrur besojnë dhe shfajësohen. Por si mund të thotë ai TË GJITHË që janë thirrur besojnë? Arsyeja, ashtu si u përpoqa ta tregoj në shtjellimin e termit “thirrur” në vargun 28, është që thirrja është puna e fuqishme e Perëndisë për të sjellë në ekzistencë atë që ai kërkon. Kjo është një thirrje e efektshme. Kjo është një thirrje që krijon atë që urdhëron. Është si thirrja, “Llazar, dil jashtë!” dhe i vdekuri jetoi. Prandaj ideja është kjo, besimi për shfajësim nuk është diçka që e bëj unë vetë. Perëndia më aftëson. Perëndia më fuqizon. Unë duhet ta bëj. Besimi është diçka që unë e bëj. Por ajo që bëj unë është dhuratë e Perëndisë. Unë nuk mar lëvdata për këtë gjë. Për këtë e falenderoj Perëndinë. Unë jam i shpëtuar prej hirit sovran nga fillimi në fund.

Prandaj është e gabuar të hamendësojmë se kur Romakët 8:29 thotë se, disa “Perëndia i ka njohur që më parë,” do të thotë që ai thjesht e pa që më parë që ata do besonin me fuqinë e tyre. Ai ua dha fuqinë, prandaj këtu po ndodh diçka më tepër sesa thjesht parashikimi i asaj që ne bëjmë.

Ja dhe hamendësimi tjetër i gabuar i kësaj pikëpamjeje. Ajo hamendëson se kuptimi i “paranjohjes” nuk është kuptimi që ky term ka në shumë tekste të Dhjatës së Vjetër dhe të Re të cilat do i jepnin një kuptim më koherent kësaj pjese. Dëgjoni këto përdorime të fjalës “njoh” dhe pyesni veten se çfarë kuptimi ka secila prej tyre. Tek Zanafilla 18:19 Perëndia thotë për Abrahamin, “Unë në fakt e kam zgjedhur, me qëllim që të urdhërojë bijtë e tij dhe shtëpinë e tij të ndjekin pas tij rrugën e Zotit.” Pothuaj të gjitha versionet e Biblës në Anglisht e përkthejnë, “e kam zgjedhur.” Tek Amosi 3:2 Perëndia i thotë popullit të Izraelit, “Vetëm juve ju kam njohur midis tërë familjeve të dheut.” Ai i njihte të gjitha familjet e dheut, por zgjodhi vetëm Izraelin. Tek Mateu 7:23 Jezui u tha hipokritëve në ditën e gjykimit, “Unë s'ju kam njohur kurrë, largohuni nga unë, ju të gjithë që keni bërë paudhësi.” Psalmi 1:6 thotë, “Zoti njeh rrugën e të drejtëve, por rruga e të pabesëve të çon në shkatërrim.” Ai e njeh edhe rrugën e të pabesëve, por rrugën e të drejtit ai e njeh me kuptimin që e aprovon e dallon dhe e do. Tek Osea 13:5 Perëndia i thotë Izraelit, “Unë të njoha në shkretëtirë, në kohën e thatësirës së madhe,” që do të thotë se ai e dëgjoi lutjen tuaj dhe u kujdes për ju. Dhe Zanafilla 4:1 thotë, “Dhe Adami njohu Evën, gruan e tij, e cila u ngjiz dhe lindi Kainin.' kjo do të thotë që e bëri të tijën, e njohu në mënyrë intime dhe e deshi.

Për shkak të të gjitha këtyre teksteve mendoj se Xhon Stot dhe Xhom Mëri e kanë tamam kur që të dy thonë, “'Njoh' përdoret në një kuptim që praktikisht është i njëjtë me 'dashuri'.... 'Ata që i ka njohur që më parë'...është tamam ekuivalente me 'ata që i ka dashur që më parë'.” Paranjohja është “dashuria sovrane dalluese” (Xhon Stot, citon Mërin, Romakëve, fq. 249). Kjo është e njëllojtë me të dashurit dhe zgjedhjes për vete.

Prandaj kuptimi i veprimi të parë të Perëndisë tek Romakëve 8:29 është që Perëndia e paranjeh popullin e tij me kuptimin që i zgjedh, i do dhe kujdeset për ta. Pali flet për këtë më vonë me gjuhën e “zgjedhjes” (Romakëve 8:33, 9:11, 11:5, 7).

Të gjitha gjërat do të bashkëveprojnë për të mirën tuaj nëse je i thirrur dhe i dashur prej Perëndisë, për arsye se ashtu si na thotë edhe vargu 29, Perëndia të ka njohur, të ka zgjedhur dhe të ka dashur qysh para themelimit të botës (Efesianëve 1:4v, 2 Timoteu 1:9, 1 Pjetri 1:20, Zbulesa 13:8, 17:8).

==== "Edhe i paracaktoi” ====

Veprimi i dytë i Perëndisë i cili u krye shumë kohë më parë për t'i dhënë siguri premtimit se të gijtha gjërat do të bashkëveprojnë për të mirën tuaj është që “ai paracaktoi”. “Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar.” Kjo thjesht do të thotë se, pasi të ka zgjedhur për veten dhe ka vendosur dashurinë e tij mbi ty, u kujdes për ty qysh para se të ekzistoje, ai vendosi se çfarë do të bëhej me ty, që do të bëheshe i ngjashëm me shembëlltyrën e Birit të tij.

“Paracaktuar” do të thotë vendosur apo caktuar qysh më parë se çfarë fati do të kesh. Arsyeja pse ky varg hedh një themel kaq masiv poshtë premtimit të Romakëve 8:28 është që ata që e duan Perëndinë dhe janë thirrur sipas premtimit të tij janë caktuar të jenë si Jezui – janë caktuar të bëhen të ngjashëm me shëmbëlltyrën e Krishtit. Të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirën tuaj për shkak se u zgjodhët dhe u deshët qysh para se të ekzistonit dhe mënyra sesi zgjedhja dhe dashuria e tij e shpreh veten është duke caktuar për ju një të ardhme madhështore dhe të patregueshme, pra që të jeni si Krishti. Të gjitha gjërat bashkëveprojnë për të mirën tuaj për shkak se të gjitha gjërat bashkëveprojnë që të të bëjnë si Jezuin. Për këtë arsye u deshët dhe për këtë u paracaktuat.

Ky është ai paragrafi një milionë dollarë në testamentin e babait të shokut tuaj. Ashtu si ajo deklaratë e pathyeshme nga ana ligjore ju garanton pasuri mbi tokë, kështu edhe paranjohja dhe paracaktimi i pathyeshëm i Perëndisë ju garanton lavdinë dhe gëzimin tuaj të përjetshëm.

==== "Për të na bërë të ngjashëm me shembëlltyrën e Birit të Tij" ====

Kjo na sjell tek kundërshtimi i ngritur më herët. Ndoshta nuk ka për të qenë e gëzueshme të jesh si Jezui. Ndoshta të bëhesh si Jezui nuk i bën gjithë vuajtjet e kohës së tanishme të mos krahasohen me lavdinë që do të zbulohet. Prandaj duhet të shohim veprimin e fundit të Perëndisë që përmendet tek vargu 29: Perëndia po punon për të na “përshtatur me shembëlltyrën e Birit të Tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve.”

Për këtë duhet të presim deri javën tjetër për dy arsye: një, është që sot nuk kemi mjaft kohë dhe dy, ngjashmëria me Krishtin në vargun 29 dhe përlëvdimi në vargun 30 janë të lidhura aq ngushtë saqë formojnë fillimin dhe mbylljen e mesazhit të javës së ardhshme.

Por gjithsesi më lejoni ta mbyll me një fjalë të shkurtër në lidhje me ngjashmërinë me Krishtin dhe me tekstin e sotëm. Kjo është shumë e përshtatshme për këtë arsye. Derisa mendja juaj të përshtatet me mendjen e Krishtit, mësimi i këtij teksti ka të ngjarë që të prodhojë konflikt dhe jo ngushëllim. Ky tekst ka për qëllim të të ngushëllojë, forcojë dhe për të të dhënë siguri që gjërat më të mira dhe më të këqija në jetën tënde do të bashkëveprojnë për të mirën tënde, për shkak se e do Krishtin dhe jeni zgjedhur e paracaktuar për lavdi. Por kjo ka për të patur këtë efekt vetëm kur Perëndia ju jep një masë të mendjes dhe frymës së Krishtit.

Këtë nuk e them për t'ju qortuar apo dënuar nëse keni përleshje. Krejt e kundërta. E them që t'ju inkurajoj që ashtu si përshtatja në sjellje me Jezuin është një beteje gjatë gjithë jetës me veprat e gabuara, ashtu si përshtatja emocionale me Jezuin është një betejë gjatë gjithë jetës me ndjenjat e gabuara, ashtu edhe përshtatja intelektuale me Jezuin është një betejë gjatë gjithë jetës me mendimin e gabuar. Prandaj nuk habitem kurrë kur disa persona pengohen me mësimet më të vështira të Shkrimit. Përshtatja me Krishtin nuk vjen një herë mirë, as përshtatja në sjellje, as ajo emocionale dhe as ajo intelektuale.

Prandaj le të lutemi për njëri-tjetrin, që në çdo mënyrë Krishti të mund të lartësohet përmes përshtatjes tonë me të, që ne të mund të gëzojmë sigurinë masive që për shkak të zgjedhjes dhe paracaktimit tonë gjithçka do të bashkëveprojë për të mirën tonë. Nëse jeni duke vrarë mendjen, a jam unë mes të zgjedhurve, të paracaktuarve, të thirrurve, ja se si mund ta dish. A e sheh Jezuin si më të dëshirueshëm se çdo gjë tjetër, të mjaftueshëm për të të shpëtuar prej mëkatit dhe për ta kënaqur zemrën tënde përgjithmonë? Kjo është shenja treguese e fëmijës së Perëndisë. Ai që ka Birin ka jetën (1 Gjoni 5:12). Të gjithë atyre që e pranuan ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë (Gjoni 1:12). Pranojë atë!

Fjala u bë mish

Pcain — Tue, 16 May 2017 20:47:49 GMT

Pcain: Mbrojti Fjala u bë mish ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|The Word Was Made Flesh}}

Gjoni 1:1-18

> Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi. 2 Ai (fjala) ishte në fillim me Perëndinë. 3 Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë. 4 Në atë ishte jeta, dhe jeta ishte drita e njerëzve. 5 Dhe drita shkëlqen në errësirë dhe errësira nuk e kuptoi. 6 Qe një njeri i dërguar nga Perendia; emri i tij ishte Gjon. 7 Ai erdhi si dëshmitar, për të dëshmuar për dritën, që të gjithë të besonin nëpërmjet tij; 8 ai nuk ishte drita, por u dërgua për të dëshmuar për dritën. 9 Ai (fjala) ishte drita e vërtetë, që ndriçon çdo njeri që vjen në botë. 10 Ai (fjala) ishte në botë, dhe bota u krijua me anë të tij, por bota nuk e njohu. 11 Ai erdhi në shtëpinë e vet dhe të vetët nuk e pranuan, 12 por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij, 13 të cilët nuk janë lindur nga gjaku, as nga vullneti i mishit, as nga vullneti i burrit, por janë lindur nga Perëndia. 14 Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë. 15 Gjoni dëshmoi për të dhe thirri duke thënë: ''Ky është ai, për të cilin thashë: "Ai që vjen pas meje më ka paraprirë, sepse ishte përpara meje"''. 16 Dhe ne të gjithë morëm, prej mbushullisë së tij, hir mbi hir. 17 Sepse Ligji u dha nëpërmjet Moisiut, por hiri dhe e vërteta erdhën nëpërmjet Jezu Krishtit. 18 Askush s'e pa Perëndinë kurrë; i vetëmlinduri Bir, që është në gjirin e t'Et, është ai që e ka bërë të njohur.

Në pranverën e vitit 1974 po përfundoja studimet e mia në Gjermani. Profesori im kryesor kishte vdekur dhe për ta zëvendësuar atë në një prej kurseve, erdhi nga Bazeli në Mynih një studiues shumë i mirë i Dhjatës së re i cili quhej Oskar Kullman për të dhënë mësim rreth Ungjillit sipas Gjonit. Trembëdhjetë javët e para të simestrit 18 javor siç më kujtohet patëm mundësi të mbaronim studimin e 14 vargjeve të para të librit të Gjonit. Kaq të pasura janë këto vargje.

==== Një mesazh Krishtlindjeje me të vërteta të veçanta rreth Krishtit ====

Prandaj kam zgjedhur këtë tekst me frikë dhe drojë që të kem mundësi ta trajtoj si duhet në një predikim të vetëm. Këtë pjesë e zgjodha për dy arsye. E para është që kjo është një pjesë shumë e mirë për Krishtlindje. Vargu kyç që e tregon këtë orientim ndaj Krishtlindjes është vargu 14, “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne.” Ky është kuptimi i Krishtlindjes. Perëndia ka ardhur në botë, lindi nga një e virgjër, në personin e Jezu Krishtit. Arsyeja e dytë pse kam zgjedhur këtë tekst është për shkak se është kaq plot me të vërteta të veçanta rreth Jezu Krishtit të cilat kemi shumë nevojë t'i dimë dhe t'i përqafojmë.

Kjo në mënyrë të veçantë është e rëndësishme sot për shkak se ashtu si thashë edhe javën e kaluar gjatë mirëseardhjes, edhe fetë e mëdha jo të krishtera të botës po flasin sikur e vlerësojnë, nderojnë dhe në një farë kuptimi besojnë në Jezusin. Gjatë këtyre ditëve këtë e dëgjoni në mënyrë të veçantë nga udhëheqës Muslimanë që duan të vënë në dukje faktin se ata madje e nderojnë Jezusin edhe më tepër se ne për shkak se nuk mendojnë se Perëndia do ta lejonte të vuante një vdekje kaq të turpshme si një kriminel në kryq. Prandaj është kritike që të krishterët ta njohin shumë mirë Jezu Krishtin dhe të mund të bëjnë dallimin mes Krishtit të Biblës dhe Krishtit që fetë e tjera pretendojnë të nderojnë.

Prandaj ajo që dëshiroj të bëj me këtë paragraf madhështor rreth Jezu Krishtit, i shkruar prej atij që e njohu atë më nga afër se kushdo tjetër ndërsa ishte mbi tokë, nga apostulli Gjon, është të vë në dukje, të shpjegoj dhe të përdëllehem për pesë të vërteta në lidhje me Fjalën që u bë mish dhe pastaj të krahasoj dy reagime jashtëzakonisht të ndryshme që mund t'i jepni atij këtë mëngjes. Synimi im është që të mund ta shihni atë si ç'është në të vërtetë dhe të shtyheni për ta pranuar Atë si Zotin dhe Perëndinë tuaj, si Thesarin tuaj të pamasë. Nëse tashmë e keni pranuar Atë, lutem që do ta përqafoni atë, ta çmoni dhe të gëzoheni në të, ta ndiqni dhe ta reflektoni më tepër nga sa keni bërë deri tani.

Prandaj le të fillojmë me pesë të vërtetat rreth “Fjalës që u bë mish” në këtë pjesë.

''Emri i Fjalës që u bë mish në tokë është Jezu Krishti''

Vargu 17, “Sepse Ligji u dha nëpërmjet Moisiut, por hiri dhe e vërteta erdhën nëpërmjet Jezu Krishtit.”

“Jezus” ishte emri që engjëlli i tha Jozefit t'ia vendoste fëmijës dhe do të thotë “shpëtimtar”. “Një engjëll i Zotit iu shfaq në një ëndërr dhe i tha, 'Jozef, bir i Davidit, mos ki frikë ta marrësh me vete Marinë si gruan tënde, sepse ç'është ngjizur në të është vepër e Frymës së Shenjtë. Dhe ajo do të lindë një djalë dhe ti do t'i vësh emrin Jezus, sepse ai do të shpëtojë popullin e tij nga mëkatet e tyre.”

“Krisht” ishte titulli që i referohej mbretit të shumëpritur të Judenjve i cili do t'i jepte popullit fitore dhe do të qeveriste mbarë botën. Kur Andrea i tha të vëllait të vet Pjetrit se kishte takuar Jezusin ai i tha (tek Gjoni 1:41), “E gjetëm Mesian [këtu Gjoni shton] që përkthyer do të thotë Krishti.”

Prandaj personi për të cilin po flasim në këto vargje në Bibël dhe përreth botës njihet si “Jezu Krishti”. Secili prej emrave mbart një kuptim të jashtëzakonshëm. Ai është Shpëtimtar dhe Mbret.

''Fjala që u bë mish ekzistonte si Perëndi dhe me Perëndinë para se të lindte si njeri në tokë''

Vargu 1, “Në fillim ishte Fjala, dhe Fjala ishte me Perëndinë, dhe Fjala ishte Perëndi.”

Gjithmonë ka patur grupe sektariane që i kanë rezistuar misterit që përcillet në këto dy fraza, “Fjala ishte me Perëndinë” dhe “Fjala ishte Perëndi.” Ata thonë, në robërinë e tyre ndaj thjesht një konceptimi njerëzor, nuk mund të qëndrojnë të dyja. Ose ai është Perëndi ose ishte me Perëndinë. Nëse ishte me Perëndinë, nuk ishte Perëndi. Dhe nëse ishte Perëndi, nuk ishte me Perëndinë. Prandaj për t'i shpëtuar të vërtetës së këtyre dy fjalive, nganjëherë e ndryshojnë përkthimin (ashtu si bëjnë Dëshmitarët e Jehovait) dhe pastaj thuhet, “Fjala ishte me Perëndinë dhe Fjala ishte një perëndi.” Por ka arsye të mira gramatike si dhe të kontekstit nga pjesë të tjera të Ungjillit të Gjonit dhe libra të tjerë të Biblës për faktin pse Kisha e Krishterë nuk i ka pranuar kurrë mësime të tilla si të vërteta dhe ortodokse.

Ajo që mëson vargu një është që ai të cilin e njohim si Jezu Krishti, para se të bëhej mish, ishte Perëndi dhe Ati ishte gjithashtu Perëndi. Ka dy persona dhe një Perëndi. Kjo është pjesë e së vërtetës të cilën e njohim si Trinia. Kjo është arsyeja pse adhurojmë Jezu Krishtin dhe themi bashkë me Thomain te Gjoni 20:28, “Zoti im dhe Perëndia im.”

''Para se ai të bëhej mish, Gjoni e quan atë “Fjala”''

Gjoni 1:1, “Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte me Perëndinë dhe Fjala ishte Perëndi.”

Pse u quajt ai “Fjala”? Një mënyrë për t'ju përgjigjur kësaj pyetjeje është të mendojmë se çfarë mund të ishte quajtur dhe pse kjo nuk do të mjaftonte në lidhje me “Fjalën.” Për shembull, ai mund të ishte quajtur “Vepra”, “Në fillim ishte vepra dhe vepra ishte me Perëndinë dhe vepra ishte Perëndi.” Një prej ndryshimeve mes një vepre dhe Fjalës është që një vepër është më e papërcaktuar. Nëse mendojmë që nganjëherë fjalët tona janë nganjëherë të paqarta dhe u nënshtrohen interpretimeve të ndryshme, veprat tona janë shumë herë më të paqarta dhe të papërcaktuara. Kjo është arsyeja pse kaq shpesh shpjegohemi me fjalë. Fjalët kapin kuptimin e asaj që bëjmë në mënyrë më të qartë se vetë veprat. Perëndia bëri shumë vepra të fuqishme në histori, por ai i dha një përparësi të caktuar Fjalës. Një prej arsyeve mendoj se është që ai i jep një vlerë të lartë qartësisë dhe komunikimit.

Një shembull tjetër është që Gjoni mund ta kishte quajtur Jezusin “Mendimi”. “Në fillim ishte Mendimi dhe Mendimi ishte me Perëndinë dhe Mendimi ishte Perëndi.” Por një prej ndryshimeve mes një mendimi dhe një fjale është që një fjalë përgjithësisht pikturohet që del prej atij që mendon me qëllim që të themelojë komunikim. Mendoj se Gjoni dëshironte ta imagjinojnë Birin e Perëndisë si ngazëllues si për hir të komunikimit mes tij dhe Atit ashtu edhe për hir të shfaqjes së tij në histori si komunikimi i Perëndisë me ne.

Një shembull i tretë është që Gjoni mund ta kishte quajtur Jezusin “Ndjenja”. “Në fillim ishte Ndjenja dhe Ndjenja ishte me Perëndinë dhe Ndjenja ishte Perëndi.” Por sërish, do thosha, ndjenjat nuk përcjellin ndonjë koncept, synim apo kuptim të qartë. Ndjenjat ashtu si veprat janë të papërcaktuara dhe duhen shpjeguar me fjalë. Prandaj më duket që të quajturit e Jezusit “Fjala” është mënyra e Gjonit për të theksuar faktin që vetë ekzistenca e Birit të Perëndisë është për hir të komunikimit. Së pari dhe më së shumti ai ekziston dhe ka ekzistuar gjithmonë qysh nga përjetësia për hir të komunikimit me Atin. Së dyti, por pafundësisht e rëndësishme për ne, Biri i Perëndisë u bë komunikimi hyjnor për ne. Dikush mund të thotë, si përmbledhje që të quajturit e Jezusit “Fjala” nënkupton që ai është “Perëndia-Duke Shprehur-Veten.”

''Gjithë sa nuk është Perëndi u krijua përmes Fjalës''

Gjoni 1:3, “Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.”

Ka të paktën dy arsye që Gjoni e thotë këtë rreth Fjalës në këtë pikë. Një është që thekson faktin se ai është Perëndi. Kur ne mendojmë për Perëndinë, mendojmë menjëherë për Krijuesin. Perëndia është origjina dhe shpjegimi i gjithçkaje që ekziston me përjashtim të Perëndisë. Prandaj kur Gjoni thotë “Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.” do të thotë që ai është Perëndi dhe nuk është i krijuar.

Arsyeja tjetër del në vargun 10, “Ai (fjala) ishte në botë, dhe bota u krijua me anë të tij, por bota nuk e njohu.” Ideja këtu duket se thekson seriozitetin e verbërisë fajtore të botës dhe madhësinë e ligësisë së botës në mohimin e Jezusit. Ai vjen tek ne si Krijuesi ynë dhe bota prapë nuk e pranon.

Çfarë kemi parë pra deri tani për Fjalën që u bë mish? 1) Ai është Jezu Krishti, Shpëtimtari dhe Mbreti i vajosur. 2) Ai është Perëndi, personi i dytë i Trinitetit. 3) Ai është Fjala – Perëndia-në-komunikim, Perëndia-Duke Shprehur-Veten. 4) Ai është Krijuesi i të gjitha gjërave.

''Fjala që u bë mish ka jetë në vetvete, dhe ajo jetë bëhet drita e njerëzve''

Gjoni 1:4, “Në atë ishte jeta, dhe jeta ishte drita e njerëzve.”

Gjithë jeta e ka origjinën tek Fjala. Kjo është e dukshme për shkak se ashtu si e kemi parë tashmë, ai është Krijuesi i të gjitha gjërave. Por këtu ka të ngjarë që fokusi të jetë tek jeta frymërore. Me fjalë të tjera, ka dy probleme gjigande me të cilat përballemi ne si njerëz, ne jemi të vdekur nga ana frymërore dhe si rrjedhim të verbër nga ana frymërore. Gjoni po thotë këtu se, Jezusi është kura për të dyja këto probleme, Ai ka jetën që na nevojitet, dhe kjo jetë bëhet drita për të cilën kemi nevojë.

Gjoni 5:21 thotë, “Biri i jep jetën kujtdo që do.” Me fjalë të tjera, ai bën për ne nga ana frymërore atë që bëri për Llazarin kur qëndroi para varrit të tij dhe i thirri të vdekurit, “Llazar dil jashtë” (Gjoni 11:43).

Si lidhet jeta që jepet prej Jezusit me këtë dritë? Në dy mënyra. E para është që na aftëson të shohim. Kur të vdekurve u jepet jetë ata shohin. Apo nëse e ndryshojmë imazhin, kur lind shikon. Kështu është edhe nga ana frymërore. Jezusi i tha Nikodemit, “Në të vërtetë, në të vërtete po të them që nëse një nuk ka rilindur, nuk mund ta shohë mbretërinë e Perëndisë.” (Gjoni 3:3). Prandaj së pari Jezusi jep jetë dhe pastaj ajo jetë bëhet dritë, aftësi për të parë realitetin frymëror.

Mënyra tjetër si jeta që jep Jezusi lidhet me dritën nuk është që të aftëson të shohësh, por që Jezusi vetë është Drita që shihet. Në fund të fundit ne jemi të verbër, ndërsa jemi jobesimtarë? Ne jemi të verbër për të vërtetën, bukurinë dhe vlerën e Jezusit. Prandaj kur Gjoni thotë, “Në të ishte jeta dhe jeta ishte drita e njerëzve,” ai ndoshta do të thotë që Jezu Krishti, Fjala që u bë mish është në të njëjtën kohë fuqia për të parë shkëlqimin frymëror dhe shkëlqimi frymëror që shohim.

Këtë thotë vargu 14, “Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” Kjo është ajo për të cilën Jezusi u lut tek Gjoni 17:24, “O Atë, unë dua që atje ku jam unë, të jenë me mua edhe ata që më ke dhënë, që ta shohin lavdinë time.” Këtë gjë ai e pretendoi për veten kur tha dy herë, “Unë jam drita e botës” (Gjoni 8:12, 9:5). Prandaj Fjala që u bë mish ka jetë në vetvete dhe kjo jetë bëhet drita e njerëzve. Ai është fuqia për të parë dhe shkëlqimi që shohim.

Për ta përmbledhur, cilat janë pesë të vërtetat që kemi parë për Fjalën që u bë mish?

1. Pasi u bë mish ai është Jezu Krishti, Shpëtimtari dhe mbreti i të gjithëve i vajosur prej Perëndisë.

2. Ai është Perëndi: Ai ishte me Perëndinë dhe është Perëndi.

3. Ai u quajt Fjala, Perëndia në komunikim, Perëndia-Duke Shprehur-Veten.

4. Ai është Krijuesi, të gjitha gjërat u bënë përmes tij por ai vetë nuk u krijua.

5. Ai është jetë dhe Dritë, fuqia e gjall për të parë dhe shkëlqimi që shohim, i cili kënaq plotësisht.

Përfundimisht, cilat janë reagimet që mund t'i jepni të gjithë kësaj zbulese rreth Jezu Krishtit, Fjalës që u bë mish?

==== Një reagim: Nuk e njoh Atë dhe nuk e pranoj ====

Një reagim përshkruhet në vargjet 10-11, “Ai (fjala) ishte në botë, dhe bota u krijua me anë të tij, por bota nuk e njohu. Ai erdhi në shtëpinë e vet dhe të vetët nuk e pranuan.” Ju mund ta dëgjoni këtë dhe të thoni, “Nuk e njoh atë dhe nuk e pranoj.” Kjo është një gjë shumë e frikshme për t'u thënë për Krijuesin, Jetën dhe Dritën tuaj. Të paktën ju përgjërohem, mos e thoni kollaj këtë gjë në këtë Krishtlindje.

==== Një reagim tjetër: Unë e njoh Atë dhe e pranoj ====

Reagimi tjetër gjendet tek vargjet 12-13, “por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij, të cilët nuk janë lindur nga gjaku, as nga vullneti i mishit, as nga vullneti i burrit, por janë lindur nga Perëndia.” Ky është reagimi për të cilin lutem këtë mëngjes. Pranojeni këtë Fjalë madhështore që u bë mish. Pranojeni si Shpëtimtarin, si Mbretin, si Perëndinë, si Fjalën, si Krijuesin, si Jetën dhe Dritën tuaj. Dhe gjithë sa Perëndia është për ju në të! Krishtlindja është sikur Perëndia të dërgonte Birin e tij në botë për të gjetur gjithë Bin Ladenët e botës, të fshehur në shpellat e errësirës dhe vdekjes. Në vend që të hyjë me flakëhedhës, më së pari ai qëndron tek hyrja e shpellës dhe thotë, “Eja në dritë sepse unë vdiqa në kryq për mëkatarët, nëse më pranon si Perëndinë, si Zëvendësuesin dhe Thesarin tënd, vdekja ime vlen për tënden dhe drejtësia ime numërohet si jotja, kështu do të kesh jetën e përjetëshme.”

Mburrje vetëm në Kryqin

Pcain — Wed, 29 Mar 2017 20:43:51 GMT

Pcain: Faqe e re: {{info|Boasting Only in the Cross}} > Sa për mua, mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht, për të cilin bota është k...

{{info|Boasting Only in the Cross}}

> Sa për mua, mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht, për të cilin bota është kryqëzuar tek unë edhe unë te bota.

Nuk keni nevojë të dini shumë gjëra në mënyrë që jeta juaj të sjellë një ndryshim që zgjat në botë. Por keni nevojë të dini ato pak gjëra që kanë rëndësi dhe pastaj të jeni të gatshëm të jetoni për to dhe të vdisni për to. Njerëzit që sjellin një ndryshim që zgjat në botë nuk janë ata që kanë zotëruar shumë gjëra, por ata që janë zotëruar prej disa gjërave madhështore. Nëse dëshiron që jeta jote të vlejë, nëse dëshironi që efekti i valëve të ndikimit tuaj të arrijë skajet e tokës dhe të vazhdojë përgjatë shekujve në përjetësi, nuk keni nevojë të keni një herës të lartë inteligjence apo emocional, nuk keni nevojë të keni pamje të bukur apo pasuri, nuk nevojitet të vini prej një familjeje të përsosur apo shkolle të përsosur. Duhet të dini disa gjëra, madhështore, të pandryshueshme, të dukshme, të thjeshta, të lavdishme dhe të jeni në zjarr për to.

Por unë e di që jo të gjithë ju që jeni në këtë turmë dëshironi që jeta juaj të shkaktojë një ndryshim. Ka qindra nga ju që nuk e vrasin mendjen nëse sillni një ndryshim që zgjatë për diçka madhështore, ju thjesht dëshironi që njerëzit t'ju pëlqejnë. Nëse njerëzit do t'ju pëlqenin do ishit të kënaqur. Ose sikur të kishit një punë të mirë, një bashkëshorte të mirë dhe disa fëmijë të mirë, një makinë të mirë, fundjava të gjata dhe disa miq të mirë, një pension me argëtim, një vdekje të shpejtë dhe të lehtë, dhe t'i shëptoni ferrit, nëse mund t'i keni këto (minus Perëndinë) – do ishit të kënaqur. KJO është një tragjedi që po ndodh.

Para tre javësh morëm lajm në kishën tonë që Rubi Eliason dhe Laura Eduards u vranë që të dyja në Kamerun. Rubi ishte më shumë se 80 vjeçe. Beqare për gjithë jetën e saj, e derdhi veten për një gjë madhështore: Për ta bërë Jezu Krishtin të njohur mes popujve të paarritur, të varfërve dhe të sëmurëve. Laura ishte vejushë, doktoreshë, që po u afrohej të tetëdhjetave, duke shërbyer përkrah Rubit në Kamerun. Frenat nuk funksionuan dhe makina ra në greminë, që të dyja vdiqën në vend. I pyeta njerëzit në kishë, a ishte kjo tragjedi? Dy jetë, të shtyra prej një vizioni madhështor, të tretura në shërbim të patrumpetuar ndaj të varfërve që po humbin për lavdinë e Jezu Krishtit – dy dekada pasi pothuaj gjithë bashkëmoshatarët e tyre Amerikanë kanë dalë në pension për t'i hedhur jetët e tyre tej me argëtime në Florida apo Nju Meksiko. Jo. Kjo nuk është tragjedi. Kjo është lavdi.

Do t'ju tregoj çfarë është tragjedia. Do t'ju lexoj prej revistës Readers Digest (Shkurt 2000, faqja 98) se çfarë është tragjedi. “Bob dhe Peni...dolën herët në pension nga punët e tyre në Verilindje para pesë vjetësh kur ai ishte 59 dhe ajo 51. Tani ata jetojnë në Punta Gorda, Florida, ku shëtisin me makinën e tyre të kampingut 10 metra të gjatë, luajnë softboll dhe mbledhin guacka.” Ëndërra Amerikane, të arrish në fund të jetës – jetës tuaj të vetme – dhe vepra juaj e fundit madhështore para se t'i jepni llogari Krijuesit tuaj të jetë “Mblodha guacka. Shiko guackat e mia.” KJO është tragjedi. Njerëzit sot po harxhojnë miliarda dollarë për t'ju bindur juve që të përqafoni atë ëndërr tragjike. Kurse mua më jepen vetëm 40 minuta për t'ju përgjëruar juve që të mos e përqafoni.

Mos e çoni dëm jetën tuaj. Ajo është shumë e shkurtër dhe tepër e çmuar. U rrita në një shtëpi ku babai im e treti veten si ungjilltar për ta çuar ungjillin e Jezu Krishtit tek të humburit. Ai kishte një vizion përvëlues: Prediko ungjillin. Në kuzhinën tonë kishte një pllakatë ndërsa po rriteshim. Tani ajo gjendet në dhomën time të ndënjes. E kam parë pothuaj përditë për rreth 48 vjet. Pllakata thotë, “Vetëm një jetë, shumë shpejt do të mbarojë. Vetëm ajo që bëhet për Krishtin do të qëndrojë.”

Unë jam këtu në konferencën OneDay në një farë kuptimi si at. Jam 54 vjeç. Kam katër djem dhe një vajzë: Karsten është 27, Benjamini 24, Abrahami 20, Barnaba 17. Talitha është katër vjeç. Pak gjëra janë ato që më mbushin me më tepër dëshirë këto muaj dhe vite se dëshira që djemtë e mi të mos e harxhojnë jetën e tyre në suksese fatale.

Prandaj ju shoh si bij dhe bija dhe po ju përgjërohem si një baba – ndoshta si babai që nuk e patët kurrë. Apo babai që nuk pati kurrë një vizion për ju siç e kam unë, si vizioni që Perëndia ka për ju. Apo ndoshta babai që KA një vizion për ju, por i cili ka të bëjë vetëm me paranë dhe statusin, ju shoh si bij dhe bija dhe ju përgjërohem. Dëshironi që jeta juaj të vlejë për diçka madhështore dhe për përjetësinë. Dëshirojeni këtë gjë. Mos shkoni andej këndej në jetë pa një pasion.

Një prej arsyeve që më ka pëlqyer vizioni i konferencave Passion 98, Passion 99 dhe OneDay është që deklarata 268 tregon shumë qartë qëllimin e jetës time. Kjo deklaratë bazohet tek Isaia 26:8. “Dëshira e shpirtit tonë i drejtohet emrit tënd dhe kujtimit tënd.” Këtu nuk kemi thjesht një trup por edhe një shpirt. Jo thjesht një shpirt, por një shpirt me një pasion dhe një dëshirë. Nuk kemi thjesht një dëshirë që të të pëlqejnë, për të luajtur softboll dhe për të mbledhur guacka, këtu kemi një dëshirë për diçka pafundësisht më të madhe, pafundësisht më të bukur, pafundësisht më të vlefshme, pafundësisht më të kënaqshme – Emri dhe lavdia e Perëndisë - “Dëshira e shpirtit tonë i drejtohet emrit tënd dhe kujtimit tënd.” Për këtë gjë jetoj dhe dëshiroj të përjetoj. Deklarata e misionit të jetës time dhe të kishës ku shërbej është, “Ne ekzistojmë – unë ekzistoj – për të përhapur një pasion për supremacinë e Perëndisë në të gjitha gjërat për gëzimin e të gjithë kombeve.”

Nuk ka pse ta thoni si e them unë. Nuk ka pse ta thoni si e thotë Lui Giglio (apo Beth Mur, ose Vodi Bukam).

Por çfarëdo që të bëni, gjeni pasionin dhe mënyrën tuaj për ta thënë, jetoni për të dhe vdisni për të. Kështu do të sillni një ndryshim që zgjat. Do të jeni si apostulli Pal. Askush nuk kishte një vizion kaq të qartë për jetën e vet sa kishte Pali. Ai mund ta thoshte në mënyra të ndryshme.

> “Por unë nuk dua t'ia di fare për jetën time që nuk e çmoj aq, sa ta kryej me gëzim vrapimin tim dhe shërbesën që mora nga Zoti Jezus, të dëshmoj plotësisht ungjillin e hirit të Perëndisë.” (Veprat 20:24).

Një gjë ka rëndësi, Të mbaroj vrapimin.

> “Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim, për shkak të të cilit i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin, dhe që të gjendem në të, duke pasur jo drejtësinë time që është nga ligji, por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia, me anë të besimit,” (Filipianëve 3:7-8)

Si do t'ju ndihmoj? Si mund të përdorem prej Perëndisë në këtë moment në konferencën OneDay për të zgjuar në ju një pasion të vetëm për një realitet të vetëm madhështor që ka për t'ju çliruar prej ëndërrave të vogla dhe ka për t'ju dërguar deri në skajet e dheut?

Mendoj që përgjigja që Zoti më dha ishte: drejtoji ata tek një varg në Shkrim që është sa më afër qendrës që mund të jetë dhe tregoju përse Pali thotë atje atë që thotë. Vargu është Galatasve 6:14: “Sa për mua, mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht, për të cilin bota është kryqëzuar tek unë edhe unë te bota.”

Ose për ta thënë pozitivisht: Mburru vetëm në kryqin e Jezu Krishtit. Kjo është një ide e vetme. Një synim i vetëm. Një pasion i vetëm. Mburru vetëm në kryqin. Kjo fjalë mund të përkthehet edhe “lëvdohu” ose “ngazëllohu.” Lëvdohu vetëm në kryqin e Krishtit. Ngazëllohu vetëm në kryqin e Krishtit. Pali thotë, le të jetë ky pasioni juaj i vetëm, mburrja, gëzimi dhe lëvdimi juaj i vetëm. Në këtë moment madhështor të quajtur NJË DITË bëni që ajo NJË GJË që doni, ajo një gjë që çmoni, ajo një gjë në të cilën ngazëlloheni dhe lëvdoheni le të jetë kryqi i Jezu Krishtit.

Kjo është tronditëse për dy arsye.

> 1) Një është sikur të thuash: Mburru vetëm në karrigen elektrike. Lëvdohu vetëm në dhomat e helmit. Ngazëllohu vetëm në injeksionin vdekjeprurës. Mburrja juaj e vetme, gëzimi juaj i vetëm dhe lëvdimi juaj i vetëm le të jetë laku i litarit. “Sa për mua, mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht.” Asnjë mënyrë ekzekutimi e shpikur ndonjëherë nuk ka qenë më katile dhe me agoni sesa gozhdimi në kryq. Ishte e tmerrshme. Nuk do të kishit mundësi ta shihnit – jo pa klithur, pa shkulur flokët dhe pa grisur rrobat. Le të jetë ky pasioni i vetëm i jetës suaj.

> 2) Kjo është ajo gjë tronditëse rreth fjalëve të Palit. Tjetra është që ai thotë kjo duhet të jetë e vetmja mburrje e jetës së tij. I vetmi gëzim. I vetmi lëvdim. “Mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht.”

Çfarë do të thotë ai me këtë gjë? Me të vërtetë? Asnjë mburrje tjetër? Asnjë lëvdim tjetër? Asnjë gëzim tjetër përveç kryqit të Jezusit – vdekjes së Jezusit?

Po për ato vende ku Pali vetë përdor të njëjtën fjalë “mburrje” apo “lëvdim” për gjëra të tjera? Për shumbull:

> Romakëve 5:2, “mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë”

> Romakëve 5:3, “mburremi edhe në shtrëngimet”

> 2 Korintasve 12:9, “Prandaj me kënaqësi të madhe do të krenohem më tepër për dobësitë e mia.”

> 1 Thesalonikasve 2:19, “Cila në fakt është shpresa jonë, a gëzimi, a kurora e lavdisë? A nuk jeni pikërisht ju?”

Prandaj nëse Pali mund të mburret dhe krenohet në gjithë këto gjëra, çfarë do të thotë ai nuk do të “mburrem me tjetër gjë, veç në kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht.”?

Çfarë do të thotë kjo? Mos po thotë dy gjëra të ndryshme? Krenohesh me një gjë dhe thua që po krenohesh me një tjetër? Jo. Ka një arsye shumë të thellë për ta thënë këtë – që gjithë krenimi, gjithë ngazëllimi, gjithë mburrja në ndonjë gjë duhet të jetë ngazëllim në kryqin e Jezu Krishtit.

Ai do të thotë që për të krishterët, gjithë mburrjet e tjera duhet të jenë një mburrje në kryqin. Çdo krenim me ndonjë gjë tjetër duhet të jetë krenim në kryqin. Nëse ngazëllohesh në shpresën e lavdisë duhet të ngazëllohesh në kryqin e Krishtit. Nëse mburresh në dobësinë tënde, apo në popullin e Perëndisë, duhet të mburresh në kryqin e Krishtit.

Përse është kështu? Për këtë arsye: për mëkatarët e shpenguar, çdo gjë e mirë – në fakt çdo gjë e keqe të cilën Perëndia e kthen për mirë – u fitua për ne përmes kryqit të Krishtit. Veçmas vdekjes së Krishtit, mëkatarët nuk marrin asgjë përveçse gjykim. Veçmas kryqit të Krishtit, ka vetëm dënim. Prandaj gjithçka që gëzoni në Krishtin si i krishterë, si një person që i beson Krishtit i detyrohet vdekjes së Krishtit. Gjithë ngazëllimi juaj në të gjitha gjërat si rrjedhim duhet të jetë ngazëllim në kryqin në të cilin u blenë të gjitha bekimet tuaja me çmimin e vdekjes së Birit të Perëndisë, Jezu Krishtit.

Një prej arsyeve përse nuk jemi aq të përqendruar tek Krishti, aq të karakterizuar prej kryqit sa duhet të jemi është për shkak se nuk kemi kuptuar që gjithçka – gjithçka e mirë dhe gjithçka e keqe të cilën Perëndia e kthen për të mirën e fëmijëve të tij të shpenguar u ble prej vdekjes së Krishtit për ju. Ne thjesht e marrim jetën, frymëmarrjen, shendetin, miqtë dhe gjithçka tjetër si të mirëqëna. Mendojmë se është e drejta jonë t'i kemi. Por fakti është që nuk është e drejta jonë.

Ne jemi dyfish mosmeritues.

> 1) Ne jemi krijesa dhe Krijuesi ynë nuk ishte i detyruar të na jepte ndonjë gjë – as jetë, as shëndet as ndonjë gjë tjetër. Ai jep, ai merr, dhe nuk na bën padrejtësi.

> 2) Përveç faktit që jemi krijesa pa asnjë të drejtë karshi Krijuesit tonë, ne jemi mëkatarë. Ne kemi rënë nga lavdia e tij. E kemi injoruar atë, nuk i jemi bindur, kemi dështuar ta duam dhe t'i besojmë atij. Zemërimi i drejtësisë së tij është ndezur kundër nesh. Gjithë sa meritojmë prej tij është gjykimi. Prandaj çdo frymëmarrje, çdo rrahje zemre, çdo ditë që dielli lind, çdo moment që shohim me sytë tanë apo dëgjojmë me veshët tanë, flasim me gojën tonë apo ecim me këmbët tona është një dhuarë falas dhe e pamerituar ndaj mëkatarësh që meritojnë vetëm gjykim.

Kush i bleu këto dhurata për ne? Jezu Krishti. Si i bleu ai këto dhurata? Përmes gjakut të tij.

Çdo bekim në jetë ka për qëllim të lartësojë kryqin e Krishtit, ose për ta thënë në një mënyrë tjetër, çdo gjë e mirë në jetë ka për qëllim të madhërojë Krishtin, dhe atë të kryqëzuar. Prandaj, për shembull, javën e shkuar e prishëm keq makinën tonë Dodge Spirit të vitit 1991, por askush nuk u lëndua. Prandaj krenohem me sigurinë, me këtë lëvdohem. Por përse nuk u lëndua askush? Ishte dhuratë për mua dhe familjen time të cilën askush nuk e meriton. Ne jemi mëkatarë dhe prej natyre jemi bij të zemërimit, ndaraz nga Krishti. Si pra u bë e mundur që të merrnim një dhuratë të tillë për të mirën tonë? Përgjigjia: Krishti vdiq për mëkatet tona në kryq, ai largoi zemërimin e Perëndisë prej nesh, dhe edhe pse nuk e meritojmë siguroi për ne hirin e gjithëpushtetshëm të Perëndisë që bën që gjithçka të bashkëveprojë për të mirën tonë. Prandaj kur krenohem në sigurinë tonë po krenohem në kryqin e Krishtit.

Kompania e sigurimit na pagoi 2800 $ për makinën dhe Noela shkoi ne Ajoua, bleu nje Shevi Lumina te vitit 1992 dhe e solli ketu kur rruga ishte mbuluar nga bora. Tani kemi sërish një makinë. Unë krenohem me hirin e mahnitshëm të një bollëku të tillë. Kështu ndodhi. Prish makinën. Askush nuk plagoset. Siguracioni paguan. Merr një makinë tjetër. Dhe jeta vazhdon pothuaj sikur të mos kishte ndodhur asgjë.

Me falenderim ul kokën dhe mburrem me mëshirat e jashtëzakonshme edhe për ato gjëra të vogla materiale. Nga vijnë të gjitha këto mëshira? Nëse je një mëkatar i shpëtuar, një besimtar në Jezusin, ato vijnë përmes kryqit. Veçmas kryqit, ka vetëm gjykim – durim dhe mëshirë për një stinë, por pastaj, nëse përbuzen, e gjithë ajo mëshirë shërben vetëm për të intensifikuar gjykimin. Prandaj çdo dhuratë është një dhuratë e blerë me gjak. Gjithë mburrja – gjithë lëvdimi – është mburrje në kryqin.

Mjerë unë nëse mburrem me ndonjë bekim nëse mburrja ime nuk është në kryqin e Krishtit. Një mënyrë tjetër për ta thënë këtë është që projektimi i kryqit është lavdia e Krishtit. Synimi i Perëndisë në kryq është që Krishti të nderohet. Kur Pali thotë tek Galatasve 6:14, “Mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht.” ai po thotë që vullneti i Perëndisë është që kryqi të lartësohet gjithmonë – që Krishti i kryqëzuar të jetë gjithmonë mburrja, lëvdimi, krenimi dhe gëzimi ynë – që Krishti të marrë lavdi, falenderim dhe nder nga çdo gjë e mirë në jetën tonë – dhe nga çdo gjë e keqe të cilën Perëndia do ta kthejë për mirë.

Por tani ja ku keni një pyetje: Nëse ky është synimi i Perëndisë në vdekjen e Krishtit – dmth që “Krishti i kryqëzuar” të nderohet dhe lëvdohet për të gjitha gjërat, atëherë si do ta marrë Krishti lavdinë që meriton? Përgjigjia është kjo që fëmijëve, të rinjve dhe të rriturve duhet t'u mësohet që këto gjëra janë kështu. Apo për ta thënë në një mënyrë tjetër: burimi i krenimit në kryqin e Krishtit është edukimi për kryqin e Krishtit.

Kjo është puna ime: të fitoj lavdi për Jezusin duke jua mësuar juve këto gjëra. Pastaj puna juaj është të fitoni më tepër lavdi për Jezusin duke vepruar sipas tyre dhe duke ua mësuar edhe më shumë njerëzve të tjerë. Edukimi për Jezusin është për mburrje në Jezusin. Nëse duam që të mos ketë mburrje përveçse në kryq, atëherë duhet të ndjekim edukimin rreth kryqit – dhe poshtë kryqit.

Ose ndoshta duhet të themi, “në kryq”. Edukimi në kryq do na çojë tek mburrja për kryqin. Çfarë dua të them?

Shihni vargun 14, “Mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht, për të cilin bota është kryqëzuar tek unë edhe unë te bota.” Mburrja në kryqin ndodh kur je në kryq. A nuk thotë këtë vargu 14? Bota është kryqëzuar tek unë edhe unë tek bota. Bota është e vdekur për mua, dhe unë jam i vdekur për botën. Pse? Për shkak se jam kryqëzuar. Ne mësojmë të mburremi në kryqin dhe të lëvdohemi në kryqin kur jemi në kryq.

Çfarë do të thotë kjo? Kur ndodhi kjo gjë? Kur u kryqëzuat ju? Përgjigjia është tek Galatasve 2:20, “Unë u kryqëzova bashkë me Krishtin dhe nuk rroj më unë, po Krishti rron në mua; dhe ajo jetë që tani jetoj në mish, e jetoj në besimin e Birit të Perëndisë, që më deshi dhe dha veten për mua.” Kur Krishti vdiq, ne vdiqëm. Kuptimi i lavdishëm i vdekjes së Krishtit është që kur ai vdiq, të gjithë ata që i përkasin atij vdiqën në të. Kjo vdekje, që ai e përjetoi për të gjithë ne, bëhet vdekja jonë kur bashkohemi me Krishtin përmes besimit.

Por ju mund të thoni, “A nuk jam gjallë? Ndihem i gjallë.” Mirë, ja ku kemi një nevojë për edukim. Duhet të mësojmë çfarë na ndodhi. Duhet të na i mësojnë këto gjëra. Kjo është arsyeja përse Galatasve 2:20 dhe 6:14 gjenden në Bibël. Perëndia po na mëson çfarë na ndodhi, në mënyrë që të njohim veten, të njohim mënyrën si ai punon me ne dhe të mburremi në të dhe në Birin e tij, të mburremi në kryq ashtu si duhet.

Prandaj e lexojmë Galatasve 2:20 sërish për ta parë këtë gjë. Po, jemi të vdekur dhe po jemi të gjallë. “Unë u kryqëzova bashkë me Krishtin [unë pra jam i vdekur dhe ai vazhdon] dhe nuk rroj më unë, po Krishti rron në mua; [pse? Për shkak se unë vdiqa, që do të thotë se vetja ime e vjetër, rebele, mosbesuese vdiq, dhe vazhdon më tej] dhe ajo jetë që tani jetoj në mish, [dmth, Po unë jetoj. Por nuk është i njëjti 'un' si 'uni' që vdiq] e jetoj në besimin e Birit të Perëndisë, që më deshi dhe dha veten për mua.” Me fjalë të tjera “Uni” që jeton është “Uni” i ri i besimit. Krijesa e re jeton. Besimtari jeton. Vetja e vjetër vdiq në kryq me Jezusin.

Dhe nëse pyesni, “Cili është çelësi për t'u lidhur me këtë realitet? Si mund të jetë kjo gjë imja? Përgjigjia nënkuptohet tek fjalët rreth besimit tek Galatasve 2:20, “jetë që tani jetoj në mish, e jetoj në besimin e Birit të Perëndisë.” Kjo është lidhja. Perëndia ju lidh me Birin e tij përmes besimit. Kur e bën këtë gjë ndodh një bashkim me Birin e Perëndisë kështu vdekja e tij bëhet vdekja juaj dhe jeta e tij bëhet jeta juaj. Tani të gjithën këtë lidheni me Galatasve 6:14, “Mos ndodhtë kurrë që unë të mburrem me tjetër gjë, veç për kryqin e Zotit tonë Jezu Krisht, për të cilin bota është kryqëzuar tek unë edhe unë te bota.” Mos u mburrni në asnjë gjë përveç kryqit.

Si mund të bëhem aq radikalisht i përqëndruar tek kryqi – në mënyrë që gjithë mburrja ime të mund të kthehet sërish tek kryqi? Përgjigjia: kupto që kur Krishti vdiq në kryq, ti vdiqe, dhe kur i besove atij, ajo vdekje pati efekt në jetën tënde. Pali thotë, kjo është vdekja jote ndaj botës dhe vdekja e botës ndaj teje.

Kjo do të thotë, kur e vendos besimin në Krishtin, zgjedha jote me botën thyhet, joshja tepër e fuqishme e botës thyhet. Tani je një kufomë për botën, dhe bota është një kufomë për ty. Ose për ta thënë në mënyrë pozitive, sipas vargut 15, ti je një “krijesë e re”. Vetja jote e vjetër ka vdekur. Një un i ri jeton. Dhe vetja juaj e re është vetja e besimit. Ajo në të cilën besimi mburret NUK është bota por Krishti, në mënyrë të veçantë Krishti i kryqëzuar.

Kjo është mënyra si bëheni të përqëndruar tek kryqi saqë thoni bashkë me Palin, “Nuk do të mburrem me asgjë tjetër përveçse në kryqin e Zotit Jezu Krisht.” Bota nuk është më thesari im. Nuk është burimi i jetës time, nuk është kënaqësia dhe gëzimi im. Krishti është.

Po siguria gjatë aksidentit me makinë? Po lekët e siguracionit? A nuk thatë që ishit të lumtur për këto? A nuk janë këto bota? A je i vdekur ndaj botës?

Mund të jem. Kështu shpresoj. Për shkak se të jesh i vdekur ndaj botës nuk do të thotë të dalësh jashtë botës. Nuk do të thotë të mos ndjesh gjëra për botën – disa negative dhe disa pozitive (1 Gjoni 2:15, 1 Timoteu 4:3). Do të thotë që çdo kënaqësi e ligjshme në botë bëhet provë e dashurisë së Krishtit, e blerë prej gjakut të tij, dhe një mundësi për t'u mburrur në kryqin. Ne jemi të vdekur për shpërblimet e siguracionit kur paraja nuk është ajo që na kënaq, por Krishti i kryqëzuar, Dhuruesi na kënaq. Kur zemrat tona vrapojnë pas, përgjatë rrezes së bekimit tek burimi që është kryqi, atëherë lidhja e bekimit me botën është e vdekur dhe Krishti i kryqëzuar është gjithçka.

Ky është synimi i edukimit për krenim – në kryqin. Oh dhëntë Perëndia që të ëndërrojmë, planifikojmë, punojmë, japim, mësojmë dhe jetojmë për lavdinë e Krishtit, dhe atë të kryqëzuar!

Pse vdiq Jezusi dhe u ringjall sërish?

Pcain — Fri, 10 Mar 2017 20:46:31 GMT

Pcain: Mbrojti Pse vdiq Jezusi dhe u ringjall sërish? ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Why Was Jesus Put to Death and Raised Again?}}

> Prandaj edhe kjo iu llogarit atij për drejtësi. Dhe nuk u shkrua vetëm për të, që kjo i ishte llogaritur, por edhe për ne, të cilëve do të na llogaritet, neve që besojmë në atë që ka ringjallur prej së vdekurish Jezusin, Zotin tonë, i cili u dorëzua për shkeljet tona dhe u ringjall për drejtësimin tonë.

==== Tri pyetje për javën e ardhëshme ====

Si fillim kisha për qëllim të jepja vetëm një predikim për këto katër vargje të shkurtra, 22-25. Por ndërsa po meditoja rreth tyre, në mënyrë të veçantë në lidhje me të Dielën e darkës së Zotit dhe si arritja e një kulmi në fund të këtij kapitulli. Mendova se duhet të kalojmë dy të Diela me këtë tekst madhështor. Ja ku janë pyetjet që dua të shtroj, një sot dhe tre të Dielën tjetër.

1) Pse besimi ju llogarit Abrahamit si drejtësi? Cili është kuptimi i fjalës “prandaj” në fillim të vargut 22, “Prandaj edhe kjo iu llogarit atij për drejtësi.”

2) Çfarë lloj besimi iu llogarit Abrahamit si drejtësi? A ishte veprimi i parë i besimit kur Perëndia i foli për herë të parë dhe i tha të largohej nga Uri i Kaldeasve, apo besimi i Zanafillës 15:6 kur Perëndia i premtoi t'i bënte pasardhësit e tij si yjet, apo besimi i Zanafillës 17 kur Perëndia i premtoi se pas një viti do kishte një bir pavarësisht moshës së tij dhe shterpësisë së Sarës, apo besimi i Zanafillës 22 kur Abrahami ofroi birin e tij Isakun? A drejtësohemi ne që në momentin e parë të besimit apo përmes një stili jete besimi?

3) Si i numërohet besimi Abrahamit dhe ne? Mos vallë numërimi i besimit si drejtësi do të thotë që vetë besimi është ajo lloj drejtësie që e kryejmë ne dhe Perëndia e numëron këtë si mjaft të mirë për të merituar drejtësimin – sikur drejtësimi të kushtonte pesë milionë dollarë dhe unë kam mundësi të siguroj një milionë, prandaj Perëndia thotë me mëshirë se do ta numërojë një milionshin tim si pesë milionë dhe anulon pjesën tjetër? Apo mos vallë drejtësimi në të vërtetë është që më është dhënë vetë drejtësisa e Perëndisë në Krishtin, nëse është kështu, çfarë do të thotë që besimi numërohet si drejtësi?

Për të gjitha këto do të flasim javën e ardhëshme.

==== Kë apo çfarë duhet të besojmë në mënyrë që të drejtësohemi? ====

Ajo tek e cila dua të fokusohemi këtë javë është kjo, Kë apo çfarë duhet të besojmë në mënyrë që të drejtësohemi? Prandaj këtë gjë do nisim ta shohim në mes të vargut 24. Vargjet 23-24 thonë se arsyeja pse tek Zanafilla 15:6 u shkrua se besimi i Abrahamit iu numërua si drejtësi ishte për hirin tonë, jo vetëm për të. “Dhe nuk u shkrua vetëm për të, që kjo i ishte llogaritur, por edhe për ne.” Kjo të mos ju shpëtojë. Këtu kemi apostullin e Jezu Krishtit që po na thotë se Perëndia na kishte në mendje ne kur e frymëzoi Moisiun të shkruante fjalët “kjo iu llogarit atij për drejtësi.” Perëndia dëshiron që ta marrësh këtë gjë shumë personalisht. Ai dëshiron që ti ta lexosh, ta dëgjosh këtë dhe të dish që po të flet shumë personalisht.

Perëndia po të thotë tani: “Besimi do të vërë në pozitë të drejtë para meje. Më beso. Unë do ta llogarit besimin tënd si drejtësi.” A e dëgjoni atë? “Më beso. Pusho në mua. Mbështetu në mua. Më prit mua. Gjithçka do jetë mirë. Unë kam një drejtësi për ty. Ti nuk ke asnjë për mua. Unë kam drejtësinë time për ty. Më beso. Ajo do të llogaritet si drejtësia jote.”

Pastaj në mes të vargut 24 ai nis të na thotë kush është ai të cilit duhet t'i besojmë, “atë që ka ringjallur prej të vdekurve Jezusin, Zotin tonë, i cili u dorëzua për shkeljet tona dhe u ringjall për drejtësimin tonë.” Ky është ai në të cilin kemi besim për t'u drejtësuar. Pali e identifikon Perëndinë në të cilin besojmë përmes asaj që ai ka bërë. Prandaj kur ai thotë, “Besimi llogaritet [prej Perëndisë] si drejtësi,” dhe thotë që kjo u shkrua për ne që kemi besim dhe pastaj na tregon çfarë ka bërë Perëndia, ne duhet të besojmë bazat dhe përmbajtjen e besimit tonë.

Le ta përmbledhim këtë në tri deklarata rreth Perëndisë. 1) Perëndia që besojmë ushtron fuqi të paimagjinueshme. 2) Perëndia që besojmë kryen shpengimin e mëshirshëm. 3) Perëndia që besojmë kryen drejtësinë triumfuese. I gjithë ky kapitull ka folur për mjetet e drejtësimit, jo për bazën e drejtësimit me anë të besimit. Por tani në fjalinë e fundit të këtij kapitulli, Pali i kthehet bazave (atje ku ishte tek Romakëve 3:24-26) të drejtësimit me anë të besimit. Baza e drejtësimit është ajo që Perëndia bëri në veprën e Krishtit në histori. Mjeti i drejtësimit është mënyra si lidhemi me atë vepër të madhe përmes besimit. Që të dyja janë jashtëzakonisht të rëndësishme, por baza është më e rëndësishmja nga të gjitha.

Xhon Mëri që tani është me Zotin, por dikur jepte mësim në Seminarin Uestminster, shkroi një libër të vogël shumë të mirë që e titulloi Shpengimi: I Arritur dhe Zbatuar. E lexova afërsisht 25 vjet më parë. Do të doja që secili prej jush ta lexonte. Kjo ka për ta forcuar besimin tuaj. Ato dy fjalë, “arritur dhe zbatuar” i referohen bazës dhe mjetit për të cilat po flas këtu. Shpengimi i arritur – kjo është baza e asaj që Perëndia bëri në Krishtin, kjo është arritur veçmazi dhe jashtë nesh. Shpengimi i zbatuar – kjo është ajo që Perëndia bën për të na lidhur ne me veprën madhështore të kryer të shpengimit, diçka që ai na e bën ne dhe në ne.

Pali e mbyll këtë kapitull me një deklaratë të fortë rreth shpengimit të arritur – bazës, themelit për gjithë pjesën tjetër të kapitullit, gjë e cila ka trajtuar zbatimin e shpengimit përmes besimit. Ai tek i cili besojmë është ai që e realizoi shpengimin për ne para se ne madje të ekzistonim. Ai është Ai tek i cili besojmë, Atij i zëmë besë, tek Ai vendosim besimin tonë.

Ja pra se çfarë do të trajtojmë thjesht dhe shkurt. Ai është dikush që ushtron fuqi të paimagjinueshme, kryen shpengim të mëshirshëm dhe drejtësi triumfuese. Le t'i shohim këto një e nga një në tekst dhe t'i shijojmë me mendjen dhe zemrën tonë.

'''1. Ne i besojmë Atij që ushtron fuqi të paimagjinueshme'''

Vargu 24b thotë që ne “ besojmë në atë që ka ringjallur prej së vdekurish Jezusin, Zotin tonë.” Ideja pse ringjallja e Jezusit vendoset e para është që kjo lidhet me fuqinë që u kërkua për lindjen e Isakut në vargun 17. Shihni sërish ato fjalë në vargun 17, “është ati i të gjithë neve para Perëndisë që ai besoi, i cili i jep jetë të vdekurve dhe thërret gjërat që nuk janë sikur të ishin.” Abrahami besoi tek ai që u jep jetë të vdekurve dhe sjell në ekzistencë atë që nuk ekziston. Për Abrahamin fokusi i drejtpërdrejtë ishte tek premtimi i Perëndisë për të lindur Isakun kur Abrahami ishte 100 vjeç dhe gruaja e tij ishte shterpë. Kjo ishte e pamundur. Por kjo është ajo që e bëri besimin e Abrahamit shumë të veçantë. Vargu 19, “Dhe, duke mos qenë aspak i dobët në besim, nuk i kushtoi kujdes trupit të tij, i bërë tashmë si i vdekur (ishte pothuaj njëqind vjeç) as barkut të vdekur të Sarës.”

Prandaj tani, Pali thotë, ne sot i besojmë të njëjtit Perëndie dhe besimi që Ai llogarit për drejtësi është besimi në një Perëndi që ringjall të vdekurit, domethënë Zotin tonë Jezu Krisht. Tek Ky besojmë, Ai që e ringjalli Zotin tonë Jezu Krisht prej së vdekuri.

Këtë unë e quaj fuqi të “paimagjinueshme” jo sepse mund të mos jeni në gjendje ta imagjinoni, por sepse po arrijmë në fundin e një shekulli të karakterizuar prej natyralizmit – një pikëpamje, apo besim që nuk ka asnjë realitet që nuk është pjesë e natyrës – besimi që nuk ka asnjë realitet të mbinatyrshëm. Ata thonë kjo është e paimagjinueshme. Evolucioni natyralistik është forma më mbizotëruese e besimit – përpjekjes për të shpjeguar origjinën e të gjitha gjërave pa besuar në një Krijues të mbinatyrshëm jashtë natyrës. Gjithashtu në këtë shekull ka patur edhe një mënyrë natyraliste mbizotëruese për studimin e historisë. Në studimet Biblike ky besim është shkatërrimtar. Një prej deklaratave më të famshme të këtij besimi u bë prej Rudolf Bultman i cili tha, “Një fakt historik që përfshin një ringjallje prej së vdekurish është plotësisht i paimagjinueshëm” (Cituar në Carl F. H. Henry, God, Revelation, And Authority, Vol. IV [Wheaton: Crossway Books, 1999, orig. 1979], p. 333). Nga kjo e kam marrë fjalën “e paimagjinueshme.”

Besimi që Perëndia na llogarit ne si drejtësi është besimi tek ai që ushtron fuqi të paimagjinueshme. Ai bën tamam atë që Bultman tha se është “e paimagjinueshme” - ai ringjall të vdekurit. Ai bën atë që njerëzit thotë se nuk mund të bëhet. Ai nxori Isakun prej barkut të vdekur të një gruaje 90 vjeçare. Ai nxori Jezu Krishtin nga varri pas tri ditësh dhe e bëri Zot të universit. Kështu Perëndia mund të plotësojë çdo premtim. Prandaj ne i besojmë Atij.

'''2. Ne i besojmë Atij që kryen shpengimin e mëshirshëm'''

Vini re pjesën e parë të vargut 25, “ i cili u dorëzua për shkeljet tona.” Gjëja kryesore që duhet parë këtu është që vdekja e atij që Perëndia ringjalli është një vdekje e planifikuar. Nuk ishte thjesht që Perëndia dëshironte të demonstronte fuqinë e tij të paimagjinueshme dhe kështu gjeti një person të vrarë për ta ringjallur prej së vdekuri. Vetë Perëndia e planifikoi këtë vdekje me një qëllim. Këtë mund ta shihni në dy fraza kyçe në vargun 25a, “(1) i cili u dorëzua (2) për shkeljet tona.” Jezusi u dorëzua, prej kujt? Prej ushtarëve? Prej Pilatit? Prej Herodit? Prej turmës së Judenjve? Përfundimisht jo prej ndonjërit prej tyre për shkak se thuhet që ai u dorëzua “për shkeljet tona.” Ushtarët, Pilati, Herodi dhe Judenjtë nuk e dorëzuan Jezusin “për shkeljet tona.” Veprat 2:23 jep një përgjigje të qartë dhe të drejtpërdrejtë, “ai, pra, sipas këshillit të caktuar dhe të paranjohur të Perëndisë, ju dorëzua juve.” Perëndia e dorëzoi atë në vdekje. Romakëve 8:3 thotë, “Perëndia, duke dërguar birin e vet në shëmbëllim mishi mëkatar, edhe për mëkat, e dënoi mëkatin në mish.” Romakëve 8:32 thotë, “Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për të gjithë ne...” Prandaj vdekja e Jezu Krishtit ishte sipas planit të Perëndisë. Perëndia e planifikoi vdekjen e tij. Nuk ishte që ai thjesht vdiq. Ai u dorëzua në vdekje prej Perëndisë.

Plani kishte një qëllim (vargu 25a), “për shkeljet tona.” Plani i Perëndisë ishte të merrej me shkeljet tona. Ai donte të bënte diçka për shkeljet tona. Çfarë? Ai dëshironte të siguronte një vdekje zëvendësuese në mënyrë që ne të mos na duhej të vdisnim për shkeljet tona. E vetmja vdekje që mund ta bënte këtë ishte vdekja e Birit të tij. Prandaj Romakëve 8:3 thotë, “Perëndia, duke dërguar birin e vet në shëmbëllim mishi mëkatar, edhe për mëkat, e dënoi mëkatin në mish.” Prandaj shkeljet tona nuk futen poshtë rrogozit. Nuk anashkalohen. Ato dënohen. Ato shkaktojnë një ekzekutim. Por jo ekzekutimin tonë. Atë të Krishtit. Në këtë mënyrë ne shpengohemi prej vdekjes së Krishtit. Kjo do të thotë që ne jemi shpëtuar nga mëkatet tona. Kemi shpëtuar prej ndëshkimit të ferrit. Jemi shpenguar prej gjykimit të Perëndisë. Por ky është një shpengim i mëshirshëm. Ky është Perëndia tek i cili besojmë në mënyrë që të drejtësohemi, Perëndia që kryen një shpengim të mëshirshëm. Ai planifikoi të na shpëtonte nga shkeljet tona përmes vdekjes së Birit të Tij.

'''3. Përfundimisht ne besojmë tek Ai që kreu një drejtësi triumfuese'''

Ne i besojmë Atij që ushtron fuqi të paimagjinueshme, që kryen shpengim të mëshirshëm dhe tani një drejtësi triumfuese. Çfarë dua të them me këtë dhe nga e gjej? Këtë e gjej në pjesën e fundit të vargut 25. Cili është Perëndia të cilit i besojmë? Ai është Perëndia që e ringjalli Jezusin “për drejtësimin tonë.” Këtë e kuptoj kështu, që kur Jezusi vdiq për shkeljet tona, u bë një pagim i plotë dhe i mjaftueshëm për faljen dhe drejtësimin tonë. Prandaj, do ishte e padrejtë që Krishti të lihej në varr, përderisa kishte paguar kaq plotësisht për mëkatin tonë. Prandaj Perëndia e ringjalli prej së vdekuri për të lartësuar përsosmërinë e bindjes dhe shlyerjes së Krishtit. Ringjallja e Jezusit ishte deklarata që ajo që ai arriti në vdekjen e tij ishte përsosmërisht e suksesshme, domethënë blerja e shfajësimit tonë. Ndoshta mund ta themi kështu, Kur Krishti vdiq dhe derdhi gjakun e tij për shkeljet tona ai bëri shlyerjen për mëkatet që e vranë atë. Përderisa tani ato mëkate janë shlyer dhe paguar, nuk ka arsye që Krishti të ngelet i vdekur. Vdekja e tij ishte vetëm për të paguar për mëkatet tona. Kur u bë shpagimi i përsosur për ne nuk kishte më asnjë përligjje për vdekjen e tij. Do ishte e padrejtë të ngelej në varr. Ai nuk mund të qëndronte në varr, “nuk ishte e mundur që vdekja ta mbante atë” (Veprat 2:24).

Prandaj Perëndia tek i cili besojmë është Ai që kryen një drejtësi triumfuese. Ringjallja e Jezusit është triumfuese për shkak se mposht vdekjen. Është drejtësi triumfuese për shkak se drejtësia kërkonte që Jezusi të ringjallej prej së vdekuri. Ai kishte paguar për mëkatet në mënyrë të përsosur, domethënë mëkatet që e çuan në vdekje. Nëse mëkatet që e çuan në vdekje – mëkatet tona – u shlyen dhe u paguan në mënyrë të përsosur në kryq, atëherë e vetmja arsye për vdekjen e Krishtin ishte në të shkuarën. Drejtësimi ynë u sigurua plotësisht (nuk ishte vënë ende në efekt përmes besimit, por u sigurua dhe u pagua). Prandaj do ishte e padrejtë që Krishti të ngelej i vdekur. Ky do ishte një dënim pa shkak. Prandaj, ishte e drejtë dhe në rregull që Perëndia ta ringjallte Krishtin prej së vdekuri. Kjo ishte drejtësi triumfuese. (Shih Hebrenjve 13:20.)

==== Kujt duhet t'i besojmë për t'u drejtësuar ====

Prandaj po e mbyll me pyetjen që shtrova në fillim, Kujt apo çfarë duhet të besojmë në mënyrë që të drejtësohemi – të jemi të drejtë para Perëndisë? Përgjigja është që ne duhet të besojmë në Perëndinë që, 1) ushtroi fuqi të paimagjinueshme kur e ringjalli Birin e Tij prej së vdekuri, 2) kreu një shpengim të mëshirshëm kur planifikoi vdekjen e Birit të tij për të na shpëtuar nga shkeljet tona, 3) kreu një drejtësi triumfuese duke e ringjallur Jezusin prej së vdekuri për të treguar se baza e drejtësimit tonë u realizua në mënyrë të përsosur në vdekjen e Birit të Tij.

Prandaj besojini atij sot. Hapeni zemrën tuaj dhe pranoni lavdinë e këtij shpëtimi, fuqi e paimagjinu- eshme, shpengim i mëshirshëm, drejtësi triumfuese. Besojeni këtë dhe Perëndia do ta llogaritë besimin tuaj për drejtësi. Do të jeni të sigurt me të. Do të keni një drejtësi jo nga vetja dhe një shkëmb të palëkundshëm dhe të përjetshëm mbi të cilin mund të qëndroni.

Lajmi i Mirë i Perëndisë lidhur me Birin e tij

Pcain — Thu, 26 Jan 2017 21:15:07 GMT

Pcain: Mbrojti Lajmi i Mirë i Perëndisë lidhur me Birin e tij ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|God's Good News Concerning His Son}}

> Pali, shërbëtor i Jezu Krishtit, i thirrur për të qenë apostull, i veçuar për ungjillin e Perëndisë, siç i kishte premtuar ai me anë të profetëve të tij në Shkrimet e shenjta, lidhur me Birin e tij, të lindur nga fara e Davidit sipas mishit, i deklaruar Biri i Perëndisë në fuqi, sipas Frymës së shenjtërisë nëpërmjet ringjalljes prej së vdekurit: Jezu Krishti Zoti ynë.

Ashtu si pamë nga vargu 1 javën e kaluar Pali është një shërbëtor i Krishtit Jezus, që do të thotë, ai u ble, zotërohet dhe sundohet prej Krishtit. Ai jeton për t'i pëlqyer Krishtit. Në mënyrë që të mos kapim idenë e gabuar rreth Krishtit sikur të ishte disi e varur prej iniciativës së Palit dhe punës së tij si skllav, duhet të vëmë re tek Romakëve 15:18 që Pali varet tek Krishti për gjithë sa ai vetë bën në shërbimin e Krishtit; “Sepse nuk do të guxoja të flas për ndonjë nga ato gjëra të cilat Krishti nuk i bëri nëpërmjet meje, për t'i sjell në dëgjes johebrenjtë me fjalë dhe me vepër.” Me fjalë të tjera, Pali i shërben Krishtit me atë fuqi që Krishti i shërben Palit. “Sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t'i shërbejnë, por për të shërbyer” (Marku 10:45, shihni gjithashtu 1 Korintasve 15:10, 1 Pjetri 4:11). Do ta shtrembëronim gjithë kuptimin e Romakëve që nga fillimi nëse nuk dallojmë që Pali i shërben Krishtit me fuqinë që Krishti i siguron, kështu që Krishti merr lavdinë për shërbimin e Palit (shih 1 Pjetri 4:11).

Krishti sovran dhe gjithësigurues është ai të cilin e takojmë në frazën tjetër, “i thirrur për të qenë apostull.” Krishti e thirri Palin në rrugën për Damask dhe e caktoi të ishte përfaqësuesi i tij autoritar për themelimin e kishës me mësimin e vërtetë. Pastaj pamë dorën sovrane dhe gjithë planifikuese të Perëndisë në frazën tjetër, “i veçuar për ungjillin e Perëndisë”. Galatasve 1:15 thotë se Perëndia e veçoi Palin qysh para se të lindte. Perëndia është aq xheloz për mbërritjen dhe zbulimin e ungjillit të tij saqë nuk ia lë asgjë rastësisë.

Sot do të shohim këtë term, “ungjilli i Perëndisë” (1:1) dhe mënyrën sesi Pali e shtjellon në vargjet 2-4.

==== "… siç i kishte premtuar ai me anë të profetëve të tij në Shkrimet e shenjta …" ====

Gjëja e parë që Pali thotë rreth kësaj është ekzaktësisht në përputhje me atë që sapo kemi parë, me faktin që Perëndia është xheloz për të treguar se ungjilli u planifikua shumë kohë para se të ndodhte. Vargu 2, “... [Pali ishte] i veçuar për ungjillin e Perëndisë, siç i kishte premtuar ai [Perëndia] me anë të profetëve të tij në Shkrimet e shenjta.”

Konsiderojini këto tri gjëra nga vargu 2.

'''1) Ungjilli i Perëndisë është përmbushja e premtimeve të Dhjatës së Vjetër.'''

Nuk kemi një fe të re. Kjo është përmbushja e fesë së vjetër. Perëndia i Dhjatës së Vjetër është Perëndia i Dhjatës së Re. Atë që ai premtoi dhe përgatiti atëherë, e plotësoi në ardhjen e Jezusit.

'''2) Perëndia i mban premtimet.'''

Qindra vite kalojnë. Judenjtë vrasin mendjen nëse Mesia do të vijë. Ata kalojnë vuajtje të tmerrshme. Pastaj Perëndia vepron dhe premtimi plotësohet. Kjo do të thotë që Perëndisë mund t'i besohet. Mund të duket sikur ai i ka harruar premtimet e tij. Por ai nuk harron. Prandaj vargu 2 nuk është vetëm një deklaratë rreth përmbajtjes së ungjillit, por edhe një arsye për ta besuar atë. Nëse mund të shohim që Perëndia e premtoi Krishtin shekuj para se të vinte dhe në shumë detaje ai i plotëson këto premtime, atëherë besimi ynë forcohet.

'''3) Këto janë shkrime të shenjta dhe të frymëzuara të cilat duhet t'i druajmë dhe besojmë.'''

Vini re rrjedhojat jashtëzakonisht të rëndësishme të vargut 2 në lidhje me doktrinën tonë për Shkrimin. Së pari, kemi Perëndinë, pastaj kemi një premtim që Perëndia vendos të bëjë, pastaj kemi profetët “përmes” të cilëve (vini re, jo prej, por “përmes” të cilëve, kështu Perëndia vazhdon të jetë ai që flet) ai shqipton premtimet e tij, pastaj kemi shkrimet, dhe këto shkrime quhen të shenjta. Pse janë të shenjta – të veçuara prej gjithë shkrimeve të tjera, të çmuara dhe të vetmet e llojit të tyre? Për shkak se në to flet Perëndia. Lexojeni vargun me kujdes: “Siç i kishte premtuar ai [Perëndia] me anë të profetëve të tij në Shkrimet e shenjta.” Perëndia premtoi në Shkrimet. Kjo është ajo çka i bën ato të shenjta. Ky është kuptimi i Palit për Shkrimet të cilin duhet ta keni edhe ju. Nëse e keni vrarë ndonjëherë mendjen pse Bibla jonë thotë në kapak “Bibla e Shenjtë”, përgjigjen e keni tek Romakëve 1:2.

Në mënyrë që të mos na shpëtojë vlera e drejtpërdrejtë e kësaj për shtjellimin tonë të Romakëve, mbani mend tri gjëra: 1. Pali e sheh veten te Romakëve 1:1 si apostull të Krishtit Jezus, duke folur dhe shkruar me autoritet për Krishtin, si themeluesi i kishës, me fjalë të tjera, si një prej profetëve të lashtë (Efesianëve 2:20). 2. Pali tha tek 1 Korintasve 2:13, “ Për këto edhe flasim, por jo me fjalë të mësuara nga dituria njerëzore, por të mësuara nga Fryma e Shenjtë, duke i krahasuar gjëra frymërore me fjalë frymërore.” Me fjalë të tjera, Pali pretendon një frymëzim të veçantë për mësimin e tij. 3. Tek 2 Pjetri 3:16, Pjetri thotë “ të cilat të paditurit dhe të paqëndrueshmit i shtrëmbërojnë, sikurse bëjnë me Shkrimet e tjera.” Kështu Pjetri i vendos letrat e Palit në të njëjtën kategori me Shkrimet e shenjta për të cilat po lexojmë këtu.

Kjo është arsyeja përse predikimi është kaq serioz në jetën tonë së bashku. Ne besojmë se letra e Palit drejtuar Romakëve është fjala e Perëndisë, jo thjesht fjala e njeriut. Ungjilli ishte premtuar në shkrimet e shenjta të frymëzuara prej Perëndisë, ai shpaloset dhe ruhet për ne në shkrimet e shenjta të frymëzuara prej Perëndisë. Kjo është ajo që besojmë, dhe kjo sjell një ndryshim të jashtëzakonshëm në mënyrën sesi e shohim të vërtetën, doktrinën, predikimin, adhurimin dhe gjithçka tjetër në botë.

Prandaj gjëja e parë që Pali thotë rreth ungjillit të Perëndisë është që ai ishte planifikuar dhe parathënë shumë kohë më parë (1:2). Ai është ungjilli, “ siç i kishte premtuar ai me anë të profetëve të tij në Shkrimet e shenjta.”

==== "… lidhur me Birin e tij …" ====

Gjëja e dytë që ai thotë rreth ungjillit të Perëndisë (1:3) është që ai ka të bëjë me Birin e tij. “... ungjillin e Perëndisë, siç i kishte premtuar ai me anë të profetëve të tij në Shkrimet e shenjta, lidhur me Birin e tij...” Ungjilli i Perëndisë ka të bëjë me Birin e Perëndisë. Ne kemi nevojë menjëherë të kuptojmë qartë dy gjëra në lidhje me Birin e Perëndisë, ose ndryshe mund të ngatërrohemi shumë.

'''1) Biri i Perëndisë ekzistonte para se të bëhej qënie njerëzore.'''

Shihni Romakëve 8:3, “Sepse atë që ishte e pamundur për ligjin, sepse ishte pa forcë për shkak të mishit, Perëndia, duke dërguar birin e vet në shëmbëllim mishi mëkatar.” Perëndia dërgoi Birin e tij për të marrë mbi vete natyrë njerëzore. Prandaj Biri ekzistonte si Biri i Perëndisë para se të bëhej njeri. Kjo do të thotë që Krishti është dhe ishte Biri i Perëndisë në një mënyrë plotësisht unike, jo në të njëjtën mënyrë si ne jemi bij të Perëndisë (Romakëve 8:14, 19).

'''2) Krishti vetë është Perëndi.'''

Tek Romakëve 9:5, ndërsa u referohet privilegjeve të Izraelit, Pali thotë, “... të tyre janë edhe etërit, prej të cilëve [Izraelit] rrjedh sipas mishit Krishti, i cili është përmbi çdo gjë Perëndi, i bekuar përjetë. Amen.” Dhe tek Kolosianëve 2:9 Pali thotë, “ sepse tek ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.” Prandaj kur Pali thotë që ungjilli i Perëndisë lidhur me Birin e tij, ai do të thotë se ka të bëjë me Birin hyjnor që ka ekzistuar qysh më parë. Ungjilli i Perëndisë nuk ka të bëjë me Perëndinë që rregullon çështjet njerëzore në një mënyrë më të mirë. Ungjilli ka të bëjë me Perëndinë që depërton në çështjet njerëzore nga jashtë në presonin e Birit të tij i cili është imazhi i përsosur i Atit dhe është vetë Perëndi.

Prandaj Pali i jep jashtëzakonisht shumë rëndësi “ungjillit të Perëndisë” duke thënë, së pari, që ai është premtuar – planifikuar – prej Perëndisë shumë kohë para se të ndodhte, dhe së dyti, ky ungjill ka të bëjë me Birin e tij hyjnor. Krijuesi sovran i universit, ka planifikuar gjëra të mira për botën, dhe në qendër të planit të tij është Biri i tij.

==== "… të lindur nga fara e Davidit sipas mishit …" ====

Gjëja e tretë që Pali thotë në lidhje me ungjillin e Perëndisë është që ky Bir hyjnor është “lindur nga fara e Davidit sipas mishit.” Kjo thotë njëherësh dy gjëra.

'''1) Biri i Perëndisë u bë njeri.'''

Ai lindi. Vepra që duhej të kryente, misioni në të cilin ishte, kërkonin që ai të merrte përsipër natyrë njerëzore, përkrah natyrës së tij hyjnore. Perëndia nuk zgjodhi një njeri dhe ta bënte birin e tij, ai zgjodhi që Birin e tij të përjetshëm dhe të vetëmlindur ta bënte njeri.

'''2) Ai lindi si pasardhës i Mbretit David në Dhjatën e Vjetër.'''

Pse është kjo pjesë e ungjillit të Perëndisë? Pse është ky lajm i mirë? Përgjigja është që të gjitha premtimet e Dhjatës së Vjetër vareshin tek ardhja e Mesias, të vajosurit, i cili do të sundojë si mbret në linjën e Davidit, do të mundë armiqtë e popullit të Perëndisë dhe do të sjellë drejtësi dhe paqe përgjithmonë. Ai do të ishte PO-ja ndaj gjithë premtimeve të Perëndisë.

Konsideroni disa premtime të Dhjatës së Vjetër. Jeremia 23:5, “Ja, ditët po vijnë", thotë Zoti, "në të cilat do të shkaktoj që të dalë nga Davidi një filiz i drejtë, që do të mbretërojë si mbret, do të ketë mbarësi dhe do të ushtrojë gjykimin dhe drejtësinë në vend.” Ose Isaia 11:10, “Atë ditë do të ndodhë që rrënja e Isait do të ngrihet si një flamur për popujt; kombet do ta kërkojnë dhe vendi i prehjes së tij do të jetë i lavdishëm.”

Prandaj ungjilli i Perëndisë është lajmi i mirë që tani, pas qindra vitesh, Perëndia ka vepruar për të plotësuar planin dhe premtimin e tij që nga prejardhja e Davidit do të vijë një mbret, ashtu si Isaia 9:6-7 thotë, “Sepse na ka lindur një fëmijë, një djalë na është dhënë. Mbi supet e tij do të mbështetet perandoria dhe do të quhet Këshilltar i admirueshëm, Perëndi i fuqishëm, Atë i përjetshëm, Princ i paqes. Nuk do të ketë të sosur rritja e perandorisë së tij dhe paqja mbi fronin e Davidit dhe në mbretërinë e tij.”

Prandaj “ungjilli i Perëndisë” është lajmi i mirë që koha ka ardhur dhe mbretëria e Perëndisë është afër (Marku 1:14-15), “Jezusi erdhi në Galile duke predikuar ungjillin e mbretërisë së Perëndisë, dhe duke thënë: "U mbush koha dhe mbretëria e Perëndisë është afër. Pendohuni dhe besoni ungjillin.” Ardhja e Birit të Perëndisë në botë ishte ardhja e “Birit të Davidit,” Mbretit të premtuar. Ai do të sundojë mbi kombet dhe do të triumfojë kundër armiqve të Perëndisë, do të mbretërojë me drejtësi dhe paqe, dhe sipas Isaias 35:10, “Të shpëtuarit nga Zoti do të kthehen, do të vijnë në Sion me britma gëzimi dhe një hare e përjetshme do të kurorëzojë kokën e tyre; do të kenë gëzim dhe lumturi, dhe dhembja e rënkimi do të ikin.” Kjo është ajo çka e bën vargun 3 “ungjillin e Perëndisë.” Ardhja e Birit të Perëndisë si Biri i Davidit do të thotë gëzim i përjetshëm në praninë e Perëndisë – për të gjithë të shpenguarit e Zotit.

==== "… i deklaruar Biri i Perëndisë në fuqi, sipas Frymës së shenjtërisë nëpërmjet ringjalljes prej së vdekurit …" ====

Ka edhe një gjë tjetër që Pali e thotë në lidhje me “ungjillin e Perëndisë.' Jo vetëm që kjo u planifikua dhe u premtua përpara se të ndodhte, jo vetëm që ka të bëjë me Birin e tij hyjnor që ka ekzistuar qysh më parë, jo vetëm që është lajmi se Biri i tij ka lindur si njeri, si biri i Davidit për të përmbushur shpresat dhe shpresat e Dhjatës së Vjetër për drejtësi, paqe dhe gëzim në mbretërinë e Perëndisë, por në vargun 4, Pali thotë diçka që ishte si shkatërrimtare ashtu edhe ngazëllyese. Ai thotë që Biri i Perëndisë “ i deklaruar Biri i Perëndisë në fuqi, sipas Frymës së shenjtërisë nëpërmjet ringjalljes prej së vdekurit.”

Pse them që kjo ishte shkatërrimtare? Shumica e Judenjve në kohën e Palit prisnin që Mesia të vinte me pushtet dhe forcë politike, do të mposhte sunduesit e botës, Romakët, dhe do themelonte një mbretëri tokësore në Jerusalem dhe kështu të jetonte përjetë triumfues me popullin e tij. Por ajo që Pali thotë në vargun 4 do të thotë që mes vargut 3 dhe 4 Biri i Davidit vdiq. Ai vdiq! Ata që menduan se ai ishte Mesia ishin të rrënuar. Mesitë nuk vdesin. Ata jetojnë, fitojnë dhe sundojnë. Kjo ishte absolutisht shkatërrimtare. (Luka 24:21, “Por ne kishim shpresë se ai do të ishte ky që do ta çlironte Izraelin.”)

Pali do t'i kthehet sërish vdekjes së Krishtit në kapitujt 3, 5 dhe 8. Por tani ai shkon menjëherë tek nota ngazëllyese e triumfit të ungjillit të Perëndisë. Ky Mesi i vdekur, thotë Pali në vargun 4, u ringjall prej së vdekuri. Kjo gjendet në zemër të ungjillit të Perëndisë. Dhe Pali thotë dy gjëra rreth kësaj ringjalljeje.

'''1) Kjo ringjallje prej së vdekurish ishte “sipas Frymës së shenjtërisë.”'''

Çfarë do të thotë kjo? Unë them që do të thotë të paktën dy gjëra.

''a. Fryma e Shenjtë e Perëndisë e ringjalli Jezusin prej së vdekuri.''

Këtë e bazoj tek Romakëve 8:11 ku Pali thotë, “ Dhe në qoftë se Fryma i atij që ringjalli Krishtin prej së vdekurish banon në ju, ai që e ringjalli Krishtin prej së vdekurish do t'u japë jetë edhe trupave tuaj vdekatarë me anë të Frymës së tij që banon në ju.” Ky varg mëson që ne do të ringjallemi prej Frymës së Perëndisë që banon në ne, ashtu si u ringjall Krishti. Prandaj Fryma ishte i përfshirë në ringjalljen e Jezusit prej së vdekuri.

''b. Por, pse përdor Pali këtë shprehje të pazakontë “Fryma e shenjtërisë” (e cila nuk gjendet askund tjetër në Dhjatën e Re)?''

Ja sugjerimi im. Të merreshe me të vdekurit ishte punë me spec. Kur Sauli donte të komunikonte me të vdekurit shkoi tek Mediumia e Endorit (1 Samueli 28:7vazhdim), kjo ishte një gjë sekrete dhe e errët. Mediumët, shortarët dhe magjistarët ishin neveri në Izrael. Kur të vdekurit vdesin, i lë vetëm dhe nuk ke punë me ta. Seancat e spiritizmit ishin dhe janë të paligjshme për besimtarët. Komunikimi me të vdekurit ka qenë një lloj magjie e zezë, aspak e bukur, e pastër apo e shenjtë. Është gjithçka por jo këto. Fjalët për një njeri të ekzekutuar që u ringjall prej së vdekuri duhet t'u kenë tingëlluar shumë vetëve si absolutisht e tmerrshme, e shëmtuar, e ndyrë dhe e papastër, ashtu si shortaria apo magjia e zezë.

Përkundrejt kësaj Pali thekson tamam të kundërtën: Krishti u ringjall prej së vdekuri në përputhje me Frymën e shenjtërisë, jo një frymë e errët, frymë e ndyrë apo e ligë, por nga Fryma e Vetë Perëndisë që mbi të gjitha karakterizohet prej shenjtërisë. Ai nuk u ndot në ringjalljen e Jezusit. Kjo ishte gjë e shenjtë që duhej bërë. Ishte e drejtë, e mirë, e pastër, e bukur, që nderonte Perëndinë dhe nuk e përçmonte. Ishte e shenjtë.

'''2) Përmes kësaj ringjalljeje Krishti u “deklarua [apo, caktua] Biri i Perëndisë në fuqi.”'''

Fraza kyçe këtu është “me fuqi.” Mendoj se përkthimet NAB (Përkthmi i Ri Amerikan), KJV (Versioni i Mbretit Jakob) dhe RSV (Versioni Standard i Rishikuar) kanë të drejtë kur tregojnë që kjo frazë cilëson “Biri i Perëndisë.” Ideja nuk është që Krishti nuk ishte Biri i Perëndisë para ringjalljes. Ideja është që në ringjallje Krishti kaloi nga të qenurit Bir i Perëndisë në përulësi, dobësi dhe kufizime njerëzore tek të qenurit Bir i Perëndisë me fuqi. Fraza kyçe është “me fuqi.”

Kjo është ajo që Jezusi donte të thoshte pas ringjalljes kur tha, “Mua më është dhënë çdo pushtet në qiell e në tokë.” (Mateu 28:18). Kjo është ajo që Pali donte të thoshte tek 1 Korintasve 15:25-26 kur tha për Krishtin e ringjallur, “Sepse duhet që ai të mbretërojë, derisa t'i vërë të gjithë armiqtë e tij nën këmbët e veta. Armiku i fundit që do të shkatërrohet është vdekja.” Me fjalë të tjera, Jezusi është mbreti Mesianik. Ai po mbretëron tani mbi botë. Ai po i vendos të gjithë armiqtë e tij nën këmbët e tij. Do të vijë një ditë kur ai do të shfaqet nga sundimi i tij i padukshëm me një lavdi të dukshme dhe do ta themelojë mbretërinë e tij hapur dhe në mënyrë të lavdishme mbi tokë. Kjo është ajo çka Pali do të thotë me “Biri i Perëndisë me fuqi.” Ai po sundon tani. Ai po i realizon qëllimet e tij tani përmes Frymës dhe kishës së tij. Do të vijë dita kur Krishti do të mposhtë çdo armik, dhe çdo gju do të përulet, dhe çdo gjuhë do të rrëfejë se ai është Zot për lavdi të Perëndisë Atë (Filipianëve 2:11).

Ky ka për të qenë konsumimi i ungjillit të Perëndisë. Për të cilin themi, “Amen, eja Zoti Jezus.”

Gjëra të Mrekullueshme nga Fjala Jote

Pcain — Fri, 20 Jan 2017 20:52:27 GMT

Pcain: Mbrojti Gjëra të Mrekullueshme nga Fjala Jote ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Wonderful Things from Your Word}}

> Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.

==== Nevoja jonë e dëshpëruar për ndriçimin e Perëndisë ====

Tre pikat që pamë në këtë varg javën e fundit ishin: 1) në Fjalën e Perëndisë ka gjëra të mrekullueshme; 2) askush nuk mund t'i shohë këto gjëra të mrekullueshme si janë në të vërtetë pa ndihmën e mbinatyrshme të Perëndisë; dhe 3) prandaj ne duhet t'i lutemi Perëndisë për ndriçim të mbinatyrshëm kur lexojmë Biblën.

Prandaj theksi javën e kaluar ishte tek lutja dhe nevoja jonë e dëshpëruar për ndiçimin e mbinatyrshëm të Perëndisë në mënyrë që të shohim gjërat frymërore – të shohim lavdinë, bukurinë dhe përsosmërinë e Perëndisë. Kur vjen tek Fjala e Perëndisë mund të shohësh shumë gjëra edhe nëse Perëndia nuk ua hap sytë e zemrës suaj. Ju mund të shihni fjalët dhe strukturën gramatike. Mund të dalloni lidhjet logjike. Mund të dalloni faktet historike. Mund të dalloni qëllimin racional të autorit. Mund të dalloni disa emocione njerëzore.

Asnjë prej këtyre nuk kërkon që Perëndia të hapë sytë tuaj në një mënyrë të veçantë frymërore. Por ajo që nuk mund të shihni është bukuria frymërore e Perëndisë dhe Birit të tij si dhe puna e tyre në botë. Ju nuk mund të shihni se Perëndia është pafundësisht më i dëshirueshëm se gjithçka tjetër. Një i verbër nuk mund ta shohë diellin, edhe pse mund të dijë shumë fakte rreth diellit dhe të kalojë testin e astronomisë me një notë më të lartë se një person që mund ta shohë diellin. Dija rreth diçkaje dhe njohja me shikim nuk janë e njëjta gjë. Dija se mjalti është i ëmbël dhe shijimi i tij nuk janë e njëjta gjë.

Më lejoni të lexoj edhe një herë përshkrimin e plotë të Palit për gjëndjen tonë veçmas ndiçimit të veçantë dhe shpëtues të Perëndisë. Tek Efesianëve 4:17b-18 Pali përmend pesë karakteristika të tmerrshme të gjëndjes njerëzore të cilat kërkojnë domosdoshmërisht ndërhyrjen hyjnore nëse duam të shohim realitetin frymëror. Ai thotë se johebrenjtë (me fjalë të tjera, bota e zakonshme e njerëzve mes kombeve, veçmas hirit) jetojnë “në kotësinë e mendjes së tyre, të errësuar në mendje, të shkëputur nga jeta e Perëndisë, për shkak të padijes që është në ta dhe ngurtësimit të zemrës së tyre.” Nëse lexojmë nga fundi mund të themi që në të gjithë ne, veçmazi hirit të madhërishëm të Perëndisë, ka një ngurtësi zemre që na çon në padije, e cila na çon në shkëputje nga Perëndia, që çon në errësirë, që çon tek kotësia e mendjes dhe jetës.

Prandaj pika kryesore e javës së fundit ishte, nëse ka ndonjë shpresë që ne të shohim gjërat e mrekullueshme në Fjalën e Perëndisë, duhet të na jepet një kapacitet hyjnor, i mbinatyrshëm nga Perëndia të cilin nuk e kemi nga natyra. Prandaj për këtë duhet të lutemi - “Hapi sytë e mi.” Nëse do të jemi të gjallë në Perëndinë, të jemi realë, të vërtetë dhe të qëllimshëm në dashurinë tonë për të, duhet të jemi në një gjëndje të dëshpëruar për ta patur këtë aftësim çdo ditë. Prandaj lutuni, lutuni, lutuni. Lexoni Psalmin 119 dhe shihni sa shumë herë lutet psalmisti për ndihmë hyjnore në njohjen e Perëndisë dhe udhëve të tij.

==== Soditja është Transformim ====

Sot kam për të përcjellë një pikë tjetër. Por para se t'ju them cila është kjo, le të sigurohem që ta kuptoni pse kjo është e rëndësishme. Është e rëndësishme për shkak se transformimi ynë në shembëlltyrën e Jezuit ndodh ndërsa shohim bukurinë, vlerën dhe shkëlqesinë e Perëndisë dhe Birit të tij, ndërsa shohim fjalët dhe udhët e tyre. Tek 2 Korintasve 3:18 Pali thotë, “Dhe ne të gjithë, duke soditur fytyrëzbuluar lavdinë e Zotit si në pasqyrë, transformohemi në të njëjtën shëmbëllim nga lavdia në lavdi, posi prej Frymës së Zotit.” Soditja është transformim.

Kjo është e vetmja mënyrë e Krishterë për të ndryshuar sjelljen në mënyrë që të nderojë Perëndinë. Ne ndryshojmë për shkak se kemi parë një bukuri, vlerë dhe shkëlqesi superiore. Nëse shihni në fytyrën e Krishtit dhe pastaj të shihni revistat Sporti i Ilustruar apo Glamour dhe nuk prekeni prej bukurisë, vlerës, shkëlqyeshmërisë dhë dëshirueshmërisë superiore të Krishtit, atëherë jeni ende të ngurtë, të verbër dhe të kotë në mendimet tuaja. Ju keni nevojë të thërrisni. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd!” Jeta juaj ka për ta treguar këtë gjë. Atje ku është thesari, dëshira, bukuria juaj atje do të jetë gjithashtu edhe zemra juaj, mbrëmjet, të shtunat dhe paraja juaj. Ne ndryshohemi përmes soditjes së lavdisë së Perëndisë në Fjalën e Tij. Nëse Perëndia nuk është më i lavdishëm për ju dhe më tërheqës se lavdia dhe llustrat e botës, atëherë nuk e keni parë atë. 3 Gjoni 11 thotë, “Ai që bën të keqen nuk e ka parë Perëndinë” (shih gjithashtu 1 Gjoni 3:6).

Prandaj e gjithë kjo është e rëndësishme për shkak se gjithë ndryshimi i vërtetë i jetës që e nderon Perëndinë dhe ka një vlerë frymërore në vetvete vjen prej soditjes së lavdisë së Perëndisë dhe jo prej krijimit të listave fetare për sjelljen dhe pastaj të përpiqesh t'i kopjosh ato.

==== Perëndia e Zbulon Bukurinë e Krishtit Përmes Fjalës së Tij ====

Ideja e sotme nga teksti është kjo: Perëndia e tregon bukurinë dhe shkëlqesinë e Krishtit vetëm ndaj atyre që soditin Fjalën e Perëndisë. Kjo është arsyeja pse ndryshimi i vërtetë frymëror vjen prej leximit, meditimit dhe mësimit përmendësh të Biblës. Nuk ndodh për shkak se ju mësoni rregulla të cilave t'u bindeni. Por për shkak se ky është vendi ku Zoti zbulon bukurinë dhe shkëlqesinë e Krishtit.

Më lejoni ta theksoj pak më tepër. Le të themi se dëgjuat mesazhin e javës së shkuar, që duhet të shohim lavdinë e Perëndisë për t'u ndryshuar, por ne nuk mund ta shohim atë për shkak se jemi të vdekur, të ngurtësuar dhe të verbër, prandaj duhet t'i lutemi Perëndisë për të na ngjallur, për të na zbutur dhe për të hapur sytë tanë.

Le të supozojmë se arrini në konkluzionin: Epo, duhet t'ia kushtoj veten lutjes dhe jo leximit, studimit apo mësimit përmendësh të Biblës për shkak se shikimi dhe arsyetimi thjesht njerëzor nuk mund ta shohin atë që duhet parë. Ky do të ishte një konkluzion i tmerrshëm për t'u nxjerrë nga ajo që kam thënë dhe nga vetë teksti. Ideja është kjo, Perëndia hap sytë e të verbërve për të parë lavdinë e Perëndisë në Fjalën e tij ndërsa ata shohin Fjalën. Le të themi se dëshironi të shihni lavdinë e Kanionit të Madh, por jeni të verbër. Imagjinoni sikur Perëndia t'ju thoshte, më kërko mua, eja dhe mu lut mua dhe unë do të t'i hap sytë për të parë lavdinë e Kanionit të Madh. A do të shkonit nga Arizona në Florida për t'u lutur? A do të përdornit çdo muskul dhe shqisë që Perëndia ju ka dhënë për të arritur tek Kanioni i Madh, të hidhni vështrimin drejt asaj që Perëndia ju ka premtuar? Ajo që po them është, Ai nuk do t'jua tregojë lavdinë e Kanionit të Madh nëse këmbëngulni të jetoni aty ku jeni s'ka rëndësi sa shumë luteni.

Ja t'jua them në një mënyrë tjetër. Perëndia ka caktuar që puna e hapjes së syve nga Fryma e tij të kombinohet gjithmonë me punën informuese të mendjes të Fjalës së tij. Synimi i tij është që të shohim lavdinë e Birit të Tij (dhe të ndryshohemi). Kështu që ai na i hap sytë ndërsa shohim Birin – jo tek telenovelat dhe shitjet. Puna e Frymës dhe e Fjalës gjithmonë shkojnë së bashku në udhën e Perëndisë për vetëzbulim të vërtetë frymëror. Puna e Frymës është të tregojë lavdinë, bukurinë dhe vlerën e asaj që mendja sheh tek Fjala.

Nuk duhet të bëjmë gabimin të mendojmë se ajo që kemi nevojë nga Fryma e Perëndisë është ndonjë informacion i ri. Tashmë kemi një mijë herë më tepër informacion rreth Perëndisë në Bibël nga ç'mund të kapim apo gëzojmë. Ajo ç'ka kemi nevojë është të shohim me sytë e zemrës! Asnjë shtesë informacioni përmes Frymës sipër asaj që mund të shohim për Krishtin tek Fjala nuk do të na bëjë asnjë thërrime më tepër frymërorë apo të pëlqyeshëm për Perëndinë.

Supozoni që Fryma ju zbuloi informacionin e ri që shoqja juaj shterpë do të ngelet shtatzanë. Ja tregoni asaj këtë gjë dhe kur ndodh, që të dyja ju rrëmben ngazëllimi prej mrekullisë së profecisë dhe shtatzanisë. Çfarë keni fituar nga ana frymërore? Asgjë, veçse po të ktheheni tek Fjala dhe të shihni – me sytë e zemrës – lavdinë dhe bukurinë e Krishtit siç portretizohet në Bibël, Jezuin e Nazaretit të kryqëzuar dhe të ringjallur për të shpëtuar mëkatarët dhe për të lavdëruar Perëndinë që ju ka bekuar kështu. Ngazëllimi fetar në praninë e mrekullive është gjë e natyrshme dhe nuk ka domosdoshmërisht dimension frymëror apo të mbinatyrshëm. Dhuntitë e Frymës janë të çmuara, por pafundësisht më e rëndësishme është ndriçimi i Frymës së Shenjtë që na hap sytë për të parë lavdinë e Krishtit tek Fjala.

Ne nuk kemi nevojë për informacion të ri, kemi nevojë për sy të rinj për të parë atë që na është zbuluar në Fjalën e Perëndisë. Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd!

==== Mos u lut dhe pastaj hallakatesh ====

Më lejoni të tregoj disa rrjedhoja të kësaj.

E para është se kur luteni për sy që të shikoni, nuk duhet që mendjen ta nxirrni jashtë loje. Mos hamendësoni se pazëvendësueshmëria e lutjes do të thotë se mund të bëni edhe pa mendimin e fokusuar në fjalën e Perëndisë. Kur luteni për të parë lavdinë e Krishtit, mos lini që mendja të hallakatet. As mos prisni duke mos bërë asgjë. Ky është gabim i madh dhe vjen prej përshpirtshmërisë Lindore dhe jo prej Biblës. Ajo çka është unike në Krishterim është se ai është historik dhe i veçantë. Jezui jetoni në një kohë dhe vend të caktuar. Plani i Perëndisë është të na hapë sytë për të parë bukurinë dhe vlerën frymërore të këtij njeriu të caktuar ashtu si është zbuluar tek Fjala. Nëse lutemi për ta parë këtë gjë, por me mendje hallakatemi larg saj, atëherë nuk kemi për ta parë. Prandaj mos bëni gabimin që të luteni dhe me mendje të hallakateni.

==== Çfarë të bëjmë atëherë? ====

'''1. Lutu dhe Lexo'''

Lexoje Fjalën! Çfarë privilegji! Çfarë obligimi! Çfarë potenciali për të parë Perëndinë! Shihni Efesianëve 3:3b-4. Pali shkruan, “se si, me zbulesë, ai ma bëri të njohur misterin, sikurse ju shkrova më përpara me pak fjalë. Duke i lexuar këto, ju mund të kuptoni cila është inteligjenca ime në misterin e Krishtit.” Kur ju lexoni Perëndia ka caktuar që misteret më të mëdha të jetës të zbulohen përmes leximit.

Pastaj krahasoni kapitullin 1:18 ku Pali thotë, “t'u ndriçojë sytë e mendjes suaj, që të dini cila është shpresa e thirrjes së tij.” Prandaj Efesianëve 3:4 thotë se misteri njihet duke lexuar. Kurse Efesianëve 1:18 thotë që ne të njohim atë që kemi nevojë të njohim, Perëndia duhet të na hapë sytë si përgjigje ndaj lutjes. Po ne duhet të lutemi. Po, ne jemi të verbër pa ndihmën e Perëndisë. Por ideja këtë javë është kjo, duhet të lexojmë.

“Duke i lexuar këto, ju mund të kuptoni cila është inteligjenca ime në misterin e Krishtit.” Lutja nuk mund të zëvendësojë leximin. Lutja mund ta kthejë leximin në shikim. Por nëse nuk lexojmë nuk do të shohim. Fryma e Shenjtë është dërguar për të lavdëruar Jezuin, dhe lavdia e Jezuit portretizohet tek Fjala. Lexo. Ngazëllohu që mund të lexosh.

'''2. Lutu dhe Studio'''

2 Timoteu 2:15, “Mundohu të dalësh përpara Perëndisë si i sprovuar, si punëtor që nuk ka pse të turpërohet, që thotë drejt fjalën e së vërtetës.” Perëndia na dha një libër për veten jo që ta lexojmë si të dëshirojmë në një mënyrë të vjetër dhe pa kujdes. Pali tohtë, “Ji i zellshëm për të... trajtuar saktë fjalën e së vërtetës.” Kjo do të thotë se duhet të punosh me Fjalën nëse dëshiron të marrësh maksimumin prej saj.

Lavjerësi shkon para dhe pas. Disa thonë lutu dhe lute dhe mos u mbështet tek ajo që nuk është frymërore, punë njeriu apo studim. Të tjerë thonë, studio dhe studio për shkak se Perëndia nuk do të tregojë kuptimin e një fjale në lutje. Por Bibla nuk e toleron fare këtë lloj dikotomie. Ne duhet të studiojmë dhe ta trajtojmë drejt Fjalën e Perëndisë dhe duhet të lutemi ose nuk do të shohim tek Fjala gjënë e vetme të nevojshme, lavdinë e Perëndisë në fytyrën e Krishtit (2 Korintasve 4:4, 6).

Beniamin Uarfild, një student i madh i Biblës shkroi në 1911, “Nganjëherë dëgjojmë të thuhet se dhjetë minuta në gjunjë do t'ju japin një njohuri më të vërtetë, më të të thellë dhe më vepruese për Perëndinë se dhjetë orë mbi libra. “Cili!' është reagimi i duhur, 'ndaj dhjetë orë mbi libra, në gjunjë?'” ("The Religious Life of Theological Students," in Mark Noll, ed., The Princeton Theology, [Grand Rapids: Baker Book House, 1983], p. 263). Kjo e kap frymën e Biblës. Po ne duhet të lutemi. Nuk do të shohim gjëra të mrekullueshme nga Fjala e Perëndisë nëse ai nuk na i hap sytë. Por lutja nuk mund ta zëvendësojë studimin, për shkak se Pali thotë, “Ji i zellshëm – studio – për ta trajtuar drejt Fjalën.”

'''3. Lutu dhe kërko'''

Përqasja jonë ndaj Biblës duhet të jetë si ajo e kërkuesve të arit, apo e një vazje të fejuar që i ka bumbur unaza diku në shtëpi. Ajo e kthen shtëpinë në anën tjetër. Kjo është mënyra sesi e kërkojmë Perëndinë në Bibël.

Fjalët e Urta 2:1-6 thotë,

> Biri im, në rast se pranon fjalët e mia dhe i quan thesar urdhërimet e mia, duke i vënë veshin diturisë dhe duke e prirur zemrën ndaj arsyes; po, në rast se kërkon me ngulm gjykimin dhe ngre zërin për të siguruar mirëkuptim, në rast se e kërkon si argjendin dhe fillon të rrëmosh si për një thesar të fshehur, atëherë do të ndjesh frikën e Zotit dhe ke për të gjetur kuptimin e Perëndisë. Sepse Zoti jep diturinë; nga goja e tij rrjedhin njohuria dhe arsyeja.

Prano, çmo, ji i vëmendshëm, përkule zemrën, klith, ngrije zërin, kërkoje si argjendin, kërkoje si thesare të fshehura, vepro kështu. Nëse ka argjend sillu kështu. Lutu në çdo mënyrë (ashtu si thotë vargu 3) por mos e zëvendëso lutjen për kërkimin. Perëndia ka caktuar që t'u japë atyrë që kërkojnë me gjithë zemër (Jeremia 29:13).

'''4. Lutu dhe Mendo'''

Konsideroni 2 Timoteu 2:7, “Mendo për ato që të them, sepse Zoti do të të japë mend për të gjitha.” Fjalë për fjalë thuhet “Mendon për ato që të them.” A do të thotë kjo që të kuptuarit e mësimit të Palit është thjesht një nismë mendimi neutral dhe njerëzor? Jo. Fundi i vargut thotë, “Zoti do të të japë mend.” Nuk jeni ju ata që mund të shihni vetë. Kuptimi frymëror është një dhuratë e Perëndisë.

Por Perëndia ka caktuar që të japë dhuratën e dritës së mbinatyrshme përmes të menduarit. “Mendo për ato që të them, sepse Zoti do të të japë mend për të gjitha.” Prandaj lutuni në çdo mënyrë dhe kërkojini Perëndisë t'ju japë dritën që keni nevojë. Por mos e zëvendësoni mendimin me lutjen. Mendoni dhe lutuni. Lutuni dhe mendoni. Kjo është mënyra sesi Perëndia i ka caktuar gjërat. Kemi një Krisht historik. Një libër që ruan dhe zbulon. E gjitha kjo thotë, lexo dhe studio, kërko dhe mendo. Por e gjitha kjo është e kotë pa lutje. Kjo punë është edhe-edhe dhe jo ose-ose.

'''5. Lutu dhe Fol'''

Perëndia ka për qëllim që Fjala e shkruar të bëhet fjalë e folur në predikim dhe nxitje, qortim paralajmërim, inkurajim dhe këshillim reciprok për popullin e tij. Kolosianëve 3:16 thotë, “Fjala e Krishtit banoftë në ju me begatinë e vet; në çdo dituri, mësoni dhe këshilloni njeri tjetrin...!” Fjala e Krishtit për ne bëhet fjala jonë për njëri-tjetrin. Unë predikoj. Ky është vullneti i Perëndisë që fjala e tij të shpallet e freskët herë pas here. Edhe ju i flisni njëri-tjetrit Fjalën e Perëndisë. Kjo është një nga arsyet themelore për grupet e vogla në kishë, për ta bërë Fjalën e Perëndisë ndaj nesh Fjalë të Perëndisë përmes nesh. Thuajani njëri-tjetrit.

A do të thotë kjo që në këto momente mund ta heqim qafe lutjen, që në një farë mënyre mund t'i hapim sytë e zemrës sonë për të parë gjëra të mrekullueshme në Fjalën e Perëndisë për shkak se po e flasim me bindje, me një argument bindës apo me mënyra krijuese? Kjo nuk është ajo që mëson Pali. Në të njëjtin libër (Kolosianëve 1:9-10) ai lutet – lutet! - “nuk pushojmë të lutemi për ju dhe të kërkojmë që të mbusheni me njohjen e vullnetit të tij me çdo urtësi dhe mënçuri frymërore... duke u rritur në njohjen e Perëndisë.”

Nëse njohja e Perëndisë dhe të paturit e mençurisë dhe urtësisë frymërore të ishin automatike kur Fjala e Krishtit banon me bollëk mes nesh, atëherë Pali nuk do kishte nevojë të lutej me zell që Perëndia të na i jepte këto gjëra.

==== Fjala dhe Lutja së bashku ====

Prandaj e kemi parë herë pas here, Lutja është e pazëvendësueshme nëse duam të shohim lavdinë e Perëndisë në Fjalën e Perëndisë. Por gjithashtu kemi parë se leximi, studimi, kërkimi, mendimi dhe të folurit e Fjalës janë gjithashtu të nevojshme. Perëndia ka caktuar që puna e Frymës së tij për të hapur sytë gjithmonë të kombinohet me punën informuese të mendjes nga Fjala e tij. Synimi i tij është që ne të shohim lavdinë e Perëndisë dhe që ne të reflektojmë të njëjtën lavdi. Prandaj ai na hap sytë ndërsa jemi duke shikuar lavdinë e Perëndisë tek Fjala. Lexo, studio, kërko, mendo, fol, dëgjo – dhe lutu. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.”

 (Për reflektim të mëtejsëm, shihni Lluka 24:45; Veprat 16:14; 2 Mbretërit 6:17; Mateu 16:17; 11:2-6; 11:27.)

Hapi sytë e mi që të mund të shoh

Pcain — Thu, 19 Jan 2017 20:33:02 GMT

Pcain: Mbrojti Hapi sytë e mi që të mund të shoh ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Open My Eyes That I May See}}

> Bëji të mirë shërbëtorit tënd, dhe unë do të jetoj dhe do të respektoj fjalën tënde. Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd. Unë jam i huaji mbi dhe; mos m'i fshih urdhërimet e tua. Shpirti im tretet nga dëshira e dekreteve të tua në çdo kohë. Ti i qorton kryelartët, që janë të mallkuar, sepse largohen nga urdhërimet e tua. Hiq prej meje turpin dhe përbuzjen, sepse unë i kam respektuar porositë e tua. Edhe sikur princat të ulen dhe të flasin kundër teje, shërbëtori yt do të mendohet thellë mbi ligjet e tua. Porositë e tua janë gëzimi im dhe këshilltarët e mi.

==== Shina paralele për udhën e shpirtrave tanë ====

Ndërsa nisim vitin 1998, synimi i Perëndisë për ne është që të vendosemi në një hekurudhë me dy shina në drejtim të shenjtërisë, dashurisë, misionit dhe qiellit. Dy shinat e këtij treni janë lutja përpara fronit të Perëndisë dhe meditimi mbi Fjalën e Perëndisë. Disa prej jush mund të kujtojnë faqen e dytë të librushkës tonë për Deklaratën e Misionit, “Dinamika Frymërore.” Ajo thotë,

> Ne bashkohemi me Perëndinë Atë në lartësimin e supremacisë së lavdisë së Tij përmes Zotit tonë Jezu Krisht, në fuqinë e Frymës së Shenjtë, duke çmuar gjithë sa është Perëndia, duke dashur të gjithë ata që ai do, duke u lutur për të gjitha qëllimet e tij, duke medituar mbi gjithë fjalën e tij, duke u mbështetur prej gjithë hirit të tij.

Lutja përpara fronit të Perëndisë dhe meditimi mbi Fjalën e Perëndisë janë si dy shina paralele të cilat i mundësojnë trenit të shpirtit tonë të qëndrojë në udhën që na çon në shenjtëri dhe në qiell. Ne kemi nevojë të ripërtërijmë zellin tonë për lutjen dhe meditimin e Biblës në fillim të vitit. Gjithçka vjetërohet, prishet dhe dobësohet pa rizgjim, ripërtëritje dhe rifreskim. Prandaj çdo vit gjatë Javës së Lutjes ne e rifokusojmë vëmendjen tonë në këto dy gjëra madhështore dhe të çmuara në mënyrë që të rindezim pasionin tonë për lutjen dhe Fjalën.

==== Tre gjëra për t'u mësuar nga Psalmi 119:18 ====

Këtë vit dy mesazhet që hapin dhe mbyllin Javën e Lutjes dalin nga Psalmi 119:18. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.” Ky varg kombinon lutjen dhe Fjalën, dhe ne kemi nevojë të shohim si, në mënyrë që t'i kombinojmë ato në jetën dhe kishën tonë. Ka tre gjëra të cilat i mësojmë nga ky varg.

*Një është që në Fjalën e Perëndisë ka gjëra të mrekullueshme. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.” Fjala “ligj” në këtë psalm është “Torah” dhe do të thotë “udhëzim” apo “mësim”. Në mësimin e Perëndisë për ne ka gjëra të mrekullueshme. Në fakt, ato janë aq të mrekullueshme saqë kur i sheh me të vërtetë, të ndryshojnë thellësisht dhe fuqizojnë shenjtëri, dashuri dhe mision (2 Korintasve 3:18). Kjo është arsyeja pse leximi, njohja, meditimi dhe të mësuarit përmendësh i Fjalës së Perëndisë është kaq kritike.
*Gjëja e dytë që mësojmë nga ky varg është se askush nuk mund t'i shohë këto gjëra të mrekullueshme ashtu si janë pa ndihmën e mbinatyrshme të Perëndisë. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.” Nëse Perëndia nuk i hap sytë tanë, nuk do të shohim mrekullinë e Fjalës. Ne nuk jemi natyrshëm të aftë për të parë bukurinë frymërore. Kur lexojmë Biblën pa ndihmën e Pereëndisë, lavdia e Perëndisë tek mësimi dhe ngjarjet e Biblës është si dielli që ndriçon fytyrën e një të verbri. Kjo nuk do të thotë se nuk mund të dallosh kuptimin e tij sipërfaqësor, por nuk mund të shohësh mrekullinë, bukurinë dhe lavdinë e tij në një mënyrë të tillë që ta fiton zemrën.
*Kjo na çon tek gjëja e tretë që mësojmë nga ky varg, që ne duhet t'i lutemi Perëndisë për një ndiçim të mbinatyrshëm kur lexojmë Biblën. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.” Përderisa vetë jemi të paaftë që të shohim bukurinë frymërore dhe mrekullinë e Perëndisë në mësimin dhe ngjarjet e Biblës pa ndirçimin e hirshëm të Perëndisë, duhet t'i kërkojmë atij. “Hapi sytë e mi.”

==== Një e vërtetë me tre hapa ====

Javën që vjen kam në plan të fokusohem tek gjërat e mrekullueshme në Fjalën e Perëndisë dhe në mënyrë praktike si t'i fusim ato në mendjen dhe zemrën tonë. Por sot do të fokusohem tek lutja. Dëshiroj që ta shohim këtë të vërtetë thellë në tre hapa. Fjala është kritike për të jetuar një jetë drejt Perëndisë e cila na çon në qiell, që ka fuqi dhe kuptim në tokë. Ne as që mund ta shohim se çfarë është Fjala në të vërtetë pa ndihmën e mbinatyrshme të Perëndisë. Prandaj ne kemi nevojë të jemi një popull lutjeje të përditshme që Perëndia të bëjë çfarëdo që i duhet të bëjë për t'i futur mrekullitë e Fjalës së tij në zemrat dhe jetët tona.

Le t'i shohim këto tre hapa një e nga një dhe t'i shohim si konfirmohen dhe ilustrohen në pjesë të tjera të Biblës.

'''1. Fjala është kritike për një jetë shenjtërie '''

Pika e parë është se të parët e Fjalës, njohja dhe të pasurit e saj brenda nesh është kritike për të jetuar një jetë shenjtërie, dashurie dhe fuqie për qëllimet e Perëndisë.

Shihni sërish vargun 11, “E kam ruajtur fjalën tënde në zemrën time, që të mos mëkatoj kundër teje.” Si pra ta mënjanojmë mëkatin në jetën tonë? Duke e mbajtur Fjalën e Perëndisë si thesar në zemrën tonë. Oh sa shumë njerëz i bëjnë rrëmujë jetët e tyre duke mos medituar, duke mos e dashur dhe duke mos e mësuar përmendësh Fjalën e Perëndisë! A dëshiron të jesh i shenjtë, që do të thotë të kesh fuqi të mposhtësh mëkatin dhe të jetosh një jetë perëndishmërie radikale, dashurie sakrifikuese dhe përkushtimi të plotë ndaj çështjes së Krishtit? Atëherë hyr në binarët që Perëndia ka caktuar si udhë të perëndishmërisë dhe fuqisë, kjo udhë është mbajtja e Fjalës së Perëndisë si thesar në zemrën tonë.

Këtë ua them të rriturve dhe prindërve të të rinjve. Meditoni, mësoni përmendësh dhe çmoni urdhërimet, paralajmërimet dhe premtimet e Perëndisë në Shkrime. Jo, nuk po e them shumë lehtë, në mënyrë të veçantë kur jeni të moshuar. Shumica e gjërave që ia vlen t'i bëjmë nuk janë të lehta. Të bësh një mobilje të bukur, të shkruash një poemë të bukur, të shkurash muzikë të bukur, të gatuash një vakt të veçantë apo të përgatisësh një festë, asnjë prej këtyre nuk është e lehtë. Por ama ia vlen t'i bësh. A nuk ia vlen të bësh një jetë të mirë?

Talitha tani është dy vjeç. Ajo po fillon të mësojë përmendësh vargje nga Bibla. Ajo gjithashtu po mëson format e lutjes. Pse? Pse t'i futemi telasheve për të harxhuar kohë dhe përpjekje për t'ia përsëritur asaj Biblën herë pas here. Shumë e thjeshtë, kur ajo të jetë adoleshente dua që ajo të jetë e perëndishme, e pastër, e shenjtë, e dashur, e përulur, e mirë, e nënshtruar dhe e urtë. Bibla e thotë fare hapur se kjo vjen duke e ruajtur Fjalën e Perëndisë si thesar në zemrën tonë. “E kam ruajtur fjalën tënde në zemrën time, që të mos mëkatoj kundër teje.”

Në lutjen e tij madhështore për ne Krishti e tha kështu, “Shenjtëroji në të vërtetën tënde; fjala jote është e vërteta.” (Gjoni 17:17). “Shenjtëroji” është një fjalë Biblike për ta bërë dikë të shenjtë, të perëndishëm, të dashur, të pastër, të virtytshëm apo të urtë nga ana frymërore. Këto gjëra i dëshiroj për veten, për fëmijët e mi dhe për tuajt. Prandaj çfarë duhet të bëjmë këtë vit? Nëse shenjtërohemi prej së vërtetës, dhe Fjala e Perëndisë është e vërteta, çfarë duhet të bëjmë pra?

Nëse një doktor thotë, “Jeni shumë i sëmurë dhe mund të vdisni, por nëse merrni këtë ilaç, do bëheni më mirë dhe do jetoni,” kurse ju neglizhoni marrjen e ilaçit, jeni shumë të zënë, hapjet janë shumë të mëdha dhe të vështira për t'u kapërdirë, apo thjesht harroni, do të mbeteni të sëmurë dhe mund të vdisni. Kështu është edhe me mëkatin dhe papjekurinë frymërore. Nëse neglizhoni atë që Perëndia ju thotë se do t'ju shenjtërojë, do t'ju bëjë të pjekur të fortë dhe të shenjtë atëherë nuk do të jeni të pjekur, të fortë dhe të shenjtë. Leximi, meditimi, mësimi përmendësh dhe ruajtja në zemër e Fjalës së Perëndisë është mënyra e caktuar prej Tij për të mundur mëkatin dhe për t'u bërë një person i fortë, i perëndishëm, i pjekur, i dashur dhe i urtë.

Në Fjalën e Perëndisë ka gjëra të mrekullueshme që duhen parë dhe të cilat do t'ju tranformojnë thellësisht nëse vërtet i shihni dhe i çmoni si thesare.

'''2. Ne nuk mund të shohim pa ndihmën e Perëndisë'''

Pika e dytë në tekst është që nuk jemi në gjendje t'i shohim këto gjëra të mrekullueshme në Fjalën e Perëndisë se çfarë janë në të vërtetë pa ndihmën e mbinatyrshme të Perëndisë.

Arsyeja është që ne jemi të rënë, të korruptuar, të vdekur në mëkatin tonë dhe si rrjedhim të verbër, të paditur dhe të ngurtë. Pali na përshkruan kështu tek Efesianëve 4:18 – ne jemi “të errësuar në mendje, të shkëputur nga jeta e Perëndisë, për shkak të padijes që është në [ne] dhe ngurtësimit të zemrës së [tonë].”

Ja sesi shkroi Moisiu për këtë problem tek Ligji i Përtërirë 29:2-4, “Moisiu thirri tërë Izraelin dhe u tha atyre: "Ju keni parë të gjitha ato që i ka bërë Zoti në Egjipt... shenjat dhe mrekullitë e mëdha; por deri sot Zoti nuk ju ka dhënë zemër për të kuptuar, sy për të parë dhe veshë për të dëgjuar.” Vini re, ju keni parë... por nuk mund të shihni pa punën e mbinatyrshme të Perëndisë.

Kjo është gjendja jonë e mjerë. Ne jemi fajtorë, të korruptuar, të ngurtë, të paditur dhe të verbër pa punën rizgjuese, gjallëruese, zbutëse, përulëse, pastruese dhe ndiçuese të Perëndisë në jetën tonë. Ne nuk do ta shohim kurrrë bukurinë e realitetit frymëror pa ndiçimin e Perëndisë. Nuk do të shohim kurrë mrekullinë dhe lavdinë e asaj që Fjala mëson nëse Perëndia nuk na i hap sytë e zemrës dhe nuk na jep një shqisë frymërore për këto gjëra.

Ideja e këtij mësimi dhe kësaj njohjeje është që të na bëjë të dëshpëruar për Perëndinë, të uritur për Perëndinë, dhe për të na shtyrë të përgjërohemi dhe t'i këlthasim Perëndisë për ndihmën e tij në leximin e Biblës.

(Në pikën 2 shihni gjithashtu Mateu 16:17 dhe 11:4, Lluka 24:45, 1 Korintasve 2:14-16, Gjoni 3:6-8, Romakëve 8:5-8).

'''3. Ne kemi nevojë të lutemi që Perëndia të na ndihmojë të shohim'''

Kjo na çon tek pika e fundit, nëse njohja dhe çmuarja e së vërtetës së Fjalës së Perëndisë është kritike për të qenë i shenjtë, i dashur, i pjekur dhe duke shkuar drejt qiellit, nëse prej natyre nuk mund t'i shohim mrekullitë e Fjalës së Perëndisë dhe të ndiejmë tërheqjen e lavdisë së saj, atëherë jemi në një gjendje të dëshpëruar dhe kemi nevojë t'i lutemi Perëndisë të na ndihmojë. “Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.” Me fjalë të tjera, lutja është thelbësore për jetën e Krishterë, për shkak se ajo është çelësi që çliron fuqinë e Fjalës në jetën tonë. Lavdia e Fjalës është si shkëlqimi i diellit mbi fytyrën e një të verbri nëse Perëndia nuk na i hap sytë ndaj asaj lavdie. Nëse nuk e shohim lavdinë, nuk do të ndryshohemi (2 Korintasve 3:18, Gjoni 17:17), dhe nëse nuk ndryshohemi nuk jemi të krishterë.

Tek Efesianëve 1:18 Pali lutet kështu. Ai thotë, “t'u ndriçojë sytë e mendjes suaj, që të dini cila është shpresa e thirrjes së tij...” Me fjalë të tjera, “Unë ua kam mësuar këto gjëra dhe ju i keni marrë ato me shqisat tuaja të jashtme, por nëse nuk e kapni lavdinë e tyre me shqisën tuaj frymërore (“sytë e mendjes”) ju nuk do të ndryshoni. (Shihni gjithashtu Efesianëve 3:14-19, Kolosianëve 1:9 dhe 3:16). Këta të cilëve po u shkruante Pali ishin të krishterë, gjë e cila na tregon se duhet të vazhdojmë të lutemi për sy frymërore që shohin derisa të arrijmë në qiell.

==== Shtatë lloje lutjeje në të cilat duhet të zhytet leximi ynë i Biblës ====

Përderisa teksti ynë është Psalmi 119:18, “ Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd,” ne duhet ta lejojmë psalmistin të na tregojë sesi ai lutet në mënyrë më të përgjithshme për leximin e tij të Fjalës së Perëndisë. Prandaj më lejoni ta mbyll me një tur të shkurtër të Psalmit 119 dhe t'ju tregoj shtatë lloje lutjeje me të cilat mund zhytni leximin e Biblës çdo vit.

Ne duhet të lutemi . . .

1. Që Perëndia të na mësojë fjalën e tij. Psalmi 119:12b, “Më mëso statutet e tua.” (Shihni gjithashtu vargjet 33, 64b, 66, 68b, 135). Mësimi i vërtetë i Fjalës së Perëndisë është i mundur vetëm nëse Perëndia bëhet mësuesi ynë në dhe përmes gjithë mënyrave të tejra të mësimit.

2. Që Perëndia të mos na e fshehë Fjalën e tij. Psalmi 119:19b, “Mos m'i fshih urdhërimet e tua.” Bibla na paralajmëron për disiplinimin apo gjykimin e tmerrshëm kur Fjala e Perëndisë na hiqet. (Amosi 8:11). (Shih gjithashtu vargu 43).

3. Që Perëndia të na bëjë të kuptojmë Fjalën e tij. Psalmi 119:27, “Më bëj që të kuptoj rrugën e urdhërimeve të tua” (vargjet 34, 73b, 144b, 169). Këtu i kërkojmë Perëndisë të bëjë që të kuptojmë – të bëjë gjithçka ka nevojë të bëjë për të na bërë të kuptojmë Fjalën e tij.

4. Që Perëndia ta përkulë zemrën tonë ndaj Fjalës së tij. Psalmi 119:36, “Përkule zemrën time parimeve të tua dhe jo lakmisë.” Problemi më i madh me ne nuk është më së pari arsyeja jonë, por vullneti, prej natyre nuk jemi të prirur që të lexojmë, meditojmë dhe mësojmë përmendësh Fjalën. Prandaj duhe të lutemi që Perëndia të përkulë vullnetin tonë.

5. Që Perëdia të na japë jetë për të respektuar Fjalën e tij. Psalmi 119:88, “Gjallëromë sipas mirësisë sate, dhe unë do të respektoj porositë e gojës sate.” Ai e di që ne kemi nevojë për jetë dhe energji për t'ia dhënë veten Fjalës dhe bindjes ndaj saj. Kështu ai i kërkon Perëndisë për nevojën e tij bazë. (Shih gjithashtu vargun 154b)

6. Që Perëndia t'i stabilizojë hapat tona në Fjalën e tij. Psalmi 119:133, “Stabilizoi hapat e mia sipas fjalëve të tua.” Ne varemi tek Zoti jo vetëm për kuptim dhe jetë, por edhe për kryerjen e Fjalës. Që ajo të themelohet në jetën tonë. Këtë nuk mund ta bëjmë vetë.

7. Që Perëndia të na kërkojë kur largohemi nga Fjala e tij. Psalmi 119:176, “Unë po endem si një dele e humbur. Kërko shërbëtorin tënd.” Është e jashtëzakonshme që ky burrë i perëndishëm e përfundon psalmin e tij me një rrëfim të mëkatit dhe të nevojës që Perëndia ta kërkojë dhe ta kthejë sërish. Edhe këtë lutje duhet ta bëjmë herë pas here.

==== Fjala, Thesari ynë ====

Po e mbyll duke thënë se ndërsa nisim vitin 1998 dhe dëshirojmë të jemi të shenjtë, të dashur dhe radikalisht të përkushtuar ndaj qëllimeve të Perëndisë në këtë qytet dhë në kombe, duhet të jemi njerëz që e çmojnë Fjalën në zemrën tonë, por më tepër, njerëzit që e njohin qënien tonë të dëshpëruar veçmas Perëndisë i cili ka caktuar lutjen si mënyra përmes së cilës hapen sytë tanë për të parë mrekullitë në Fjalën e tij dhe kështu të ndryshohemi. “ Hapi sytë e mi dhe unë do të sodit mrekullitë e ligjit tënd.”

Sa i zellshëm ishte ai në këto lloj lutjesh? Sa të zellshëm duhet të jemi ne? Një përgjigje jepet tek Psalmi 119:147, “Unë zgjohem para agimit dhe bërtas; unë kam shpresë te fjala jote.” Ai zgjohet herët! Kjo është përparësi e larë. A do ta bëni edhe ju të tillë?

Pasion për supremacinë e Perëndisë, Pjesa 2

Pcain — Thu, 17 Mar 2016 19:27:23 GMT

Pcain: Mbrojti Pasion për supremacinë e Perëndisë, Pjesa 2 ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Passion for the Supremacy of God, Part 2}}

==== Perëndia është i përqëndruar tek Vetja ====

Me përpjekjen e djeshme për të shkrirë akullnajën dhe për të përhapur një pasion për supremacinë e Perëndisë në të gjitha gjërat, për gëzimin e të gjithë popujve, tentova të theksoj idenë që Perëndia bën gjithçka që bën për lavdinë e emrit të tij. Perëndia madhëron Perëndinë. Zemra më pasionante për Perëndinë në gjithë universin është zemra e Perëndisë. Kjo ishte pika kryesore. Konferenca Pasion '97, ashtu si e kuptoj unë ka të bëjë me pasionin e Perëndisë për Perëndinë. Gjithë sa ai bën, nga krijimi në konsumim, e bën duke pasur parasysh shpalosjen dhe lartësimin e lavdisë së emrit të tij.

==== Përqëndrimi i Perëndisë tek Vetja e Vet nuk është mungesë dashurie ====

Pika e dytë nga dje ishte që kjo gjë nuk tregon mungesë dashurie. Arsyeja pse nuk tregon mungesë dashurie që Perëndia të lartësojë veten në këtë mënyrë është për shkak se njohja e Perëndisë dhe rrëmbimi në lavdërimet e Perëndisë është ajo çka e kënaq shpirtin njerëzor. “Ti do të më tregosh shtegun e jetës; ka shumë gëzim në praninë tënde; në të djathtën tënde ka kënaqësi në përjetësi.” (Psalmi 16:11). Prandaj nëse fakti që Perëndia lartëson Veten e Vet, deri në atë shkallë që ne të mund ta shohim sesi është në të vërtetë, është ajo që e kënaq shpirtin tonë, atëherë Perëndia është e vetmja qënie në gjithë universin për të cilin vetëlartësimi është virtyti më i lartë dhe thelbi i dashurisë.

Ju nuk mund ta kopjoni Perëndinë në këtë pikë. Në shkallën që e lartëson veten tënde që një person tjetër të kënaqet me këtë gjë, në atë shkallë urren dhe nuk do, për shkak se e shpërqëndron atë prej të vetmit person që mund ta kënaqë shpirtin e tij. Prandaj, ne nuk mund ta imitojmë Perëndinë në këtë pikë. Perëndia është e vetmja qënie unike absolute në gjithë universin për të cilin vetëlartësimi është thelbi dhe themeli i dashurisë. Nëse ai është Perëndi duhet të jetë kështu.

Ne mund të dëshirojmë që ai të dojë ashtu si duan njerëzit, duke i bërë të tjerët qëndrorë, por ai nuk mund ta bëjë këtë dhe ende të tjetë Perëndi. Ai është pafundësisht i çmuar në vetvete. Nuk ka asnjë tjetër përveç Perëndisë. Prandaj për ta thënë shkoqur, ai smund të jetë gjë tjetër përveçse madhështor, i lavdishëm, i gjithë mjaftueshëm dhe i vetë mjaftueshëm, pa asnjë nevojë për ty. Ky është themeli i hirit. Nëse përpiqesh ta bësh veten qendër të hirit, nuk është më hir. Hiri që ka Perëndinë në qendër është hir biblik.

Kënaqësia ime nuk qëndron në faktin që Perëndia të më bëjë mua qendrën e universit. Kënaqësia ime është që Perëndia është qendra e universit, përgjithmonë, ai më tërheq në miqësi me të, ta shoh, ta njoh, të kënaqem me dhe në të, ta çmoj atë, për gjithë përjetësinë.

Ky ishte mesazhi i djeshëm.

==== Rrjedhojat e përqëndrimit të Perëndisë tek Vetja për njerëzimin ====

Nëse ajo që kam thënë deri tani është e vërtetë, nëse është biblike, atëherë ka një rrjedhojë marramendëse për jetën tuaj. Rrjedhoja është kjo: kur të largoheni nga ky vend, të ktheheni në kishat apo universitetet tuaja, ajo që duhet të bëni është të përqafoni si thirrjen tuaj për të qenë sa më të lumtur që të keni mundësi, në Perëndinë. Prandaj thirrja ime për ju tani është, në emrin e Perëndisë së Gjithëfuqishëm, ta bëni thirrjen tuaj të përjetshme që të ndiqni kënaqësinë tuaj me gjithë forcën që Perëndia derdh fuqishëm brenda jush.

Problemi im dhe juaji në jetë, nuk është që po ndiqni kënaqësinë tuaj kur në fakt duhet të bëni detyrën. Ky nuk është vlerësimi im, i Perëndisë apo i Biblës për problemin tuaj. C. S. Ljuis kishte plotësisht të drejtë në predikimin e tij “Pesha e Lavdisë” kur tha që problemi ynë është që ne kënaqemi tepër kollaj, jo që po ndjekim kënaqësinë tonë me shumë zell. Ai thotë që ne jemi si fëmijë që luajmë me kulaçë balte në moçal për shkak se s'mund ta imagjinojmë si janë pushimet në bregdet. Problemi ynë është që po shtrëngojmë fort idhujt tanë prej teneqeje ndërsa qëndrojmë përballë një realiteti të artë. Ne kënaqemi tepër kollaj. Problemi me botën nuk është hedonizmi, është dështimi i hedonizmit për të ndjekur atë që të kënaq me të vërtetë. Ky është mesazhi im këtë mëngjes.

Zbatimi i kësaj gjëjë, nëse është e vërtetë, është që duhet të zgjoheni në mëngjes dhe ashtu si Xhorxh Myller para se të dalë dhe të bëjë ndonjë gjë, të thoni, “Duhet që zemra ime të lumturohet në Perëndinë ndyshe nuk do jem i dobishëm për askënd. Kam për t'i përdorur dhe do përpiqem të bëj që ata të plotësojnë dëshirat dhe mangësitë e mia.” Nëse dëshiron të jesh person i dashur, nëse dëshiron të jesh i lirë për të dhënë jetën tënde për të tjerët, duhet të kesh si synim tëndin të jesh i lumtur në Perëndinë. Ky është mesazhi i sotëm: ne kënaqemi tepër kollaj.

Ne jemi kapur pas kënaqësive shumë të vogla, jetë shkurtra, të pamjaftueshme dhe që nuk kënaqin në të vërtetë, kështu kapaciteti ynë për gëzim është tkurrur deri në atë pikë sa e kemi bërë detyrën pa gëzim thelbin e virtytit për të maskuar në këtë mënyrë zemrat tona të patransformuara që nuk mund të preken prej Perëndisë. E dalloni çfarë eskapizmi është ky? Këtë mëngjes jam në një fushatë kundër Stoikëve dhe Emanuel Kantit, filozofit të Iluminizmit i cili tha, “në atë shkallë që kërkoni përfitimin tuaj në një veprim moral, në po atë shkallë e zvogëloni vlerën e tij.” Ky nuk është mësimi i Biblës... dhe po e shkatërron gjithandej adhurimin, virtytin, kurajon dhe përqëndrimin tek Perëndia. Kjo gjë lartëson njeriun, të virtytshmin që bën detyrën pa marrë parasysh Perëndinë që t'i kënaqë shpirtin. Larg prej kësaj! U shporrtë prej zemrave tona përgjithmonë.

Jam në një fushatë kundër diçkaje të pranishme në atmosferën ungjillore. Hyra në këtë fushatë 25 vite me parë, dhe kam vazhduar në të qysh atëherë, jam përpjekur të udhëheq familjen time në këtë gjë, të ngre një kishë, të shkruaj libra rreth kësaj gjëje, jam përpjekur ta jetoj. Dalë nga dalë vijnë edhe kundërshtimet. Kështu rritesh. Disa prej jush më kanë treguar që ndjeni që bota juaj po kthehet kokë poshtë prej kësaj konference. Ideologjitë po shkunden. Revolucione Kopernikiane po fillojnë, dhe kjo është tamam mënyra sesi filloni të ndryshoni. Mund të duhen 15 vjet... kundërshtim pas kundërshtimi. Në vitin 1968 nisa t'i dalloja disa prej këtyre gjërave me ndihmën e Dan Fullerit, C. S. Ljuisit, Xhonatan Eduardsit, Mbretit David, Shën Palit dhe Jezu Krishtit. Mënyra si funksionon mendja ime është që kur kundërshtimet vijnë njëri pas tjetrit unë stepem, pastaj shkoj tek Bibla, qaj, përleshem, pyes, lutem dhe flas. Pastaj pak e nga pak kundërshtimet e qartësojnë vizionin.

==== Kundërshtime ====

> 1. A ju mëson Bibla në të vërtetë që duhet të ndiqni gëzimin tuaj me gjithë zemër, mendje, shpirt dhe forcën tuaj? Apo mos vallë kjo është hermeneutika e mençur e Xhon Pajpërit për t'i kushtuar vëmendje?

> 2. Çfarë mund të themi për vetëmohimin? A nuk tha Jezusi, “Nëse dikush do të më ndjekë le të mohojë veten?”

> 3. A nuk po theksojmë emocionet më shumë se duhet? A nuk është thelbi i Krishterimit punë vullneti, duke bërë zotime dhe vendime?

> 4. Çfarë do bëhet me konceptin fisnik për t'i shërbyer Perëndisë si detyrë edhe kur është e vështirë dhe nuk ndiheni që doni ta bëni këtë gjë?

> 5. A nuk më vendos kjo gjë mua dhe jo Perëndinë në qendër të gjërave?

==== Përgjigje ndaj kundërshtimeve ====

'''1. A na mëson Bibla në të vërtetë që duhet të ndiqni gëzimin tuaj?'''

Përgjigja ime është po, dhe këtë e bën në të paktën katër mënyra:

''a) Me urdhërime''

Konsideroni Psalmi 37:4, “Gjej kënaqësinë tënde në Zotin.” Ky nuk është sugjerim, është urdhërim. Nëse beson, “Nuk do të shkelësh besnikërinë bashkëshortore.” është diçka të cilës duhet t'i bindesh, atëherë duhet që gjithashtu të besosh, “Gjej kënaqësinë tënde në Zotin.”

Ose Psalmi 32:11, “Gëzohuni tek Zoti dhe ngazëlloni, o njerëz të drejtë; lëshoni britma gëzimi, ju të gjithë, o njerëz me zemër të drejtë.” Apo Psalmi 100, “I shërbeni Zotit me gaz.” Ky është urdhërim, “I shërbeni Zotit me gaz.” Në atë shkallë që jeni indiferentë ndaj shërbimit të Zotit me gëzim ose jo, jeni indiferente ndaj Perëndisë. Ai ju tha që duhet t'i shërbeni Zotit me gëzim. Ose Filipianët 4:4, “Gëzohuni gjithnjë në Zotin; po jua them përsëri: Gëzohuni!”

Urdhërime të tilla gjenden kudo në Bibël. Po flasim për urdhërime. Kjo është mënyra e parë sesi Bibla na e mëson këtë të vërtetë.

''b) Me kërcënime.''

Xheremi Tajlër një herë tha kështu, “Perëndia na kërcënon me gjëra të tmerrshme nëse nuk jemi të lumtur.” Kur e dëgjova për herë të parë mendova që ishte goxha me mend. Nuk është thjesht diçka me mend... është citim prej Ligjit të Përtërirë 28:47, dhe është goxha tronditës. “Sepse nuk i ke shërbyer Zotit, Perëndisë tënd, me gëzim dhe hare në zemër për bollëkun në çdo gjë, do t’u shërbesh armiqve të tu që Zoti do të dërgojë kundër teje.” Perëndia na kërcënon me gjëra të tmerrshme nëse nuk do të jemi të lumtur në të. A nuk është kjo një leje për hedonizëm apo jo? A nuk është një garanci për ta bërë thirrje të jetës suaj që të ndiqni gëzimin tuaj në Perëndinë me gjithë forcën tuaj?

''c) Duke e prezantuar besimin shpëtues thelbësisht si të qenurit i kënaqur me gjithë sa Perëndia është për ju në Jezusin.''

Për shembull, Hebrenjve 11:6, “Edhe pa besim është e pamundur t’i pëlqesh Atij, sepse ai që i afrohet Perëndisë duhet të besojë se Perëndia është, dhe se është shpërblenjësi i atyre që e kërkojnë atë.” Nëse doni t'i pëlqeni Perëndisë duhet të keni besim. Çfarë është besimi? Të shkosh tek ai që është tamam me atë pritje të thellë që ai do të të shpërblejë për faktin që erdhe. Nëse nuk e besoni këtë, ose po të shkoni tek Perëndia për ndonjë arsye tjetër, nuk mund t'i pëlqeni Atij.

Ose shihni Gjoni 6:35 ku Jezusi thotë, “Unë jam buka e jetës; kush vjen tek unë nuk do të ketë më kurrë uri dhe kush beson në mua, nuk do të ketë më kurrë etje.” Këtë shënojeni, kush beson në mua, nuk do të ketë më kurrë etje. Çfarë do të thotë kjo rreth besimit? Çfarë është besimi? Besimi, sipas teologjisë së Gjonit do të thotë të shkojmë tek Jezusi për kënaqësinë e shpirtit tonë në atë mënyrë që nuk mund të na kënaqë asgjë tjetër. Ky është besimi. Besimi nuk është diçka tjetër nga ajo për të cilën po flas. Po e shtjelloj Krishterimin bazë me një gjuhë me të cilën jeni më pak të njohur.

''d) Duke e përkufizuar mëkatin si marrëzinë e harrimit të ndjekjes së kënaqësisë tuaj në Perëndinë.''

Mëkati është marrëzia e harrimit të ndjekjes së kënaqësisë tuaj në Perëndinë. Ja teksti, Jeremia 2:12-13, “'Habituni, o qiej, me këtë; lebetituni dhe dëshpërohuni shumë,' thotë Zoti. 'Sepse populli im ka kryer dy të këqija: më ka braktisur mua, burimin e ujit që rrjedh, për të hapur sterna, sterna të prishura, që nuk e mbajnë ujin'.” Me tregoni, çfarë është ligësia? Përkufizimi i ligësisë, ajo çka e habit universin, që i bën engjëjt e Perëndisë të thonë, “Jo! Nuk ka mundësi!”...çfarë është? Është kjo, të shohësh Perëndinë, burimin e ujit të gjallë që plotëson çdo kënaqësi dhe të thuash, “Jo, faleminderit,” dhe pastaj të kthehesh nga televizioni, seksi, festat, alkooli, paraja, prestigji, shtëpia, pushimet, një program i ri kompjuterik dhe të thuash “Po!” Kjo është marrëzi! Dhe sipas Jeremia 2:12 kjo bën që qiejtë të habiten.

Bibla thotë në të paktën katër mënyra që Xhon Pajpër po mëson të vërtetën këtë mëngjes kur ju thotë t'ia kushtoni jetën tuaj ndjekjes së kënaqësisë suaj në Perëndinë. Prandaj kundërshtimi 1 është hedhur poshtë.

'''2. Çmund të themi për vetëmohimin?'''

A nuk tha Jezusi tek Marku 8:35, “Kushdo që don të vijë pas meje, të mohojë vetveten, të marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë.” Kryqi është një vend ku vdes, një vend ekzekutimi. Nuk është një vjehrrë e bëzdisur, apo një shok dhome i vështirë, nuk është një sëmundje në kockat tuaja. Është vdekje ndaj vetes. Prandaj Pajpër, je duke bërë herezi kur na thërret të ndjekim kënaqësinë e shpirtit tonë si thirrjen e jetës tonë. Këtë e kam ndjerë.. pastaj lexova pjesën tjetër të vargut (thjesht të ndihmon që ndonjëherë të lexosh kontekstin), “sepse ai që don të shpëtojë jetën e vet, do ta humbasë; por ai që do të humbasë jetën e vet për hirin tim e për ungjillin, do të shpëtojë.” Cila është logjika këtu? Cila është logjika e Jezusit në këto vargje?

Logjika është kjo:

> -“O dishepujt e mi, mos e humbisni jetën tuaj. Mos e humbisni. Shpëtojeni jetën tuaj! Shpëtojeni!”

> -“Si?...si Jezus?”

> -“Humbeni.”

> -“Nuk po kuptojmë...nuk po kuptojmë Jezus.”

> -“Ajo që dua të them është kjo, dishepujt e mi shumë të dashur, humbeni jetën në kuptimin që humbisni gjithçka por jo mua. 'Nëse kokrra e grurit nuk bie në tokë dhe të vdesë, nuk jep fryt. Por nëse vdes jep shumë fryt.' Vdisni për botën. Vdisni për prestigjin, vdisni për pasurinë, vdisni ndaj seksit të mëkatshëm, vdisni ndaj mashtrimit për të ecur përpara, vdisni ndaj nevojës që njerëzit t'ju aprovojnë. Vdisni dhe do më keni mua.”

Unë besoj në vetëmohim. Mohojini vetes teneqenë për të patur ar. Mohojini vetes rërën për të qëndruar mbi një shkëmb. Mohoji vetes ujin e ndënjur për të pasur verë. Nuk ka vetemohim përfundimtar, dhe Jezusi nuk e tha kurrë me këtë qëllim. Unë besoj në vetëmohim. Besoj tek kjo fjalë për Jezusin e thënë nga vetë Jezusi, “Mbretëria e qiejve i ngjan një thesari të fshehur në një arë, që një njeri që e ka gjetur e sheh, dhe, nga gëzimi që ka shkon, shet gjithçka që ka dhe e blen atë arë.” (Mateu 13:44). Këtë po e quan vetëmohim? Po! Ai shiti gjithçka. E konsideroi gjithçka si humbje dhe pleh për të fituar Krishtin.

Po. Ky është vetëmohim, dhe Jo, nuk është vetëmohim. Ekziston një vete që duhet kryqëzuar, vetja që do botën. Por vetja e re, vetja që do Krishtin mbi gjithçka tjetër dhe gjen kënaqësinë e vet tek Ai, atë mos e vrisni. Ky është krijimi i ri. Këtë vete ushqejeni edhe me tepër me Perëndinë.

Oh, unë besoj në vetëmohim. Besoj në vetëmohimin që i riu pasanik nuk mund ta kuptonte ndërsa Jezusi po e mësonte në moment:

''Shko, shit të gjitha ato që ke dhe jepua të varfërve dhe do të kesh një thesar në qiell; pastaj eja, merre kryqin tënd dhe më ndiq''. Ai nuk donte ta bënte këtë gjë. Dhe Jezusi u tha dishepujve të vet. ''Sa vështirë është për ata që kanë pasuri të hyjnë në mbretërinë e Perëndisë!''. Dishepujt u habitën shumë nga këto fjalë të tij....dhe i thoshin njëri-tjetrit: ''Atëherë kush vallë mund të shpëtohet?''. Por Jezusi, duke i ngulur sytë mbi ta, u tha: ''Kjo për njerëzit është e pamundur, por jo për Perëndinë, sepse gjithçka është e mundur për Perëndinë''. Atëherë Pjetri e mori fjalën dhe tha: ''Ja, ne lamë çdo gjë dhe të kemi ndjekur''. Jezusi, duke u përgjigjur, tha: ''Në të vërtetë po ju them që nuk ka asnjeri që të ketë lënë shtëpinë, a vëllezërit a motrat, a atin, a nënën, a fëmijët ose arat për hirin tim dhe për ungjillin, që të mos marrë tani, në këtë kohë, njëqindfish shtëpi, vëllezër, motra, nëna, fëmijë e ara, së bashku me përndjekje, dhe në botën e ardhshme, jeta e përjetshme. Por shumë të parë do të jenë të fundit dhe shumë të fundit do të jenë të parët”. (Marku 10:17-31)''

Po unë besoj në vetëmohim. Besoj që duhet t'i mohoj vetes gjithçka që mund të më pengojë të kënaqem plotësisht në Perëndinë, kështu e kuptoj unë çfarë do të thotë Bibla me vetëmohim. Besoj që David Livingstone dhe Hadsën Tejlër, këta misionarë të mëdhenj, kishin plotësisht të drejtë, kur arritën në fund të jetës së tyre, pasi kishin humbur bashkëshortet, shëndetin dhe gjithçka tjetër përveç një gjëje, që t'u thoshin studentëve të Universitetit të Kembrixhit dhe njerëzve gjithandej, “Nuk bëra kurrë sakrificë.” Kështu është! E di çfarë duan të thonë, dhe ju e dini gjithashtu. Besoj që Xhim Eliot që e dha jetën e vet kur ishte djalë i ri kishte plotësisht të drejtë kur tha, “Nuk është i marrë ai që jep atë që nuk mund ta mbajë për të fituar atë që nuk mund ta humbasë.” Këtë besoj për vetëmohimin. Prandaj kundërshtimi numër 2 është hedhur poshtë.

'''3. A nuk po i mbithekson emocionet? '''

A nuk është thelbi i Krishterimit vendimi? Përkushtim i vullnetit? A nuk janë emocionet dytësore, opsionale, ekstra? Mënyra sesi ti Pajpër flet për Krishterimin mendoj që lartëson emocionet në një vend jobiblik rëndësie.

Por pastaj lexova Biblën - kur je në një debat leximi i Biblës të ndihmon - dhe atëherë pashë këtë gjë:

''Jemi urdhëruar të ndjejmë gëzim: Filipianëve 4:4, “Gëzohuni në Zotin.”''

''Jemi urdhëruar të ndjejmë shpresë: Psalmi 42:5, “Shpreso në Perëndinë.”''

''Jemi urdhëruar të ndjejmë frikë: Luka 12:5, “Kini frikë prej atij që mund ta hedhë trupin dhe shpirtin në ferr.”''

''Jemi urdhëruar të ndjejmë paqe, “Paqja e Krishtit mbretëroftë në zemrat tuaja” (Kolosianëve 3:15).''

''Jemi urdhëruar të ndjejmë zell: “Mos u tregoni të përtuar në zell; jini të zjarrtë në frymë, shërbeni Perëndisë.” (Romakëve 12:11). Kjo nuk është opsionale, nuk është ekstra. Është urdhërim! “Mos u tregoni të përtuar në zell!”''

''Jemi urdhëruar të ndjejmë vajtim: “Qani me ata që qajnë.” (Romakëve 12:15). Nuk keni zgjedhje. Duhet të qani, duhet të ndjeni vajtim me ata që vajtojnë.''

''Jemi urdhëruar të ndjejmë dëshirë: “Posi foshnja të sapolindura, të dëshironi fort qumështin e pastër të fjalës, që të rriteni me anë të tij.” (1 Pjetri 2:2). Kjo nuk është opsionale. Nuk mund të thoni, “Nuk mund ta ngjall mjaft dëshirën, prandaj si mund t'i bindem këtij urdhërimi? Nuk mund të jetë urdhërim.” Gabim! Po, ju nuk mund t'i ngjallni apo shuani këto ndjenja me vullnet. Jo, por përsëri janë obligime. Këtu qëndron gjëndja jonë e dëshpëruar për të cilën dëgjuam mbrëmë.''

> Gjithçka që po ju them për të cilën jeni urdhëruar ta bëni tani, nuk mund ta bëni në këtë moment, me fuqinë e vullnetit apo me përkushtim. Këtë mund ta bëni vetëm përmes një mrekullie. A nuk ndiheni të dëshpëruar? A nuk është gjë dëshpëruese nëse ju thuhet prej Perëndisë së Gjithëfuqishëm që duhet të bëni atë që nuk mund ta bëni? Nëse zemra juaj do ishte si duhet do t'i bënit. Ne jemi të shthurur dhe urdhërohemi të ndjejmë zemërbutësi: “Jini të mirë dhe zemërbutë njëri me tjetrin.” Nuk mund të thoni që falje është thjesht të thuash, “Më vjen keq.” Duhet ta ndjeni.

''Jemi urdhëruar të ndjejmë mirënjohje. Mendoni për një fëmijë në mëngjesin e Krishtlindjes që merr një dhuratë nga gjyshja...çorape të zeza! Ehhh! Asnjë fëmijë nuk do që të marrë dhuratë për Krishtlindje çorape, lëre më pastaj çorape të zeza. Pastaj i thoni, “Thuaji faleminderit gjyshes.” Pastaj fëmija thotë, “Faleminderit për çorapet.” Bibla nuk flet për këtë gjë. Fëmija mund ta bëjë këtë gjë me forcën e vullnetit. Por ai nuk mund të ndiejë mirënjohje për çorapet përmes forcës së vullnetit. Edhe ju nuk mund të ndjeni mirënjohje ndaj Perëndisë përmes forcës së vullnetit sipas urdhërimit tek Efesianëve 5:20, “duke falenderuar vazhdimisht për çdo gjë”. Atëherë nuk kemi shpresë veçse po të veprojë Perëndia i Gjithëfuqishëm.''

Kundërshtimi numër 3? Nuk e pranoj. Nuk besoj që jam duke i lartësuar ndjenjat dhe emocionet më lart nga sa i vendos Bibla. Mendoj se jam duke i rivendosur ato nga pozita tepër e ulët në të cilën i kanë hedhur feja Amerikane vendim marrëse, plot përkushtim dhe vullnet për shkak se kanë dalë jashtë kontrollit.

'''4. Çmund të thuash për vizionin fisnik për t'i shërbyer Perëndisë?'''

A nuk është detyrë t'i shërbejmë Perëndisë? Nuk duket si shërbim nga mënyra si ju flisni për Krishterimin, Pajpër. Thjesht nuk tingëllon njëlloj si detyrë shërbimi, përqafim i sfidës apo të kryesh vullnetin e Perëndisë kur është e vështirë.

Për këtë kam mësuar si të përgjigjem. “Le të shohim disa tekste që i japin formë metaforës së shërbëimit.” Të gjitha metaforat rreth marrëdhënies tuaj me Perëndinë, qoftë si shërbëtor, si bir, si bijë, si mik kanë brenda tyre elemente që po t'i theksoni do jenë të rreme. Ata kanë gjithashtu elemente të cilat po t'i theksonin do ishin të vërtetë. Atëherë, çfarë është false dhe çfarë është e vërtetë në analogjinë e shërbimit?

Tekstet që ju ndihmojnë t'i veçoni këto gjëra në mënyrë që të mos blasfemoni kur shërbeni janë tekste si Veprat 17:25, “Zot i qiellit dhe i tokës, nuk banon në tempuj të bërë nga duart e njeriut, dhe as shërbehet nga duart e njerëzve, sikur të kishte nevojë për ndonjë gjë, sepse ai u jep të gjithëve jetë, hukatje dhe çdo gjë.” Miq, Perëndisë nuk i shërbehet. Kujdes. Atij nuk i shërbehet sikur të kishte nevojë për ju apo shërbimin tuaj. Ai nuk ka nevojë. Ose merrni një tekst si Marku 10:45, “Sepse edhe Biri i njeriut nuk erdhi që t'i shërbejnë, por për të shërbyer dhe për të dhënë jetën e tij si çmim për shpengimin e shumë vetave.” Ai nuk erdhi që t'i shërbehet. Kujdes! Kujdes! Nëse merrni përsipër t'i shërbeni atij atëherë jeni duke shkuar kundër qëllimit të tij! Ngatërruese, apo jo. Pali e quajti veten shërbëtor i Zotit pothuaj në çdo letër që shkroi. Dhe këtu tek Veprat 17:25 dhe Marku 10:45 thuhet që Perëndisë nuk i shërbehet dhe Biri i Njeriut erdhi që të shërbejë dhe jo t'i shërbejnë. Duhet të ketë një lloj shërbimi që është i lig dhe një tjetër që është i mirë. Cili është shërbimi i mirë?

Shërbimi i mirë është 1 Pjetri 4:11, “kush bën një shërbim, le të bëjë në forcën që i jep Perëndia, që në gjithçka të përlëvdohet Perëndia.” Perëndisë nuk i shërbehet nga duart e njerëzve sikur të kishte nevojë ndonjë gjë. Duhet të gjeni një mënyrë për të adhuruar, për të shkruar, për të dëgjuar leksione, për t'i dhënë makinës, për të ndërruar një bebelinë, për të predikuar, që gjithmonë ju të jeni marrësi. Për shkak se lavdinë e merr dhënësi, kurse marrësi merr gëzimin. Sa herë që e shkelim Veprat 17:25, “Zot i qiellit dhe i tokës, nuk banon në tempuj të bërë nga duart e njeriut, dhe as shërbehet nga duart e njerëzve [sikur ai të ishte marrësi], sikur të kishte nevojë për ndonjë gjë” - atëherë blasfemojmë.

Dje i tregova grupit udhëheqës të kësaj konference ilustrimin nga Mateu 6:24 rreth shërbimit ku thuhet, “Askush nuk mund t'u shërbejë dy zotërinjve, sepse ose do të urrejë njërin dhe do ta dojë tjetrin; ose do t'i qëndrojë besnik njerit dhe do të përçmojë tjetrin; ju nuk mund t'i shërbeni Perëndisë dhe mamonit.” Ja pra këtu po flasim për shërbim. Si mund t'i shërbesh parasë? Nuk i shërbeni parasë duke plotësuar nevojat e saj. Ju i shërbeni parasë duke e pozicionuar jetën tuaj pa rezerva, me gjithë energjinë, kohën dhe përpjekjet për të përfituar prej parasë. Mendja juaj punon sesi të bëni një investim me mend, si të gjeni ofertën më të mirë, si të investoni pak dhe të merrni shumë, jeni të përpirë me maninë si të përfitoni prej parasë, për shkak se ajo është burimi juaj.

Nëse kjo është e vërtetë rreth mënyrës si i shërbeni parasë, si mund atëherë t'i shërbeni Perëndisë? Është tamam e njëjta gjë: e poziciononi veten, e manovroni jetën, kushtoni energji, përpjekje, kohë dhe krijimtari për ta vendosur veten poshtë ujëvarës së bekimit të vazhdueshëm të Perëndisë, në mënyrë që ai të mbetet burimi dhe ju marrësi. Ju mbeteni përfituesi, ai mbetet bamirësi, ju mbeteni të uritur, ai mbetet buka, ju mbeteni të etur, ai mbetet uji. Nuk e bëni kurrë atë shkëmbim blasfemues rolesh me Perëndinë. Duhet të gjeni një mënyrë për të shërbyer në forcën që Perëndia siguron. Kur jam duke shërbyer nuk jam duke marrë. Ndryshe e vendos Perëndinë në pozitën e përfituesit, unë bëhem bamirësi i tij dhe tani unë jam Perëndi. Në botë ka shumë fe të tilla. Prandaj kundërshtimi 4 bie poshtë.

'''5. A nuk po vendos veten në qendër? '''

“Ju flisni për ndjekjen e gëzimit dhe kënaqësisë tuaj. Flisni për detyrën si diçka tjetër nga ajo që kemi ditur gjithmonë, dhe thoni që duhet të kemi kujdes me shërbimin. Mua më tingëllon sikur jeni duke manovruar dhe manipuluar gjuhën biblike thjesht për të vendosur veten në qendër.” Ky do ishte kriticizmi më shkatërrues nga të gjithë, apo jo?

Ja përgjigja ime: Jam i martuar prej 28 vjetësh qysh prej 21 Dhjetorit. E dua Noelen shumë. Kemi kaluar shumë gjëra bashkë, kohë vërtet të vështira dhe kohë shumë të mira. Kemi parë sesi fëmijët tanë adoleshentë kanë kaluar përgjatë disa viteve të vështira të adoleshencës. Qaj më lehtë kur mendoj për djemtë dhe vajzën tonë të vogël. Imagjinoni sikur në 21 Dhjetor të kthehesha në shtëpi me 28 trëndafila të kuq të fshehur pas shpine dhe t'i bija ziles së derës. Noela vjen tek dera, duket disi e habitur për faktin përse i rashë ziles së shtëpisë time, dhe unë nxjerr tufën me trëndafila dhe i them, “Gëzuar përvjetorin Noela.” Dhe ajo më thotë, “Xhoni, janë shumë të bukur! Përse e bëre?” Dhe unë i them, “E kam për detyrë.”

Përgjigja e gabuar. Kthehemi sërish.

> Ding Dong.

> -“Gëzuar përvjetorin Noel!”

> -“Xhoni, janë shumë të bukur! Përse e bërë?”

> -“Asnjë gjë nuk më bën më të lumtur sesa të të blej trëndafila. Në fakt, përse të mos shkosh të ndërohesh, për shkak se kam gjetur një bebisiter dhe sot do dalim të bëjmë diçka të veçantë për shkak se nuk ka asgjë që do doja të bëja sot përveçse ta kaloj mbrëmjen me ty.”

Përgjigja e duhur.

Pse? Përse nuk do të thotë, “Ti je hedonisti i Krishterë më egoist që kam takuar ndonjëherë! Gjithë sa mendon është çfarë të bën ty të lumtur!” Çfarë po ndodh? Përse është detyra përgjigja e gabuar dhe kënaqësia përgjigja e duhur? A e kuptoni?

Nëse kuptoni këtë atëherë e keni kapur, mund të kthehem në Miniapolis dhe të lavdëroj Perëndinë. Gruaja ime lëvdohet më tepër në mua kur unë kënaqem më tepër në të. Nëse përpiqem ta ndryshoj marrëdhënien tonë në një marrëdhënie shërbimi, një marrëdhënie detyre ku nuk kërkoj kënaqësinë time në të, ajo do të përbuzet... kështu ndodh edhe me Perëndinë. Kur të shkoni në qiell dhe Ati ju sheh e ju thotë, “Përse ke ardhur këtu? Përse e dhe jetën tënde për mua?”, më mirë të mos thoni, “Ishte detyra ime të vija, për shkak se jam i Krishterë.” Më mirë të thoni, “Ku do doja të shkoja tjetër? Tek kush mund të shkoja? Ti je dëshira e shpirtit tim!” Kjo është dhe arsyeja e kësaj konference. Kjo konferencë ka të bëjë me dy gjëra madhështore që vijnë së bashku në brezin 268 nga Isaia 26:8, është pasioni i Perëndisë për emrin dhe famën e tij dhe pasioni i zemrës time për t'u kënaqur në të gjitha dëshirat e mia. Këto janë dy gjëra të palëkundshme në univers. Ajo që shpresoj të keni parë është që këto të dyja janë një, për shkak se Perëndia, emri dhe fama e tij lavdërohen më tepër në mua kur unë kënaqem më tepër në të.

Pasion për Supremacinë e Perëndisë, Pjesa 1

Pcain — Thu, 17 Mar 2016 18:59:02 GMT

Pcain: Mbrojti Pasion për Supremacinë e Perëndisë, Pjesa 1 ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Passion for the Supremacy of God, Part 1}}

==== Arsyet përse kam ardhur në Pasioni '97 ====

'''Arsyeja #1 '''

Dua të filloj duke ju treguar disa prej arsyeve pse jam këtu. Një prej avantazheve të mëdha kur je pastor i një kishe lokale për 16-17 vjet është që me kalimin e muajve dhe viteve vizioni i kishës dhe vizioni i pastorit bëhen një. Para një viti prodhuam një deklaratë vizioni që thotë kështu:

> Ne ekzistojmë të përhapim një pasion për supremacinë e Perëndisë në të gjitha gjërat për gëzimin e të gjithë popujve.

Mendoj që mund ta them pa hezitim që ky është misioni i jetës time si dhe misioni i kishës Baptiste Betlehem. Prandaj kur mora ftesën, lexova për këtë konferencë, pashë fjalën “pasion” dhe të vërtetën pas Isaia 26:8, “O Zot, ne të kemi pritur. Dëshira e shpirtit tonë i drejtohet emrit tënd dhe kujtimit tënd.” - u mbërtheva.

Dëshiroja të përhapja një pasion për supremacinë e Perëndisë në të gjitha gjerat për gëzimin e të gjithëve ju dhe gjithë popujve të botës. Prandaj kjo është arsyeja numër një përse erdha këtu.

'''Arsyeja #2 '''

Arsyeja numër dy është që dua të shërbej si një shkrepëse e vogël për të ndezur gëzimin tuaj. Dëshiroj që të largoheni nga ky vend të rrëqethur dhe të lumtur në Perëndinë.

'''Arsyeja #3 '''

Dhe arsyeja e tretë është që dua të shihni prej Shkrimit që arsyeja e parë dhe arsyeja e dytë janë e njëjta arsye. Ato janë një. Kjo do të thotë që të përhap një pasion për supremacinë e Perëndisë dhe të jem i lumtur në Perëndinë janë në fakt identike. Për shkak se Perëndia lavdërohet më tepër në ju kur ju kënaqeni më tepër në të.

Kjo është fjalia të cilës do t'i kthehem herë pas here: Perëndia lavdërohet më tepër në ju kur ju kënaqeni më tepër në të. Prandaj këngët që kemi kënduar dhe etja që kemi shprehur janë mënyra për t'i dhënë lavdi Perëndisë. Për shkak se sa më tepër ta gjejmë kënaqësinë tonë në të, aq më tepër do të pijmë dhe hamë në tryezën e banketit të tij që është vetë ai, aq më tepër do të lartësohet vlera dhe gjithëmjaftueshmëria e tij. Prandaj nuk ka konkurencë, dhe kjo është mrekullia, kjo për mua është ungjilli, të cilin e zbulova në vitet '68, '69. dhe '70 ndërsa Perëndia po punonte në jetën time. Nuk ka konkurencë mes pasionit të Perëndisë që të lavdërohet dhe pasionit tuaj që të kënaqeni, për shkak se këto të dyja janë një.

Ka një mënyrë tjetër për ta forumuluar arsyen e tretë përse jam këtu. Kam ardhur të shkrij një akullnajë. Në mendje kam një tabllo. Kjo vjen nga Mateu 24. Tek Mateu 24, flitet për fundin e epokës, Jezusi thotë: “Duke qenë se paudhësia do të shumohet, shumëkujt do t’i ftohet dashuria.” Kam shumë frikë që të ftohem. E urrej mendimin që dashuria ime për Perëndinë apo për njerëzit një ditë do të thahet apo ngrijë.

Megjithatë Jezusi thotë, “Kjo ditë po vjen!” Po vjen si një akullnajë përgjatë botës. Prandaj pjesë e pritjes time për ditët e fundit është që paudhësia do të shtohet dhe që dashuria e shumëkujt do të ftohet. Ky mund të jetë një përshkrim shumë i zymtë i ditëve të fundit. Por nëse vazhdoni të lexoni tek Mateu 24 në vargun tjetër 13 thuhet, “por ai që do të ngulmojë deri në fund do të shpëtohet.” Prandaj dikush do të këmbëngulë. Dhe vargu tjetër thotë, “Dhe ky ungjill i mbretërisë” - me fjalë të tjera “ky ungjilli i përhapjes së një pasioni për supremacinë e Mbretit Jezus” - do të predikohet në gjithë botën si një dëshmi për gjithë kombet, dhe atëherë do të vijë mbarimi.” Tani vendoseni vargun 12 përkrah vargut 14 dhe shihni nëse mund ta ndjeni tensionin. “Paudhësia do të shumohet, shumëkujt do t’i ftohet dashuria,” por “Dhe ky ungjill i mbretërisë do të predikohet në gjithë botën si një dëshmi për gjithë kombet, dhe atëherë do të vijë mbarimi.”

Ka një tension mes këtyre dy vargjeve. Arsyeja përse e di që ekziston është që nuk janë njerëzit e ftohtë ata që do ta çojnë këtë ungjill në universitetet e tyre. Nuk janë njerëzit e ftohtë që do ta çojnë atë tek popujt e paaritur të botës. Si e di unë këtë gjë? Për shkak se po të ktheheni pak pas disa vargje, në vargun 9, gjeni diçka në një fjalë profetike që është shumë e ndryshme. Aty thuhet, “Atëherë do t’ju dorëzojnë në mundime dhe do t’ju vrasin; dhe të gjithë kombet do t’ju urrejnë për shkak të emrit tim.” Jezusi thotë.

Nëse kjo është e vërtetë, nëse do t'ju dorëzohemi autoriteteve gjatë punës tonë misionare, nëse do të vritemi, nëse do të urrehemi nga çdo komb tek i cili do të shkojmë, një gjë e di me siguri, nuk janë njerëzit e ftohtë ata që do ta përcjellin mesazhin. Janë adhuruesit e ndezur flakë të Mbretit Jezus që do ta kryejnë këtë punë. Prandaj, ajo që shoh në vargjet 9-14 të Mateut 24 është që, ndërsa fundi i epokës afron, do të ketë njerëz që po ngrijnë si akull dhe ka njerëz që janë të ndëzur flakë aq sa të japin edhe jetën për Jezusin mes gjithë popujve të botës.

Prandaj shërbesa ime në kishën Baptiste Betlehem dhe mbërritja ime këtu është të shkrij një akullnajë. E tregova këtë imazh një herë në kishën time dhe një vajzë e vogël 6 apo 7 vjeç, erdhi tek unë pas shërbesë. I inkurajoj fëmijët në kishën tonë që t'i vizatojnë predikimet e mia. Ajo më tha, “Ja çfarë pashë unë.” Ajo kishte vizatuar një akullnajë të mrekullueshme mbi të cilën kishte shkruar Miniapolis, gjithashtu ishte një vizatim njeriu që po mbante lart një pishtar dhe në majë të akullnajës ishte krijuar një vrimë. Sipër shkëlqente dielli i cili po depërtonte përmes vrimës,

Ja ku është eskatologjia ime në një guackë. Nëse e vrisni mendjen si do jetë universiteti juaj kur të kthehet Jezusi, si do duket Austin apo Miniapolis, apo ngado që të jeni ju: akullnaja po lëviz dhe shumë njerëz po ftohen karshi Perëndisë, po thahen, po ngrijnë, por në Bibël nuk thuhet asnjë gjë e tillë rreth fundit të kohërave që “kisha Baptiste Betlehem” apo “Miniapolis” madje, ose “Universiteti i Austinit në Teksas duhet të jetë nën këtë akullnajë.” Asnjë gjë e tillë nuk thuhet! Nëse ka mjaft njerëz me pishtarë të ndëzur flakë për Perëndinë, që po e shkrijnë akullnajën, mund të hapet një vrimë e madhe sipër universiteteve, kishave apo madje edhe sipër qyteteve tuaja. Kjo është arsyeja përse jam këtu. Dua të ngre pishtarin tim.

Spërxhën e kishte zakon të thoshte për Anglinë para një qind vitesh ndërsa predikonte në Tabernakullin Metropolitan, “Njerëzit vijnë të më shohin teksa digjem.” Ata vijnë me pishtarin e tyre që regëtin, e afrojnë tek pishtari im dhe pastaj shkojnë të digjen edhe një javë tjetër për Jezusin. Do të isha mëse i ngazëlluar nëse keni sjellë pishtarin tuaj që regëtin dhe ta ndizni në flakën time. Kjo është arsyeja pse jam këtu.

==== Qëllimi i këtij mesazhi: Hedhja e Themelit ====

Ka një themel për atë që dua të bëj. Detyra ime është të flas rreth të jetuarit për lavdinë e Perëndisë, të kesh një pasion për lavdinë e Perëndisë. Kam dy mesazhe, këtë mëngjes dhe nesër në mëngjes. Sot do hedhim themelin dhe nesër do bëjmë zbatimin.

Themeli është ky: pasioni juaj për supremacinë e Perëndisë në të gjitha gjërat bazohet qartë në pasionin e Perëndisë për supremacinë e Perëndisë në të gjitha gjërat. Përqëndrimi juaj në Perëndinë, nëse do të vazhdojë, duhet të rrënjoset në përqëndrimin e Perëndisë në Perëndinë. Nëse dëshiron që Perëndia të jetë suprem në jetën tënde duhet të shohësh, besosh dhe duash të vërtetën që Perëndia është suprem në jetën e Perëndisë. Nëse dëshiron që Perëndia të jetë thesari yt, ashtu si kemi kënduar këtu, në mënyrë që të vlerësosh Perëndinë më tepër se çdo gjë, duhet të shohësh dhe të besosh që thesari i Perëndisë është Perëndia, që ai çmon Perëndinë më tepër se çdo gjë tjetër. Ne nuk mund t'ja mohojmë Perëndisë kënaqësinë më të lartë në univers, dmth, adhurimin e Perëndisë. Ky është themeli, për këtë dua të flas sot.

Dhe pastaj nesër, dua të flas për kërkimin tuaj të gëzimit në Perëndinë, që ky kërkim është i nënkuptuar në kërkimin e Perëndisë për lavdinë e tij në jetën tënde.

==== Pasioni i Perëndisë për lavdinë e Tij ====

Më lejoni t'ja nis me një histori të shkurtër, para 8 apo 9 vitesh fola në kolegjin Uitën. Kjo ishte mundësia ime e parë në këtë kishë të madhe, blu plot shandanë dhe të bukur. U ngrita dhe thashë, “Qëllimi përfundimtar i Perëndisë është të lavdërojë Perëndinë dhe të kënaqet me të përgjithmonë.” Dhe të gjithë miqtë e mi që gjendeshin lart në ballkon thanë, “Oh, jo, e katranosi që në mundësinë e parë të për t'u folur këtyre studentëve, kthehet pas 20 vitesh dhe e keqciton Katekizmin e Uestminsterit duke thënë “Qëllimi përfundimtar i Perëndisë në vend që të thotë qëllimi përfundimtar i njeriut.” Për fatin e tyre të mirë vazhdova të them, “Këtë e kisha me gjithë mend.” E kam me gjithë mend edhe këtë mëngjes; qëllimi përfundimtar i Perëndisë është të lavdërojë Perëndinë dhe të kënaqet me të përgjithmonë.

U rrita në familjen e një ungjilltari. Babai im Bill Pajpër, më mësoi qysh kur isha i vogël vargun 1 Korintasve 10:31, “Pra, nëse hani, nëse pini, nëse bëni ndonjë gjë tjetër, të gjitha t’i bëni për lavdinë e Perëndisë.” Por nuk kisha dëgjuar kurrë dikë që të thoshte që Perëndia bën gjithçka për lavdinë e Perëndisë. Që rrënja e jetës time për lavdinë e Perëndisë është fakti që Perëndia jeton për lavdinë e Perëndisë.

Nuk kam parë kurrë një studim të diele që të thotë, “Perëndia do veveten më tepër se të do ty, dhe këtu qëndron e vetmja shpresë që ai të mund të dojë ty, kështu si je i padenjë.” Nuk e kam lexuar kurrë këtë gjë në një fletë mësimi të shkollës së të dielës, dhe kjo është arsyeja përse po punojmë për një kurikulum në Kishën Baptiste Betlehem. Shumica prej nesh u rritën në familje dhe kisha ku u ngazëlluam për të qenë të krishterë gjer në atë masë që mendonim se Perëndia ishte i ngazëlluar për ne dhe jo deri në atë shkallë që ne u ngazëlluam rreth një Perëndie të fokusuar në Perëndinë.

Në një botë që ka njeriun në qendër, ku vlerësimi për veten është vlera më e lartë, është shumë e lehtë të jesh i krishterë deri në atë shkallë sa bësh atë që do kishit bërë gjithsesi, edhe pa Perëndinë. Kush nuk do të ishte i krishterë? Në fakt, nuk je i krishterë nëse do vetëm atë që do doje po të mos ishe përballur me bukurinë e një Perëndie të fokusuar në Perëndinë. Nëse Perëndia është vetëm një mjet drejt lartësimit dhe përparimit të vetes tënde, në vend që të shohësh në të diçka pafundësisht të lavdishme, si një Perëndi të pushtuar me manifestimin e lavdisë së tij, atëherë duhet të shqyrtosh kthimin tënd në besim. Ky pra është testi i realitetit të madh këtu në Austin në konferencën Pasion 97. Shumë pak njerëz më kanë thënë ndonjëherë, apo më kanë treguar atë që shoh tani në Bibël, që Perëndia më zgjodhi për lavdinë e tij.

Mbaj mend që po jepja mësim rreh Efesianëve 1, në vitin 1976 në postin që e quanim “Ndërmjet” në Kolegjin Bethel, ndërsa po kaloja sistematikisht përgjatë 14 vargjeve të para të Efesianëve dhe po përjetoja sesi bota ime po shpërthente sërish. Kjo për shkak se tri herë në vargjet 6, 12 dhe 14 thuhet që ai na zgjodhi në të para themelimit të botës dhe na paracaktoi të jemi bijtë e tij, për lëvdim të lavdisë së tij.

Ai të zgjodhi ty. Përse? Në mënyrë që lavdia dhe hiri i tij të mund të lavdërohen dhe madhërohen. Shpëtimi juaj është për të lavdëruar Perëndinë. Zgjedhja juaj është për të lavdëruar Perëndinë. Rilindja juaj ishte për të lavdëruar Perëndinë. Drejtësimi juaj ishte për lavdi të Perëndisë. Shenjtërimi juaj është për lavdi të Perëndisë. Dhe një ditë përlëvdimi juaj do të jetë një rrëmbehemi në lavdinë e Perëndisë.

==== Ju u krijuat për lavdinë e Perëndisë. ====

Isaia 43:6-7, "Bëj që të vijnë bijtë e mi nga larg dhe bijat e mia nga skajet e tokës, tërë ata që quhen me emrin tim, që kam krijuar për lavdinë time.”

==== Perëndia e shpëtoi popullin e vet Izraelin nga Egjipti për lavdinë e tij. ====

“Etërit tanë në Egjipt nuk i kuptuan mrekullitë e tua, nuk kujtuan numrin e madh të mirësive të tua dhe ngritën krye pranë detit, Deti i Kuq. Megjithatë Zoti i shpëtoi për hir të emrit të tij, për të bërë të njohur fuqinë e tij.” Psalmi 106:7-8

Me fjalë të tjera, ai hapi Detin e Kuq dhe e shpëtoi popullin e tij rebel, në mënyrë që të bënte të njohur fuqinë e tij të madhe. Kjo arriti gjer ne Jeriko ku shpëtoi një prostitutë, kështu që kur ata arritën atje dhe ishin gati t'u binin borive ajo lindi sërish për shkak se tha, “Dëgjuam për emrin dhe famën tuaj.” Një grua dhe familja e saj besuan tek një Perëndi i fokusuar në Perëndinë dhe i shpëtuan shkatërrimit.

==== Perëndia pati mëshirë për Izraelin në shkretëtirë për lavdinë e tij. ====

Perëndia e kurseu Izraelin në shkretëtirë herë pas here. “Shtëpia e Izraelit rebeloi kundër meje në shkretëtirë,” thotë Ezekieli duke cituar Perëndinë, “mendova që ta derdhja zemërrimin tim, por veprova për hir të emrit tim në mënyrë që të mos blasfemohej mes kombeve.” Pastaj më në fund Perëndia i dërgoi në gjykim në Babiloni, dhe pas 70 vitesh mëshira u derdh mbi ta. Ai nuk do ta ndajë nusen e besëlidhjes së tij dhe kështu e ktheu pranë vetes. Por pse? Cili është motivi i rrënjossur në zemrën e Perëndisë?

Dëgjojeni nga Isaia 48:9-11, “Për hir të emrit tim do ta shtyj për më vonë zemërimin tim, dhe për hir të lavdisë sime do ta frenoj që të mos të të shfaros. Ja, unë të kam rafinuar, por jo si argjendi; të kam provuar në poçen e pikëllimit. Për hir të vetvetes, për hir të vetvetes e bëj këtë; si mund të lë, pra, që të përdhoset emri im? Nuk do t’ia jap lavdinë time asnjë tjetri.” Ky është një motiv mëshire që ka Perëndinë në qendër.

==== Jezusi erdhi dhe vdiq për lavdinë e Perëndisë ====

Për çfarë arsyeje erdhi Jezusi në botë? Sa herë e kemi cituar Gjoni 3:16. Kjo është një e vërtetë e lavdishme. Para se të mbarojmë këtë mëngjes, ose të paktën nesër në mëngjes, do të shihni që ky theks tani dhe ai theks, të cilin e keni ditur ndoshta për një kohë të gjatë nuk janë në konflikt.

Por përse erdhi ai? Përse erdhi Jezusi? Sipas Romakëve 15:8-9 ai erdhi për këtë arsye, “Por them se Jezu Krishti u bë shërbenjës i të rrethprerëve për të vërtetën e Perëndisë, për të vërtetuar premtimet e dhëna etërve, dhe që kombet të përlëvdojnë Perëndinë për mëshirën e tij.” Krishti erdhi në tokë, mori një trup njerëzor, dhe vdiq në mënyrë që ju t'i jepni lavdi Atit të tij për mëshirën e tij. Ai erdhi për hir të Atit të tij. Kjo është arsyeja kryesore përse ai erdhi, për lavdinë e Atit të tij. Lavdia e tij arrin kulmin e vet në mbushullinë e mëshirës.

Dëgjoni këto fjalë nga Romakëve 3, “të cilin Perëndia e paraqiti si pajtimore, nëpërmjet besimit në gjakun e tij, për të treguar kështu drejtësinë e tij... për të treguar drejtësinë e tij në kohën e tanishme.” Kjo ishte arsyeja përse ai vdiq. Ai vdiq për të lartësuar drejtësinë e Perëndisë që kishte falur mëkate si kurorëshkelja dhe vrasja në jetën e Davidit. A ju shqetësoi ndonjëherë fakti që Perëndia thjesht i kaloi këto mëkate dhe Davidi vazhdoi të ishte mbret? Kjo në fakt shqetësoi Palin thellë në qënien e tij, që Perëndia nuk është i drejtë kur fal mëkatet. Nuk ishte vetëm Davidi. Kishte mijëra shenjtorë në Dhiatën e Vjetër dhe sot mëkatet e të cilëve ai thjesht i harron dhe i fal. Pali thirri, “Si mund të jesh Perëndi dhe të bësh këtë gjë? Si mund të jesh i drejtë dhe të bësh këtë? Si mund të jesh i denjë për adhurim dhe të bësh këtë gjë? Nëse ndonjë gjykatës në Austin do ta bënte këtë gjë, shpejt do ta hiqnin nga detyra, nëse do nxirrte të pafajshëm një abuzues fëmijësh, një përdhunues, një vrasës -”kurse ti e bën këtë gjë çdo ditë, çfarë lloj Perëndie je?”

Kryqi është zgjidhja për një problem madhor teologjik, domethënë, si mund të jetë Perëndia Perëndi dhe të falë mëkatet? Krishti erdhi për të lartësuar Perëndinë në shpëtimin e njerëzve si ju. Shpëtimi është një gjë shumë e madhe dhe e lavdishme që ka Perëndinë në qendër.

==== Jezusi po kthehet për të marrë lavdi ====

Përse po kthehet sërish Jezusi? Jezusi po vjen miq, ai po vjen. Më lejoni t'ju them përse po kthehet dhe çfarë mund të bëni ju kur të vijë, në mënyrë që të jeni gati ta bëni.

2 Thesalonikasve 1:9, “Ata do të ndëshkohen me shkatërrim të përjetshëm, larg nga fytyra e Zotit dhe nga lavdia e fuqisë së tij, kur ai të vijë, atë ditë, për të qenë i lavdëruar në shenjtorët e vet, për të qenë i admiruar në mes të atyre që kenë besuar.” A i dalloni ato dy gjëra? Ai po vjen të lavdërohet, madhërohet në shenjtorët e vet, dhe të admirohet. Nëse nuk filloni ta bëni këtë që tani, nuk do të jeni në gjëndje ta bëni kur ai të vijë.

Kjo konferencë ekziston për të ndezur një zjarr brenda jush, të ndezë një zjarr në mendjen dhe zemrën tuaj për t'ju bërë gati të takoni Mbretin Jezus në mënyrë që të vazhdoni në përjetësi të bëni atë për të cilën ju krijoi, të mahniteni me të dhe ta madhëroni.

==== Ne duhet ta Madhërojmë Perëndinë si Teleskop ====

Zmadhojeni atë por jo si bën një mikroskop. E dini dallimin mes dy llojeve të zmadhimit apo jo? Kemi zmadhimin e teleskopit dhe zmadhimin e mikroskopit. Ta zmadhosh Perëndinë si një mikroskop është blasfemi. Zmadhimi i Perëndisë si një mikroskop do të thotë të marrësh diçka të vogël dhe ta bësh të duket më e madhe se sa është. Nëse përpiqeni të bëni këtë gjë me Perëndinë blasfemoni. Por një teleskop e drejton lenten e tij në hapësira të paimagjinueshme madhështie dhe përpiqet t'i ndihmojë ato të duken ashtu si janë në realitet. Kjo është puna e teleskopit.

Yll i vogël lart në qiell, xixa xixa, xixëllon – hedh vështirmin në qiellin e natës dhe ata janë si pika të vogla. Ata nuk janë ashtu. Këtë e dini, jeni në universitet apo jo? Ata janë të mëdhenj. Janë shumë, shumë të mëdhenj, dhe janë të nxehtë! Nuk e keni idenë, vetëm se një herë e një kohë dikush shpiku një teleskop, vuri syrin për të parë, dhe mendoi, “Kjo qënka më e madhe se toka, miliona herë më e madhe se toka.” Kështu është edhe Perëndia. Jeta jote ekziston për të shërbyer si një teleskop për lavdinë e Perëndisë në universitetet tuaja. Kjo është një thirrje e madhe. Nesër do flas për mënyrën sesi mund të bëhet kjo.

==== Nëse Perëndia është i përqëndruar tek Vetja, si mund të jetë i Dashur? ====

Ja tek është pyetja kyçe me të cilën dua ta mbyll, për shkak se e di që po nisni ta bëni. Kam shqiptuar këtë të vërtetë që Perëndia është një Perëndi i përqëndruar tek Perëndia dhe që ky përqëndrim tek Perëndia është rrënja e përqëndrimit tim tek Perëndia. Këtë ua kam thënë njerëzve për njëzetë vjet, dhe pyetja që del është: “Kjo gjë nuk tingëllon e dashur, për shkak se Bibla na thotë tek 1 Korintasve 13:5, “Dashuria nuk kërkon të sajat.” Kurse ti po na thua këto pesëmëdhjetë minutat e fundit që Perëndia e kalon gjithë kohën e vet duke kërkuar të vetat. Ose Perëndia nuk është i dashur ose ti je gënjeshtar.” Ky është problem i madh. Prandaj më lejoni të përgjigjem si është e mundur që Perëndia është i dashur ndërsa kërkon vetëlartësimin e tij.

'''Ndihmë prej C.S. Ljuid'''

Çelësin e gjeta tek C.S. Ljuis. Nëse ndonjëri prej jush e ka lexuar libritn Desiring God atëherë do t'ju kujtohet ky citim. Ljuis ishte pagan deri në fund të 20-ve dhe e urrente kotësinë e Perëndisë. Ai thoshte që sa herë lexonte Psalmet, “Lëvdoni Zotin. Lëvdoni Zotin” - duke e njohur doktrinën e Krishterë, që Psalmet ishin të frymëzuara – ai e dinte që në fakt ishte Perëndia ai që po thoshte, “Lëvdomëni, Lëvdomëni” dhe kjo i tingëllonte si një grua plakë që kërkonte komplimenta. Citimi është shkëputur prej Reflektime rreth Psalmeve. Pastaj krejt papritur Perëndia hyri në jetën e Ljuisit. Ja se çfarë shkroi:

> Fakti më i dukshëm rreth lavdërimit të Perëndisë apo çdo gjëje tjetër, në mënyrë të çuditshme më kishte shpëtuar. Unë mendoja për këtë si kompliment, aprovim apo dhënie nderi. Nuk e kisha vënë re kurrë se gjithë kënaqësia spontanisht rrjedh në lavdërim veçse (nganjëherë edhe kur) turpi apo frika e bezdisjes së të tjerëve sillet qëllimisht për ta frenuar. Bota kumbon me lavdërim, të dashurit lëvdojnë të dashurat e tyre, lexuesit lëvdojnë poetët e tyre të preferuar, turistët lëvdojnë bukurinë e fshatit, lojtarët lëvdojnë lojën e tyre të preferuar, lëvdim i kohës, verërave, gatimeve, aktorëve, kuajve, kolegëve, vendeve, personazheve historike, fëmijëve, luleve, maleve, stampave të rralla, insekteve të rralla dhe nganjëherë edhe i politikanëve apo studiuesve. Vështirësia ime zakonisht më e madhe, rreth lavdërimit të Perëndisë varej në faktin që në mënyrë absurde na mohoet, përsa i përket të çmuarës supreme, asaj që kënaqemi të bëjmë, ajo që në të vërtetë nuk ka si të mos e bëjmë, rreth gjithçkaje tjetër që vlerësojmë.

Ja tek është fjalia kyç:

> Mendoj se ne kënaqemi në lavdërimin e asaj me të cilën kënaqemi për shkak se lavdërimi jo vetëm shpreh por edhe e plotëson kënaqësinë, ky është konsumimi i caktuar. Të dashurit nuk vazhdojnë t'i thonë njëri-tjetrit sa të bukur janë thjesht si kompliment, kënaqësia është e mangët derisa të shprehet.

Ky ishte çelësi për mua i cili hapi diçka në lidhje me mënyrën si Perëndia mund të jetë i dashur dhe të lartësojë veten në gjithë sa bën. Është kështu. Më lejoni t'i vendos të gjitha copëzat së bashku për ju.

'''Përgjigja për Pyetjen '''

Nëse Perëndia do të të dojë, çfarë duhet të të japë? Ai duhet t'ju japë atë që është më e mira për ju. Gjëja më e mirë në gjithë universin është Perëndia. Nëse do t'ju jepte gjithë shëndetin, punën më të mirë, partnerin më të mirë, kompjuterin më të mirë, pushimet më të mira, suksesin më të mirë në çdo sferë, dhe t'ju privonte nga vetja e tij, atëherë ai do t'ju urrente. Nëse ai ju jep Perëndinë dhe asgjë tjetër, ju do pafundësisht.

Duhet të kem Perëndinë për kënaqësinë time nëse Perëndia duhet të jetë i dashur me mua. Ljuis ka thënë që nëse Perëndia ju jep veten që të kënaqeni me të për gjithë përjetësinë, ai gëzim nuk ka për t'u shijuar kurrë derisa ju ta shprehni në lavdërim. Prandaj, në mënyrë që Perëndia t'ju dojë plotësisht ai nuk mund të jetë indiferent nëse e çoni ose jo gëzimin deri në fund përmes lavdërimit. Prandaj Perëndia duhet të kërkojë lavdërimin tuaj nëse do të duheni prej tij. A ka kuptim kjo? Vras mendjen nëse dua t'jua them edhe një herë. Ky është thelbi i jetës time. Besoj që ky është thelbi i Biblës.

Për t'ju dashur ai duhet t'ju japë atë që është më e mira për ju. Perëndia është gjëja më e mirë për ju. “Ti do të më tregosh shtegun e jetës; ka plot gëzim në praninë tënde; në të djathtën tënde ka kënaqësi në përjetësi.” (Psalmi 16:11). Perëndia na e jep veten e vet për kënaqësinë tonë. Por Ljuis na ka treguar që nëse ato kënaqësi nuk gjejnë shprehje në lavdërimin e Perëndisë, ato janë të kufizuara. Prandaj për shkak se Perëndia nuk dëshiron ta kufizojë kënaqësinë tuaj në ndonjë mënyrë, thotë, “Lëvdomë. Në gjithë sa bën më lëvdo mua. Në gjithë sa bën më lartëso mua. Në gjithë sa bën, kij një pasion për supremacinë time,” gjë e cila thjesht do të thotë që pasioni i Perëndisë për t'u lavdëruar dhe pasioni juaj për të ngazëlluar dhe për t'u kënaqur nuk janë në kontraditë. Ato vijë së bashku. Perëndia lavdërohet me tepër kur ju kënaqeni më tepër në të.

Ky është fundi i mësazhit të sotëm. Më lejoni t'ju tregoj ku do shkojmë nesër, në mënyrë që të luteni për këtë dhe që të mund të vini dhe të më lejoni të mbaroj, për shkak se nuk kam mbaruar. Nëse kjo është e vërtetë, që Perëndia lavdërohet më tepër në ju kur ju kënaqeni më tepër në të, dhe si rrjedhim nuk ka asnjë tension apo kontraditë mes kënaqësisë tuaj në të dhe lavdërimit të tij në ju, atëherë thirrja e jetës suaj është të ndiqni kënaqësinë tuaj. Këtë unë e quaj hedonizëm i Krishterë, dhe nesër dëshiroj t'ju flas sesi ta bëni këtë gjë dhe pse ka për t'i transformuar marrëdhëniet tuaja, universitetet, adhurimin dhe përjetësinë tuaj.

Siguria e përjetshme është projekt komuniteti

Pcain — Wed, 02 Mar 2016 20:52:34 GMT

Pcain: Mbrojti Siguria e përjetshme është projekt komuniteti ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Eternal Security Is a Community Project}}

> Kini kujdes, vëllezër, se mos ndonjë nga ju ka zemër të ligë, mosbesimi, që të largohet nga Perëndia i gjallë, por nxitni njeri tjetrin çdo ditë, derisa thuhet: "Sot", që të mos ngurtësohet ndonjë nga ju prej mashtrimit të mëkatit. Sepse ne jemi bërë pjestarë të Krishtit, në qoftë se do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit, kur thuhet: "SOT, NË QOFTË SE E DËGJONI ZËRIN E TIJ, MOS JINI ZEMËRGUR SI NË DITËN E KRYENGRITJES". Kush janë ata që, mbasi e dëgjuan, e provokuan? A thua jo të gjithë ata që dolën nga Egjipti me anë të Moisiut? Dhe kush qenë ata me të cilët u zemërua për dyzet vjet? A s'qenë vallë ata që mëkatuan, kufomat e të cilëve ranë nëpër shkretëtirë? Dhe për cilët bëri be se nuk do të hynin në prehjen e tij, veç se për ata që qenë të pabindur? Ne shohim se ata nuk mundën të hyjnë për shkak të mosbesimit.

==== Dy “Nëse” të mëdha ====

Javën e kaluar u fokusuam në dy “nëse”-të e mëdha në vargjet 6 dhe 14. Le t'i kemi parasysh sërish dhe të fokusohemi tek mënyra si jeta jonë së bashku mund të na ndihmojë të plotësojmë këto “nëse” të mëdha.

Vargu 6b “shtëpia [familja, populli] e vet [E Krishtit] jemi ne, në qoftë se e mbajmë deri në fund guximin dhe mburrjen e shpresës.” Vini re me kujdes, aty nuk thuhet që do të bëhemi shtëpia e Krishtit nëse mbahemi fort tek shpresa jonë. Thuhet, ne jemi shtëpia e tij nëse mbajmë deri në fund guximin dhe mburrjen e shpresës. Me fjalë të tjera mbajtja fort e shpresës sonë është demonstrimi dhe prova që tani jemi shtëpia e tij.

Pastaj shihni vargun 14, “Sepse ne jemi bërë pjestarë të Krishtit, në qoftë se do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit”. Sërish, vini re me kujdes renditjen e fjalëve. Nuk thuhet, “Do të bëhemi pjestarë të Krishtit në të ardhmen nëse do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit.” Thuhet, “Sepse ne jemi bërë pjestarë [në të shkuarën] të Krishtit, në qoftë se do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit.” Me fjalë të tjera, të mbajturit fort tek siguria jonë verifikon që na ka ndodhur diçka reale dhe e qëndrueshme, domethënë, u bëmë pjestarë të Krishtit. Vërtet lindëm sërish. U kthyem vërtet në besim. U bëmë vërtet pjesë e familjes së Krishtit.

Cili pra do të ishte konkluzioni nëse nuk mbahemi fort pas sigurisë tonë? Përgjigja nuk është që ju nuk jeni më pjestarë të Krishtit, por që nuk ishit bërë kurrë pjestar i Krishtit. Lexojeni me kujdes, “Sepse ne jemi bërë pjestarë të Krishtit, në qoftë se do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit.” Prandaj, “Nëse nuk e mbajmë fort rrëfimin tonë, atëherë nuk jemi bërë pjestarë të Krishtit.”

==== Letra e Hebrenjve mëson sigurinë e përjetshme ====

Në bazë të këtij teksti javën e kaluar thashë se ky libër mëson sigurinë e përjetshme. Kjo do të thotë, që mëson se nëse jeni bërë vërtet pjestarë të Krishtit, do të jeni gjithmonë të tillë. Ai do të punojë në ju për të këmbëngulur në besimin dhe shpresën tuaj. Një mënyrë tjetër për ta thënë këtë është që nëse jeni fëmijë i Perëndisë, nuk mund të pushoni të jeni të tillë. Por ne të gjithë e dimë që ka shumë njerëz që nisin jetën e Krishterë dhe pastaj largohen dhe harrojnë Zotin. Ky lloj personi është në mendjen e shkrimtarit. Ai e di që kjo ndodh prandaj e trajton në këtë tekst në mënyrë që ta pengojmë të ndodhë. Por kur ndodh, shpjegimi i tij nuk është që ky person në të vërtetë ishte pjestar i Krishtit, por që ai nuk u bë kurrë pjestar i Krishtit. Nëse mbahemi fort tek siguria jonë, jemi bërë pjestarë të Krishtit, nëse nuk e bëjmë, atëherë nuk jemi bërë pjestarë të Krishtit.

Me fjalë të tjera këmbëngulja në shpresë dhe besim, të mbajturit fort tek siguria jonë në Perëndinë, nuk është një mënyrë për t'u ruajtur se mos humbisni pozitën tuaj në Krishtin, kjo është një mënyrë që tregon se keni një pozitë në Krishtin. Kjo pozitë nuk mund të humbet kurrë, për shkak se këtë e keni prej hirit falas të Perëndisë, dhe për shkak se Krishti ka premtuar me besëlidhje dhe betim (Hebrenjve 6:17-19) për t'i ruajtur ata që janë të tijët (Hebrenjve 13:5, 20-21). Me fjalë të tjera, siguria ime nuk është një vendim apo një lutje që më kujtohet se e kam bërë në të shkuarën, siguria ime është besnikëria dhe fuqia e Perëndisë që më mbajnë të shpresoj tek Ai në të ardhmen. Siguria ime është që “ai që nisi një punë të mirë në ju, do ta përfundojë deri në ditën e Jezu Krishtit” (Filipianëve 1:6)

==== Si mund të “braktisësh Perëndinë” nëse nuk ke qenë kurrë besimtar? ====

Kjo ngre shumë pyetje. Një është, Nëse dështimi ynë për t'u mbajtur fort pas shpresës dhe sigurisë do të thotë që asnjëherë nuk kemi qenë vërtet pjestarë të Krishtit, prej çfarë gjëje po largohemi në vargun 12?

> Kini kujdes, vëllezër, se mos ndonjë nga ju ka zemër të ligë, mosbesimi, që të largohet nga Perëndia i gjallë.

Në çfarë kuptimi mund të ketë një largim apo braktisje të Perëndisë nëse nuk i përkisnim kurrë me të vërtetë Perëndisë?

Një përgjigje e thjeshtë është që mund të ketë largim real dhe të dhimbshëm nga një e fejuar që nuk është si largimi nga bashkëshortja. Mendoj se mënyra që shkrimtari do të mendojmë për këtë jepet në shembullin e popullit të Izraelit në vargjet 7-11 (Psalmi 95). Ai vë në dukje në vargun 9 që populli “i kishin parë veprat e mia dyzet vjet.” dhe përsëri e ngurtësuan zemrën karshi Perëndisë (v.8) dhe gabuan me zemër (v.10). Me fjalë të tjera ata e kishin parë Perëndinë të hapte Detin e Kuq dhe t'u tregonte një mëshirë të madhe kur i shpëtoi nga Egjipti. Ata e kishin parë t'u nxirrte ujë nga shkëmbi, mana prej qiellit. Drejtim me kolonë zjarri dhe reje, çlirim nga armiqtë, ligje të mira me anë të të cilave të jetonin, durim ndaj rebelimeve të tyre. Por pavarësisht gjithë këtyre ata u ngurtësuan në zemër dhe ndaluan së shpresuari në Perëndinë. Ata dëshironin të ktheheshin në Egjipt, bënë idhuj dhe murmuritën. Kjo është ajo që shkrimtari do të thotë me fjalët “të largohesh nga Perëndia i gjallë.”

Ata ishin rrëmbyer në veprat e fuqishme të Perëndisë. Kishin shijuar fuqinë e tij dhe kishin përfituar prej Frymës dhe mirësisë së tij. Ishin ndriçuar prej zbulesës së Perëndisë më tepër se kushdo tjetër në botë. Dhe përsëri ishin larguar. Kështu ndodhi edhe me disa prej njerëzve në kohën e Dhjatës së Re. Kështu është edhe sot. Këta njerëz ishin rrëmbyer në shenjat dhe mrekullitë e përmendura tek Hebrenjve 2:4. Kishin shijuar pushtetin e epokës që do të vijë. Ishin përfshirë në një familje të dashur dhe kishin përjetuar një masë të punës së Frymës në mes tyre dhe në jetën e tyre. Kishin parë pakëz nga drita e ungjillit. Ishin pagëzuar dhe kishin marrë darkën e Zotit, kishin dëgjuar predikimet dhe ndoshta kishin bërë ca punë të mëdha vetë.

Por ashtu si Izraeli, zemrat e tyre u ngurtësuan, dhe kështu fitoi një zemër e ligë mosbesimi, nisën t'i vendosnin shpresat e tyre në gjëra të tjera përveç Krishtit, dhe me kalimin e kohës u larguan prej gjithë mirësisë me të cilën ishin rrethuar. Hebrenjve thotë që shpjegimi i kësaj është që ata “nuk ishin bërë pjestarë të Krishtit.” Ata kishin marrë pjesë në disa masa ndriçimi, fuqie dhe gëzimi, por (nëse përdorim fjalët e Jezusit) ajo bimë nuk kishte rrënjë dhe u tha, kurse të tjerat u mbytën prej shqetësimeve, pasurisë dhe kënaqësive të jetës (Lluka 8:13-14).

Me fjalë të tjera, ju mund të largoheni prej Perëndisë në atë masë që i jeni afruar punës së Perëndisë – dashurisë së popullit të tij, dritës së Fjalës së tij, privilegjit të lutjes, forcës morale të shembullit të tij, dhuntive dhe mrekullive të Frymës, bekimeve të sigurimit të tij dhe zbulesës së përditshme të diellit dhe shiut. Është e mundur që t'i shijojmë këto gjëra, të ndikohemi thellë prej tyre, dhe të humbasim në mosbesim, për shkak se vetë Jezu Krishti nuk është kënaqësia, shpresa, siguria dhe shpërblimi i zemrës suaj.

Jezusi i mësoi këto gjëra herë pas here për të na paralajmëruar nga siguria e rreme. Për shembull, ai tha tek Mateu 7:21-23,

> Jo çdo njeri që më thotë: "Zot, Zot" do të hyjë në mbretërinë e qiejve; por do të hyjë ai që kryen vullnetin e Atit tim që është në qiej. Shumë do të më thonë atë ditë: "O Zot, o Zot, a nuk profetizuam ne në emrin tënd, a nuk i dëbuam demonët në emrin tënd, a nuk kemi bërë shumë vepra të fuqishme në emrin tënd?". Dhe atëherë unë do t'u sqaroj atyre: "Unë s'ju kam njohur kurrë; largohuni nga unë, ju të gjithë, që keni bërë paudhësi".

Profetizimi, dëbimi i demonëve, dhe veprat e fuqishme në emrin e Jezusit nuk provojnë se Jezusi na ka “njohur”, apo që jemi pjestarë të Krishtit. Është e mundur që t'i bëjmë ato gjëra me një zemër të ngurtë dhe të pandryshuar. Prova e “njohjes” prej Jezusit është që Jezusi është shpresa jonë, siguria jonë, thesari ynë, shpërblimi ynë (Hebrenjve 10:24, 11:25-26). Ky është realiteti i brendshëm që e transformon jetën tonë.

Kjo është një pyetje: Si mund ta braktisësh Perëndinë nëse nuk ishe kurrë pjestar i Krishtit? Dhe përgjigja është: Ka shumë mënyra për të marrë pjesë në afërsinë me Perëndinë pa i besuar atij, pa e dashur atë dhe pa shpresuar në të. Prandaj ka shumë mënyra për t'u larguar prej Krishtit duke mos qenë kurrë pjestar i vetë Krishtit.

==== Si mund të sigurohemi për sigurinë tonë të përjetshme? ====

Prandaj pyetja e dytë është: Çfarë do të bëjmë? Si do ta dimë, si do të gëzohemi dhe sigurohemi për sigurinë tonë të përjetshme? Vargjet 12 dhe 13 na japin dy përgjigje, një më të përgjithshme dhe një më specifike.

Së pari përgjigja e përgjithshme në vargun 12: “Kini kujdes, vëllezër, se mos ndonjë nga ju ka zemër të ligë, mosbesimi, që të largohet nga Perëndia i gjallë.” Përgjigja e përgjithshme është, “Kujdesuni!” apo “Kini kujdes!” Me fjalë të tjera, mos u tregoni të pakujdesshëm, të painteresuar apo të pavëmendshëm rreth gjendjes së zemrës suaj. Shikojeni. Ashtu si Pali thotë tek 2 Korintasve 13:5, provojeni veten për të parë nëse jeni në besim. Apo ashtu si Pjetri na thotë tek 2 Pjetri 1:10, “Prandaj, vëllezër, përpiquni gjithnjë e më shumë ta përforconi thirrjen dhe zgjedhjen tuaj, sepse, duke bërë këto gjëra, nuk do të pengoheni kurrë.” Mos shkoni andej këtej dhe mos e merrni kollaj këmbënguljen tuaj në besim. Ka lloj-lloj dëshirash që luftojnë kundër shpirtit tuaj çdo ditë për t'jua vjedhur besimin dhe për ta zëvendësuar Krishtin me thesare të tjera. Kujdesu! Hap sytë! Ji i zellshëm. Ruaje zemrën tënde. Ashtu si thotë dhe Fjalët e Urta 4:23, “Ruaje zemrën tënde me shumë kujdes, sepse nga ajo dalin burimet jetës.” Kjo është përgjigja e vargut 12. Kini kujdes!

Dikush mund të pyesë, “Nëse jam një pjestar i vërtetë i Krishtit, ashtu si besoj që jam, përse më duhet të kem kujdes dhe të jem kaq vigjilent, kur ju keni thënë se jam përjetësisht i sigurt dhe nuk mund ta humbas pozitën time në Krishtin?” Mendoj që kjo pyetje hamendëson diçka për të cilën Dhjata e Re thotë që nuk është e vërtetë. Pyetja hamendëson se udha e Perëndisë që të zgjedhurit e tij të arrijnë në qiell është pa vigjilencë, kujdes, vetëvlerësim dhe përdorim të zellshëm të mjeteve që Perëndia na ka siguruar. Por në fakt Jezusi thotë tek Lluka 13:24, “Përpiquni të hyni nëpër derë të ngushtë, sepse unë po ju them se shumë do të kërkojnë të hyjnë dhe nuk do të munden.” Pjetri thotë, “Jini të përmbajtur, rrini zgjuar; sepse kundërshtari juaj, djalli, sillet rreth e qark si një luan vrumbullues, duke kërkuar cilin mund të përpijë.” (1 Pjetri 5:8). E vërteta nuk është që të krishterët e vërtetë nuk ka pse të jenë vigjilentë dhe të kujdesen për zermat e tyre, por që ju mund ta dini se jeni i krishterë i vërtetë nëse jeni vigjilentë dhe e ruani zemrën tuaj.

Të krishterët me qëndrim kavalieri janë ata që duhet të shqetësohen për pozitën e tyre. Janë ata që u pagëzuan, dolën përpara apo bënë një lutje, që morën darkën e Zotit dhe erdhën në kishë, por që nuk e duan Jezusin apo ta konsiderojnë atë si thesarin e tyre më të çmuar, ta mbështesin shpresën e tyre tek ai dhe të presin që ta shohin atë dhe mund të thonë, “Për mua të jetuarit është Krishti dhe vdekja fitim.” Këta janë ata që kanë siguri tek vetja dhe që kanë nevojë të ndihen të pasigurt (Ligji i Përtërirë 29:19). Ata janë njerëz, shpesh në kishë, që shpesh e trajtojnë shpëtimin e tyre si një vaksinim. Ata e bënë vaksinën vite më parë dhe hamendësojnë që gjithçka është mirë pa i kushtuar asnjë mendim rreziqeve të mosbesimit përreth tyre. Ata thonë, “Jam vaksinuar kundër ferrit kur isha tetë vjeç, apo gjashtë vjeç.” Prandaj të shkoj në qiell nuk është punë vigjilence ndaj zemrës së tyre për të mos lejuar që të ngurtësohet apo të bëhet mosbesuese. Është thjesht çështje për t'u siguruar që ke bërë vaksinën. Këta janë ata që gjenden në një rrezik të jashtëzakonshëm.

Kjo është përgjigja e parë për mënyrën si qëndrojmë të siguruar për sigurinë tonë të përjetshme: Ruaje zemrën tënde. Ruaju prej mosbesimit. Kjo do të thotë, ji vigjilent për ta ruajtur besimin dhe shpresën në Krishtin kundër çdo thesari konkurues.

Përgjigja e dytë është më specifike në vargun 13, “por nxitni njeri tjetrin çdo ditë, derisa thuhet: "Sot", që të mos ngurtësohet ndonjë nga ju prej mashtrimit të mëkatit.” Përgjigja e dytë është që siguria e përjetshme është projekt komuniteti. Çfarë duhet të bëjmë në kishën tonë për të mënjanuar “një zemër të ligë mosbesimi” dhe të mos ngurtësohemi prej mashtrimit të mëkateve që na tundojnë çdo ditë për t'i patur ato si thesare më të çmuara se Jezusin?

==== Si na ndihmon kisha të mënjanojmë një “zemër të ligë mosbesimi”? ====

Përgjigja është që ne duhet të jemi kisha për njëri-tjetrin. Cila është gjëja kryesore që kisha bën për njëri-tjetrin? Ne flasim me njëri-tjetrin në mënyra që na ndihmojnë të mos mashtrohemi prej joshjeve të mëkatit. Apo për ta thënë në mënyrë pozitive, ne flasim me njëri-tjetrin në mënyra që na bëjnë të kemi zemra besimi në vlerën superiore të Krishtit mbi gjithçka tjetër. Ne luftojmë të ruajmë besimin e njëri-tjetrit, duke folur fjalë që i drejtojnë njerëzit tek e vërteta dhe vlera e Jezusit. Kështu ruhemi prej një zemre të ligë mosbesimi. Mosbesim do të thotë të dështosh të prehesh në Jezusin si thesari yt më i madh. Prandaj, ta ndihmojmë njëri-tjetrin të besojmë do të thotë t'u tregojmë njerëzve arsye pse Jezusi duhet dëshiruar, besuar dhe dashur më tepër se çdo gjë tjetër.

Këtu kemi një shembull pse Perëndia ka caktuar që jeta e Krishterë të jetë një jetë vigjilence individuale dhe komunteti, pse ai ka planifikuar që siguria e përjetshme të jetë një projekt komuniteti. Shpjegimi është që kjo mënyrë jetese e jetës së Krishterë e bën lavdinë e Krishtit qendrën e gjithë ndërveprimit tonë. Nëse siguria e përjetshme do të ishte si një vaksinë, atëherë Krishti mund të nderohet në ditën e marrjes së vaksinës, por pas kësaj mund të harroet, ashtu si harrojmë vaksinimin tonë. Por nuk është kështu nëse siguria e përjetshme përfshin një betejë të përditshme kundër mosbesimit ku armët e fitores janë nxitjet që ndërtojnë besimin tek besueshmëria e Krishtit, tek madhështia dhe vlera e Krishtit mbi gjithçka. Nëse duhet t'i flasim kështu njëri-tjetrit çdo ditë për t'u siguruar që të gjithë do vazhdojmë t'i besojmë atij, kështu ai madhërohet ditë pas dite. Për të flitet gjithmonë dhe është gjithmonë qendra e vëmendjes sonë. Prandaj Perëndia cakton që siguria e përjetshme të jetë projekt komuniteti për shkak se nuk dëshiron që Biri i tij të harroet ashtu si vaksinimi, por të kremtohet çdo ditë si thesari më i madh i universit.

Është e qartë nga vargjet 12 dhe 13 që këtu po flitet për diçka më tepër se predikimi. Këtë gjë përpiqem ta bëj në predikimin tim, t'ju nxis çdo javë që të mos keni një zemër të ligë mosbesimi. Por ky tekst thotë dy gjëra më tepër se kjo. Një (në vargun 13) është që kjo nxitje duhet të ndodhë “çdo ditë” dhe jo thjesht një herë në javë. Dhe tjetra është që kjo duhet bërë nga “njëri-tjetri” (v.13), që do të thotë se këtë duhet ta bëni për njëri-tjetrin, dhe jo thjesht ta merrni prej predikuesit.

Kjo bindje, që një shërbesë e tillë ndaj njëri-tjetrit është krejtësisht kritike për këmbënguljen tuaj në besim, dhe për shpëtimin tuaj, kjo bindje është arsyeja që pleqtë e kishës kanë vendosur të nisin shërbesën e grupeve të vogla këtë vjeshtë. Ne besojmë se nuk ka mënyrë më të mirë në një kishë të kësaj madhësie për të inkurajuar një lloj beteje të tillë të përbashkët për besimin sesa të sigurojmë hapësirë të mjaftueshme për grupet e vogla dhe të punojmë për një pjesëmarrje të madhe. Kjo është arsyeja pse duke filluar nga Shtatori, çdo e dielë mbrëma do veçohet për grupet e vogla dhe çdo e mërkurë do t'i kushtohet lidhjes njëri me tjetrin në mes të javës për një vakt së bashku, duke adhuruar së bashku si kishë, të tregojmë histori që ndërtojnë besim për atë që Perëndia po bën në grupet e vogla, t'u mësojmë Fjalën e Perëndisë fëmijëve tanë, të rinjve dhe të rriturve që asnjëri prej nesh të mos ketë një zemër mosbesimi që na bën të largohemi prej Perëndisë së gjallë.

Jam i ngazëlluar për potencialin e shërbesës për të dyja këto lëvizje, 1) organizimi i grupeve të vogla duke e bërë çdo të dielë mbrëma të disponueshme me shpresën që shumë grupe do të bëhen edhe më tepër si skuadra shërbese që e nxitin njëri-tjetrin çdo ditë, dhe gjithashtu 2) modeli i bashkësisë të mërkurave në mbrëmje, adhurimi, mësimi, dhe histori të fuqisë prezente të Perëndisë.

Ju nxit me gjithë zemrën time që ta merrni seriozisht këtë pjesë të Shkrimit ndërsa meditoni nëse jeta juaj përputhet me këtë model jete të krishterë. Mos vallë takimi i rregullt me një grup të vogël besimtarësh të përkushtuar për të luftuar për besimin e njëri-tjetrit, mund t'ju sjellë tek një përjetim i sigurisë përtej çdo gjëje që mund të keni njohur dhe t'ju çlirojë për një dëshmi guximtare dhe shërbesë në botë? Mendoj se kjo është ajo tek e cila Perëndia po na thërret.

Mbështetur prej Hirit Sovran - Përgjithmonë

Pcain — Thu, 25 Feb 2016 20:01:58 GMT

Pcain: Faqe e re: {{info|Sustained by Sovereign Grace—Forever}} > Prandaj kështu thotë tani Zoti, Perëndia i Izraelit, lidhur me këtë qytet, për të cilin ju thoni: "Ai do t'i jepet në dorë ...

{{info|Sustained by Sovereign Grace—Forever}}

> Prandaj kështu thotë tani Zoti, Perëndia i Izraelit, lidhur me këtë qytet, për të cilin ju thoni: "Ai do t'i jepet në dorë mbretit të Babilonisë, me anë të shpatës, të urisë dhe të murtajës". "Ja, do t'i mbledh nga të gjitha vendet ku i kam shpërndarë gjatë zemërimit tim, tërbimit tim, indinjatës sime të madhe; do të bëj të kthehen në këtë vend dhe të banojnë të sigurt. Ata do të jenë për mua populli im dhe unë do të jem për ta Perëndia i tyre. Do t'u jap një zemër të vetme, një rrugë të vetme, me qëllim që të kenë frikë nga unë përjetë për të mirën e tyre dhe të bijve të tyre. Do të bëj me ta një besëlidhje të përjetshme; nuk do të largohem më prej tyre dhe do t'u bëj të mira dhe do të shtie në zemrën e tyre frikën, me qëllim që të mos më braktisin. Do të ndjej gëzim duke u bërë të mirë dhe do t'i vendos në mënyrë të qëndrueshme në këtë vend me gjithë zemrën time dhe me gjithë shpirtin tim". Sepse kështu thotë Zoti: "Ashtu si solla mbi këtë popull gjithë këtë fatkeqësi të madhe, kështu do të sjell mbi të tërë të mirat që u kam premtuar.

==== Çfarë është Hiri Mbështetës? ====

Ne po festojmë 125 vite të hirit mbështetës të Perëndisë. Çfarë është ky hir? Çfarë është hiri mbështetës? Më lejoni ta them me katër rreshta:

> Jo hir që vështirësitë mban larg, as që shpëton nga çdo shtrëngim, por hir që vështirësi dhe dhimbje cakton dhe në errësirë është i pranishëm dhe na mbështet.

Këtë e theksoj për shkak se nëse kremtojmë një hir që mban larg çdo vështirësi, që na shpëton nga çdo shtrëngim dhe nuk cakton dhimbjen tonë do të ishte false nga ana biblike dhe jo real në përjetim.

==== . . . Në një aksident pothuaj fatal. ====

Përjetimi ynë dhe Bibla na mësojnë se hiri nuk e pengon dhimbjen, por cakton, rregullon dhe mat dhimbjen tonë, pastaj në errësirë është i pranishëm për të na mbështetur. Për shembull, dje Bob Rikër, presidenti i Konferencës së Përgjithshme Baptiste, foli për kujtimet e çmuara të hirit mbështetës të Perëndisë. As dhjetë vite më parë Bobi dhe vajza e Disë u gjendën në një aksident automobilistik serioz. Ajo është e gjallë sot për një arsye. Në makinën pas saj ishte një doktor që rastisi të kishte një tub frymëmarrjeje në xhep. Kur arriti ajo po merrte ngjyrë blu. Ai e shtyu tubin në fytin e saj dhe kështu i shpëtoi jetën. Në dasmën e saj pas disa vitesh, Bobi i tha, ato vurrata në fytyrën tënde me të cilat duhet të jetosh janë kujtime të hirit mbështetës.

Bob Rikër nuk është naiv. Ai e di që nëse Perëndia mund të caktojë që në makinën pas të ishte një doktor dhe që ai të kishte një paisje për frymëmarrjen në xhep, që të kishte mend për ta përdorur në mënyrë që t'i shpëtonte jetën, atëherë ky Perëndi është plotësisht në gjendje ta pengonte aksidentin të ndodhte. Në fakt, pak më parë Bobi kishte cituar Efesianëve 1:11, “Duke qenë të paracaktuar sipas vendimit të atij që vepron të gjitha sipas këshillës së vullnetit të tij.” Ai theksoi, “Të gjitha, do të thotë të gjitha” - dhe hamendësoj që këtu përfshihen rrugët e makinave, aeroplanëve, shigjetave dhe plumbave. Ky ishte frymëzimi për poemën time të shkurtër, “ Çfarë është hiri mbështetës?”

> Jo hir që vështirësitë mban larg, as që shpëton nga çdo shtrëngim, por hir që vështirësi dhe dhimbje cakton dhe në errësirë është i pranishëm dhe na mbështet.

==== . . . Kur makina prishtet ====

Të shtunë, dy javë më parë, Noel, Abrahami, Barnaba dhe Tabitha po udhëtonin për në Xhorxhia me makinë dhe ajo u prish në një pjesë të vetmuar të rrugës një orë në jug të Indianapolisit. Radiatori ishte shpuar. Një fermer rreth të gjashtëdhjetave ndaloi makinën dhe ofroi t'i ndihmonte. Noel i thotë se mendon që do u nevojitet një hotel dhe shpreson që të hënë në mëngjes do ketë ndonjë servis të hapur për të rregulluar makinën. Fermeri ia kthen, “A do të dëshironit të qëndronit me mua dhe gruan time?” Noel heziton dhe nuk dëshiron t'u bëhet barrë. Ai i thotë, “Zoti tha se kur u shërbejmë të tjerëve, është sikur t'i shërbejmë atij.” Ajo ia ktheu, “Mirë, a mund të shkojmë në kishë bashkë me ju në mëgjes?” Ai i tha, “Nëse mund ta duroni dot një kishë Baptiste.”

Kështu ata qëndruan me fermerin, i cili ishte mekanik aviacioni, i cili e diagnostikoi problemin, shkon në qytet të hënë në mëngjes, blen një radiator të ri, kthehet, e vendos pa asnjë shpenëzim dhe e nis familjen në udhëtim. Sikur kjo të mos ishte mjaft, Barnaba nxori kallamin e peshkimit nga makina dhe kapi një peshk 45 centimetra të gjatë.

Perëndia që mund të bëjë që një fermer të ndalojë për të ndihmuar Noelën, që kujdeset që ai të jetë i krishterë (madje Baptist!), pastaj ai dhe gruaja e tij kanë vend që familja ime të qëndrojë me ta, që ai të ishte mekanik, që të gjente një radiator të hënë në mëngjes, që të ishte i gatshëm të harxhonte kohë, që të kishte një rezervuar me peshk, ky Perëndi është përsosmërisht i aftë që të bëjë që radiatori të mos prishej në mes të Indianas.

==== ….Kur shërimi nuk ndodh ====

Por në këtë botë të rënë kotësie kjo nuk është gjithçka që hiri mbështetës bën.

> Jo hir që vështirësitë mban larg, as që shpëton nga çdo shtrëngim, por hir që vështirësi dhe dhimbje cakton dhe në errësirë është i pranishëm dhe na mbështet.

Një nga djemtë e rinj në kishën tonë po kalon ca vështirësi të mëdha tani të cilat po ia sprovojnë besimin në kulm. Kohët e fundit më tha, do ishte më e lehtë sikur Jezui të mos kishte shëruar por në vend të kësaj të jepte hir që të durohej mungesa e shërimit. Një prej gjërave që i thashë atij ishte, “Kjo është tamam ajo që Jezui bëri dhe tamam për atë arsye tek 2 Korintasve 12:9-10. Hiri i Perëndisë caktoi që Pali të kishte një gjëmb në mish për hir të përulësisë së tij dhe pastaj nuk e largoi për t'ju përgjigjur lutjve të tij. Por ai thotë,

> ''Hiri im [mbështetës] të mjafton, sepse fuqia ime përsoset në dobësi''.

Ndaj të cilës Pali reagon duke thënë,

> Prandaj me kënaqësi të madhe do të krenohem më tepër për dobësitë e mia, që fuqia e Krishtit të rrijë tek unë. Prandaj unë kënaqem në dobësi, në fyerje, në nevoja, në përndjekje, në ngushtica për shkak të Krishtit, sepse, kur jam i dobët, atëherë jam i fortë.

> Jo hir që vështirësitë mban larg, as që shpëton nga çdo shtrëngim, por hir që vështirësi dhe dhimbje cakton dhe në errësirë është i pranishëm dhe na mbështet.

==== . . . Kur ndërtesa e kishës digjet ====

Të hënë, më 16 Mars 1885, kur Kisha Baptiste e Betlehemit ishte 14 vjet dhe gjendej në cepin e Bulevardit të 12-të dhe Rrugës së 6-të (atje ku tani gjendet kompania Dagllas), ndërtesa mori zjarr. Ajo u dëmtua aq keq sa nuk mund të riparohej. Por në atë errësirë pati një mahnitje me hirin e Perënidsë. Pjesa e çatisë ku qëndruan zjarrfikësit nuk u rrëzua. Brenda shtatë javësh kisha bleu ndërtesën e Kishës së Dytë Kongregacionale ku kemi adhuruar për 106 vjet derisa mbaroi ndërtimi i kësaj ndërtese në 1991.

Ai Perëndi që mund t'i ruajë zjarrfikësit duke bërë që një pjesë e çatisë të dëmtuar të mund të qëndronte, ai që mund të siguronte një ndërtesë të re dhe më të mirë brenda shtatë javëve, mund ta kishte ndaluar zjarrin që në fillim.

Shpresoj që të jem i qartë: Ne po kremtojmë hirin mbështetës.

> Atë hir që cakton vështirësitë dhe dhimbjen tonë, dhe në errësirë është i pranishëm për të na mbështetur.

==== Perëndia nuk na kursen gjithmonë prej fatkeqësive ====

Teksti ynë nga Jeremia 32 ka të bëjë me këtë lloj hiri mbështetës, ai mban çelësin për faktin pse Kisha Baptiste e Betlehemit është e gjallë në këtë qytet sot pas 125 vite sprovash. Jeruzalemi dhe populli i zgjedhur i Perëndisë janë në errësirë dhe vështirësi. Ishte vetë Perëndia ai që e kishte caktuar këtë gjë. Shihni vargun 36, “ Ai do t'i jepet në dorë mbretit të Babilonisë, me anë të shpatës, të urisë dhe të murtajës.” Këtë thonë për të. Dhe kjo është e vërtetë. Perëndia nuk ua kurseu atyre këtë fatkeqësi. Hiri i Perëndisë nuk ka për t'ju kursyer as juve fatkeqësitë e caktuara për ju.

Por ajo që fatkeqësia thotë për të zgjedhurit e Perëndisë nuk është fjala përfundimtare. Perëndia ka fjalën e fundit. Dhe kjo fjalë është një fjalë hiri. Vargu 37 thotë, “Ja, do t'i mbledh nga të gjitha vendet ku i kam shpërndarë gjatë zemërimit tim, tërbimit tim, indinjatës sime të madhe; do të bëj të kthehen në këtë vend dhe të banojnë të sigurt.” Prandaj Perëndia shpall se ai i ka caktuar vështirësitë dhe dhimbjen. “Unë i kam shpërndarë” në këto vende të huaja. Ai deklaron se ai vetë do t'i çlirojë dhe do t'i sjellë pranë vetes dhe në tokën e tyre. Me fjalë të tjera, hiri sovran më në fund do të triumfojë mbi fatkeqësinë.

==== Si mund të jemi të sigurtë për triumfin e hirit? ====

Si mund të jemi të sigurt për triumfin e hirit? Nëse Perëndia është Perëndi i drejtësisë që mund ta dërgojë Izraelin në mërgim shkatërrues ku shumë humbasin për shkak të mëkatit dhe mosbindjes së tyre, atëherë si mund të kemi siguri që kjo nuk do t'u ndodhë të zgjedhurve të Perëndisë sot, kishës, nuses së Krishtit, Izraelit të vërtetë, ju dhe mua, që jemi thirrur në bashkësinë e Birit të tij? Është një gjë të pysësh, pse ka mbijetuar Betlehemi për 125 vjet? Por një pyetje edhe më urgjente është si mund të jemi të sigurt se hiri do triumfojë për Betlehemin dhe në jetën tonë në të ardhmen? Si mund të jeni të sigurt se hiri do t'ju mbështesë deri në fund në besim dhe shenjtëri që ju çon shëndoshë e mirë në qiell? Për këtë flet pjesa tjetër e këtij teksti. Përgjigja është, hiri mbështetës për popullin e zgjedhur të Perëndisë është hiri sovran. Kjo do të thotë, hiri mbështetës është hir i gjithpushtetshëm. Ai është hir që i kalon të gjitha pengesat dhe e ruan besimin dhe shenjtërinë që na çon në shtëpinë tonë në qiell. Kjo është siguria jonë e vetme e palëkundur për të ardhmen. Ju dhe unë, në vetvete, jemi krejtësisht të dobët dhe që nuk mund të na besohet. Nëse do të na linin të këmbëngulnim në fuqinë tonë, do ta mohonim besimin, kjo është e sigurtë. Kjo është arsyeja përse shenjtorët janë lutur përgjatë shekujve,

> Sa borxhli që jam ndaj hirit Kam detyra ndaj tij plot Le të bëhet hiri prangë Të më lidhë me ty o Zot Por unë prirem për t'u endur prirem të të lë o Zot merrma zemrën dhe vulosma që nga lart me Frymën plot

A është kjo mënyra sesi duhet të luten shenjtorët? A është kjo mënyra si duhet të lutemi për të ardhmen tonë dhe për atë të Betlehemit? A është kjo një mënyrë biblike për t'u lutur? Le të bëhet hiri prangë, të më lidhë me ty o Zot. Merrma zemrën dhe vulosma për oborret e qiellit. Me fjalë të tjera, Më mbaj! Më ruaj! Mposht çdo rrebelim që ngre krye! Mposht çdo dyshim! Më çliro prej çdo tundimi shkatërrues! Anulo çdo joshje fatale! Demasko çdo mashtrim demoniak! Hidh poshtë çdo mendim arrogant! Më formo! Më tërhiq! Më mbaj! Më zotëro! Bëj çfarë duhet të bësh që të më bësh të vazhdoj të besoj në ty dhe të të druhem derisa Jezui të vijë apo të më thërrasë. A mundemi, a duhet të lutemi dhe të këndojmë kështu?

Përgjigja nga ky tekst është po. Ai lloj të kënduari dhe të luturi është i rrënjosur në premtimin e besëlidhjes së re për hir sovran dhe mbështetës. Le ta lexojmë. Mbani mend, ky është një prej disa premtimeve të Besëlidhjes së Vjetër për besëlidhjen e re që Jezui tha se e vulosi me gjakun e vet për të gjithë ata që janë në të. Kjo nuk është vetëm për Judenjtë, por për ata që janë Judenj të vërtetë për shkak të bashkimit me Jezuin, farën e Abrahamit (Galatasve 3:7, 16). Jeremia 32:38-41 thotë,

> Ata do të jenë për mua populli im dhe unë do të jem për ta Perëndia i tyre. Do t'u jap një zemër të vetme, një rrugë të vetme, me qëllim që të kenë frikë nga unë përjetë për të mirën e tyre dhe të bijve të tyre. Do të bëj me ta një besëlidhje të përjetshme; nuk do të largohem më prej tyre dhe do t'u bëj të mira dhe do të shtie në zemrën e tyre frikën, me qëllim që të mos më braktisin. Do të ndjej gëzim duke u bërë të mirë dhe do t'i vendos në mënyrë të qëndrueshme në këtë vend me gjithë zemrën time dhe me gjithë shpirtin tim

==== Katër premtime të hirit sovran dhe mbështetës ====

Vini re katër premtime të hirit sovran dhe mbështetës.

'''1. Perëndia do të jetë Perëndia ynë'''

Perëndia premton të jetë Perëndia ynë. Vargu 38 thotë, “ Ata do të jenë për mua populli im dhe unë do të jem për ta Perëndia i tyre.” Gjithë premtimet për popullin e tij përmblidhen në këtë, “Unë do të jem Perëndia yt.” Kjo do të thotë, do përdor gjithë sa jam si Perëndi, gjithë urtësinë, gjithë fuqinë, gjithë dashurinë, për t'u siguruar që ju të mbeteni populli im. Gjithë sa jam si Perëndi e ushtroj për të mirën tuaj.

'''2. Perëndia premton të ndryshojë zemrat tona'''

Perëndia premton që të ndryshojë zemrat tona dhe të bëjë që ta duam dhe t'i druhemi atij. Vargu 39 thotë, “Do t'u jap një zemër të vetme, një rrugë të vetme, me qëllim që të kenë frikë nga unë përjetë … (v.40) do të shtie në zemrën e tyre frikën.” Me fjalë të tjera, Perëndia nuk ka për të qëndruar indiferent për ta parë nëse ne, me fuqinë tonë do t'i druhemi atij, në mënyrë sovrane, supreme dhe të mëshirshme ai do të na japë një zemër që kemi nevoj të kemi, do të na japë besimin dhe fikën e Perëndisë të cilat do na udhëheqin për në shtëpinë tonë në qiell. Ky është hiri sovran dhe mbështetës. (Shih Ligji i Përtërirë 30:6; Ezekieli 11:19–20; 36:27.)

'''3. Perëndia premton se nuk do të largohemi prej Tij'''

Perëndia premton se ai nuk do të largohet prej nesh dhe ne nuk do të largohemi prej tij. Vargu 40 thotë, “Do t'u jap një zemër të vetme, një rrugë të vetme, me qëllim që të kenë frikë nga unë përjetë për të mirën e tyre dhe të bijve të tyre. Do të bëj me ta një besëlidhje të përjetshme; nuk do të largohem më prej tyre dhe do t'u bëj të mira dhe do të shtie në zemrën e tyre frikën, me qëllim që të mos më braktisin.” Me fjalë të tjera, puna e tij e zemrës është aq e fuqishme saqë ai garnton që nuk do ta braktisim. Kjo është ajo çka është e re rreth beslidhjes së re. Perëndia premton që të përbushë përmes fuqisë së tij kushtet që ne duhet t'i plotësojmë. Ne duhet t'i druhemi atij, ta duam dhe t'i besojmë. Dhe ai thotë, do të sigurohem që “ta shtie frikën time në zemrat e tyre”, jo për të parë se çfarë do të bëjnë ata me të, por në një mënyrë të tillë që “të mos më braktisin.” Ky është hiri sovran dhe mbështetës.

'''4. Perëndia premton që ta bëjë këtë me intensitet të pafund'''

Përfundimisht, Perëndia premton që ta bëjë këtë me intensitetin më të madh të imagjinueshëm. Ai e shpreh këtë gjë në dy mënyra, një në fillim dhe tjetra në fund të vargut 41, “ Do të ndjej gëzim duke u bërë të mirë dhe do t'i vendos në mënyrë të qëndrueshme në këtë vend me gjithë zemrën time dhe me gjithë shpirtin tim.” Së pari ai thotë se do ta ushtrojë këtë hir sovran dhe mbështetës me gëzim: “ Do të ndjej gëzim duke u bërë të mirë.” Pastaj ai thotë (në fund të vargut 41) se do ta ushtrojë këtë hir sovran dhe mbështetës “me gjithë zemrën time dhe me gjithë shpirtin tim.”

==== Sa e madhe është dëshira e Perëndisë për t'ju bërë mirë? ====

Ai gëzohet duke ju mbështetur, ai ngazëllon me gjithë zemrën dhe shpirtin e tij. Tani dua t'ju pyes, pa ndonjë ekzagjerim predikues apo retorikë të ndërlikuar, pa ndonjë ndjesi mbitheksimi, po ju pyes, po ju sfidoj, a mund të imgjinoni një intensitet dëshire më të madh se një dëshirë e fuqizuar prej “gjithë zemrës dhe gjithë shpirtit të Perëndisë”? Supozoni se mblodhët gjithë dëshirën për ushqim, seks, para, famë, pushtet, kuptim, miq dhe siguri në zemrat dhe shpirtrat e gjithë qënieve njerëzore mbi tokë, shtatë miliardë njerëz, ta mblidhnit gjithë atë dëshirë ta shumëzonit me gjithë ato shtatë miliardë zemra dhe shpirtra dhe ta futnit në një rezervuar. Si mund të krahasohej kjo me dëshirën e Perëndisë për t'ju bërë mirë e cila shprehet me fjalët, “me gjithë zemrën e tij dhe me gjithë shpirtin e tij”? Do të krahasohej si një gishtëz me oqeanin Paqësor. Për shkak se zemra dhe shpirti i Perëndisë janë të pafundme. Kurse zemrat dhe shpirtrat e njerëzve janë të fundëm. Nuk ka asnjë intensitet më të madh se intensiteti i “gjithë zemrës së Perëndisë dhe shpirtit të Perëndisë.”

Ky është intensiteti i gëzimit që ai ka ndërsa ju mbështet me hir sovran, “Do të ndjej gëzim duke u bërë të mirë... me gjithë zemrën time dhe me gjithë shpirtin tim.” Disa prej jush mund të jenë duke shijuar ëmbëlsinë e hirit të tij për herë të parë këtë mëngjes. Kjo është puna e Frymës së Shenjtë në jetën tuaj, dhe ju nxis t'i dorëzoheni kësaj pune dhe të zotëroheni prej hirit sovran dhe mbështetës.

Ju të tjerët keni jetuar në këtë siguri të ëmbël për dekada me rradhë dhe thjesht bashkoheni me mua këtë mëngjes për t'u mburrur rreth këtij realiteti të lavdishëm në jetën tonë. Ju ftoj të këndoni bashkë me mua, të bekojmë Atin, Birin dhe Frymën e Shenjtë për hirin sovran dhe mbështetës që na ka ruajtur si kishë për 125 vjet dhe ka për t'i ruajtur të zgjedhurit e Perëndisë në besim derisa Jezui të vijë ose t'i thërrasë.

> Jo hir që vështirësitë mban larg, as që shpëton nga çdo shtrëngim, por hir që vështirësi dhe dhimbje cakton dhe në errësirë është i pranishëm dhe na mbështet.

Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Për një peshë të përjetshme lavdie

Pcain — Thu, 10 Dec 2015 21:41:50 GMT

Pcain:

{{info|Called to Suffer and Rejoice: For an Eternal Weight of Glory}}

2 Korintasve 4:7–18

> Dhe ne e kemi këtë thesar në enë prej balte që epërsia pashoqe e kësaj fuqie të jetë nga Perëndia dhe jo nga ne. Ne jemi të shtrënguar në çdo mënyrë, por nuk jemi të ngushtuarderi në fund; jemi ndërdyshas por jo të dëshpëruar; jemi të përndjekur por jo të braktisur; të rrëzuar, por jo të shkatëruar; kurdo ne e mbajmë në trupin tonë vdekjen e Zotit Jezus, që edhe jeta e Jezusit të shfaqet në trupin tonë. Ne që jetojmë, jemi vazhdimisht të dorëzuar në vdekje për Jezusin, që edhe jeta e Jezusit të shfaqet në mishin tonë të vdekshëm. Dhe kështu tek ne vepron vdekja, ndërsa në ju jeta. Por, duke pasur të njëjtën frymë besimi, sikurse është shkruar: “Unë besova, prandaj fola,” edhe ne besojmë, prandaj edhe flasim, duke ditur se ai që ringjalli Zotin Jezus, do të na ringjallë edhe ne nëpërmjet Jezusit dhe do të na paraqesë bashkë me ju. Sepse të gjitha këto gjëra janë për ju, që hiri, duke arritur me anë të shumë personave, të prodhojë falenderim me tepri për lavdi të Zotit. Prandaj nuk na lëshon zemra; por, edhe pse njeriu ynë i jashtëm shkon në shkatërrim, ai i brendshëm përtërihet nga dita në ditë. Sepse trishtimi ynë i lehtë që është vetëm për një moment, prodhon për ne, një peshë të pamasë e të pashoqe të amshueshme lavdie; ndërsa ne nuk i drejtojmë sytë ndaj gjërave që duken, por ndaj gjërave që nuk shihen, sepse gjërat që duken janë për një kohë, kurse ato që nuk shihen janë të përjetshme.

Vargu 16 shpreh diçka të cilën dëshiron ta përjetojë kushdo që është këtu këtë mëngjes. Pali thotë, “Prandaj nuk na lëshon zemra; por, edhe pse njeriu ynë i jashtëm shkon në shkatërrim, ai i brendshëm përtërihet nga dita në ditë.” Këtu ka diçka të cilën nuk e dëshiron askush dhe diçka të cilën e dëshirojmë të gjithë.

==== Cila është ajo që nuk e dëshiron askush, dhe çfarë dëshirojmë të gjithë ====

Askush që është këtu në këtë mëngjes nuk dëshiron ta lëshojë zemra. Askush nuk vjen këtu duke thënë, “Shpresoj shumë që të këndojmë disa këngë dhe të dëgjojmë një predikim që të më ndihmojë të më lëshojë zemra. Vërtet dëshiroj të shkurajohem këtë mëngjes prej asaj që do të thotë Xhoni.” Asnjë prej jush nuk vjen me këtë qëndrim. Askush nuk dëshiron që të humbasë zemrën e dëshirës për të jetuar. As Pali nuk e dëshironte këtë gjë.

Përkundrazi, që të gjithë dëshirojnë ripërtëritje të brendëshme ditë pas dite. Ne të gjithë e dimë që ndjenjat e forcës, rinimit, shpresës, gjallërisë, kurajos dhe dëshirës për jetë zgjatin fare pak dhe pastaj priren të humbasin. Nëse do të jemi të fortë përbrenda, të kemi shpresë, gëzim dhe aftësi për të dashur, duhet të ripërtërihemi çdo ditë. Këtë e dimë. Jeta nuk është e ngurtë apo e pandryshueshme. Ajo shkon lart, posht, lartë. Është mbushje, zbrazje dhe mbushje sërish. Është ripërtëritje, harxhim, ripërtëritje, harxhim dhe ripërtëritje. Secili prej nesh dëshiron të ketë fuqinë e ripërtëritjes. Askush këtu nuk dëshiron të braktiset në luginën e shterjes, boshllëkut dhe shkurajimit. Nëse ka një sekret për t’u bërë të fortë, me shpresë, të gëzuar dhe të dashur herë pas here pas here çdo ditë, atëherë jemi të interesuar të dëgjojmë.

==== Dy fjalë kritike “Prandaj” dhe “sepse” ====

Kjo do të thotë që ka dy fjalë në këtë tekst që duhet të na tërheqni vëmendjen. Fjala “prandaj” në fillim të vargut 16 dhe fjala “sepse” në fillim të vargut 17. Përse janë këto fjalë kaq kritike?

'''Vargu 16 si këndi sipër i një trekëndëshi'''

Imagjinojeni vargun 16 si këndin e sipërm të një trekëndëshi dybrinjishëm. Prandaj dëshira jonë mbështetet prej këtyre dy brinjëve: “Nuk na lëshon zemra…personi i brendshëm ripërtërihet nga dita në ditë.” Këtë dëshirojmë të gjithë ne këtë mëngjes – të jemi në gjëndje ta themi dhe ta kemi me gjithë mënd.

Vargu 16: Nuk na lëshon zemra…por ripërtërihemi nga dita në ditë.

'''Vargjet 7-15 njëra brinjë ku mbështet kulmi'''

Fjala “prandaj” në fillim të vargut do të thotë që Pali ka qënë duke thënë disa gjëra që e kanë sjellë tek ky përjetim dhe të cilat e mbështesin: “kjo është e vërtetë, kjo është e vërtetë dhe kjo është e vërtetë” në vargjet 7-15, “PRANDAJ nuk na lëshon zemra… PRANDAJ ripërtërihemi çdo ditë.” Prandaj brinja e parë e trekëndëshit është e vërteta e vargjeve 7-15 që na sjell tek ky përjetim dhe që e mbështet. Kjo duhet të na tërheqë vëmendjen dhe të na bëjë të hetojmë ato vargje për të zbuluar çfarë është. Ndoshta kjo ka të bëjë edhe me ne.

==== Vargjet 17-18 si brinja tjetër ku mbështetet kulmi ====

Pastaj fjala “sepse” në fillim të vargut 17 do të thotë që Pali do të thotë diçka si arsyeja e vargut 16. “Nuk na lëshon zemra…dhe ripërtërihemi ditë pas dite” SEPSE kjo është e vërtetë, kjo është e vërtetë dhe kjo është e vërtetë. Prandaj brinja e dytë e trekëndëshit që zbret në anën tjetër është e vërteta e vargjeve 17-18 gjë e cila mbështet përjetimin që ai sapo ka përshkruar.

A mund ta dalloni tani? Përjetimi që dëshirojmë është atje tek kulmi i këtij trekëndëshi me dy brinjët ku mbështetet. Vargjet 7-15 janë të vërteta, “PRANDAJ nuk na lëshon zemra por ripërtërihemi ditë pas dite.” Kjo është njëra brinjë. “Nuk na lëshon zemra, por ripërtërihemi ditë pas dite” SEPSE vargjet 17-18 janë të vërteta.

Prandaj synimi ynë është të shohim të dyja brinjët e këtij trekëndëshi dhe të vërtetën që mbështeti Palin ta bëjmë të vërtetën që na mbështet ne.

==== Vargu 16 ndodh në mes të vuajtjes ====

Por së pari, një vëzhgim i shkurtër: vargu 16 tregon që fakti se nuk na lëshon zemra dhe që po ripërtërihemi ditë pas dite ndodh në mes të vuajtjes. “Prandaj nuk na lëshon zemra; por, edhe pse njeriu ynë i jashtëm shkon në shkatërrim, ai i brendshëm përtërihet nga dita në ditë.” Pali e dinte që po vdiste dhe që të gjithë po vdesim. Ai përjetoi vuajtje të jashtëzakonshme, dhe në mes të saj ai pa prishjen dhe dobësimin e jetës së tij tokësore. Kishte dobësi, sëmundje, lëndime, vështirësi, shtypje, përleshje dhe zhgënjime. Që të gjitha këto i hoqën atij një copë jete. Një mënyrë për ta thënë ishte që “vdekja po vepronte në të” (krahaso vargu 12).

Ky ishte konteksti për të thënë, “Nuk na lëshon zemra…po ripërtërihemi gjithmonë.” Prandaj ajo që po pyesim tani nuk është thjesht, “Si mund të mos më lëshojë zemra në jetë?” dhe “Si mund të ripërtërihem çdo ditë?” por “Si mund të përgatitem për të vuajtur pa më lëshuar zemra?” “Si mund të pres prishjen e trupit tim, shterimin e jetës tokësore dhe në të njëjtën kohë të mos më lëshojë zemra, por të më ripërtërihet forca e brendëshme për të vazhduar me gëzim deri në fund plot me vepra dashurie?”

Tani jemi gati të shohim përgjigjen e Palit ndaj kësaj pyetjeje. Së pari në vargjet 7-15 dhe pastaj në vargjet 17-18.

==== Vargjet 7-15. Katër arsye për të mos na lëshuar zemra ====

Në vargjet 7-15 ka të paktën katër arsye që e bëjnë Palin të thotë, “PRANDAJ nuk na lëshon zemra.” Secila prej tyre merr parasysh prishjen e jetës së tij tokësore. Ai nuk e harron kurrë faktin që është një njeri i vdekshëm dhe që jeta e tij po shteron. Prandaj ajo që Pali bën në këto vargje është që na tregon çfarë është e vërtetë pavarësisht dhe madje për shkak se natyra e tij e jashtme po prishet dhe dobësohet.

'''1. Përlëvdimi i fuqisë dhe Birit të Perëndisë'''

Së pari, edhe pse natyra e tij e jashtme po prishet, megjithatë në dhe përmes vuajtjes së tij fuqia e Perëndisë dhe jeta e Birit të Tij po manifestohen dhe përlëvdohen.

Vargu 7, “Dhe ne e kemi këtë thesar në enë prej balte [ky është personi i jashtëm, i dobët dhe që po prishet] që epërsia pashoqe e kësaj fuqie të jetë nga Perëndia dhe jo nga ne.” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… për shkak se fuqia e Perëndisë po madhërohet në dobësitë tona.

Vargu 10, “kurdo ne e mbajmë në trupin tonë vdekjen e Zotit Jezus [ky është një aspekt tjetër i prishjes së njeriut të jashtëm], që edhe jeta e Jezusit të shfaqet në trupin tonë..” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… për shkak se jeta e Birit të Perëndisë po madhërohet në vdekjen tonë të përditshme.

Vargu 11, “Ne që jetojmë, jemi vazhdimisht të dorëzuar në vdekje për Jezusin, që edhe jeta e Jezusit të shfaqet në mishin tonë të vdekshëm.” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… sepse jeta e Birit të Perëndisë po shfaqet dhe përlëvdohet në trupat tanë që po prishen.

Prandaj arsyeja e parë pse Palin nuk e lëshon zemra ndërsa natyra e tij e jashtme është duke u prishur, është që në dobësitë e tij dhe vdekjen e përditshme për hir të të tjerëve fuqia e Perëndisë dhe jeta e Birit të Tij po përlëvdohen dhe kjo është gjëja që Pali dëshiron më tepër se çdo gjë tjetër.

'''2. Forcimi i kishës'''

Së dyti, edhe pse natyra e tij e jashtme po prishet, megjithatë në dhe përmes vuajtjes së tij jeta po rrjedh prej tij tek kisha. Të krishterët po forcohen prej faktit që Pali po dobësohet.

Vargu 12, “Dhe kështu tek ne vepron vdekja, ndërsa në ju jeta.” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… për shkak se jo vetëm që Perëndia po përlëvdohet por ju o të dashurit e mi po merrni jetë, forcë dhe shpresë.

Vargu 15, “Sepse të gjitha këto gjëra janë për ju, që hiri, duke arritur me anë të shumë personave [përmes vuajtjeve të Palit për ta], të prodhojë falenderim me tepri për lavdi të Zotit.” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… për shkak se (vini re si vargu 15 i bashkon dy arsyet e para) në shërbesën time të vuajtjes hiri po përhapet tek ju dhe lavdia po shkon tek Perëndia. Këto janë dy dashuritë e mëdha të jetës së Palit: të sjellë hir tek të tjerët dhe t’i japë lavdi Perëndisë dhe ky varg thotë që ato ndodhin në të njëjtin përjetim. PRANDAJ Palin nuk e lëshon zemra.

'''3. Prania mbështetëse e Perëndisë'''

Së treti, edhe pse natyra e tij e jashtme po prishet, megjithatë në dhe përmes kësaj vuajtjeje Perëndia po e mbështet dhe nuk lejon që të mposhtet.

Vargjet 8-9 (Vini re në secilën prej këtyre dysheve ajo që ai po thotë në të vërtetë është: “Po, natyra jonë e jashtme po prishet, por, Jo, nuk na lështon zemra); “Ne jemi të shtrënguar në çdo mënyrë, por nuk jemi të ngushtuar deri në fund; jemi ndërdyshas por jo të dëshpëruar; jemi të përndjekur por jo të braktisur; të rrëzuar, por jo të shkatëruar.” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… për shkak se Perëndia na mbështet dhe nuk lejon të mposhtemi.

'''4. Ringjallja jonë prej së vdekuri'''

Së katërti, edhe pse natyra e tij e jashtme po prishet, ai do të ringjallet prej së vdekuri bashkë me kishën dhe do jetë me Jezusin.

Vargu 14, “Duke ditur se ai që ringjalli Zotin Jezus, do të na ringjallë edhe ne nëpërmjet Jezusit dhe do të na paraqesë bashkë me ju.” PRANDAJ nuk na lëshon zemra… për shkak se gjërat do dalin mirë. As vdekja vetë nuk mund të bëjë që historia jonë të ketë një fund të keq. Unë do jetoj sërish; do jetoj bashkë me ju, njerëzit që dua; do të jetoj me Jezusin dhe do përjetoj lavdinë e tij përgjithmonë.

PRANDAJ… kjo është brinja e parë e trekëndëshit (vargjet 7-15) mbi të cilën mbështet përjetimi i madh i mos humbjes së zemrës por përkundrazi, ripërtëritja çdo ditë.

1. Po ripërtërihem për shkak se fuqia e Perëndisë dhe jeta e Birit të Perëndisë po manifestohen dhe përlëvdohen në dobësinë time që po prishet. 2. Po ripërtërihem për shkak se jeta po rrjedh nga vuajtja ime në kishën që e dua kaq shumë. 3. Po ripërtërihem për shkak se Perëndia më mbështet në vuajtjet e mia dhe nuk më lë të mposhtem. 4. Po ripërtërihem për shkak se e di që do të ringjallem prej së vdekuri bashkë me ju do të jetoj përgjithmonë me Jezusin.

PRANDAJ nuk më lëshon zemra!

==== Vargjet 17-18. Katër arsye për të mos na lëshuar zemra ====

Tani shihni brinjën tjetër të trekëndëshit ku mbështetet përjetimi i mrekullueshëm i Palit në vargun 16, domethënë, vargjet 17-18. Atë nuk e lëshon zemra dhe po ripërtërihet ditë pas dite SEPSE vargjet 17-18 janë të vërteta. Sërish ka katër arsye pse Palin nuk e lëshon zemra pavarësisht njeriut të tij të jashtëm që po prishet – dobësitë, sëmundjet, lëndimet dhe vështirësitë e tij.

'''1. Trishtim momentar'''

Atë nuk e lëshon zemra SEPSE trishtimi i tij është momentar.

Vargu 17, “Sepse trishtimi ynë i lehtë që është vetëm për një moment…” Kjo nuk do të thotë që zgjat vetëm 60 sekonda. Do të thotë që zgjat vetëm një jetë (e cila është momentare në krahasim me një milionë epoka mijëvjeçarësh), kaq është. Fjala do të thotë “e tashme” – “Trishtimi i tashëm” – trishtimi që nuk do zgjatë më tepër se jeta e tanishme. Nuk më lëshon zemra… SEPSE trishtimet e mia do mbarojnë. Ato nuk do të kenë fjalën e fundit në jetën time.

'''2. Trishtim i lehtë'''

Atë nuk e lëshon zemra SEPSE trishtimi i tij është i lehtë.

Vargu 17, “Sepse trishtimi ynë i lehtë që është vetëm për një moment…” Ky nuk është gjykimi i një Amerikani modern të rehatuar. Ky është gjykimi i vetë Palit. Pali nuk e kishte harruar atë që thotë tek 2 Korintasve 11:23-27.

> “Në mundime më tepër, në goditje më tepër, në burgje më tepër dhe shpesh në rrezik për vdekje. Nga Judenjtë mora pesë herë nga dyzetë kamxhike pa një. Tri herë më rrahën me shkopinj, një herë më qëlluan me gurë, tri herë m’u mbyt anija në det, kalova një ditë e një natë në humnerë. Në udhëtime të shpeshta në rreziqe lumenjsh, në rreziqe kusarësh, në rrezik nga ana e bashkëtdhetarëve, rreziqe nga ana johebrenjve, rreziqe në qytet, rreziqe në shkretëtirë, rreziqe në det, rreziqe midis vëllezërve të rremë, në lodhje e në mundim, në netët pa gjumë, në uri e në etje, shpesh herë në agjërime, në të ftohtë dhe në të zhveshur. Përveç këtyre gjërave të jashtme, ajo që më mundon çdo ditë është kujdesja për të gjitha kishat.”

Kur Pali thotë që mundimet e tij janë të lehta, nuk do të thotë që janë pa dhimbje. Ai do të thotë që në krahasim me atë që po vjen ato nuk janë gjë fare. Krahasuar me peshën e lavdisë që po vjen, ato janë si një pëndë në peshore. “Unë mendoj në fakt, se vuajtjet e kohës së tanishme nuk vlejnë aspak të krahasohen me lavdinë që do të shfaqet në ne.” (Romakëve 8:18). Nuk më lëshon zemra… SEPSE mundimet e mia janë të kalimtare.

'''3. Peshë e përjetshme lavdie'''

Atë nuk e lëshon zemra SEPSE mundimi i tij në fakt po prodhon për Palin një peshë të përjetshme lavdie që nuk mund të krahasohet.

Vargu 17, “Sepse trishtimi ynë i lehtë që është vetëm për një moment, prodhon për ne, një peshë të pamasë e të pashoqe të amshueshme lavdie.” Ajo që po vjen për Palin nuk është kalimtare, por e përjetshme. Nuk është e lehtë, por me peshë. Nuk është mundim por lavdi. Dhe është e pashoqe. Syri nuk i ka parë dhe veshi nuk i ka dëgjuar gjërat që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan atë (1 Korintasve 2:9).

Dhe ideja nuk është që thjesht mundimet i paraprijnë lavdisë; ato ndihmojnë në prodhimin e lavdisë. Ka një lidhje reale shkaku mes mënyrës si i durojmë vështirësit tani dhe sa shumë do jemi në gjëndje të kënaqemi me lavdinë e Perëndisë në epokat që do të vijnë. Asnjë moment dhimbjeje me durim nuk shkon dëm. Nuk më lëshon zemra… SEPSE gjithë mundimet e mia po prodhojnë për mua një peshë të përjetshme lavdie të pashoqe.

'''4. Lavdia e padukshme dhe e përjetshme që po vjen'''

Palin nuk e lëshon zemra SEPSE e vendos mendjen tek lavdia e padukshme dhe e përjetshme.

Vargu 18, “Ndërsa ne nuk i drejtojmë sytë ndaj gjërave që duken, por ndaj gjërave që nuk shihen.” Perëndia mund t’iu ofrojë gjithë lavdinë e universti që të mos ju lëshojë zemra dhe të ripërtërijë shpirtin tuaj ditë pas dite, por nëse nuk do ta vështronit kurrë nuk do përfitonit asgjë prej saj.

==== Ftesa bujare e Perëndisë ====

Në fakt kjo është ajo që Perëndia po bën tani përmes këtij predikimi. Ky tekst është një ftesë bujare prej Perëndisë për ju që të shihni gjithë arsyet përse s’ka pse t’iu lëshojë zemra – të gjitha arsyet pse mund të ripërtëriheni ditë pas dite.

*Shiko! Fuqia e Perëndisë dhe jeta e Birit të Tij po manifestohen në dobësinë tënde.
*Shiko! Jeta e Jezusit po rrjedh përmes vuajtjes tënde në jetët e të tjerëve.
*Shiko! Perëndia të mbështet në mundimet e tua dhe nuk do lejojë të shkatërrohesh.
*Shiko! Mundimet e tua nuk do të thonë fjalën e fundit; ti do të ringjallesh prej se vdekuri me Jezusin dhe kishën e Perëndisë për të jetuar përjetësisht.
*Shiko! Mundimet e tua janë kalimtare. Ato janë vetëm për tani, jo për epokën që do të vijë.
*Shiko! Mundimet e tua janë të lehta. Krahasuar me kënaqësitë e asaj që po vjen ato nuk janë gjë fare.
*Shiko! Këto mundime po prodhojnë për ty një peshë të pashoqe lavdie të përjetshme.

Prandaj SHIKO! Fokusohu! Medito! Mendo për këto gjëra! Beso atë që thotë Perëndia. Dhe nuk do të lëshojë zemra, por personi yt i brendshëm do të ripërtërihet ditë pas dite.

Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Për të përfunduar synimin e Mundimeve të Krishtit

Pcain — Thu, 03 Dec 2015 12:16:36 GMT

Pcain: Mbrojti Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Për të përfunduar synimin e Mundimeve të Krishtit ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Called to Suffer and Rejoice: To Finish the Aim of Christ's Afflictions}}

> Dhe tani gëzohem për vuajtjet e mia të cilat po i heq për shkakun tuaj dhe po e plotësoj në mishin tim atë që u mungon mundimeve të Krishtit për trupin e vet, që është kisha, shërbenjës i së cilës u bëra unë, sipas misionit që më ngarkoi Perëndia për ju, që t'jua paraqes të plotë fjalën e Perëndisë, misterin që u mbajt i fshehtë gjatë shekujve dhe brezave, por që tani iu shfaq shenjtorëve të tij, të cilëve Perëndia deshi t'ua bëjë të njohur cilat ishin pasuritë e lavdisë së këtij misteri ndër johebrenjtë, që është Krishti në ju, shpresë lavdie, që ne e kumtuam, duke e qortuar dhe duke e mësuar çdo njeri me çdo urtësi, që ta paraqesim çdo njeri të përsosur në Jezu Krishtin; për këtë mundohem duke u përpjekur me fuqinë e tij, e cila vepron tek unë me pushtet.

Dëshiroj të fokusohemi në vargun 24 dhe në frazën e Palit “po e plotësoj në mishin tim atë që u mungon mundimeve të Krishtit.” Si ka mundësi që t'u mungojë diçka mundimeve të Krishtit? A nuk ishte vuajtja dhe vdekja e tij për ne krejtësisht e gjithëmjaftueshme? Prandaj çfarë do të thotë ai në vargun 24 dhe si zbatohet kjo për ne?

==== Përmbledhja e paragrafit ====

Për ta parë vargun 24 si duhet le ta shohim në lidhje me vargjet e tjera. Duke filluar me vargun 29 le të kthehemi pas dhe të përmbledhim atë që thotë Pali në këtë paragraf.

Vargu 29, Pali thotë që ka një qëllim për të cilin ai po mundohet. Përleshja dhe agonia e mundimit të tij nuk është thjesht në energjinë e tij. Është fuqia e Krishtit që punon fuqishëm në të.

Vargu 28 përshkruan qëllimin për të cilin mundohet, domethënë, që ta paraqesë çdo person që fiton “të plotë në Krishtin.” Ai e bën këtë duke shpallur Krishtin, duke këshilluar këdo, dhe duke mësuar këdo. Ky është mundimi i vazhdueshëm i Palit i cili fuqizohet prej Krishtit.

Vargjet 26-27 përkufizojnë më qartë atë që Pali shpall dhe mëson. Kjo quhet një “mister” në vargun 26, jo sepse nuk mund të kuptohet, por për shkak se ka qenë e fshehur për epoka të tëra dhe tani iu është zbuluar shenjtorëve. Pastaj në vargun 27 përshkruhet pasuria e lavdisë së këtij misteri. Është “Krishti në ju (Johebrenj) shpresë lavdie.” Ajo që nuk ishte zbuluar plotësisht në epokat e shkuara ishte që Mesia Jude – Krishti – në fakt do të afronte kombet johebreje, do të banonte tek johebrenjtë – që në fakt do jetonte brenda tyre dhe do t'ju jepte premtimin e Abrahamit, shpresën e lavdisë në mbretërinë e Perëndisë bashkë me gjithë shenjtorët.

Por tani misteri po zbulohet dhe Pali po shpall Krishtin dhe po i mëson të gjithë që brendabanimi i Mesias dhe shpresa e lavdisë së Perëndisë u përkasin të gjithë atyre që besojnë në Krishtin dhe shpresojnë me të vërtetë në lavdinë e Perëndisë (1:4, 23).

Vargu 25 thjesht thotë që kjo shpallje e Krishtit është përmbushja e administrimit që Perëndia i ka dhënë Palit për të shpërndarë Fjalën e Perëndisë. Ai është një shërbëtor i kishës dhe administrator i Perëndisë. Përgjegjësia e tij është ta çojë Fjalën e Perëndisë tek kombet, t'ju ofrojë atyre shpresën e lavdisë, dhe t'ju bëjë thirrje të besojnë. Prandaj ai është një shërbëtor i kishës duke i mbledhur të zgjedhurit e Perëndisë nga mesi i kombeve, duke i mësuar dhe administruar ata që të paraqiten të plotë në Krishtin.

Vargu 24 thotë që kjo shërbesë e përcjelljes së misterit të Krishtit dhe shpresës së lavdisë tek kombet e pasuar nga këshillimi dhe mësimi i tyre përfshin vuajtje. “Dhe tani gëzohem për vuajtjet e mia të cilat po i heq për shkakun tuaj dhe po e plotësoj në mishin tim atë që u mungon mundimeve të Krishtit, për trupin e vet, që është kisha.”

==== Çfarë do të thotë “Plotësim i asaj që mungon”? ====

Çfarë do të thotë fakti që kur Pali vuan për kishën – duke përcjellë shpresën e lavdisë tek gjithnjë e më tepër njerëz, duke i mësuar atyre misterin e Krishtit, dhe duke vuajtur ndërsa e bënte këtë gjë – që ai është duke “plotësuar atë që u mungon mundimeve të Krishtit”? Si mundet dikush të plotësojë atë që sigurisht është aq e plotë sa mund të jetë një vuajtje?

==== Konteksti na sugjeron kuptimin ====

Mendoj se konteksti që sapo kemi parë sugjeron që vuajtjet e Palit plotësojnë ato të Krishtit jo duke i shtuar ndonjë gjë vlerës së tyre, por duke i përcjellë ato tek njerëzit të cilët duhet të bekonin. Ajo që u mungon mundimeve të Krishtit nuk është që ato janë të mangëta në vlerë apo meritë, sikur ato të mos mbulonin në mënyrë të mjaftueshme mëkatet e të gjithë atyre që besojnë. Ajo që mungon është fakti që vlera e pafundme e mundimeve të Krishtit nuk njihet në botë. Ato janë ende mister (të fshehura) për shumicën e njerëzve. Dhe synimi i Perëndisë është që misteri të zbulohet, të arrijë të gjithë Johebrenjtë. Prandaj mundimet janë të mangëta në kuptimin që nuk shihen dhe njihen mes kombeve. Ato duhet të mbarten përmes shërbëtorëve të Fjalës. Dhe ata shërbëtorë të Fjalës plotësojnë atë që u mungon mundimeve të Krishtit duke i përcjellë ato tek të tjerët.

==== Fjalë të ngjashme tek Filipianëve 2:30 ====

Ka një konfirmim të fortë të kësaj në përdorimin e fjalëve të ngjashme tek Filipianëve 2:30. Ishte një burrë i quajtur Epafrodit në kishën e Filipisë. Kur kisha atje mblodhi një mbështetje për Palin (ndoshta para, furnizime apo libra) ata vendosën t'ia dërgonin Palit në Romë nëpërmjet Epafroditit. Gjatë udhëtimit të tij për të shpënë ofertën tek Pali, Epafroditi për pak sa nuk humbi jetën e vet. Në vargun 27 thuhet që ai ishte i sëmurë për vdekje, por Perëndia e shpëtoi.

Pastaj në vargun 29 Pali i thotë kishës në Filipi ta nderojë Epafroditin kur të kthehet, dhe arsyen e tij e jep në vargun 30 i cili ka fjalë shumë të ngjashme me ato të Kolosianëve 1:24, “Sepse për veprën e Krishtit ai qe shumë afër vdekjes, duke e vënë në rrezik jetën e vet, për të përmbushur [plotësuar] zbrazëtitë [mungesën] e shërbesës tuaj ndaj meje.” Në origjinal fraza “për të përmbushur zbrazëtitë e shërbesës tuaj ndaj meje” është pothuaj e njëjtë me “plotësoj atë që u mungon mundimeve të Krishtit” tek Kolosianëve 1:24.

Në çfarë kuptimi atëherë ishte shërbesa e Filipianëve e “mangët” ndaj Palit dhe në çfarë kuptimi e “përbushi” Epafroditi atë zbrazëtinë e shërbesës së tyre? Një komentues para njëqind vjetësh, Marvin Vincent mendoj se e ka kapur tamam si duhet.

> Dhurata e Palit ishte një dhuratë e kishës si trup i vetëm. Ishte një ofertë sakrifikuese dashurie. Ajo që mungonte, dhe ajo që do ishte mirënjohëse për Palin dhe për kishën, ishte prezantimi i ofertës së kishës në mënyrë perësonale. Kjo ishte e pamudur, dhe Pali prezanton Epafroditin si ai që përmbushi këtë mangësi përmes shërbesës së tij me dashuri dhe zell. (Letra e Filipianëve dhe Filemonit, ICC, p. 78)

==== Si e “Plotësojmë atë që i mungon” mundimeve të Krishtit ====

Mendoj që gjithashtu ky është tamam kuptimi i fjalëve tek Kolosianëve 1:24. Krishti ka përgatitur një ofertë dashurie për botën përmes vuajtjes dhe vdekjes për mëkatarët. Ajo është e plotë dhe nuk i mungon asgjë – përveç një gjëje, një prezantim personal nga vetë Krishti tek kombet e botës dhe njerëzit në vendin tuaj të punës. Përgjigja e Perëndisë ndaj kësaj mungese është që t'u bëjë thirrje njerëzve të Krishtit (si Pali) për t'i paraqitur mundimet e Krishtit në botë – për t'i çuar ato nga Jerusalemi e deri në fund të botës.

Duke e bërë këtë gjë ne “plotësojmë atë që u mungon mundimeve të Krishtit.” Ne përfundojmë synimin e tyre, domethënë, një prezantim personal ndaj botës së njerëzve që nuk e njohin vlerën e tyre të pafund.

Por vini re si Pali thotë në vargun 24: Ai thotë që në mundimet e tij në mishin e vet – domethënë në vetë trupin e tij që vuan ai mban pjesën e vet të plotësimit të mundimeve të Krishtit. Prandaj Pali sheh një lidhje shumë të ngushtë mes mundimeve të tij dhe atyre të Krishtit. Mendoj që kuptimi i kësaj është që Perëndia ka për qëllim që mundimet e Krishtit të paraqiten në botë përmes mundimeve të njerëzve të tij. Perëndia ka vërtetë për qëllim që trupi i Krishtit, kisha, të përjetojë një pjesë të vuajtjes që ai përjetoi në mënyrë që kur t'ju ofrojmë njerëzve Krishtin e kryqit, ata ta shohin atë në ne. Ne duhet t'i bëjmë mundimet e Krishtit reale për njerëzit përmes mundimeve që ne përjetojmë duke ja ofruar Krishtin atyre, dhe duke jetuar jetën e dashurisë që ai jetoi.

“Dhe tani gëzohem për vuajtjet e mia... dhe po e plotësoj në mishin tim atë që u mungon mundimeve të Krishtit.” Krishti dëshiron të ketë një prezantim personal të mundimeve të tij ndaj botës. Mënyra sesi ai do që ta ofrojë veten tek bota si ai që vuajti për botën është përmes popullit të tij që, ashtu si ai, janë të gatshëm të vuajnë për botën. Mundimet e tij plotësohen në mundimet tona për shkak se në tonat bota sheh ato të tij, dhe ato kanë efektin e tyre të caktuar. Dashuria e përvuajtur e Krishtit për mëkatarët shihet në dashurinë e përvuajtur të popullit të tij për mëkatarët.

Mendoj që ajo që shohim tek Kolosianëve 1:24 është përjetimi i fjalëve të Jezusit tek Marku 8:35, “Kushdo që don të vijë pas meje, të mohojë vetveten, të marrë kryqin e vet dhe të më ndjekë, sepse ai që don të shpëtojë jetën e vet, do ta humbasë; por ai që do të humbasë jetën e vet për hirin tim e për ungjillin, do të shpëtojë.” Shtegu i shpëtimit është ai i “humbjes së jetës për hir të ungjillit”. Ideja është që shpënia e ungjillit tek njerëzit (në vendin e punës apo matanë oqeanit) normalisht kërkon sakrificë dhe vuajtje, një humbje jete apo vetëmohim. Kjo është mënyra sesi Krishti do që mundimet e tij shpëtuese të çohen në botë, përmes mundimeve të popullit të tij.

==== Gëzimi i Palit në këtë thirrje ====

Dhe Pali thotë që në këtë gjë ngazëllon. Vargu 24, “Dhe tani gëzohem për vuajtjet e mia të cilat po i heq për shkakun tuaj.” Shtegu i Kalvarit nuk është një shteg pa gëzim. Është shteg i dhimbshëm, por thellësisht i lumtur. Kur zgjedhim kënaqësitë kalimtare të rehatisë dhe sigurisë kundrejt sakrificave dhe vuajtjeve të misionit, ungjillizimit, shërbesës dhe dashurisë, jemi duke zgjedhur kundër gëzimit. Ne zgjedhim cisternat e prishura që nuk mbajnë ujë dhe mohojmë burimin ujërat e të cilit nuk shterojnë kurrë (Jeremia 2:13)

Njerëzit më të lumtur në botë janë ata që e njohin misterin e Krishtit në ta, shpresë lavdie, i kënaqin dëshirat e tyre të thella dhe kështu janë të lirë të prezantojnë mundimet e Krishtit përmes mundimeve të tyer në botë. Perëndia po na thërret në këtë tekst të jetojmë për hir të ungjillit dhe këtë ta bëjmë përmes vuajtjes.

Krishti zgjodhi vuajtjen, kjo nuk është se thjesht i ndodhi. Ai e zgjodhi si mënyra për të krijuar kishën e përsosur. Tani ai na bën ne thirrje të zgjedhim vuajtjen. Kjo do të thotë, ai na thërret të marrim kryqin dhe ta ndjekim atë në shtegun e Kalvarit, të mohojmë veten dhe të bëjmë sakrifica për hir të prezantimit të mundimeve të tij në botë dhe për t'i shërbyer kishës.

Sapo dëgjova një mënyrë të paharrueshme për ta thënë këtë gjë nga një pastor dhe udhëheqës misioni Rumun, Jozef Tson. Ai tha, “Kryqi i Krishtit ishte për shlyerje; kryqi ynë është për shpallje.” Kjo do të thotë, Krishti vuajti për të realizuar shpëtimin; ne vuajmë për të përhapur shpëtimin. Gatishmëria jonë për të duruar vështirësi për të mirën e të tjerëve është një plotësim i mundimeve të Krishtit për shkak se kjo i prezanton dhe i bën të dukshme për të tjerët.

==== Historia e një misionari vendas Indian ====

Ndërsa po punoja me librin e misionit në Maj, pata mundësinë të dëgjoja prej J. Osvald Sanders. Mesazhi i tij e trajtoi thellë vuajtjen. Ai është 89 vjeç dhe ende udhëton dhe flet përreth botës. Ai ka shkruar një libër në vit qysh kur mbushi 70 vjeç! Këtë e them vetëm për t'u mburrur me përkushtimin total të një jete të derdhur për ungjillin pa e çuar fare në mend idenë e rrëshqitjes në vetëkënaqësi nga mosha 65 vjeç deri në varr.

Ai më tregoi historinë e një misionari vendas që ecte këmbëzbathur nga një fshat në tjetrin për të predikuar ungjillin në Indi. Vështirësitë e tij ishin të shumta. Pas një dite të gjatë me shumë kilometra, shumë dekurajim arriti në një fshat të caktuar dhe u përpoq të shpallte ungjillin por e përzunë nga fshati dhe e mohuan. Kështu ai doli jashtë fshatit i dekurajuar dhe u ul nën një pemë dhe e zuri gjumi nga lodhja.

Kur u zgjua, njerëzit po i rrinin mbi kokë, dhe i gjithë fshati ishte mbledhur për ta dëgjuar. Kryplaku i fshatit i shpjegoi që erdhën për ta parë ndërsa flinte. Kur panë këmbët e tij të plasaritura, arritën në përfundimin që duhet të ishte një burrë i shenjtë, dhe që ishin treguar të liq që e kishin mohuar. Ju vinte keq dhe donin të dëgjonin mesazhin për të cilin ai ishte i gatshëm të vuante kaq shumë për t'jua sjellë.

Kështu ky ungjilltar i plotësoi mundimet e Jezusit me këmbët e tij të bukura dhe të plagosura.

==== Historia e një luftëtari Masai të quajtur Jozef ====

Një prej burrave me më pak gjasa për të marrë pjesë në në Konferencën e Ungjilltarëve Shëtitës në Amsterdam të sponsorizuar prej Shoqatës Billi Graham ishte një Luftëtar Masai i quajtur Jozef. Por historia e tij bëri që të takohej me vetë Dr. Grahamin. Historia tregohet prej Majkëll Kard. 1

Një ditë Jozefi, që po ecte përgjatë një prej rrugëve të nxehta dhe të pista të Afrikës, takoi dikë që ndau ungjillin e Jezu Krishtit me të. Atje në atë moment ai pranoi Jezusin si Zotin dhe Shpëtimtarin e tij. Fuqia e Frymës nisi ta transformonte jetën e tij; ishte mbushur me një ngazëllim dhe gëzim të tillë saqë gjëja e parë që donte të bënte ishte të kthehej në fshatin e tij dhe ta ndante këtë Lajm të Mirë me anëtarët e fisit të tij.

Jozefi nisi të shkonte derë më derë, duke u treguar të gjithëve për Kryqin (vuajtjen!) e Jezusit dhe për shpëtimin që ofronte, duke pritur që fytyra e tyre do të shkëlqente ashtu si e tija. Për habinë e tij fshatarët jo vetëm që nuk u interesuan, por u bënë të dhunshëm. Burrat e fshatit e kapën dhe e shtrinë përtokë ndërsa gratë e rrahën me copa teli me gjëmba. E nxorrën zvarrë nga fshati dhe e lanë të vdiste në shkurrnajë.

Disi Jozefi pati mundësi të zvarritej tek një pus uji dhe atje pas disa ditësh herë me ndjenja dhe herë pa ndjenja, gjeti forcën për t'u ngritur. E vrau mendjen rreth pranimit armiqësor që kishte përjetuar nga njerëzit që i kishte njohur gjithë jetën e vet. Mendoi që gabimisht duhet të kishte harruar diçka nga historia e Jezusit. Pasi e përsëriti mesazhin që dëgjoi në fillim, vendosi të kthehej dhe ta ndante besimin e tij edhe një herë.

Jozefi duke çaluar u fut në rrethin e kasolleve dhe nisi të shpallte Jezusin. “Ai vdiq për ju, që ju të gjeni falje dhe të njihni Perëndinë e gjallë” ju përgjërua ai. Sërish u kap prej burrave të fshatit të cilën e mbajtën dhe gratë e rrahën duke ja hapur plagët që sapo kishin filluar të shëroheshin. E tërhoqën edhe një herë zvarrë jashtë fshatit dhe e lanë të vdiste.

T'i mbijetoje rrahjes së parë ishte vërtetë e jashtëzakonshme. Të jetoje pas të dytës ishte mrekulli. Sërish, pas disa ditësh, Jozefi u zgjua në shkretëtirë, me plagë dhe vurrata dhe vendosi të kthehej sërish.

U kthye tek fshati i vogël dhe kësaj here e sulmuan para se të kishte mundësi të hapte gojën për t'ju folur. Ndërsa e fshikulluan për herë të tretë dhe ndoshta të fundit, ai ju foli sërish për Jezu Krishtin, Zotin. Para se të humbiste ndjenjat, gjëja e fundit që pa ishin gratë që po e rrihnin të cilat nisën të qanin.

Kësaj here u zgjua në shtratin e tij. Ata që e kishin rrahur aq keq tani po përpiqeshin t'i shpëtonin jetën dhe ta mjekonin për t'i kthyer shëndetin. I gjithë fshati kishte besuar tek Krishti.

Ky është një përjetim i gjallë i asaj se çfarë Pali donte të thoshte me fjalët, “e plotësoj në mishin tim atë që u mungon mundimeve të Krishtit për trupin e vet.”

Ka diçka thellësisht çliruese dhe përforcuese kur e di që Krishti na thërret të sakrifikojmë për hir të ungjillit. Na stabilizon që të mos kapemi të papërgatitur kur kjo gjë të ndodhë. Dhe na çliron ta zgjedhim këtë gjë kur dashuria na thërret. Ajo nis të na çlirojë prej joshjes së jashtëzakonshme të begatisë Amerikane.

==== Historia e dhënies sakrifikuese në Haiti ====

Është pothuaj e pamundur që Amerikanët të pranojnë lavdërimin e Jezusit të vejushës që “në varfërinë e saj dha gjithça kishte për të jetuar” (Luka 21:4). Ai në fakt e lavdëroi. Nuk e akuzoi për papërgjegjshmëri. Ai e lavdëroi sakrificën e saj për çështjen e Perëndisë. Që ta shohësh këtë frymë të mishëruar, mund të na duhet të largohemi nga Amerika dhe të shkojmë diku tjetër. Stanford Kelli e ilustron këtë gjë nga Haiti. 2

Kisha po organizonte një Festival Falenderimi dhe çdo besimtari ju bë thirrje të sillte një ofertë dashurie. Një zarf nga një burrë Haitian i quajtur Edmond kishte 13 $ brenda. Këto ishin të ardhurat e tre muajve për një punëtor atje. Kelli ishte aq i habitur sa dhe ata që numërojnë ofertën në SHBA dhe hapin një ofertë 6000 $. Shikoi përreth për Edmondin por nuk e gjeti.

Më vonë Kelli e takoi në fshat dhe e pyeti. I kërkoi një shpjegim dhe zbuloi që Edmondi kishte shitur kalin e tij për të dhënë një dhuratë 13 $ Perëndisë për hir të Ungjillit. Por përse nuk kishte shkuar në festival? Hezitoi dhe nuk donte të përgjigjej.

Më në fund Edmondi tha, “Nuk kisha këmishë për të veshur.”

Ajo që po shohim gjatë këtyre javëve është që Perëndia po na bën thirrje të përgatitemi për vuajtje... jo vetëm për shkak të efekteve morale të pastrimit dhe rafinimi, jo vetëm për shkak të intimitetit më të thellë me Jezusin dhe njohjes më mirë të tij; por gjithashtu që ajo që u mungon mundimeve të Krishtit duhet të plotësohet prej atyre që i çojnë këto mundime në botë dhe tregojnë sakrificën e dashur të Krishtit përmes sakrificës së dashur të popullit të tij.

==== *** ====

1 Michael Card, "Wounded in the House of Friends," ''Virtue'', March/April, 1991, pp. 28–29, 69.

2 Norm Lewis, ''Priority One: What God Wants'' (Orange, California: Promise Publishing, 1988), p. 120.

Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Që të fitojmë Krishtin

Pcain — Thu, 19 Nov 2015 21:00:17 GMT

Pcain: Mbrojti Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Që të fitojmë Krishtin ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Called to Suffer and Rejoice: That We Might Gain Christ}}

> Së fundi, o vëllezërit e mi, gëzohuni në Zotin; për mua nuk është e rëndë t'ju shkruaj të njëjtat gjëra, po për ju është siguri. Ruhuni nga qentë, ruhuni nga punëtorët e këqij, ruhuni nga të prerët. Sepse rrethprerja e vërtetë jemi ne, që i shërbejmë Perëndisë në Frymë dhe që mburremi në Krishtin Jezus pa besuar në mish, megjithëse unë kam përse të besoj edhe në mishin; nëse ndonjë mendon se ka përse të besojë, unë kam akoma më shumë: u rrethpreva të tetën ditë, jam nga kombi i Izraelit, nga fisi i Beniaminit, Hebre nga Hebrenj, dhe sipas ligjit farise, sa për zellin, përndjekës i kishës; për sa i përket drejtësisë, që është në ligj, i pa qortueshëm. Por gjërat që më ishin fitim, i konsiderova, për shkak të Krishtit, humbje. Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim, për shkak të të cilit i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin, dhe që të gjendem në të, duke pasur jo drejtësinë time që është nga ligji, por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia, me anë të besimit, që të njoh atë dhe fuqinë e ringjalljes së tij dhe pjesëmarrjen në mundimet e tij, duke u bërë vetë i ngjashëm me të në vdekjen e tij, që në ndonjë mënyrë të mund t'ia arrij ringjalljes prej së vdekurish. Jo se unë tashmë e fitova çmimin ose jam bërë i përsosur, por po vazhdoj të rend për ta zënë, sepse edhe unë u zura nga Jezu Krishti. Vëllezër, sa për vete, nuk mendoj se e kam zënë, por bëj këtë: duke harruar ato që kam lënë pas dhe duke u prirur drejt atyre që kam përpara, po rend drejt synimit, drejt çmimit të thirrjes së lartme të Perëndisë në Krishtin Jezus.

==== Bibla premton vuajte për popullin e Perëndisë ====

Këto javë jemi fokusuar tek nevoja për t'u përgatitur për të vuajtur. Arsyeja për këtë nuk është thjesht ndjesia ime që ditët janë të mbrapshta dhe që shtegu i drejtësisë ka një kosto, por premtimi i Biblës që populli i Perëndisë do të vuajë.

Për shembull, Veprat 14:22 thotë që Pali u tha të gjitha kishave të reja që kishte themeluar, “Me shumë pikëllime duhet të hyjmë në mbretërinë e Perëndisë.” Dhe Jezusi tha, “Nëse më përndoqën mua, do t'ju përndjekin edhe ju.” (Gjoni 15:20). Pjetri thotë, “Shumë të dashur, mos ju duket çudi për provën e zjarrit që u bë ndër ju për t'ju provuar, se si ju ndodhi diçka e jashtëzakonshme.” (1 Pjetri 4:12). Me fjalë të tjera nuk është e çuditshme, këtë duhet të prisni. Dhe Pali tha tek 2 Timoteu 3:12, “Të gjithë ata që duan të rrojnë me perëndishmëri në Krishtin Jezus do të përndiqen.”

Prandaj pranojeni këtë si një të vërtetë biblike që sa më të zellshëm të bëhemi për të qenë kripa e tokës dhe drita e botës, duke i arritur popujt e paarritur të botës, duke demaskuar errësirën dhe duke i këputur prangat e mëkatit dhe të Satanit aq më shumë do të vuajmë. Prandaj duhet të përgatitemi. Kjo është edhe arsyeja që këto javë po predikoj nga tekste që do na ndihmojnë të përgatitemi.

Këto mesazhe trajtojnë katër qëllime që Perëndia ka në vuajtjen tonë ndërsa i shërbejmë atij. Një është qëllimi moral dhe frymëror: në vuajtje ne shpresojmë në mënyrë më të plotë në Perëndinë dhe besojmë më pak në gjërat e botës. Së dyti, kemi qëllimin e intimitetit: Krishtin e njohim më mirë kur marrim pjesë në vuajtjet e tij. Ky është fokusi ynë sot.

==== Qëllimi i një intimiteti më të madh me Krishtin ====

Perëndi na ndihmo të përgatitemi për të vuajtur duke na mësuar dhe treguar që përmes vuajtjes ne duhet të shkojmë më thellë në marrëdhënien tonë me Krishtin. Ju e njihni atë më mirë kur merrni pjesë në dhimbjen e tij. Njerëzit që shkruajnë më thellë dhe më ëmbël për vlerën e çuar të Krishtit janë ata që kanë vuajtur thellë me të.

'''Vuajtja në jetën e Xheri Brixhis'''

Për shembull, libri i Xheri Brixhis, Besim tek Perëndia, Edhe kur Jeta të Lëndon, është një libër i thellë dhe i dobishëm rreth vuajtjes dhe si të afrohesh më tepër me Perëndinë përmes mundimeve. Prandaj nuk është habi të mësosh që kur ai ishte 14 vjeç, e dëgjoi nënën që i thirri nga dhoma ngjitur, krejt papritur, dhe arriti duke e parë që dha frymën e fundit. Ai gjithashtu ka mangësi fizike që e pengojnë të luajë sport. Para pak vitesh e shoqja vdiq prej kancerit. Fakti që i ka shërbyer Perëndisë me shoqatën Navigatorët nuk e ka kursyer prej dhimbjes. Ai shkruan thellë rreth vuajtjes për shkak se ka hyrë thellë në të bashkë me Krishtin.

'''Vuajtja në jetën e Horatius Bonarit'''

Para mëse njëqind vitesh Horatius Bonari, pastori dhe autori i himneve Skocez, shkroi një libër të vogël që e quajti Nata e Vajtimit, ose, “Kur fëmijët e Perëndisë vuajnë.” Në libër ai thotë që qëllimi i tij ishte, “t'u shërbente shenjtorëve... të kërkonte të mbante barrët e tyre, të lidhte plagët e tyre, dhe të thante disa prej lotëve të tyre të shumta.” Ky është një libër i butë, i thellë dhe plot urtësi. Prandaj nuk është habi ta dëgjojmë atë të na thotë,

> Ky libër është shkruar prej dikujt që vetë po kërkon të përfitojë prej sprovave, dikush që dridhet se mos kalon tej si era sipër gurëve, duke e lënë atë po aq të ngurtë sa ishte; prej dikujt që në çdo brengë i afrohet më tepër Perëndisë që të mund ta njohë Atë më tepër, dikush që nuk heziton të rrëfejë që ende nuk di shumë.

Brixhis dhe Bonar na tregojnë që vuajtja është një shteg që shkon thellë në zemrën e Perëndisë. Perëndia ka zbulesa të veçanta për fëmijët e tij që vuajnë.

'''Fjalët e Jobit, Stefanit dhe Pjetrit'''

Pas muajsh vuajtjeje, Jobi më në fund i tha Perëndisë, “Veshi im kishte dëgjuar të flitej për ty por tani syri im të sheh” (Jobi 42:5). Jobi ka qenë një burrë i perëndishëm dhe i drejtë, që i pëlqente Perëndisë, por ndryshimi mes asaj që njihte prej Perëndisë në begati dhe asaj që njohu prej Tij përmes vështirësisë ishte ndryshimi mes dëgjimit për diçka dhe shikimit të saj.

Kur Stefani u arestua dhe u nxor në gjyq për besimin e tij dhe ju dha mundësia të predikonte, rezultati ishte që udhëheqësit fetarë u tërbuan dhe po kërcisnin dhëmbët kundër tij. Ata ishin gati ta tërhiqnin zvarrë jashtë qytetit dhe ta vrisnin. Tamam në atë moment, Luka na thotë, “Por ai, mbushur me Frymë të Shenjtë, i nguli sytë nga qielli, pa lavdinë e Perëndisë dhe Jezusin që rrinte në këmbë në të djathtën e Perëndisë” (Veprat 7:55). Ka një zbulesë të veçantë, një intimitet të veçantë, që është përgatitur për ata që vuajnë me Krishtin.

Pjetri e tha kështu, “Në qoftë se ju fyejnë për emrin e Krishtit, lum ju, sepse Fryma e lavdisë dhe Fryma e Perëndisë prehet mbi ju” (1 Pjetri 4:14). Me fjalë të tjera Perëndia rezervon një ardhje dhe prehje të veçantë të Frymës dhe të lavdisë së Tij mbi fëmijët e Tij që vuajnë për emrin e Tij.

==== Tre vëzhgime nga teksti ====

Fokusi i mesazhit të sotëm është tek faktori i intimitetit në vuajtje. Një prej qëllimeve të vuajtjes së shenjtorëve është që marrëdhënia e tyre me Perëndinë të bëhet më pak formale, më pak artificiale, më pak e largët, më tepër personale, më reale, më intime, e afërt dhe e thellë.

Në tekstin tonë (Filipianëve 3:5-11) dëshiroj të shohim të paktën tri gjëra:

1. Së pari, përgatitja e Palit për vuajtje duke i kthyer kokëposhtë vlerat e tij; 2. Së dyti, përjetimi i Palit me vuajtjen dhe humbjen si kostoja e bindjes së tij ndaj Krishtit; 3. Së treti, synimi i Palit në gjithë këtë gjë, të fitojë Krishtin; ta njohë atë, të gjendet në të dhe të ketë një bashkësi më intime dhe reale se ajo që ka me shokët e tij më të ngushtë Barnabën apo Silën.

==== 1. Përgatitja e Palit për të vuajtur ====

Në vargjet 5 dhe 6 Pali rradhit veçantitë që gëzonte para se të bëhej i Krishterë. Ai jep prejardhjen e tij etnike si një pasardhës i vërtetë i Abrahamit, një Hebre prej Hebrenjsh. Kjo i sillte atij një përfitim të madh, një ndjesi të madhe rëndësie dhe sigurie. Ai ishte Izraelit. Pastaj përmend tri gjëra që gjenden në zemër të jetës së Palit para se të bëhej i krishterë (në fund të vargut 5): “sipas ligjit farise, sa për zellin, përndjekës i kishës; për sa i përket drejtësisë, që është në ligj, i pa qortueshëm.”

'''Vlerat e Palit para se të takonte Krishtin'''

Kjo ishte jeta e Palit. Kjo i jepte kuptim dhe rëndësi. Ky ishte fitimi i tij, pasuria, gëzimi. Këto gjëra janë të ndryshme për njerëz të ndryshëm, dhe për Palin ishte fakti që i përkihte ajkës së zbatuesve të ligjit, Farisenjve, që në mes tyre ai ishte aq i zellshëm saqë udhëhoqi persekutimin e armiqve të Perëndisë, kishës së Jezusit, dhe që e zbatoi ligjin në mënyrë të paqortueshme. Ai përfitonte nga përkatësia, përfitoi nga shkëlqesia, përfitoi nga Perëndia – ose të paktën kështu mendonte – për shkak të drejtësisë së tij të paqortueshme në ligj.

Pastaj takoi Krishtin, Birin e Perëndisë së gjallë, rrugës për në Damask. Krishti i tregoi sa shumë duhej të vuante (Veprat 9:16). Dhe Pali e përgatiti veten.

'''Pali i konsideroi vlerat e tij të shkuara si humbje'''

Mënyra si e përgatiti veten përshkruhet në vargun 7. “Por gjërat që më ishin fitim, i konsiderova, për shkak të Krishtit, humbje.” Pali e sheh pozitën e tij në krye të ajkës së shoqërisë fetare të Farisenjve; e sheh lavdinë e të qenurit në majë të atij grupi me gjithë lëvdatat dhe përfitimet e saj; e sheh zellin e tij në zbatimin e ligjit dhe ndjenjën e krenarisë fetare që gëzonte dhe përgatitet të vuajë duke e marrë gjithë botën e tij dhe e kthen kokëposhtë, duke shkëmbyer vlerat e tij: “Por gjërat që më ishin fitim [ato që thuhen në vargjet 5-6], i konsiderova, për shkak të Krishtit, humbje.

Para se të ishte i krishterë kishte një tabelë me dy kolona: njëra thoshte fitime dhe tjetra thoshte humbje. Nga ana e fitimeve ishte lavdia njerëzore e vargjeve 5-6. Nga ana e humbjes ishte gjasa e tmerrshme që lëvizja e Jezusit të mund të dilte jashtë kontrollit, që Jezusi të dilte i vërtetë dhe të fitonte. Kur Pali e takoni Krishtin e gjallë në rrugën për Damask, mori një laps të madh të kuq dhe shkroi “HUMBJE” me shkronja të mëdha mbi kolonën e tij të fitimit. Ai shkroi “FITIM” me shkronja të mëdha mbi kolonën në të cilën kishte vetëm një emër: Krishti.

Jo vetëm kaq, sa më tepër që Pali mendonte rreth vlerave relative të jetës në botë dhe për madhështinë e Krishtit, shkoi përtej atyre pak gjërave të përmendura në vargjet 5-6 dhe në atë kolonën e parë shkroi gjithçka tjetër përveç Krishtit: Vargu 8, “Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim.” Ai nisi duke numëruar arritjet e tij më të çmuara dhe përfundoi duke konsideruar gjithçka si humbje, përveç Krishtit.

'''Krishterimi normal'''

Kështu e kupton Pali që të bëhesh i krishterë. Në mënyrë që asnjë prej nesh të mos mendojë se ishte e veçantë apo i rrallë, vini re që në vargun 17 ai thotë me gjithë autoritetin e tij apostolik, “Bëhuni imituesit e mi, vëllezër.” Ky është Krishterimi normal.

Ajo që Pali po bën këtu është që po na tregon sesi mësimi i Jezusit duhet të jetohet. Për shembull, Jezusi tha, “Përsëri, mbretëria e qiejve i ngjan një thesari të fshehur në një arë, që një njeri që e ka gjetur e fsheh; dhe, nga gëzimi që ka, shkon, shet gjithçka që ka dhe e blen atë arë.” (Mateu 13:44). Të behesh i krishterë do të thotë të zbulosh që Krishti (Mbreti) është një Sëndyq Thesari gëzimi të shenjtë dhe të shkruash “HUMBJE” mbi gjithçka tjetër në botë në mënyrë që të fitosh atë. “Shet gjithçka që ka dhe e blen atë arë.”

Apo sërish tek Lluka 14:33 Jezusi thotë, “Kështu, pra, secili nga ju që nuk heq dorë nga të gjitha ato që ka, nuk mund të jetë dishepulli im.” Me fjalë të tjera, të bëhesh dishepull i Jezusit do të thotë të shkruash “HUMBJE” me shkronja të mëdha mbi të gjitha zotërimet dhe gjithçka tjetër që të ofron kjo botë.

'''Çfarë do të thotë kjo në praktikë'''

Çfarë do të thotë kjo gjë në praktikë? Mendoj që do të thotë katër gjëra:

1. Do të thotë që sa herë të më kërkohet që të zgjedh mes çdo gjëje të kësaj bote dhe Krishtit, të zgjedh Krishtin. 2. Do të thotë që do t'i trajtoj gjërat e kësaj bote në mënyra që më afrojmë më tepër tek Krishti që të fitoj më tepër prej Krishtit dhe të kënaqem më tepër me të përmes mënyrës si e përdor botën. 3. Do të thotë që gjithmonë do t'i trajtoj gjërat e kësaj bote në mënyra që tregojnë që ato nuk janë thesari im, por që përkundrazi të tregojnë që Krishti është thesari im. 4. Do të thotë që nëse humbas ndonjë apo të gjitha gjërat që kjo botë mund të më ofrojë, nuk do ta humbas gëzimin tim, thesarin apo jetën, për shkak se Krishti është gjithçka.

Tani kjo ishte bindja në shpirtin e Palit (v.8), “ Dhe me të vërtetë i konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim.” Krishti është gjithçka, dhe gjithçka tjetër është humbje.

'''Përse është kjo një mënyrë përgatitje për të vuajtur?'''

Tani le të ndalojmë për një moment dhe të shohim ku gjendemi. Jam ende duke u marrë me pikën e parë, domethënë, që kjo është mënyra si Pali po përgatitet për të vuajtur. Përse e them këtë gjë? Pse fakti që të bëhesh i krishterë dhe të shkruajturit “HUMBJE” mbi gjithçka në jetën tuaj përveç Krishtit është një mënyrë përgatitjeje për të vuajtur?

Përgjigja është që vuajtja nuk është asgjë më tepër se heqja e gjërave të këqija apo atyre të mira që botë na ofron për kënaqësinë tonë – reputacioni, vlerësimi nga moshatarët, puna, paraja, bashkëshortja, jeta seksuale, fëmijët, shëndeti, forca, shikimi, dëgjimi, suksesi, etj. Kur këto gjëra na hiqen (me forcë, nga situatat apo me zgjedhje), ne vuajmë. Por nëse kemi ndjekur Palin dhe mësimin e Jezusit dhe tashmë i kemi konsideruar këto gjëra si humbje në krahasim me vlerën e jashtëzakonshme të fitimit të Krishtit, atëherë jemi të përgatitur të vuajmë.

Nëse kur bëhesh i krishterë shkruan fjalën “HUMBJE” me shkronja të kuqe dhe të mëdha mbi gjithë gjërat e botës me përjashtim të Krishtit, atëherë kur Krishti të bën thirrje të heqësh dorë prej disa prej atyre gjërave, nuk është e çuditshme apo e papritur. Dhimbja dhe brenga mund të jenë të mëdhaja. Lotët mund të jenë të shumtë, ashtu si ishin për Jezusin në Gjethsemane. Por do jemi të përgatitur. Do ta dimë që vlera e Krishtit ua tejkalon të gjitha gjërave që bota mund të na ofrojë dhe kur t'i humbim ato fitojmë më tepër prej Krishtit.

==== 2. Përjetimi i Palit me vuajtjen ====

Prandaj në pjesën e dytë të vargut 8 Pali kalon nga përgatitja për të vuajtur tek vetë vuajtja. Ai kalon nga konsiderimi i të gjitha gjërave si humbje në pjesën e parë të vargut 8 tek përjetimi i humbjes së të gjitha gjërave në pjesën e dytë të vargut. “... për shkak të të cilit [ky është Krishti] i humba të gjitha këto dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin.” Këtë gjë do ta shohim javën që vjen: Pali kishte përjetuar aq shumë humbje reale të përfitimeve dhe rehative normale të botës saqë mund të thoshte që nuk ishte thjesht konsiderimi i gjërave si humbje, ai po përjetonte humbje. Ishte përgatitur duke i kthyer vlerat e tij kokëposhtë, dhe tani po sprovohej. A e vlerësonte Krishtin mbi gjithçka?

==== 3. Synimi i Paulit (dhe qëllimi i Perëndisë) në vuajtje ====

Prandaj më lejoni ta mbyll duke e rikthyer vëmendjen tonë tek synimi i Palit dhe qëllimi i Perëndisë në këtë vuajtje. Përse e caktoi Perëndia Palin që të pranonte humbjet që përfshiheshin me të qenurit i krishterë?

Pali e jep përgjigjen herë pas here në këto vargje prandaj nuk mund të na shpëtojë. Ai nuk është pasiv në këtë humbje me vuajtje. Ai ka qëllim. Dhe qëllimi i tij është të fitojë Krishtin.

*Vargu 7: “gjërat që më ishin fitim, i konsiderova, për shkak të Krishtit”

*Vargu 8a: “I konsideroj të gjitha këto një humbje në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit”

*Vargu 8b: “për shkak të të cilit i humba të gjitha këto”

*Vargu 8c: “dhe i konsideroj si pleh, që unë të fitoj Krishtin”

*Vargu 9: “...dhe që të gjendem në të, duke pasur jo drejtësinë time... por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia”

*Vargu 10a: (ende duke dhënë synimin e tij në pranimin e humbjes së të gjitha gjërave) “...që të njoh atë.”

*Vargu 10b-11: (vazhdon me katër veçanti se çfarë do të thotë të njohësh Krishtin)

:*“të njoh fuqinë e ringjalljes së tij”; dhe

:*“pjesëmarrjen në mundimet e tij”;

:*“duke u bërë vetë i ngjashëm me të në vdekjen e tij”;

:*“që në ndonjë mënyrë të mund t'ia arrij ringjalljes prej së vdekurish”

Me fjalë të tjera, ajo që e mbështet Palin në vuajtje dhe në humbjen e të gjitha gjërave është siguria që në humbjen e gjërave të çmuara për të në botë ai po fiton diçka edhe më të çmuar – Krishtin.

Ky fitim quhet dy herë njohje – vargu 8a: “... në krahasim me vlerën e lartë të njohjes së Jezu Krishtit, Zotit tim.” Vargu 10, “Që ta njoh atë.” Ky është faktori i intimitetit në vuajtje. A duam ta njohim atë? A dëshirojmë të jemi më personalë me të, më të thellë, më realë dhe më intimë – aq sa të konsiderojmë gjithçka si humbje për të fituar thesarin më të madh nga të gjithë?

Nëse e bëjmë këtë, do jemi gati për të vuajtur. Nëse jo, do na vijnë gjërat si surprizë dhe do rebelohemi. Na i haptë Zoti sytë për vlerën e jashtëzakonshme të njohjes së Krishtit!

Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Shenjtëria dhe Shpresa

Pcain — Wed, 11 Nov 2015 13:06:01 GMT

Pcain: Mbrojti Thirrur për Vuajtje dhe Ngazëllim: Shenjtëria dhe Shpresa ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Called to Suffer and Rejoice: For Holiness and Hope}}

> Të shfajësuar, pra, me anë të besimit, kemi paqe me Perëndinë nëpërmjet Jezu Krishtit, Zotit tonë, me anë të të cilit edhe patëm, nëpërmjet besimit, hyrjen në këtë hir në të cilin qëndrojmë të patundur dhe mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë. Dhe jo vetëm kaq, por mburremi edhe në shtrëngimet, duke ditur që shtrëngimi prodhon këmbënguljen, këmbëngulja përvojën dhe përvoja shpresën. Por shpresa nuk turpëron, sepse dashuria e Perëndisë është derdhur në zemrat tona me anë të Frymës së Shenjtë që na është dhënë. Sepse, ndërsa ishin akoma pa forcë, Krishti vdiq në kohën e tij për të paudhët. Vështirë në fakt se vdes dikush për një të drejtë; mbase ndonjë do të guxonte të vdiste për një njeri të mirë. Por Perëndia e tregon dashurinë e tij ndaj nesh në atë që, kur ende ishim mëkatarë, Krishti vdiq për ne.

Shpresoj që katër javët në vazhdim t'ju ndihmoj të përgatiteni për të vuajtur për Krishtin. Një prej arsyeve pse besoj se duhet t'ju përgatis për të vuajtur për Krishtin është për shkak se Bibla thotë se duhet të jemi gati, dhe tjetra është për shkak se këtë gjë na e thotë edhe koha moderne në të cilën jetojmë.

==== Përgatitja për të vuajtur ====

David Baret, studiuesi misionar që redaktoi Enciklopedinë Botërore të Krishterë të Oksfordit, çdo vit boton një raport rreth gëndjes së lëvizjes së Krishterë përreth botës duke hamendësuar sesi mund të jenë gjërat në vitin 2000. Në raportin e këtij viti ai tregoi se në vitin 1980 kishte rreth 270,000 martirë të krishterë. Këtë vit do të ketë 308,000 dhe në vitin 2000 ai parashikon 500,000.1 1 Këta janë njerëz që vdesin pak a shumë për shkak të faktit që janë të krishterë.

Sot në Somali dhjetë mijë të krishterë izolohen qëllimisht prej grupeve rivale dhe kështu vdesin urie. Tensioni mes popullsisë Muslimane dhe asaj të Krishterë në Nigeri është jashtëzakonisht kritik. Miliona të krishterë në Kinë dhe në shumë vende të tjera jetojnë në rrezik të vazhdueshëm ndaj keqtrajtimit dhe burgimit.

Në vendin tonë pjesa më e madhe e shoqërisë laike, në mënyrë të veçantë elita intilektuale dhe udhëheqësit e medias, janë gjithë e më armiqësore ndaj kishës ungjillore dhe vizionit biblik për drejtësinë dhe mirësinë për të cilat ne e ngremë zërin. Amendamenti i parë është shtrembëruar në atë mënyrë për t'i shërbyer antagonistëve laikë saqë nuk është më e paimagjinueshme që një gjykatës të argumentojë që sigurimi publik i ujit, elektricitetit dhe kanalizimeve të ujërave të zeza për kishat e krishtera përbën një mbështetje të pabazuar në kushtetutë të fesë sipas burimeve dhe rregullave të qeverisë.

Protestues paqësorë pro-jetës që thjesht luten në vende publike mund të sulmohen dhunshëm prej mbrojtësve të abortit, si në Bufalo apo Nju Jork dhe të mos kenë fare mbrojtje prej policisë, përkundrazi të akuzohen për krim.

Emri i Jezusit përbuzet dhe blasfemohet hapur prej personazheve të famshmë në atë mënyrë që në dekadat e shkuara do t'i kishte bërë përgjegjës në sytë e publikut, por sot kjo gjë aprovohet dhe nuk i jepet rëndësi.

==== Kostoja e Porosisë së Madhe ====

Gjasat e gjithë kësaj janë që të jesh i Krishterë do të kostojë edhe më tepër gjatë viteve të ardhëshme. Kostoja e plotësimit të Porosisë së Madhe do përfshijë edhe jetën e disa prej nesh – ashtu si ka ndodhur tashmë, dhe si ka ndodhur gjithmonë. Para 1800 vjetësh Tertuliani tha, “Ne (të Krishterët) shumëfishohemi sa herë që kositemi prej jush; gjaku i të Krishterëve është fara” (Apologjetika, 50). Dhe 200 vjet pas tij Shën Jeromi tha, “Kisha e Krishtit është themeluar duke derdhur gjakun e vet, jo atë të të tjerëve; duke duruar tërbimin dhe jo duke e shkaktuar atë. Persekutimi e ka bërë të rritet; martirët e kanë kurorëzuar” (Letra 82).

Ne flasim kaq shumë për vendet e mbyllura saqë pothuaj e kemi humbur perspektivën e Perëndisë për misionin – sikur ai ta kishte patur ndonjëherë në mendje të ishte e lehtë. Nuk ka vende të mbyllura për ata që pranojnë se persekutimi, burgimi dhe vdekja janë rezultate të pritshme për përhapjen e ungjillit. Jezusi e tha shkoqur që këto do ishin rezultatet e pritshme. “Atëherë do t'ju dorëzojnë në mundime dhe do t'ju vrasin; dhe të gjithë kombet do t'ju urrejnë për shkak të emrit tim.” (Mateu 24:9). “Nëse më kanë përndjekur mua, do t'ju përndjekin edhe ju.” (Gjoni 15:20)

Gjersa të kemi ripërtërirë perspektivën e Perëndisë rreth vuajtjes dhe përhapjes së ungjillit nuk kemi për t'u ngazëlluar në triumfin e hirit që ai ka planifikuar.

Bindja në mision dhe në drejtësi shoqërore ka qenë gjithmonë e kushtueshme dhe kështu do jetë gjithmonë. Në fshatin e Miangos në Nigeri ka një shtëpi mikpritjeje SIM dhe një kishë e vogël e quajtur Kisha Kirk. Pas kishës gjendet një varezë e vogël me 56 varre. Tridhjetë e tre prej tyre mbajnë trupat e fëmijëve të misionarëve. Gurët lexojnë: “Ethil Arnold: 1 Shtator 1928 – 2 Shtator 1928.” “Barbara Suanson: 1946-1952.” “Eilin Luiza Uitmojër: 6 Maj 1952 – 2 Shtator 1955.” Kjo ishte kostoja për ta çuar ungjillin në Nigeri për shumë familje këto vitet e fundit. Çarls Uajt tregon historinë e tij kur vizitoi këtë varrezë të vogël dhe e mbylli me një fjali jashtëzakonisht të fuqishme. Ai tha, “E vetmja mënyrë sesi mund ta kuptojmë varezën në Miango është të kujtojmë që Perëndia gjithashtu e varosi Birin e vet në fushën e misionit.” 2 2

Kur e ringjalli prej së vdekurish e thirri kishën ta ndiqte atë në të njëjtën fushë të rrezikshme të quajtur “e gjithë bota”. Por a jemi ne të gatshëm ta ndjekim?

==== Çfarë bëni ju me vargun 2 Timoteu 3:12? ====

Para dy vjetësh në Ermelo të Hollandës, Vëlla Andrea tregoi historinë kur ishte ulur në Budabest të Hungarisë, me nja dymbëdhjetë pastorë të qytetit dhe po ju mësonte nga Bibla. Aty hyri një mik i vjetër, një pastor nga Rumania i cili kohët e fundit ishte liruar prej burgut. Vëlla Andrea tha që e ndaloi mësimin dhe e dinte që ky ishte momenti të dëgjonte.

Pas një ndalese të gjatë pastori Rumun tha, “Andrea, a ka pastorë në burg në Hollandë?” “Jo,” ju përgjigj ai. “Pse jo?” e pyeti pastori. Vëlla Andrea mendoi për një moment dhe tha, “Mendoj se duhet të jetë për shkak që nuk i shfrytëzojmë të gjitha mundësitë që Perëndia na jep.”

Pastaj erdhi pyetja më e vështirë. “Andrea, çfarë bën ti me vargun 2 Timoteu 3:12?” Vëlla Andrea hapi Biblën, e gjeti vargun dhe e lexoi me zë të lartë, “Të gjithë ata që duan të rrojnë me perëndishmëri në Krishtin Jezus do të përndiqen.” E mbylli Biblën me ndadalë dhe tha, “Vëlla, të lutem më fal. Me atë varg nuk bëjmë asgjë.” 3 3

Kam frikë se ne e kemi zbutur konceptin e perëndishmërisë në një moral kaq joofendues dhe zbatim të ligjit të shtresës së mesme saqë 2 Timoteu 3:12 për ne është bërë i pakuptueshëm. Mendoj që shumë prej nesh nuk janë të përgatitur të vuajnë për ungjillin. Prandaj ndihem i thirrur të kalojmë katër javë për të trajtuar atë që Bibla thotë rreth kësaj gjëje dhe për çfarë po na thërret Perëndia sot.

==== Katër qëllime Biblike për vuajtjen ====

Çdo mesazh korespondon me një prej katër qëllimeve të vuajtjes. Mund të flasim për qëllimet e vuajtjes për shkak se është e qartë që është qëllimi i Perëndisë që në disa raste të vuajmë për hir të drejtësisë dhe për hir të ungjillit. Për shembull, “Prandaj edhe ata që vuajnë sipas vullnetit të Perëndisë, le t'i besojnë shpirtrat e vet atij, si te Krijuesi besnik, duke bërë të mirën.” (1 Pjetri 4:19, krahaso me 3:17; Hebrenjve 12:4-11).

Katër qëllimet e vuajtjes që kam në mendje janë:

1. Qëllimi moral, për shkak se vuajtja përsos shenjtërinë dhe shpresën tonë (Romakëve 5:1-8) 2. Qëllimi i intimitetit, për shkak se në vuajtje marrëdhënia jonë me Krishtin bëhet më e thellë dhe më e ëmbël (Filipianëve 3:7-14) 3. Qëllimi misionar, për shkak se Perëndia na thërret të plotësojmë mundimet e Krishtit ndërsa çojmë përpara vlerën e vuajtjeve të tij përmes realitetit të vuajtjeve tona (Kolosianëve 1:24) 4. Qëllimi i lavdisë, për shkak se ky mundim i lehtë dhe i përkoshëm po përgatit për ne një peshë të përjetshme lavdie (2 Korintasve 4:16-18).

==== Qëllimi Moral (Frymëror) i Vuajtjes ====

Sot do fokusohemi në qëllimin moral (frymëror) të vuajtjes. Perëndia ka caktuar që ne të vuajmë për ungjillin dhe për çështjen e drejtësisë për shkak të efekteve morale dhe frymërore që kjo gjë ka në ne.

'''Mburrje në shpresën e lavdisë së Perëndisë'''

Le të lexojmë një prej teksteve më madhështore rreth kësaj pike: Romakëve 5:3-4. Pasi ka treguar që jemi shfajësuar me anë të besimit dhe që kemi hyrje në hir përmes Jezusit, që në këtë hir qëndrojmë, Pali thotë në vargun 2 që ne të Krishterët “mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë.” Shkaku kryesor i gëzimit në jetën e Krishterë është pritja e zellshme që do të shohim lavdinë e Perëndisë dhe do marrim pjesë në të. Shpresa për lavdinë e Perëndisë është zemra e ngazëllimit tonë.

Tani, nëse kjo është e vërtetë, atëherë Pali është përsosmërisht konsistent kur vazhdon dhe thotë në vargjet 3 dhe 4 që ne gjithashtu do ngazëllohemi në këto gjëra që e bëjnë shpresën tonë të shtohet. Kjo është llogjika këtu: nisim me shpresën e lavdisë së Perëndisë në fund të vargut 2, dhe pastaj e mbyllim me shpresë në fund të vargut 4. Ideja është kjo: nëse ngazëllohemi në shpresë do të ngazëllohemi në atë çfarë na sjell shpresë.

'''Çfarë sjell shpresë'''

Prandaj vargjet 3 dhe 4 përshkruajnë çfarë është kjo gjë. “Dhe jo vetëm kaq [jo vetëm që mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë] , por mburremi edhe në shtrëngimet, duke ditur që shtrëngimi prodhon këmbënguljen, këmbëngulja përvojën [një ndjesi që je i aprovuar] dhe përvoja [prodhon] shpresën.”

Arsyeja pse mburremi në shtrëngime nuk është për shkak se na pëlqen dhimbja, mjerimi, parehatia apo telashet (ne nuk jemi mazokistë), por për shkak se shtrëngimet prodhojnë atë që na pëlqen, domethënë, një ndjesi gjithnjë edhe më të fortë për shpresën, gjë e cila vjen përmes përjetimit të këmbënguljes me durim dhe ndjesisë që kemi dalë të aprovuar.

'''Perëndia ka një qëllim në vuajtjet e popullit të tij'''

Prandaj mësimi kryesor është që Perëndia ka një qëllim në vuajtjet e popullit të tij. Dhe ky qëllim shpesh është i ndryshëm nga synimi i shërbesës në të cilin janë duke punuar. Synimi i shërbesës mund të jetë të ungjillizoni beqarët në Qytetet Binjake, apo profesionistët në zonat urbane, apo muslimanët Turq. Por qëllimi i Perëndisë mund të jetë të prodhojë shpresë tek shërbëtorët dhe misionarët duke i futur në burg. Perëndia gjithmonë bën më tepër sa kaq (ashtu si do ta shohim javët në vazhdim), por kjo do mjaftonte.

Me fjalë të tjera Perëndia mund të mos ketë fare atë përqasje rreth prodhimtarisë dhe efikasitetit të shërbesës që kemi ne. Herë pas here Pali duhej të përballej me punën e çuditshme të Perëndisë në burgimet e tij, në rrahjet, mbytjet e anijeve dhe planet e prishura. Si mund të ishte Perëndia kaq i paaftë sa të lejonte që misioni i tij të bllokohej në këtë mënyrë herë pas here? Përgjigja e këtij teksti (jo e vetmja) do të ishte: Perëndia është i përkushtuar ndaj shtimit të shpresës dhe shenjtërisë të popullit të tij në procesin e arritjes së të humburve. Vetëm Perëndia e di si t'i ekuilibrojë ato dy gjëra dhe të bëjë të ndodhin në mënyrën më të mirë.

==== Efektet e mundimeve ====

Tani le të shohim efektet e mundimeve në mënyrë më të detajuar. Në vargjet 3 dhe 4 përmenden katër efekte specifike.

'''1. Këmbëngulja'''

Së pari, shtrëngimet prodhojnë këmbënguljen, apo durimin. Pali nuk do të thotë që kjo është e vërtetë universale. Për shumë pesona, shtrëngimet prodhojnë urrejtje, hidhërim, zemërrim, mëri dhe ankesa. Por ky nuk është efekti i vazhdueshëm i atyre që kanë Frymën e Krishtit. Për ta efekti është durim, për shkak se fruti i Frymës është durimi.

Ideja këtu është që derisa vështirësitë vijnë në jetën tonë, në mënyrë të veçantë ato vështirësi për hir të Krishtit dhe drejtësisë së tij, nuk e përjetojmë gjerësinë dhe thellësinë e përkushtimit tonë ndaj Krishtit. Derisa kohët të vështirësohen, nuk e provojmë dhe nuk e dimë në të vërtetë nëse jemi të krishterë vetëm në ditë me diell – ai lloj të cilin Jezusi e përshkroi tek shembëlltyra e tokave tek Marku 4:16-17.

> Këta janë ata që u mbollën në gurishte, të cilët, kur e dëgjojnë fjalën, e pranojnë menjëherë me gëzim; por nuk kanë rrënjë në vete, qëndrojnë vetëm për pak; por kur vijnë mundimet dhe përndjekja për hir të fjalës, ata largohen menjëherë.

Prandaj Pali po thotë që një efekt i madh i shtrëngimeve është që këto sjellin durimin dhe këmbënguljen tek populli i Perëndisë, që të mund të shohin besnikërinë e Perëndisë në jetët e tyre dhe të dinë që me të vërtetë i takojnë atij.

'''2. Përvoja'''

Kjo është ideja e efektit të dytë që përmendet (v.4). “Duke ditur që shtrëngimi prodhon këmbënguljen, këmbëngulja përvojën [një ndjesi që je i aprovuar].” Kuptimi i drejtpërdrejtë i fjalës dokimen është “përjetimi i provës dhe aprovimi”. Prandaj mund të themi “aprovim” apo “përvojë”.

Kjo nuk është e vështirë të kuptohet. Nëse atëherë kur vijnë mundimet këmbëngulni në përkushtim ndaj Krishtit dhe nuk ktheheni kundër tij, atëherë nga ai përjetim dilni me një ndjesi më të fortë që jeni realë, jeni provuar, nuk jeni hipokrit. Besimi i vërtetë u përkul dhe nuk u thye. Besnikëria juaj u sprovua dhe e kaloi provën. Tani ata kanë një “karakter të sprovuar”. Ari i besimit tuaj u fut në zjarr dhe doli i rafinuar, nuk u konsumua.

> Kur shtegu yt do kalojë përmes sprovave të zjarrit, Hiri im i gjithmjaftueshëm do të mbështesë, Kam caktuar që flaka të mos të lëndojë, por zgjyrën ta djegë dhe arin ta rafinojë.

Ky është efekti i dytë i mundimeve: sprovimi dhe rafinimi i arit të besnikërisë tonë ndaj Jezusit. Këmbëngulja sjell sigurinë e përvojës.

'''3. Shpresa'''

Efekti i tretë vjen prej ndjesisë së sprovimit, aprovimit dhe rafinimit. Vargu 4b: “dhe përvoja [prodhon] shpresën.” Kjo na çon sërish tek vargu 2: “Mburremi në shpresën e lavdisë së Perëndisë.” Jeta e krishterë nis me shpresë në premtimet e Perëndisë në ungjill, dhe përmes mundimeve kalon në një spirale lart drejt akoma dhe më shumë shprese.

Përvoja sjell më tepër shpresë për shkak se shpresa jonë rritet kur përjetojmë realitetin e vërtetësisë tonë përmes sprovës. Njerëzit që e njohin më mirë Perëndinë janë njerëzit që vuajnë me Krishtin. Njerëzit që janë më të palëkundshëm në shpresën e tyre janë ata që janë sprovuar më thellë. Njerëzit që shohim me më tepër zell dhe këmbëngulje drejt shpresës së lavdisë janë ata të cilëve u janë hequr rehatitë e kësaj jete përmes mundimeve.

==== Mburrje në shpresën e Perëndisë në shtrëngime ====

Prandaj gjëja e parë që themi për vuajtuen dhe mundimin në këtë seri është që Perëndia ka një qëllim në të. Ky qëllim është të vërë në dukje këmbënguljen me durim të popullit të tij për hir të emrit të tij; dhe përmes kësaj të sprovojë dhe pastrojë realitetin e besimit dhe besnikërisë ndaj Krishtit; dhe përmes kësaj ndjesie aprovimi të forcojë, thellojë dhe intensifikojë shpresën tonë.

Si kishë kemi synime shërbese (dishepullizim urban, përkujdesje në grupe të vegjël, rrjete ungjillizimi, mbrojtja e atyre që nuk kanë lindur ende; mobilizimi i rinisë dhe fëmijëve); kemi një vizion të madh misionar për të dërguar 2000 misionarë deri në vitin 2000; kemi një ndërtesë për të paguar dhe një buxhet për ta financuar dhe të gjitha këto për hir të Krishtit dhe mbretërisë së tij. Sa prej këtyre do të sjellë në realitet Perëndia me sovranitetin e tij nuk e di. Por këtë e di, në ndjekjen tonë me bindje të këtyre synimeve Perëndia ka një qëllim për çdo pengesë dhe vështirësi, për çdo dhimbje dhe mundim, dhe ky qëllim është po aq i rëndësishëm sa dhe vetë synimet – këmbëngulja juaj, përvoja juaj dhe shpresa juaj në lavdinë e Perëndisë.

Çfarëdo tjetër që mund të jetë duke bërë Perëndia në nivelin e planifikimit të jetës tuaj, këtë ai e bën gjithmonë në nivelin e zemrës tuaj. Prandaj le të mburremi bashkë me Palin në shpresën e lavdisë dhe gjithashtu në shtrëngimet që po vijnë.

==== *** ====

1 International Bulletin of Missionary Research, vol. 16, no. 1, January, 1992, p. 27.

2 Charles White, "Small Sacrifices," Christianity Today, vol. 36, no. 7, June 22, 1992, p. 33.

3 Taken from the foreword to Herbert Schlossberg, Called to Suffer, Called to Triumph, (Portland: Multnomah Press, 1990), pp. 9–10.

Perëndia drejtësoi të paudhët

Pcain — Fri, 06 Nov 2015 21:30:20 GMT

Pcain: Mbrojti Perëndia drejtësoi të paudhët ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|God Justified the Ungodly}}

> Por tani, pavarësisht nga ligji, është manifestuar drejtësia e Perëndisë, për të cilën dëshmojnë ligji dhe profetët, madje drejtësia e Perëndisë nëpërmjet besimit në Jezu Krishtin për të gjithë e mbi të gjithë ata që besojnë, sepse nuk ka dallim; sepse të gjithë mëkatuan dhe u privuan nga lavdia e Perëndisë, por janë shfajësuar falas me anë të hirit të tij, nëpërmjet shpengimit që është në Krishtin Jezus. Atë ka paracaktuar Perëndia për të bërë shlyerjen nëpërmjet besimit në gjakun e tij, për të treguar kështu drejtësinë e tij për faljen e mëkateve, që janë kryer më parë gjatë kohës së durimit të Perëndisë, për të treguar drejtësinë e tij në kohën e tanishme, me qëllim që ai të jetë i drejtë dhe shfajësues i atij që ka besimin e Jezusit. Ku është, pra, mburrja? Éshtë përjashtuar. Nga cili ligj? Ai i veprave? Jo, por nga ligji i besimit. Ne, pra, konkludojmë se njeriu është i shfajësuar nëpërmjet besimit pa veprat e ligjit. A është vallë Perëndia vetëm Perëndia i Judenjve? A nuk është edhe i johebrenjve? Sigurisht, është edhe Perëndia i johebrenjve. Sepse ka vetëm një Perëndi, që do të shfajësojë të rrethprerin nëpërmjet besimit, dhe të parrethprerin me anë të besimit. Anulojmë ne, pra, ligjin nëpërmjet besimit? Kështu mos qoftë; përkundrazi e forcojmë ligjin. Çfarë do të themi, pra, në lidhje me atë që ati ynë Abrahami, ka përfituar sipas mishit? Sepse nëse Abrahami ishte shfajësuar nëpërmjet veprave, ai ka përse të lëvdohet; ndërsa përpara Perëndisë ai nuk ka asgjë për t'u lëvduar. 3 Në fakt, çfarë thotë Shkrimi? "Por Abrahami i besoi Perëndisë dhe kjo iu numërua për drejtësi". Edhe atij që vepron, shpërblimi nuk i konsiderohet si hir por si borxh; ndërsa atij që nuk vepron, por beson në atë që shfajëson të paudhin, besimi i tij i numërohet për drejtësi. Sikurse Davidi shpall lumturinë e njeriut të cilit Perëndia numëron drejtësi pa vepra, duke thënë: "Lum ata të cilëve u janë falur paudhësitë dhe të cilëve mëkatet u janë mbuluar. Lum njeriu të cilit Zoti nuk do t'ia numërojë mëkatin".

==== Lartësimi i Drejtësisë së Perëndisë ====

Javën e fundit u përpoqa t'ju tregoja problemin më të thellë që u zgjidh prej vdekjes së Krishtit, i cili ishte që vetë Perëndia dukej si i padrejtë kur anashkaloi aq shumë mëkate që meritonin ndëshkim. Gjithë Dhjata e Vjetër është një dëshmi për të vërtetën që Perëndia është “ i mëshirshëm dhe i dhembshur, i ngadalshëm në zemërim, i pasur në mirësi dhe në besnikëri, që përdor mëshirën për mijëra njerëz, që fal padrejtësinë, shkeljet dhe mëkatin” (Eksodi 34:6-7).

Ashtu si thashë, ne nuk do ta ndiejmë kurrë vërtet këtë problem derisa të kemi Perëndinë në qendrën përsa i përket mënyrës që mendojmë për mëkatin dhe drejtësinë.

Mëkati (Romakëve 3:23) nuk është më së pari një krim kundër njeriut. Ai është një krim kundër Perëndisë. “sepse të gjithë mëkatuan dhe u privuan nga lavdia e Perëndisë.” Mëkati është gjithmonë vlerësimi i diçkaje në botë më tepër se Perëndinë. Mëkati është përçmim i lavdisë së tij. Është çnderim i emrit të tij.

Por drejtësia e Perëndisë është përkushtimi i tij për të bërë atë që në fund të fundit është e drejtë – që të lartësojë nderin e emrit të tij dhe vlerën e lavdisë së tij. Drejtësia është e kundërta e mëkatit. Mëkati përçmon vlerën e Perëndisë duke zgjedhur kundër tij; drejtësia lartëson vlerën e Perëndisë duke zgjedhur për të.

Prandaj kur Perëndia kalon tej mëkatit dhe e lë mëkatarin të lirë pa një ndëshkim të drejtë, ai duket se është i padrejtë. Ai duket se po thotë, përçmimi i vlerës sime nuk është i rëndësishëm, përçmimi i lavdisë time nuk është i rëndësishëm, çnderimi i emrit tim nuk ka rëndësi. Nëse kjo do ishte e vërtetë, Perëndia do ishte i padrejtë. Dhe ne nuk do kishim shpresë.

Por Perëndia nuk e lejoi që kjo të ishte e vërtetë. Perëndia ofroi Birin e tij, Jezu Krishtin, në mënyrë që përmes vdekjes ai të mund të demonstrojë që Perëndia është i drejtë. Vdekja e Birit të Perëndisë është një deklaratë për vlerën që Perëndia i jep lavdisë së tij, urrejtjen që ka për mëkatin dhe dashurinë që ka për mëkatarët.

==== Drejtësimi i të Pabesit ====

Një fjalë tjetër për këtë falje të mëkatit që e bëri Perëndinë të duket i padrejtë është “drejtësimi” - drejtësimi i të pabesit (Romakëve 4:5). Për këtë gjë dua të flas sot. Jo vetëm për faktin që Perëndia fali mëkatet e kryera shumë kohë më parë, por ai fali mëkatet e popullit të tij, ato që bëmë dje, këtë mëngjes dhe ato që do të bëjmë nesër.

Vargu 26 thotë që kur Jezusi vdiq, ndodhën dy gjëra dhe jo thjesht një. “Për të treguar drejtësinë e tij në kohën e tanishme, me qëllim që ai të jetë i drejtë dhe drejtësues i atij që beson në Jezusin.” Perëndia tregohet i drejtë dhe besimtarët drejtësohen.

Sot nuk dua të fokusohem në veprimin subjektiv të besimit përmes të cilit marrim drejtësimin. Dëshiroj të fokusohem në punën objektive të Perëndisë në drejtësim. Kjo për shkak se mendoj që nëse fokusohemi në këtë vepër madhështore – në atë që Perëndia bën në vend të asaj që ne bëjmë – do të zbulojmë që besimi për ta pranuar do të gufojë në zemrën tonë.

Le të shohim katër gjëra rreth kuptimit të drejtësimit për ata që pranojnë dhuratën përmes besimit në Jezusin.

==== 1. Të falur për gjithë mëkatet tona ====

Së pari, të drejtësohemi do të thotë që të na falen të gjitha mëkatet tona.

'''Të gjitha mëkatet – Të shkuara, të tashme, të ardhme'''

Shihni Romakëve 4:5-8 ku Pali po shpjegon të vërtetën e drejtësimit duke cituar Dhjatën e Vjetër.

> ndërsa atij që nuk vepron, por beson në atë që shfajëson të paudhin, besimi i tij i numërohet për drejtësi. 6 Sikurse Davidi shpall lumturinë e njeriut të cilit Perëndia numëron drejtësi pa vepra, duke thënë: 7 "Lum ata të cilëve u janë falur paudhësitë dhe të cilëve mëkatet u janë mbuluar. 8 Lum njeriu të cilit Zoti nuk do t'ia numërojë mëkatin"

Kjo gjendet në thelb të drejtësimit. Çmojini këto tre fraza madhështore nga vargjet 7-8, “paudhësitë janë falur,” “mëkatet janë mbulura,” dhe “Zoti nuk na e numëron mëkatin kundër nesh”. Vini re që Pali nuk e kufizon faljen tek mëkatet që kryem para se të besonim – sikur mëkatet e shkuara ju janë falur por e ardhmja nuk i dihet. Nuk përmendet asnjë kufizim i tillë.

Bekimi i drejtësimit është që paudhësitë janë falur, mëkatet janë mbuluar dhe “Zoti nuk do ta numërojë mëkatin kundër nesh.” Kjo është deklaruar në një mënyrë tepër absolute dhe pa cilësime.

'''Për shkak se Krishti mbarti mëkatet dhe fajin tonë'''

Si mund ta bëjë ai këtë? Romakëve 3:24 thotë që ne drejtësohemi “nëpërmjet shpengimit që është në Krishtin Jezus.” Ajo fjalë “shpengim” do të thotë çlirimi, zgjidhje, apo lirim nga ndonjë zgjedhë apo burgim. Prandaj ideja është që kur Jezusi vdiq për ne, ai na çliroi prej burgimit të mëkateve tona. Ai i theu prangat e fajit që na mbanin nën dënim.

Pali thotë tek Galatasve 3:13 që, “ Krishti na shpengoi nga mallkimi i ligjit, sepse u bë mallkim për ne.” Pjetri thotë (tek 1Pjetri 2:24), “ Ai vet i barti mëkatet tona në trupin e tij mbi drurin e kryqit.” Isaia tha, “ Zoti bëri që të bjerë mbi të paudhësia e ne të gjithëve.” (53:6).

Prandaj drejtësimi – falja e mëkateve – vjen tek ne për shkak se Krishti mbarti mëkatet tona, mbarti mallkimin tonë, mbarti fajin tonë dhe kështu na liroi nga dënimi. Ky është kuptimi i faktit që jemi drejtësuar “përmes shpengimit që është në Krishtin Jezus.” Ne jemi çliruar prej ndëshkimit të tyre për shkak se atë ndëshkim e mori ai.

'''Krishti vuajti vetëm një herë'''

Vini re këtë, ai vuajti vetëm një herë. Ai nuk sakrifikohet herë pas here në Darkën e Zotit apo Meshë, a thua se sakrifica e tij e parë nuk ishte e mjaftueshme. Hebrenjve 9:26 thotë se “ kështu edhe Krishti, pasi u dha vetëm njëherë për të marrë mbi vete mëkatët e shumëve...” (krahaso me Hebrenjve 9:27). Dhe sërish tek 9:12 thuhet, “hyri një herë e përgjithmonë në shenjtërore, jo me gjakun e cjepve dhe të viçave, por me gjakun e vet, dhe fitoi një shpëtim të amshuar.” Kjo është jashtëzakonisht kritike në mënyrë që të shohim lavdinë e asaj që Perëndia bëri për ne në kryq.

A e dalloni lidhjen mes vdekjes një herë e përgjithmonë të Krishtit dhe tërësisë së mëkateve tona dhe ato të popullit të Perëndisë? Nuk po flasim për disa mëkate, apo disa lloje të caktuara mëkati, apo vetëm për mëkatet e shkuara, por mëkatet dhe mëkatin në mënyrë absolute, të cilat Krishti i hoqi tej nga populli i tij.

Prandaj falja e drejtësimit është falja e gjithë mëkateve tona, të shkuara, të tashme dhe të ardhme. Kjo ndodhi kur Krishti vdiq.

==== 2. Të numëruar të drejtë me një drejtësi të jashtme ====

Të drejtësuar do të thotë të numërohesh i drejtë me drejtësinë e Perëndisë që na llogaritet ne, apo që numërohet si e jona.

Nuk është se thjesht jemi falur dhe nuk kemi asnjë qëndrim para Perëndisë. Perëndia jo vetëm që heq tej mëkatin por gjithashtu na llogarit si të drejtë dhe na vendos në një pozitë të drejtë me veten. Ai na jep drejtësinë e tij.

'''Drejtësia e Perëndisë përmes besimit në Jezusin'''

Shihni vargjet 21-22. Në vargun 20 Pali sapo ka thënë që asnjë njeri nuk mund të drejtësohet përmes veprave të ligjit. Nuk mund të keni kurrë një qëndrim të drejtë me Perëndinë në bazë të përpjekjeve legaliste. Atëherë ai thotë (për të treguar sesi arrihet drejtësimi), “Por tani, pavarësisht nga ligji, është manifestuar drejtësia e Perëndisë, për të cilën dëshmojnë ligji dhe profetët, madje drejtësia e Perëndisë nëpërmjet besimit në Jezu Krishtin për të gjithë e mbi të gjithë ata që besojnë.”

Prandaj, edhe pse askush nuk mund të drejtësohet përmes veprave të ligjit, ekziston një drejtësi e Perëndisë të cilën mund ta keni përmes besimit në Jezu Krishtin. Kjo është ajo që dua të them kur them se të jesh i drejtësuar do të thotë të numërohesh si i drejtë. Drejtësia e Perëndisë numërohet si e jona përmes besimit.

Kur Jezusi vdiq për të demonstruar drejtësinë e Perëndisë, ashtu si e pamë javën e kaluar në vargun 25-26, ai e bën atë drejtësi të disponueshme si dhuratë për mëkatarët. Sikur Krishti të mos kishte vdekur për të demonstruar se Perëndia është i drejtë kur fal mëkatet, e vetmja mënyrë sesi drejtësia e Perëndisë do ta tregonte veten është duke na dënuar ne. Por Krishti vdiq. Kështu drejtësia e Perëndisë tani nuk është një dënim por një dhuratë jete për të gjithë ata që besojnë.

'''2 Korintasve 5:21'''

2 Korintasve 5:21 është një prej pjesëve më marramendëse në lidhje me këtë dhuratë madhështore të drejtësisë së numëruar. “Sepse ai [Perëndia] bëri të jetë mëkat për ne ai [Krishti] që nuk njihte mëkat, që ne të bëhemi drejtësia e Perëndisë në të.”

Krishti nuk njohu mëkat. Ai ishte njeri i përsosur. Ai nuk mëkatoi kurrë. Ai jetoi në mënyrë të përsosur për lavdinë e Perëndisë gjithë jetën e tij dhe në vdekjen e tij. Ai ishte i drejtë. Ne nga ana tjetër kemi mëkatur të gjithë. Ne e kemi përçmuar lavdinë e Perëndisë. Ne jemi të paudhë.

Por Perëndia, që na zgjodhi në Krishtin Jezus para themelimit të botës, caktoi që të ndodhte një shkëmbim i mahnitshëm: Ai do ta bënte Krishtin të ishte mëkat – jo mëkatar, por mëkat – mëkatin tonë, fajin tonë, ndëshkimin tonë, largimin tonë prej Perëndisë, paudhësinë tonë. Ai do të merrte drejtësinë e Perëndisë, të cilën Krishti e kishte lartësuar në mënyrë aq të mahnitshme dhe do të na bënte ne ta mbanim, vishnim dhe zotëronim përmes mënyrës që Krishti veproi me mëkatin tonë.

Ideja këtu nuk është që nga ana morale Krishti u bë mëkatar dhe ne u bëmë të drejtë. Ideja është që Krishti mban mbi vete një mëkat të jashtëm dhe vuan për të, dhe ne mbajmë një drejtësi të jashtme dhe jetojmë përmes saj.

'''Drejtësimi pararend shenjtërimin'''

Sigurohuni që të shihni realitetin objektiv të kësaj gjëje jashtë vetes tonë. Ky nuk është ende realiteti i shenjtërimit – procesi aktual i të bërit të drejtë nga ana morale në mënyrën që mendojmë, ndjejmë dhe jetojmë. Edhe kjo është dhuratë (të cilën do ta shohim pas tre javësh). Por është e bazuar në këtë. Para se ndonjëri prej nesh të përjetojë përparim të vërtetë sipas ungjillit për të qenë pjesërisht të drejtë, duhet të besojmë se jemi numëruar plotësisht të drejtë. Apo për ta thënë në një mënyrë tjetër, i vetmi mëkat që mund të mposhtni në praktikë në fuqinë e Perëndisë është një mëkat i falur. Dhurata e madhe e drejtësimit pararend dhe aftëson procesin e shenjtërimit.

==== 3. Të dashur prej Perëndisë dhe të trajtuar me hir ====

Të jesh i drejtësuar do të thotë të duhesh prej Perëndisë dhe të trajtohesh me hir.

'''Krishti vërteton masën e dashurisë së Perëndisë për ne'''

Nëse Perëndia nuk do të na donte, nuk do të kishte problem për të zgjidhur përmes vdekjes së Birit të tij. Ishte dashuria e tij për ju ajo që e bëri të falte mëkatin tuaj gjë e cila e bëri atë të dukej i padrejtë. Nëse ai nuk do t'ju donte, do ta kishte zgjidhur problemin e mëkatit thjesht duke na dënuar të gjithëve ne me shkatërrim. Kjo do ta kishte lartësuar drejtësinë e tij. Por ai nuk e bëri këtë. Dhe arsyeja është për shkak se ai ju do.

Kjo është tablloja shumë e bukur e Romakëve 5:6-8.

> Sepse, ndërsa ishin akoma pa forcë, Krishti vdiq në kohën e tij për të paudhët. Vështirë në fakt se vdes dikush për një të drejtë; mbase ndonjë do të guxonte të vdiste për një njeri të mirë. Por Perëndia e tregon dashurinë e tij ndaj nesh në atë që, kur ende ishim mëkatarë, Krishti vdiq për ne.

Ajo që Perëndia po siguron në vdekjen e Birit të tij nuk është vetëm e vërteta e drejtësisë së tij, por gjithashtu edhe masa e dashurisë së tij.

'''Dhurata falas e Perëndisë'''

Tek Romakëve 3:24 Pali thotë që ne jemi drejtësuar “falas me anë të hirit të tij.” Dashuria e Perëndisë për mëkatarët tepëron në dhurata të hirit – këto janë dhurata që vijnë prej mirësisë së bollshme të Perëndisë dhe jo prej veprave apo meritave tona.

Falja e mëkateve dhe drejtësia e Perëndisë janë dhurata falas. Kjo do të thotë që nuk na kostojnë ne asgjë për shkak se i kostuan Krishtit gjithçka. Ato nuk mund të fitohen me vepra, të trashëgohen prej prindërve apo të thithen përmes sakramenteve. Ato janë falas, për t'u pranuar përmes besimit.

Romakëve 5:17 e thotë kështu:

> Në fakt, në qoftë se prej shkeljes së këtij njërit vetëm vdekja mbretëroi për shkak të atij njërit, akoma më shumë ata që marrin bollëkun e hirit dhe të dhuratës së drejtësisë do të mbretërojnë në jetë me anë të atij njërit, që është Jezu Krishti.

Falja e mëkateve dhe drejtësia e Perëndisë janë dhurata falas të hirit që rrjedh prej dashurisë së Perëndisë.

Të drejtësohesh do të thotë të falesh, të numërohesh i drejtë, dhe të duhesh prej Perëndisë.

==== 4. Të siguruar prej Perëndisë përjetë ====

Më së fundi, i drejtësuar do të thotë të jesh siguruar prej Perëndisë përjetë.

Ky është bekimi kurorëzues. Pali e shpall tek Romakëve 8:30, “ Dhe ata që ai i paracaktoi edhe i thirri; dhe ata që i thirri edhe i shfajësoi; dhe ata që i shfajësoi, ata edhe i përlëvdoi.”

Nëse jeni të drejtësuar do të përlëvdoheni. Do të arrini lavdinë e epokës që do të vijë dhe do të jetoni përgjithmonë me Perëndinë në gëzim dhe shenjtëri. Pse është kjo kaq e sigurt?

Është e sigurt për shkak se efekti i vdekjes së Birit të Perëndisë është objektiv, real, përfundimtar dhe i pamposhtur për popullin e Perëndisë. Atë që arrin e arrin përgjithmonë. Efekti i gjakut të Krishtit nuk është i dobët – Tani shpëton dhe tani humbet, tani shpëton dhe tani humbet.

Ky është mesazhi i vargut 32, “Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për të gjithë ne, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjëra bashkë me të?” - kjo do të thotë, a nuk do të na përlëvdojë gjithashtu! Po! E njëjta sakrificë që siguroi drejtësimin tonë siguron përlëvdimin tonë.

Nëse këtë mëngjes qëndroni të drejtësuar, jeni përtej çdo akuze dhe dënimi. Vargu 33 thotë, “ Kush do t'i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i drejtëson.” A e dalloni idenë, nëse Perëndia ju ka drejtësuar përmes vdekjes së Birit të tij, askush, në qiell, në tokë apo nën tokë, askush nuk mund t'ju akuzojë. Ju do të përlëvdoheni.

Pse? Për shkak se jeni të pamëkat? Jo. Për shkak se jeni shfajësuar përmes gjakut të Krishtit.

Kënaqësia e Perëndisë në Birin e Tij

Pcain — Tue, 04 Aug 2015 20:18:17 GMT

Pcain:

{{info|The Pleasure of God in His Son}}

> Ky është Biri im i dashur, në të jam i kënaqur.

==== Hyrje ====

Këtë mëngjes po nisim një seri të re mesazhesh që, dashtë Zoti do arrijmë deri në 19 Prill, mëngjesin e së Dielës së Pashkës. Prandaj dëshiroj të nis duke shpjeguar si jam shtyrë për të zhvilluar këtë seri.

==== Të Shohësh do të thotë të Bëhesh ====

Kur vjen puna tek të kuptuarit se çfarë duhet të ndodhë në veprën e predikimit unë drejtohem prej disa teksteve biblike, në mënyrë të veçantë 2 Korintasve 3:18.

> Dhe ne të gjithë, duke soditur fytyrëzbuluar lavdinë e Zotit si në pasqyrë, transformohemi në të njëjtën shëmbëllim nga lavdia në lavdi, posi prej Frymës së Zotit.

Unë besoj se ky tekst na mëson se një prej mënyrave përmes të cilave ndryshohemi më progresivisht në ngjashmëri me Krishtin është duke soditur lavdinë e tij. “Dhe ne të gjithë, duke soditur fytyrëzbuluar lavdinë e Zotit si në pasqyrë, transformohemi në të njëjtën shëmbëllim,” Mënyra për t'u bërë gjithnjë e më tepër si Zoti është ta përqëndroni vështrimin tuaj tek lavdia e tij dhe ta mbani atë në fushëpamjen tuaj.

Ne përsëritim me vete melodinë e muzikës që dëgjojmë. Flasim me dialektin e vendit. Mësojmë mirësjelljen nga prindërit tanë. Dhe natyrshëm priremi të imitojmë njerëzit që i admirojmë më tepër. Kështu është edhe me Perëndinë. Nëse e fiksojmë vëmendjen tonë tek ai dhe e mbajmë lavdinë e tij para syve tanë, do të ndryshohemi nga lavdia në lavdi në shëmbëllimin e tij. Nëse adoleshentët priren t'i mbajnë flokët si yjet që admirojnë, ashtu edhe të krishterët do të priren ta rregullojnë karakterin e tyre me atë të Perëndisë që admirojnë. Në këtë transaksion frymëror të shohësh nuk është vetëm të besosh, të shohësh është të bëhesh.

==== Predikimi si portretizim i lavdisë së Perëndisë ====

Mësimi që mësoj prej kësaj rreth predikimit është që në një shkallë të madhe predikimi duhet të jetë portretizim i lavdisë së Perëndisë, për shkak se synimi i predikimit është t'i ndryshojë njerëzit në shëmbëllimin e Perëndisë. Mendoj se kjo përputhet me pikëpamjen e Palit për predikimin për shkak se vetëm katër vargje më pas, tek 2 Korintasve 4:4, ai përshkruan përmbajtjen e predikimit të tij si “drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë.” Dhe dy vargje më pas në vargun 6 ai e përshkruan pak më ndryshe si “drita e njohurisë së lavdisë së Perëndisë, në fytyrën e Jezu Krishtit.”

Prandaj, sipas Palit, predikimi është një mjet për të përcjellë dritë në zemrat e errëta të burrave dhe grave.

Në vargun 4 drita quhet, “drita e ungjillit,” dhe në vargun 6 drita quhet “drita e njohurisë.”

Në vargun 4 ungjilli është ungjilli i lavdisë së Krishtit dhe në vargun 6 njohuria është njohuria e lavdisë së Perëndisë. Prandaj në të dy vargjet drita që përcillet në zemër është drita e lavdisë – lavdia e Krishtit dhe lavdia e Perëndisë.

Por këto në fakt nuk janë dy lavdi të ndryshme. Në vargun 4 Pali thotë se kjo është lavdia e Krishtit, i cili është shëmbëllimi i Perëndisë. Dhe në vargun 6 ai thotë që lavdia e Perëndisë është në fytyrën e Krishtit. Prandaj drita që përcillet përmes predikimit është një dritë lavdie dhe për këtë lavdi mund të flisni si lavdia e Krishtit i cili është shëmbëllimi i Perëndisë, apo lavdia e Perëndisë e reflektuar në mënyrë të përsosur në Krishtin.

Predikimi është portretizimi, shfaqja apo tregimi i lavdisë hyjnore në zemrat e burrave dhe grave (2 Korintasve 4:4-6), në mënyrë që përmes soditjes së kësaj lavdie ata të mund të ndryshohen në shëmbëllimin e Zotit nga një masë lavdie tek tjetra (2 Korintasve 3:18).

==== E vërtetë nga përvoja ====

Ky nuk është një sajim artificial apo intelektual. Është tamam ajo që e di se është e vërtetë nga përjetimi im (ashtu si e dinë edhe shumë prej jush!); të parët e Perëndisë për kush ai është në të vërtetë e ka treguar veten herë pas here si forca më e fuqishme dhe më bindëse në motivimin e kërkimit tim për shenjtëri dhe gëzim në të.

Ju dhe unë e dimë nga përvoja se konflikti bazë në shpirtin njerëzor është mes dy lavdive – lavdia e botës dhe gjithë kënaqësitë jetëshkurtra që mund të ofrojë ajo, përkundrejt lavdisë së Perëndisë dhe gjithë kënaqësive të përjetshme që ajo mund të ofrojë. Këto dy lavdi konkurojnë për aleancën, admirimin dhe kënaqësinë e zemrave tona. Dhe roli i predikimit është të shfaqë, tregojë, portretizojë dhe shpalosë lavdinë e Perëndisë në një mënyrë të tillë që vlera dhe shkëlqimi i saj superior të ndriçojë në zemrën tuaj në mënyrë që ju të ndryshoheni nga një masë lavdie tek tjetra.

==== Sfida me të cilën përballet predikuesi ====

Kjo do të thotë që si predikues përballem vazhdimisht me pyetjen: Si mund ta portretizoj më mirë lavdinë e Perëndisë në mënyrë që një numër sa më i madhe njerëzish ta shohin dhe të ndryshohen prej saj? Ndërsa ja bëra vetes këtë pyetje në një kamp para dy javësh, një përgjigje e re më erdhi në mendje.

Isha duke lexuar sërish një pjesë nga libri i Henri Skogalit, Jeta e Perëndisë në Shpirtin e Njeriut. Ai bëri këtë koment të mprehtë: “Vlera dhe epërsia e një shpirti duhet të matet prej objektit të dashurisë së tij” (faqja 62). Kjo më mbërtheu si shumë e vërtetë. Pastaj më erdhi mendimi që nëse kjo është e vërtetë për njerëzit, ashtu si Skogali kishte për qëllim të thoshte, sigurisht që kjo është e vërtetë edhe për Perëndinë: “Vlera dhe epërsia e shpirtit të PERËNDISË duhet matur përmes objektit të dashurisë së tij.”

Kështu hetova Shkrimet për disa ditë duke kërkuar gjithë ato vende që na tregojnë se çfarë do Perëndia me çfarë kënaqet, me çfarë gëzohet. Rezultati është një plan predikimi me 13 mesazhe të titulluara kënaqësitë e Perëndisë.

Prandaj kjo është lutja ime dhe shpresoj që edhe ju do ta bëni tuajën, që duke parë objektet e kënaqësisë së Perëndisë do të shohim epërsinë dhe vlerën e shpirtit të tij dhe duke parë epërsinë dhe vlerën e shpirtit të tij të shohim lavdinë e tij dhe duke parë lavdinë e tij do të ndryshohemi nga një masë lavdie tek tjetra në ngjashmëri me të dhe duke u ndryshuar në ngjashmërinë e tij do ta përballim këtë qytet dhe popujt e paarritur të botës me një dëshmi të gjallë për një Shpëtimtar tërheqës, madhështor dhe të parezistueshëm. I pëlqeftë Zotit të na dërgojë një rizgjim të madh dashurie, shenjtërie dhe force ndërsa shohim drejt tij dhe lutem me zell për këto 13 javë.

==== Shtjellimi ====

Në portretizimin e vlerës së shpirtit të Perëndisë në objektin e dashurisë së tij duhet t'ia nisim nga fillimi. Gjëja e parë dhe më themelore që mund të themi për kënaqësitë e Perëndisë është që ai kënaqet në Birin e tij. Këtë të vërtetë do përpiqem ta shtjelloj në pesë pohime.

'''1. Perëndia gjen kënaqësi në Birin e tij.'''

Tek Mateu 17 Jezui i merr Pjetrin, Jakobin dhe Gjonin në një mal të lartë. Kur ata janë krejt vetëm ndodh diçka krejtësisht e mahnitshme. Krejt papritur Perëndia i jep Jezuit një pamje lavdie. Vargu 2, “Fytyra e tij shkëlqeu si dielli dhe rrobat e tij u bënë të bardha si drita.” Pastaj në vargun 5 një re plot dritë i mbuloi dhe Perëndia foli nga mesi i resë, “Ky është Biri im i dashur, në të jam kënaqur: dëgjojeni!”

Së pari, Perëndia u dha dishepujve një copëz të vogël të lavdisë së vërtetë qiellore të Jezuit. Ja se çfarë thotë Pjetri tek 2 Pjetri 1:17, “Sepse ai (Krishti) mori nder dhe lavdi nga Perëndia Atë.” Pastaj Perëndia zbulon zemrën e tij për Birin dhe thotë dy gjëra: “Unë e dua birin tim” (“Ky është Biri im i dashur”), dhe “Unë gjej kënaqësi në Birin tim” (“në të cilin jam kënaqur”).

Ai e thotë këtë edhe në një rast tjetër, në pagëzimin e Jezuit, ndërsa Fryma e Shenjtë zbret dhe e vajos Jezuin për shërbesë, duke treguar dashurinë dhe mbështetjen e Atit - “Ky është Biri im i dashur, në të cilin jam kënaqur.”

Dhe tek ungjilli sipas Gjonit, Jezui flet disa herë për dashurinë e Atit për të, për shembull, Gjoni 3:35, “Ati e do Birin dhe i ka dhënë në dorë çdo gjë.” Gjoni 5:20, “Sepse Ati e do Birin dhe i dëfton gjithçka që bën vetë.”

(Shihni gjithashtu Mateu 12:18 ku Mateu citon Isaia 42:1 duke iu referuar Jezuit: “Ja shërbëtori im, që unë e zgjodha; i dashuri im, në të cilin shpirti im është i kënaqur.” Fjala Hebraisht për “i kënaqur” është fjala ratsah dhe do të thotë “kënaqem me.”)

Prandaj deklarata jonë e parë është që Perëndia Atë e do Birin, jo me ndonjë mëshirë vetëmohuese apo sakrifikuese, por me dashurinë e ëndjes dhe kënaqësisë. Ai është shumë i kënaqur me Birin! Kur ai sheh Birin e tij, gëzohet, admiron, çmon, vlerësn dhe pëlqen atë që sheh.

'''2. Biri i Perëndisë ka plotësinë e hyjnisë.'''

Kjo e vërtetë do të na ruajë që të mos gabojmë rreth të parës. Ju mund të bini dakord me pohimin se Perëndia gjen kënaqësi tek Biri, por të gaboni duke menduar se Biri është thjesht një njeri jashtëzakonisht i shenjtë të cilin Ati e birësoi të ishte Biri i tij për shkak se ai kënaqej kaq shumë me të.

Por Kolosianëve 2:9 na jep një këndvështrim shumë ndryshe për gjërat. “Sepse tek ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.” Biri i Perëndisë nuk është thjesht një njeri i zgjedhur. Ai ka plotësinë e hyjnisë në veten e vet.

Pastaj Kolosianëve 1:19 e lidh këtë gjë me kënaqësinë e Perëndisë; “Sepse Atit i pëlqeu që në të të banojë e gjithë plotësia.” Me fjalë të tjera, ishte kënaqësia e Perëndisë ta bënte këtë. Perëndia nuk po kërkonte nëpër botë për të gjetur një njeri që do të kualifikohej për kënaqësinë e tij dhe pastaj ta birësonte si Birin e tij. Përkundrazi, vetë Perëndia mori iniciativën të vendoste plotësinë e tij në një njeri në veprën e mishërimit. Ose mund të themi se ai mori iniciativën ta vishte plotësinë e hyjnisë së tij me natyrë njerëzore. Dhe Kolosianëve 1:19 thotë se atij i pëlqeu ta bënte këtë gjë! Kjo ishte ëndja dhe kënaqësia e tij.

Ne mund të priremi të themi se Perëndia nuk gjeti një Bir që i pëlqente, por bëri një Bir që i pëlqente. Por edhe kjo do ishte shumë ngatërruese, për shkak se kjo plotësi e hyjnisë, që tani banon trupërisht (Kolosianëve 2:9) në Jezuin, tashmë ekzistonte në formë personale para se të merrte një natyrë njerëzore në Jezuin. Kjo na shtyn edhe më pas në kohë tek vetë Hyjnia dhe tek pohimi i tretë.

'''3. Biri në të cilin Perëndia kënaqet është shëmbëllimi dhe reflektimi i përjetshëm i Perëndisë dhe kështu është vetë Perëndi.'''

Këtu tek Kolosianëve 1:15 Pali thotë,

> Ai është shëmbëllesa e Perëndisë së padukshëm, i parëlinduri i çdo krijese [kjo do të thotë, ai që ka statusin e lartësuar të Birërisë hyjnore mbi gjithë krijimin, siç e tregon dhe fraza tjetër], sepse në të u krijuan të gjitha gjërat, ato që janë në qiejt dhe ato mbi dhe.

Biri është shëmbëlltyrë e Atit. Çfarë do të thotë kjo? Para se ta themi, le të konsiderojmë disa cilësime të tjera të ngjashme.

Tek Hebrenjve 1:3 thuhet për Birin,

> Ai, duke qenë shkëlqimi i lavdisë së tij dhe vula e qenies së tij dhe duke i mbajtur të gjitha me fjalën e fuqisë së tij.

Tek Filipianëve 2:6 Pali thotë,

> I cili, edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori.

Prandaj Biri në të cilin Perëndia kënaqet është vetë shëmbëllimi i tij, ai reflekton lavdinë e tij, mban vetë vulën e qënies së tij, është në trajtën e tij dhe është i barabartë me Perëndinë. Prandaj nuk duhet të habitemi kur apostulli Gjon tek Gjoni 1:1 thotë, Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi. Prandaj do të ishte krejtësisht ngatërruese të thoshim se Biri në të cilin Perëndia kënaqet u bë ose u krijua në momentin e mishërimit apo në ndonjë moment tjetër. “Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi.” Për aq kohë sa ka patur Perëndi, ka ekzistuar edhe Fjala e Perëndisë, Biri i Perëndisë, i cili mori një natyrë njerëzore në Jezu Krishtin.

Tani mund të kemi një ide më të mirë për atë që Bibla do të thotë kur e quan atë shëmbëllimin, reflektimin, vulën, ose trajtën e Perëndisë që është i barabartë me Perëndinë.

Qysh nga përjetësia e shkuar i vetmi realitet që ka ekzistuar gjithmonë është Perëndia. Ky është një mister i madh, për shkak se është kaq e vështirë për ne të mendojmë për Perëndinë që në mënyrë absolute nuk ka fillim, që ka ekzistuar përjetësisht pa askënd apo asgjë që ta bënte të ishte, thjesht realitet absolut me të cilin duhet të përballet secili prej nesh na pëlqen ose jo.

Bibla na mëson se ky Perëndi i përjetshëm gjithmonë ka patur

*një shëmbëllim të përsosur të vetes
*një reflektim të përsosur të natyrës së tij
*një trajtë të përsosur të thelbit të tij
*një vulë të përsosur të natyrës së tij
*një trajtë apo shprehje të përsosur të lavdisë së tij

Tani gjendemi në buzë të të parrëfyeshmes, por ndoshta mund të guxojmë të themi kaq: për aq kohë sa Perëndia ka qenë Perëndi, ai ka qenë i vetëdijshëm për veten dhe shëmbëllimi që ka patur për veten është aq i përsosur dhe aq i plotë saqë është riprodhimi (apo lindja) personale dhe e gjallë e vetes së tij. Kjo formë, ky reflektim apo shëmbëllim personal dhe i gjallë i Perëndisë është Perëndi, domethënë, Perëndia Bir. Si rrjedhim, Perëndia Bir është i bashkëpërjetshëm me Perëndinë Atë dhe i barabartë në thelb dhe lavdi.

'''4. Kënaqësia e Perëndisë në Birin e tij është kënaqësi në Veten e tij.'''

Përderisa Biri është shëmëbëllimi, reflektimi, vula dhe trajta e Perëndisë, i barabartë me Perëndinë dhe ËSHTË vërtet Perëndi, si rrjedhim kënaqësia e Perëndisë në Birin është kënaqësi në Veten e tij. Prandaj gëzimi origjinal, parësor, më i thellë dhe themelor i Perëndisë është gëzimi që ai ka në përsosmëritë e tij ndërsa i sheh ato të reflektuara në Birin e tij. Ai e do Birin, kënaqet në Birin dhe gjen ëndje në Birin për shkak se Biri është vetë Perëndi.

Në fillim kjo tingëllon si kotësi dhe ka ndjesinë e mendjemadhësisë, vetëkënaqjes dhe egoizmit, për shkak se kështu do të ishte nëse ndonjëri prej nesh do të gjente gëzimin e parë dhe më të thellë duke parë veten në pasqyrë. Do ishim të kotë, mëndjemëdhenj, të vetëkënaqur dhe egoistë.

Por pse? Për shkak se ne u krijuam për diçka pafundësisht më të mirë, më fisnike, më të lartë dhe më të thellë sesa meditimi mbi veten. Për çfarë? Meditimi dhe kënaqja me Perëndinë! Çdo gjë më pak se kjo do jetë idhujtari. Perëndia është qënia më e lavdishme. Të mos e duash atë, të mos gjesh kënaqësi në të është një ofendim i madh ndaj vlerës së tij.

Por e njëjta gjë është e vërtetë për Perëndinë. Si të mos e ofendojë Perëndia atë që është pafundësisht e bukur dhe e lavdishme? Si mundet që Perëndia të mos kryejë idhujtari? Ka vetëm një përgjigje të mundshme: Perëndia duhet të dojë dhe të kënaqet mbi gjithçka tjetër në bukurinë dhe përsosmërinë e tij. Nëse ne e bëjmë këtë pëpara pasqyrës është thelbi i kotësisë, por që Perëndia ta bëjë këtë para Birit të tij është thelbi i drejtësisë.

A nuk është thelbi i drejtësisë të trazohesh prej kënaqësisë së përsosur në atë që është përsosmërisht e lavdishme? Dhe a nuk është e kundërta e drejtësisë kur ne i vendosim ndjenjat tona më të larta në gjëra me pak apo fare pa vlerë?

Prandaj drejtësia e Perëndisë është zelli, gëzimi dhe kënaqësia e pafundme që ai ka në lavdinë dhe vlerën e tij. Nëse ai do të vepronte në kundërshtim me këtë pasion të përjetshëm për përsosmëritë e tij, do të ishte i padrejtë, do të ishte idhujtar.

Këtu qëndron pengesa më e madhe ndaj shpëtimit tonë: si mundet një Perëndi kaq i drejtë të vendosë dashurinë e tij mbi mëkatarë si ne? Por këtu qëndron gjithashtu vetë themeli i shpëtimit tonë, për shkak se është tamam ai vlerësim i pafundëm që Ati ka për Birin që e bën të mundur për mua, një mëkatar të lig, të duhem dhe pranohem në Birin, për shkak se në vdekjen e tij ai i hoqi tej gjithë fyerjet dhe lëndimet që i kisha bërë lavdisë së Atit përmes mëkatit tim.

Këtë do ta shohim herë pas here në javët që vijnë – si kënaqësia e pafundme e Atit në përsosmëritë e tij është burimi i shpengimit, shpresës dhe gëzimit tonë të përjetshëm. Sot është vetëm fillimi.

Po e mbyll me pohimin e pestë dhe me zbatimin e fundit. Nëse Skogali ka të drejtë – që vlera dhe epërsia e një shpirti matet prej objektit (dhe këtu do shtoj, intensitetit) të dashurisë së tij – atëherë...

'''5. Perëndia është qënia më e përsosur dhe e denjë nga të gjitha.'''

Pse? Për shkak se ai e ka dashur Birin e tij, shëmëbëllimin e lavdisë së vet, me një energji të pafund dhe të përsosur qysh nga përjetësia. Sa të lavdishëm dhe të lumtur kanë qenë Ati, Biri dhe Fryma e dashurisë që lëviz mes tyre qysh nga përjetësia!

Le të qëndrojmë të mahnitur me këtë Perëndi madhështor! Dhe le të largohemi nga të gjitha mëritë e kota dhe kënaqësitë kalimtare dhe kërkimet e kota të jetës dhe të bashkohemi me gëzimin që Perëndia ka në shëmbëllimin e përsosmërive të tij, domethënë në Birin e tij. Le të lutemi:

Perëndi i drejtë, i përjetshëm dhe i pafund, ne rrëfejmë që shpesh të kemi nënçmuar ty dhe kemi lartësuar veten në qendër të dashurisë tonë ku është vetëm vendi yt në personin e Birit tënd. Ne pendohemi dhe kthehemi nga supozimet tona dhe me gëzim qëndrojmë të mahnitur me bashkësinë tënde të përjetshme dhe të vetëmjaftueshme të Trinisë. Lutja jonë, e thënë me fjalët e Birit tënd (Gjoni 17:26) është që dashuria me të cilën e ke dashur atë të mund të jetë në ne dhe ai të jetë në ne, që të mund të rrëmbehemi në atë bashkësi gëzimi dhe atë oqean dashurie përgjithmonë. Amen.

Forconi duart e njëri-tjetrit në Perëndinë

Pcain — Mon, 03 Aug 2015 20:35:42 GMT

Pcain: Mbrojti Forconi duart e njëri-tjetrit në Perëndinë ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Strengthen Each Other's Hands in God}} 

> Davidi, duke ditur që Sauli ishte nisur për ta vrarë, mbeti në shkretëtirën e Zifit, në pyll. Atëherë Jonathani, bir i Saulit, u ngrit dhe shkoi te Davidi në pyll; dhe e ndihmoi të gjejë forcë te Perëndia. Pastaj i tha: "Mos ki frikë, sepse Sauli, ati im, nuk do të arrijë të të shtjerë në dorë; ti do të mbretërosh mbi Izraelin dhe unë do të jem i dyti pas teje. Vetë Sauli, ati im, e di këtë". Kështu të dy bënë një besëlidhje para Zotit; pas kësaj Davidi mbeti në pyll, kurse Jonathani shkoi në shtëpinë e tij.

Mesazhi i sotëm është një shkëputje nga seria që nisëm të Dielën e kaluar me Efesianëve. Arsyeja për këtë shkëputje është bindja e thellë që ndjejmë për nevojën për t'i inkurajuar të gjithë anëtarët e kishës tonë të jenë pjesë e një grupi të vogël në të cilin e ndihmoni njëri-tjetrin të luftoni luftën e besimit. Prandaj fokusi ynë sot është tek forcimi i duarve të njëri-tjetrit në Perëndinë.

==== Siguria e përjetshme është projekt komuniteti ====

Ne besojmë se siguria e përjetshme është projekt komuniteti. Ne besojmë se këmbëngulja e shenjtorëve është përgjegjësi e përbashkët. I njëjti Zot i dashur që tha, “Delet e mia e dëgjojnë zërin tim, unë i njoh dhe ato më ndjekin; dhe unë u jap atyre jetën e përjetshme dhe nuk do të humbasin kurrë, e askush nuk do t'i rrëmbejë nga dora ime” (Gjoni 10:27-28), gjithashtu tha, “por ai që do të ngulmojë deri në fund do të shpëtohet” (Mateu 24:13).

Me fjalë të tjera ata që kanë lindur prej Perëndisë janë përjetësisht të sigurt në dorën e Jezusit. Dhe ata që kanë lindur prej Perëndisë duhet të ngulmojnë deri në fund në mënyrë që të shpëtohen përfundimisht. Prandaj shtrohet pyetja: Si ka vendosur Perëndia që ta bëjë popullin e vet të ngulmojë në besim deri në fund në mënyrë që të mos dështojë në plotësimin e premtimit që ata janë të sigurtë dhe që asnjë nuk do të humbasë?

Këtë mëngjes po fokusohemi në një pjesë kritike të përgjigjes për këtë pyetje, që, Perëndia ka caktuar që të jemi të lidhur me besimtarë të tjerë, në mënyrë të atillë që ta ndihmojmë njëri-tjetrin të luftojmë me sukses luftën e besimit ditë pas dite deri në fund. Baza biblike për këtë përgjigje është Hebrenjve 3:12-14,

> Kini kujdes, vëllezër, se mos ndonjë nga ju ka zemër të ligë, mosbesimi, që të largohet nga Perëndia i gjallë, por nxitni njeri tjetrin çdo ditë, derisa thuhet: "Sot", që të mos ngurtësohet ndonjë nga ju prej mashtrimit të mëkatit. Sepse ne jemi bërë pjestarë të Krishtit, në qoftë se do ta ruajmë të palëkundur deri në fund fillimin e besimit.

Perëndia ka caktuar një mjet përmes të cilit do të na aftësojë ta ruajmë besimin të palëkundur deri në fund. Mjeti është ky, Zhvilloni ato lloj marrëdhëniesh të krishtera në të cilat e ndihmoni njëri-tjetrin të mbaheni fort tek premtimet e Perëndisë dhe t'i shpëtojmë mashtrimit të mëkatit. Nxiteni njëri-tjetrin ditë pas dite për të qëndruar të palëkundur dhe vishni gjithë armatimin e Perëndisë.

==== Jini pjesë e një grushti të krishterësh ====

Fëmijë, para të rinj, adoleshentë, studentë, beqarë, çiftet të martuara, vejusha, të ve! A jeni pjesë e një grushti miqsh të krishterë që janë betuar të ndihmojnë njëri-tjetrin të luftojnë luftën e besimi dhe ta mbrojnë njëri-tjetrin prej kthetrave të padukshme të mëkatit?

Nuk po them që nuk mund të shpëtoheni nëse nuk i përkisni një grupi të vogël të organizuar. Por po them, dhe besoj se është fjala e Perëndisë, që nëse nuk keni një grusht të tillë miqsh në besim, atëherë po neglizhoni një prej mjeteve të caktuara prej Perëndisë për ruajtjen dhe ngulmimin tuaj në besim. Neglizhimi i mjeteve të hirit është gjë shumë e rrezikshme për shpirtin tuaj.

Prandaj synimi im këtë mëngjes është shumë i thjeshtë, t'ju motivoj t'i përkisni një grushti të vogël të krishterësh ku mund të nxitni dhe të nxiteni për të luftuar luftën e besimit ditë pas dite. Në fund të mesazhit Pitër Nelson do të prezantojë shkurtimisht një rrjet grupesh të vogla të disponueshme për konsiderimin tuaj në lutje.

==== Katër mësime nga takimi i Jonatanit me Davidin ====

Teksti është 1 Samueli 23:15-18. Ky është një ilustrim i thjeshtë dhe domethënës për atë që duhet të ndodhë në luftën e vazhdueshme të besimit.

Davidi po shkonte nga një vend në tjetrin në shkretëtirën e Zifit afërsisht 50 kilometra në jug të Jerusalemit, duke u përpjekur t'i qëndrojë larg Saulit. Sauli, mbreti i Izraelit do ta vrasë Davidin për shkak se mendon që ai është rival i rrezikshëm për fronin. Jonatani, djali i Saulit, e do Davidin dhe dëgjon që ai gjendet në shkretëtirën e Zifit, prandaj shkon atje për të forcuar duart e tij në Perëndinë.

Ky takim mes Jonatanit dhe Davidit ilustron të paktën katër mësime për ta ndihmuar njëri-tjetrin të luftojmë luftën e besimit.

'''1. Nevojën e secilit për shoqëri të krishterë'''

Shenjtorët më të mëdhenj dhe udhëheqësit më të fortë kanë nevojë për shokë të krishterë për të forcuar duart e tyre në Perëndinë. Davidi ishte i madh, i fortë, dhe kishte nevojë për Jonatanin.

Shoqëria e krishterë nuk është vetëm për rekrutët e rinj. Ajo është për çdo besimtar. Nuk arrijmë kurrë në një pikë ku të mos kemi nevojë për shërbesën e të krishterëve të tjerë. Nëse mendoni se jeni përtej nevojës për nxitje të përditshme në luftën e besimit, atëherë ndoshta zemra juaj ka rënë tashmë pre e mashtrimit të mëkatit.

Davidi ishte një njeri sipas zemrës së Perëndisë. Ai ishte luftëtar i madh. Nuk ka dyshim që ishte superior karshi Jonatanit në forcë, inteligjencë dhe thellësi të kuptuari teologjik. Por vargu 16 thotë se shkoi dhe forcoi duart e tij në Perëndinë.

Mos mendoni kurrë që dikush është aq i fortë saqë nuk ka nevojë të forcohet në Perëndinë. Dhe mos mendoni kurrë se dikush është shumë më lart se ju saqë nuk mund të jeni instrumenti i Perëndisë për t'i dhënë forcë.

Çarls Spërxhën foli për shumë udhëheqës të krishterë kur shkroi,

> Para disa vitesh, u pushtova prej një depresioni të frikshëm në shpirt. Më ndodhën disa ngjarje shqetësuese, nuk isha mirë me shëndet dhe zemra po më lëshonte. Nga thellësitë u detyrova t'i klithja Zotit. Pak para se të shkoja në Montone për t'u çlodhur, vuajta shumë në trup, por edhe më tëpër në shpirt, pasi fryma më ishte mbingarkuar. Nën këtë presion, dhashë një predikim nga fjalët, “Perëndia im, Perëndia im, përse më ke braktisur?” Isha aq i kualifikuar të predikoja nga ky tekst sa nuk kisha qenë kurrë, në fakt, shpresoj që disa prej vëllezërve të mi të mund të kishin hyrë aq thellë në ato fjalë zemërthyese. Ndjeva masën e plotë të tmerrit të një shpirti të harruar prej Perëndisë. Ky nuk ishte një përjetim i dëshirueshëm, dridhesha thjesht prej idesë së kalimit sërish përgjatë atij eklipsi të shpirtit, lutem që të mos vuaj më kurrë në atë mënyrë. (Autobiografi, vol. 2, faqja 415)

Këtë e përmenda për të theksuar që edhe shenjtorët më të mëdhenj, luftëtarët më guximtarë nuk shpëtojnë prej nevojës që dikush t'u forcojë duart në Perëndinë. Në fakt sulmi i djallit kundër tyre mund ta bëjë nevojën e tyre edhe më të madhe. Prandaj, mësimi i parë nga teksti ynë është që nuk shpëtoni kurrë prej nevojës suaj për nxitje të përditshme. Shenjtorët më të mëdhenj dhe udhëheqësit më të fortë kanë nevojë për shokë që t'u forcojnë duart në Perëndinë.

'''2. Përpjekje e ndërgjegjshme'''

Mësimi i dytë është që forcimi i duarve të një personi në Perëndinë përfshin një përpjekje të ndërgjegjshme. Është e qëllimshme. Këtë nuk e bëni kuturu, ju çoheni dhe shkoni në Horesh. Vargu 16, “ Atëherë Jonathani, bir i Saulit, u ngrit dhe shkoi te Davidi në pyll; dhe e ndihmoi të gjejë forcë te Perëndia.”

Çfarë ndryshimi do të vinte në kishën tonë nëse, kur të gjithë ne zgjohemi në mëngjes, të PLANIFIKOJMË të forcojmë duart e dikujt në Perëndinë! Jonatani nuk e takoi aksidentalisht Davidin në Horesh (edhe pse me raste kjo ndodh!) Ai e PLANIFIKOI të shkonte dhe ta forconte. Shenja e pjekurisë së krishterë është që në jetën tuaj vendosni synimin dhe rastet për të forcuar duart e dikujt në Perëndinë. Duart e kujt do të forconi në Perëndinë sot? Këtë javë? A keni një grusht miqsh (qëllimisht!) për ta ndihmuar njëri-tjetrin ta luftoni luftën e besimit në këtë mënyrë?

Kam qenë duke lexuar kujtimet e Samuel Pirsit, një prej atij grupi të vogël pastorësh që themeluan Shoqërinë e Parë Misionare Baptiste në vitin 1792. Mes të tjerëve ishin Xhon Rajlënd, Xhon Satklif, Endrju Fuller, Samel Pirs dhe Uilliam Keri. Kohët e fundit më ka bërë përshtypje një gjë më shumë se çdo gjë tjetër, këta burra e donin njëri-tjetrin, takoheshin së bashku dhe ishin thellësisht të përkushtuar të forconin duart e njëri-tjetrit në Perëndinë. Këtë e bënë edhe kur ishin shumë larg njëri-tjetrit.

Samuel Pirs priti më tepër se një vit letrën e parë nga Keri pasi ai ishte larguar për në Indi. Por kur ajo erdhi, ja se çfarë i shkroi Kerit,

> Ajo që na tregove na frymëzoi me një zell të ri, dhe na forcoi shumë duart tona në Zotin. Lexuam, qamë, lavdëruam dhe u lutëm. Oh, kush tjetër përveç të krishterëve ndjen kënaqësi të tillë të lidhur me miqësinë për Zotin tonë të dashur Jezu Krisht? (faqja. 58)

A nuk është kjo një frazë madhështore, “Miqësi PËR Zotin tonë të dashur Jezu Krisht.”

Ajo për të cilën po ju bëj thirrje këtë mëngjes është që të gjithë të formoni miqësi PËR Jezu Krishtin – të keni një grusht miqsh në besim me një besëlidhje reciproke që vazhdimisht do ta drejtoni njëri-tjetrin tek Jezu Krishti për shpresë dhe forcë.

'''3. Forconi njëri-tjetrin në Perëndinë'''

Ky është mësimi i tretë. Forca që duhet t'i japim njëri-tjetrit është forca në Perëndinë, jo në veten tonë. Vargu 16 nuk thotë se Jonatani erdhi deri në Horesh për të përforcuar besimin e Davidit tek vetja e tij. Nuk bëri këtë. Thuhet që ai u çua dhe shkoi tek Davidi në Horesh dhe forcoi duart e tij në Perëndinë.

Ky është ndryshimi mes shoqërisë së krishterë dhe gjithë grupeve të mbështetjes, terapisë dhe ndihmës për veten. Këtu kemi një lloj paradoksi, nga njëra anë them, kam nevojë për ju. Perëndia ju ka vajosur si një mjet hiri për të më ndihmuar të ngulmoj deri në fund. Por nga ana tjetër, duhet të them që e vetmja mënyrë që mund të më ndihmoni vërtet është duke thënë apo bërë diçka që do më bëjë të mbështetem tek Perëndina dhe jo tek ju.

Ja ku jemi sërish me temën tonë të përbashkët, një përqëndrim radikal tek Perëndia në gjithë sa bëjmë, edhe në bashkësinë tonë njerëzore, në shoqërinë, në miqësinë. Ajo duhet të jetë një miqësi PËR Jezusin. Çdo grup i krishterë që ekziston duhet të ekzistojë për të forcuar njëri-tjetrin në Perëndinë dhe jo në njerëzit. Ky është mësimi i tretë në tekstin tonë, “Jonathani, bir i Saulit, u ngrit dhe shkoi te Davidi në pyll; dhe e ndihmoi të gjejë forcë te Perëndia.”

'''4. T'i kujtojmë njëri-tjetrit premtimet e Perëndisë'''

Përfundimisht, si e bëri ai këtë gjë? Si e bëjmë ne? Jonatani tha (vargu 17), “ Mos ki frikë, sepse Sauli, ati im, nuk do të arrijë të të shtjerë në dorë; ti do të mbretërosh mbi Izraelin dhe unë do të jem i dyti pas teje. Vetë Sauli, ati im, e di këtë”

Si e dinte Jonatani se Davidi do ishte mbret mbi Izraelin? Ata ishin shokë të ngushtë prandaj është e vështirë të imagjinojmë që Davidi nuk i kishte thënë Jonatanit për ndodhinë e kapitullit 16 kur profeti Samuel e kishte vajosur Davidin si djalosh për të qenë mbret mbi Izraelin. Prandaj mënyra si Jonatani e forcoi Davidin në Perëndinë ishte duke i kujtuar atij një premtim që Perëndia i kishte bërë (1 Samueli 16:12). Sauli nuk mund të kishte sukses kundër Davidit për shkak se Perëndia ishte me të. Prandaj Jonatani e forcoi Davidin në Perëndinë duke i kujtuar fatin e tij në qëllimet e Perëndisë. Kështu është edhe me ne: Ne e forcojmë njëri-tjetrin në Perëndinë duke i kujtuar njëri-tjetrit premtimet e Perëndisë që janë veçanërisht të përshtatshme për nevojat e njëri-tjetrit.

Çfarë do të kishit nevojë të dëgjonit nga shokët tuaj nëse do të ishit Uilliam Keri, 24,000 kilometra larg nga shtëpia duke luftuar luftën e besimit me një shok dhe i rrethuar nga miliona jobesimtarë? Do kishit nevojë për diçka të tillë, fjalët e Samuel Pirs, një mik i çmuar që e dinte si t'i forconte duart e Kerit në Perëndinë. Dëgjoni sesi premtimet e Perëndisë mbushin këtë letër nga 4 Tetori1794.

> Vëlla, dëshiroj të isha përkrah teje dhe të merrja pjesë në të gjitha peripecitë e sulmit – një sulm të cilin asgjë nuk mund ta bëjë të pasuksesshëm përveçse frika. Po, Kapiteni i shpëtimit tonë marshon në krye. Nganjëherë ai mund ta tërheqë praninë e tij (por jo fuqinë) për të vënë në provë aftësinë tonë me krahët tanë frymërorë dhe armatimin qiellor. Çfarë nuk mund të bëjë besimi i gjallë për një ushtar të krishterë! Do ta sjellë Çlirimtarin prej qiellit, do ta mbështjellë me një mantel të zhytur në gjak, do ta vendosë në krye të betejës, do të vendosë një këngë të re në gojën tonë - “Ata bënë luftë kundër Qengjit, por Qengji do t'i mundë.” Po, do t'i mundë, fitorja është e sigurtë para se të hyjnë në betejë, kurora tashmë është përgatitur për të zbukuruar kryet tona, madje kurora e lavdisë që nuk fishket, tashmë kemi vendosur çfarë të bëjmë me të, do ta hedhim para këmbëve të ngadhnjimtarit dhe do themi, “Jo neve o Zot jo ne, por emrit tënd jepi lavdi.” ndërsa i gjithë qielli bashkohet në kor, “Qengji është i denjë.” (Kujtime, faqja 66).

Jo të gjithë ne e kemi dhuntinë që t'i forcojmë shokët tanë me fjalë të tilla. Por nëse e zhysni mendjen tuaj në Fjalën e Perëndisë dhe të meditoni rreth saj ditë e natë ashtu si thotë Psalmi 1, atëherë do të jeni një burim uji të gjallë dhe do të forconi duart e shumë vetëve në Perëndinë. Thirrja e Perëndisë për ju këtë mëngjes është, Ejani, le të forcojmë duart e njëri-tjetrit në Perëndinë! Amen.

I Shenjtë, I Shenjtë, I Shenjtë është Zoti i Ushtrive

Pcain — Tue, 21 Jul 2015 20:29:39 GMT

Pcain: Mbrojti I Shenjtë, I Shenjtë, I Shenjtë është Zoti i Ushtrive ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Holy, Holy, Holy Is the Lord of Hosts }} 

Më 1 Qershor 1973, Çarls Kolson vizitoi mikun e tij Tom Filips, ndërsa skandali i Uotergejtit shpërtheu në gazeta. Ai u çudit dhe u shokua nga shpjegimi i Filipsit që ai kishte “pranuar Jezu Krishtin.” Por ai vuri re që Tomi kishte paqe kurse ai nuk kishte. Kur Kolsoni u largua nga shtëpia, po qante aq shumë saqë nuk mundte dot as të fuste çelësin për të ndezur makinën. Ai shpjegon,

> Atë natë u përballa me mëkatin tim, jo thjesht me hilet e pista të Uotergejtit, por me mëkatin thellë brenda meje, ligësinë e fshehur që jeton në çdo zemër njerëzore. Ishte e dhimshme dhe nuk mund t'i shpëtoja. I klitha Perëndisë dhe pashë se u tërhoqa në mënyrë të parezistueshme në krahët e tij të hapur. Kjo ishte nata kur ia dhashë jetën time Jezu Krishtit dhe nisa aventurën më të madhe të jetës time. (*Të Duash Perëndinë*, faqja. 247)

==== Kuptimi i ri i Çarls Kolsonit për Perëndinë ====

Kjo histori është treguar me qindra herë në dhjetë vitet e fundit. Na pëlqen ta dëgjojmë. Por shumë prej nesh kënaqen me këtë histori në jetën tonë dhe atë të kishës tonë. Por kjo nuk ndodhi me Çarls Kolsonin. Jo vetëm që ky burrë i regjur i Shtëpisë së Bardhë ishte i gatshëm të qante në vitin 1973, ai ishte gjithashtu i gatshëm të pendohej disa vite më vonë për një pikëpamje tmerrësisht të pamjaftueshme për Perëndinë. Kjo ndodhi gjatë një periudhe të pazakontë thatësire frymërore. (Nëse gjendesh në një të tillë, merr zemër! Më shumë shenjtorë nga sa mund ta kuptosh kanë patur përballje jetëndryshuese me Perëndinë mu në mes të shkretëtirës.) Një mik i sugjeroi Kolsonit se kishte parë një seri leksionesh në videokasetë prej R. C. Sproul rreth shenjtërisë së Perëndisë. Ja se çfarë shkruan Kolson në librin e tij të ri *Të Duash Perëndinë* (fq.14-15).

> Gjithë sa dija për Sproul ishte që ai ishte teolog prandaj nuk isha entuziast. Në fund të fundit, arsyetova unë, teologjia ishte për njerëz që kishin kohë të studionin, të mbyllur në kullat e tyre të fildishta, larg prej fushëbetejës së nevojës njerëzore. Sidoqoftë, për shkak të nxitjes së mikut tim rashë dakord të shihja serinë e Sproulit.

> Në fund të leksionit të gjashtë rashë në gjunjë, thellësisht në lutje, i mahnitur me shenjtërinë absolute të Perëndisë. Kjo ishte një eksperiencë jetëndryshuese ndërsa fitova një kuptim krejtësisht të ri rreth këtij Perëndie të shenjtë të cilit i besoja dhe e adhuroja.

> Thatësira ime frymërore mori fund, por ky shijim i madhështisë së Perëndisë më bëri të etur për më tepër prej tij.

Në vitin 1973 Kolson kishte parë mjaft prej Perëndisë dhe vetes për të dalluar nevojën e tij të madhe për Perëndinë, kështu ishte shtyrë në mënyrë “të parezistueshme” (si thotë ai) në krahët e Perëndisë. Por pastaj disa vite më vonë ndodhi diçka tjetër e mrekullueshme. Një teolog foli për shenjtërinë e Perëndisë dhe Çarls Kolson thotë se ra në gjunjë dhe “fitoi një kuptim krejtësisht të ri për këtë Perëndi të shenjtë.” Nga ai moment ai kishte atë të cilën e quan një “oreks për madhështinë e Perëndisë.” A ke parë mjaft prej shenjtërisë së Perëndisë sa për të patur një oreks të parezistueshëm për madhështinë e tij?

==== Jobi e sheh Perëndinë në mënyrë të re ====

“Në vendin e Uzit ishte një njeri i quajtur Job. Ky njeri ishte i ndershëm dhe i drejtë, kishte frikë nga Perëndia dhe i largohej së keqes.” (Jobi 1:1). Jobi ishte besimtar, një njeri i lutjes dhe shumë i devotshëm. Sigurisht që ai e njihte Perëndinë ashtu si duhej. Sigurisht që ai kishte një “oreks për madhështinë e Perëndisë.” Por pastaj erdhën dhimbja dhe mjerimi i shkretëtirës së tij frymërore dhe fizike. Dhe në mes të errësirës së Jobit Perëndia i foli atij me madhështinë e vet:

> A dëshiron pikërisht të anulosh gjykimin tim, të më dënosh mua për të justifikuar vetveten? A ke ti një krah si ai i Perëndisë dhe a mund të të gjëmojë zëri sa zëri i tij? Stolisu, pra, me madhështi dhe madhëri, vishu me lavdi dhe me shkëlqim... shiko tërë mendjemëdhenjtë dhe uli, shiko tërë kryelartët dhe poshtëroji, dhe shtypi njerëzit e këqij kudo që të ndodhen . . . Atëherë edhe unë do të lëvdoj, sepse dora jote e djathtë të ka siguruar fitore... Kush, pra, është në gjendje të qëndrojë i fortë para meje? Kush më ka bërë një shërbim i pari që unë duhet ta shpërblej? Çdo gjë nën qiejt është imja. (Jobi 40:8-14, 41:10-11).

Në fund Jobi reagon, ashtu si Kolsoni, ndaj një “kuptimi krejtësisht të ri për Perëndinë e Shenjtë.” Ai thotë,

> Prandaj thashë gjëra që nuk i kuptoja, gjëra shumë të larta për mua që nuk i njihja... Veshi im kishte dëgjuar të flitej për ty por tani syri im të sheh. Prandaj ndjej neveri ndaj vetes dhe pendohem mbi pluhurin dhe hirin. (Jobi 42:3-6)

==== Këmbëngulje dhe Shpresë në Ndjekjen e Perëndisë së Shenjtë ====

A mund të ndodhë kjo në kishën tonë? Mund të ndodhë dhe po ndodh. Nëse nuk do të shihja asnjë shenjtë të kësaj, do të isha i detyruar të vazhdoja edhe pse e di që këmbëngulja është çelësi i rizgjimit. A. J. Gordon shkroi në librin e tij, Fryma e Shenjtë në Mision, faqet 139, 140:

> Kaluan shtatë vjet para se Uilliam Keri të pagëzonte të kthyerin e parë në Indi, kaluan shtatë vjet para se Judson të fitonte dishepullin e tij të parë në Burma; Morison punoi shumë për shtatë vjet para se Kinezi i parë të besonte tek Krishti; Mofati shpalli se kishte pritur shtatë vjet për të parë lëvizjen e parë të dallueshme të Frymës së Shenjtë në fisin Bekuana në Afrikë, Henri Riçard punoi shtatë vjet në Kongo para se të fitohej i kthyeri i parë në Banza Manteka.

Këmbëngulja, lutja dhe mundimi është çelësi i rizgjimit. Po ashtu janë pritja dhe shpresa. Perëndia më ka dhënë shenja shprese që përjetimi i Isaias, Jobit dhe Çarls Kolsonit mund të ndodhin këtu nëse vazhdojmë të kërkojmë fort Perëndinë e Shenjtë. Për shembull, një prej anëtarëve tanë më shkroi një letër para një jave që thoshte se,

> Shërbesa këtu më ka ngritur shumë herë më lart nga ato që i konsideroja maja malesh, drejt një tablloje më madhështore, më të lartë, më të madhe dhe më të lavdishme të Perëndisë në lartësi nga ç'mund ta kisha imagjinuar... Pikëpamja ime për Perëndinë u zgjerua gjithnjë e më tepër dhe prej madhështisë së tij të gjithëfuqishme rrjedh gjithçka, gjithëmjaftueshmëri. Gjatë këtyre dhjetë muajve që kam qenë në Kishën Baptiste Betlehem ka patur një rizgjim të mrekullueshëm në zemrën time dhe flaka digjet me më tepër shkëlqim dhe siguri se kurrë më parë.

Rizgjimi ndodh kur ne e shohim Perëndinë madhështor në shenjtëri dhe kur shohim veten si pluhur të pabindur. Thyerja, pendimi, gëzimi i patregueshëm i faljes, një “oreks për madhështinë e Perëndisë,” një uri për shenjtërinë e tij, për ta parë dhe për ta jetuar më tepër, ky është rizgjimi. Kjo vjen nga të parit e Perëndisë.

==== Shtatë Vështrime të Perëndisë në Vizionin e Isaias ====

Isaia na fton të marrim pjesë në vizionin e tij të Perëndisë tek Isaia 6:1–4.

> Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e mantelit të tij mbushnin tempullin. Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte. Njeri i bërtiste tjetrit dhe i thoshte: "I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij". Shtalkat e portës u tronditën nga zëri i atij që bërtiste, ndërsa tempulli po mbushej me tym.

Shtatë vështrime të Perëndisë që i shoh në këto katër vargje, të paktën shtatë.

'''1. Perëndia është i Gjallë'''

Së pari, ai është i gjallë. Uziahu vdiq, por Perëndia jeton. “Nga mot dhe përjetë ti je Perëndia.” (Psalmi 90:2). Perëndia ishte Perëndia i gjallë kur universi i tij erdhi në ekzistencë, Ai ishte Perëndia i gjallë kur Sokrati piu helmin dhe vdiq. Ai ishte Perëndia i gjallë kur Uilliam Bradfordi qeveriste Koloninë e Plejmuthit. Ai ishte Perëndia i gjallë në 1966 kur Tomas Altizer e shpalli atë të vdekur dhe revista TIME e vendosi këtë gjë në kapakun e saj. Ai do të jetë i gjallë dhjetë trilionë epoka nga tani kur të gjitha kundërshtimet qesharake ndaj realitetit të tij do të jenë zhdukur në harrim ashtu si guri në fund të Oqeanit. “Në vitin e vdekjes së mbretit Uziah, unë pashë Zotin.” Nuk ka qoftë edhe një udhëheqës të vetëm shteti në gjithë botën që do të jetë këtu pas pesëdhjetë vitesh. Përqindja e vdekjes në udhëheqjen e botës është 100%. Brenda 110 viteve të shkurtra ky planet do të popullohet nga dhjetë miliardë njerëz të rinj dhe të gjithë ne që tani jetojmë do të jemi fshirë nga faqja e dheut ashtu si Uziahu. Por jo Perëndia. Ai nuk pati kurrë një fillim dhe si rrjedhim nuk është i varur prej asnjë gjëje për ekzistencën e tij. Ai ka qenë dhe gjithmonë do të jetë i gjallë.

'''2. Perëndia është Autoritar'''

Së dyti, ai është autoritar. “Pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë.” Asnjë vizion i qiellit nuk ka kapur një vizion të Perëndisë duke lëruar tokën, duke kositur barin, duke llustruar këpucët, duke plotësuar raporte apo duke ngarkuar një kamion. Qielli nuk është i shqetësuar. Perëndisë nuk i kanë dalë gjërat jashtë kontrollit në sferën e tij qiellore. Ai ulet. Ai ulet mbi një fron. Gjithçka është në paqe dhe Ai është në kontroll.

Froni është e drejta e tij për të sunduar botën. Ne nuk i japim Perëndisë autoritet mbi jetët tona. Ai e ka këtë autoritet, na pëlqen ne apo jo. Çfarë marrëzie është që të veprosh sikur ne të kishim ndonjë të drejtë për ta dyshuar Perëndinë! Herë pas here kemi nevojë të dëgjojmë fjalë të drejtpërdrejta si ato të Virxhinia Stem Ouens e cila tha në numrin e fundit të Ditarit të Reformuar,

> Le ta kuptojmë këtë gjë drejt. Perëndia mund të bëjë gjithçka që i pëlqen, përfshirë këtu edhe mallkimin. Nëse i pëlqen të mallkojë, atëherë kjo bëhet, është thjesht fakt. Aktiviteti i Perëndisë është ai që është. Nuk ka asnjë gjë tjetër. Pa të nuk do të kishte qënie, përfshirë këtu qëniet njerëzore që hamendësojnë se mund të gjykojnë Krijuesin e gjithçkaje që ekziston.

Pak gjëra janë më përulëse, pak gjëra na japin atë ndjesi madhështi shqeto, si e vërteta që Perëndia është krejtësisht autoritar. Ai është Gjykata Supreme, Legjislatura, dhe Shefi Ekzekutiv. Pas tij nuk ka asnjë apelim.

'''3. Perëndia është i Gjithëpushtetshëm'''

Së treti, Perëndia është i *gjithëpushtetshëm*. Froni i autoritetit të tij nuk është një mes shumë të tjerëve. Ai ishtë i lartë dhe i ngritur. “Unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë.” Fakti që froni i Perëndisë është më i lartë se çdo fron tjetër tregon për fuqinë superiore të Perëndisë për të ushtruar autoritetin e tij. Asnjë autoritet kundërshtues nuk mund të anulojë dekretet e Perëndisë. Atë që ai ka për qëllim e realizon, "Plani im do të realizohet dhe do të bëj gjithçka më pëlqen" (Isaia 46:10). “Ai vepron si të dojë me ushtrinë e qiellit dhe me banorët e dheut. Askush nuk mund t'ia ndalë dorën ose t'i thotë: "Çfarë po bën?". (Danieli 4:35). Të mbërthehesh prej gjithëfuqisë (apo sovranitetit) të Perëndisë është ose e mrekullueshme për shkak se ai është për ne, ose tmerruese për shkak se ai është kundër nesh. Indiferentizmi ndaj gjithëfuqisë së tij thjesht do të thotë se nuk e kemi parë ashtu si është në të vërtetë. Autoriteti sovran i Perëndisë së gjallë është një strehim plot gëzim dhe fuqi për ata që e ruajnë besëlidhjen e tij.

'''4. Perëndia është i Shkëlqyer'''

Së katërti, Perëndia është i *shkëlqyer*. “Unë pashë Zotin të ulur mbi një fron të ngritur dhe të lartë, dhe cepat e mantelit të tij mbushnin tempullin.” Ju keni parë fotografi nusesh fustanet e të cilave i mbledhin rreth tyre duke mbuluar shkallët dhe platformën. Çfarë kuptimi do të kishte nëse cepat e fustanit do të mbulonin rrugica, karriget, podiumin e korit, duke qenë e gjitha një pjesë e vetme? Fakti që cepat e mantelit të Perëndisë mbushin gjithë tempullin qiellor do të thotë se ai është një Perëndi me shkëlqim të pakrahasueshëm. Plotësia e shkëlqimit të Perëndisë e tregon veten në një mijë manyra.

Një shembull i vogël, Rik - Ekskursionisti i Janarit ka një artikull për lloje peshqish që jetojnë thellë në detin e errët dhe kanë dritat e tyre, disa kanë llampa që u varen nga mjekra, disa kanë hundë që lëshon dritë, disa kanë rreze poshtë syve. Ka një mijë lloje peshqish që kanë dritën e tyre të cilët jetojnë thellë në oqean atje ku asnjë prej nesh nuk mund të shohë dhe të mrekullohet. Ata janë jashtëzakonisht të çuditshëm dhe të bukur. Përse janë atje? Pse të mos kishte vetëm nja dymbëdhjetë lloje efiçiente dhe të stërholluara? Për shkak se Perëndia është përplot shkëlqim. Plotësia e tij krijuese shprehet në bukuri të jashtëzakonshme. Nëse kjo është mënyra sesi është bota, sa më i shkëlqyer duhet të jetë Zoti që i mendoi dhe i krijoi këto gjëra!

'''5. Perëndia Druhet'''

Së pesti, Perëndia *druhet*. “Mbi të ishin serafinët; secili prej tyre kishte gjashtë krahë: me dy mbulonte fytyrën, me dy të tjerë këmbët dhe me dy fluturonte.” Askush nuk e di se çfarë janë këto krijesa të çuditshme me gjashtë krahë, këmbë, sy dhe inteligjencë. Ata nuk shfaqen më kurrë në Bibël – të paktën jo me emrin serafin. Duke marrë parasysh madhështinë e skenës dhe fuqinë e ushtrive engjëllore, do ishte mirë të mos mendonim për bebe bullafiqe me krahë që fluturojnë përreth veshëve të Zotit. Sipas vargut 4, kur një prej tyre flet, themelet e tempullit lëkunden. Do bënim më mirë të mendonim për Engjëjt Blu që lëshohen në formacion para grupit presidencial dhe që thyejnë barrierën e zërit para fytyrës së tij. Ata nuk janë krijesa qesharake apo të vockla në qiell. Ka vetëm të madhërishëm.

Ideja është kjo, jo vetëm që ata mund të shohin Zotin por as që ndihen të denjë edhe për t'i lënë këmbët e tyre të pambuluara në praninë e tij. Ata janë madhështorë dhe të mirë, të papërlyer prej mëkatit njerëzor, ata i druhen Krijuesit të tyre me një përulësi të madhe. Një engjëll e tmerron njeriun me shkëlqimin dhe fuqinë e vet. Por vetë engjëjt fshihen me frikë dhe druajtje të shenjtë nga shkëlqimi i Perëndisë. Sa më tepër do të dridhemi dhe druhemi në praninë e tij ne që nuk durojmë dot as shkëlqimin e engjëjve të tij!

'''6. Perëndia është i Shenjtë'''

Së gjashti, Perëndia është i *shenjtë*. “Njëri i bërtiste tjetrit dhe i thoshte: "I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij"”. A ju kujtohet sesi Ripiçipi, miu guximtar, në fund të filmit *Shkelësi i Agimit* lundroi deri në fund të botës me varkëzën e tij të vogël? Fjala “i shenjtë” është ajo varkë e vogël në të cilën arrijmë fundin e botës në oqeanin e gjuhës. Mundësitë e gjuhës për të mbartur kuptimin e Perëndisë më në fund shterin dhe derdhen matanë buzës së botës në një të panjohur të madhe. “Shenjtëria” na çon deri në buzë, dhe nga aty e më tej përjetimi i Perëndisë është i papërshkrueshëm nga fjalët.

Arsyeja përse e them këtë është se çdo përpjekje për të përkufizuar shenjtërinë e Perëndisë më në fund përfundon duke thënë: Perëndia është i shenjtë do të thotë që Perëndia është Perëndi. Më lejoni ta ilustroj këtë gjë. Kuptimi bazë i fjalës i shenjtë ka të ngjarë që është të presësh apo të ndash. Një gjë e shenjtë është e prerë dhe e veçuar prej përdorimit të zakonshëm (ne do të thoshim laik). Gjërat dhe personat tokësorë janë të shenjtë ndërsa dallohen prej botës dhe i kushtohen Perëndisë. Prandaj Bibla flet për tokë të shenjtë (Eksodi 3:5), mbledhjet e shenjta (Eksodi 12:16), të shtunat e shenjta (Eksodi 16:23), një komb i shenjtë (Eksodi 19:6), veshjet e shenjta (Eksodi 28:2), një qytet i shenjtë (Nehemia 11:1), premtime të shenjta (Psalmi 105:42), njerëz të shenjtë (2 Pjetri 1:21) dhe gratë e shenjta (1 Pjetri 3:5), shkrimet e shenjta (2 Timoteu 3:15), duar të shenjta (1 Timtoteu 2:8), puthje e shenjtë (Romakëve 16:16), dhe një mësim i shenjtë (Juda 20). Pothuaj çdo gjë mund të bëhet e shenjtë nëse veçohet prej të zakonshmes dhe i kushtohet Perëndisë.

Por vini re çfarë ndodh kur ky përkufizim zbatohet për vetë Perëndinë. Prej çfarë gjëje mund ta ndash Perëndinë që ta bësh të shenjtë? Vetë të qenurit perëndi për Perëndinë do të thotë që ai është i veçuar prej gjithçkaje që nuk është Perëndi. Ka një ndryshim të pafundëm cilësor mes Krijuesit dhe krijesës. Perëndia i vetmi i llojit të tij. Në një grup i vetëm. Në atë kuptim ai është plotësisht i shenjtë. Por pastaj nuk keni thënë asgjë më tepër se ai është Perëndi.

Apo, nëse shenjtëria e njeriut rrjedhë prej të qenurit i veçuar nga bota dhe i kushtuar Perëndisë, kujt i është kushtuar Perëndia në mënyrë që të marrë shenjtërinë e vet? Askujt përveç vetes. Është blasfemi të thuash se ka një realitet më të lartë se Perëndia me të cilin ai duhet të përshtatet në mënyrë që të jetë i shenjtë. Perëndia është realiteti absolut përtej të cilit ka vetëm më tepër prej Perëndisë. Kur pyetet për emrin e tij tek Eksodi 3:14, ai tha, “Unë jam ai që jam.” Qënia dhe karakteri i tij janë krejtësisht të papërcaktuar nga ndonjë gjë jashtë vetes së tij. Ai nuk është i shenjtë për shkak se zbaton rregullat. Ai i shkroi rregullat! Perëndia nuk është i shenjtë për shkak se zbaton ligjin. Ligji është i shenjtë për shkak se zbulon Perëndinë. Perëndia është absolut. Gjithçka tjetër rrjedh prej kësaj.

Çfarë është atëherë shenjtëria e tij? Dëgjoni tre tekste. 1 Samueli 2:2, “Nuk ka asnjë të shenjtë si Zoti, sepse nuk ka asnjë tjetër vëç teje, nuk ka asnjë shkëmb si Perëndia ynë.” Isaia 40:25, “"Me kë kërkoni, pra, të më ngjasoni, që të jem baraz me të?", thotë i Shenjti.” Osea 11:9, “Sepse jam një Perëndi dhe jo një njeri, i Shenjti midis teje dhe nuk do të vij me zemërim.” (Krahaso Levitiku 19:2 dhe 20:7. Vini re strukturën paralele të Isaia 5:16). Ai është i pakrahasueshëm. Shenjtëria e tij është thelbi i tij hyjnor krejtësisht unik. Kjo përcakton gjithë sa është dhe bën dhe kjo nuk përcaktohet prej askujt. Shenjtëria e tij është çfarë ai është si Perëndi gjë që nuk është dhe nuk do të jetë askush tjetër. Quajeni këtë madhështinë e tij, hyjninë e tij, madhështinë e tij, vlerën e tij si margaritari shumë i çmuar. Në fund të fundit gjuha na lë në baltë. Në fjalën “i shenjtë” kemi lundruar deri në fund të botës në heshtjen e plotë të drojës, mrekullisë dhe mahnisë. Ende mund të ketë më tepër të njohur nga Perëndia, por kjo do të ishte përtej fjalëve. “Por Zoti është në tempullin e tij të shenjtë; tërë dheu le të heshtë përpara tij.” (Habakuku 2:20).

'''7. Perëndia është i Lavdishëm'''

Por përpara heshtjes, tronditjes së themeleve dhe tymit që mbulonte gjithçka mësojmë një gjë të shtatë dhe finale rreth Perëndisë. Perëndia është i lavdishëm. "I Shenjtë, i shenjtë, i shenjtë është Zoti i ushtrive. Tërë toka është plot me lavdinë e tij." Lavdia e Perëndisë është manifestimi i shenjtërisë së tij. Shenjtëria e Perëndisë është përsosmëria e pakrahasueshme e natyrës së tij hyjnore; lavdia e tij është shfaqja e shenjtërisë së tij. “Perëndia është i lavdishëm” do të thotë që shenjtëria e Perëndisë është bërë publike. Lavdia e tij është zbulesa e hapur e sekretit të shenjtërisë së tij. Tek Levitiku 10:3 Perëndia thotë, “Unë do të jem shenjtëruar nga ata që më afrohen mua dhe do të jem përlëvduar përpara tërë popullit.” Kur Perëndia e tregon veten se është i shenjtë, ajo që shohim është lavdia e tij. Shenjtëria e Perëndisë është lavdia e tij e fshehur. Lavdia e Perëndisë është shenjtëria e tij e zbuluar.

Kur Serafinët thonë, “Tërë toka është plot me lavdinë e tij,” është për shkak se nga lartësitë e qiellit mund të shohësh fundin e botës. Nga këtu poshtë pamja e lavdisë së Perëndisë është e kufizuar. Por ajo është e kufizuar më së shumti prej preferencave tona të marra për lavdi false. Nëse përdorim një shembëlltyrë të Soren Kirkegardit, ne jemi si njerëzit që udhëtojmë me karrocë natën nëpër fshatra për të parë lavdinë e Perëndisë. Por sipër nesh në të dyja krahët e sediljes së karrocës ka një fener me gas. Për aq kohë sa koka jonë është e rrethuar prej kësaj drite artificiale, qielli sipër nesh është i zbrazur prej lavdisë. Por nëse një fllad i hirshëm i Frymës i fik dritat tona tokësore, atëherë në errësirën tonë qiejt e Perëndisë mbushen me yje.

Një ditë Perëndia do të largojë tej çdo lavdi konkuruese dhe do ta bëjë shenjtërinë e tij të njohur në një shkëlqim të mahnitshëm ndaj çdo krijese të përulur. Por nuk ka nevojë të presim. Jobi, Isaia, Çarls Kolson dhe shumë prej jush e keni përulur veten për të ndjekur Perëndinë e Shenjtë dhe keni zhvilluar një oreks për madhështinë e tij. Ndaj jush gjithë atyre të tjerëve që kanë nisur ta ndiejnë këtë, po ju jap këtë premtim nga Perëndia, i cili është përherë i gjallë, autoritar, i gjithëfuqishëm, i shkëlqyer, i druajtur, i shenjtë dhe i lavdishëm, “Do të më kërkoni dhe do të vini të më luteni, dhe unë do t'ju kënaq. Do të më kërkoni dhe do të më gjeni, sepse do të më kërkoni me gjithë zemrën tuaj.” (Jeremia 29:12-13).

A është Perëndia për ne apo për Vetveten?

Pcain — Thu, 09 Jul 2015 20:08:52 GMT

Pcain: Mbrojti A është Perëndia për ne apo për Vetveten? ([edit=sysop] (i pacaktuar) [move=sysop] (i pacaktuar))

{{info|Is God for Us or for Himself?}} 

Para shumë vitesh shkova në një fushatë ungjillizuese të Billi Grahamit në Anaheim të Kalifornisë. Atë natë mendoj se kishte afërsisht 50,000 njerëz, dhe unë u ula në anën e majtë të fushës nga ku mund të shihja gjithë turmën masive përreth fushës. Kur kënduam, “Sa i madh je Ti,” pata mundësi të nxirrja disa nota dhe pastaj nuk mund të këndoja dot. Nuk kisha dëgjuar kurrë diçka të tillë. Pesëdhjetë mijë zëra që i këndonin lavde Perëndisë! Ma preku aq shumë zemrën saqë nuk e kam harruar kurrë atë moment. Asgjë nuk më është dukur më me vend, më e bukur apo më thellësisht e gëzueshme se 50,000 krijesa që i këndojnë së bashkur me gjithë zemër Perëndisë.

Besoj vërtet që atë natë përjetova një copëz të vogël të qiellit, për shkak se Zbulesa 5:11-13 e portretizon qiellin kështu:

> Pastaj pashë, dhe dëgjova zërin e shumë engjëjve përqark fronit, qenieve të gjalla dhe pleqve; dhe numri i tyre ishte dhjetë mijëra dhjetë mijërash dhe mijëra mijërash, që thoshnin me zë të madh: ''I denjë është Qengji që u ther, të marrë fuqinë, dhe pasurinë, dhe diturinë, dhe forcën, dhe nderin, dhe lavdinë, dhe bekimin''.

> Edhe dëgjova çdo krijesë që është në qiell, mbi dhe, nën dhe dhe ato që janë në det dhe gjitha gjërat sa janë në to, që thoshnin: ''Atij që rri ulur mbi fron dhe Qengjit i qofshin bekimi, nderi, lavdia dhe forca në shekuj të shekujve''.

Ky vizion i qiellit është vizioni i miliarda krijesave të panumërta që lavdërojnë Atin dhe Birin me gjithë forcën e tyre. Ata që kanë shijuar lavdinë e Qengjit nuk do të donin t'ju shpëtonte për asnjë gjë.

==== Perëndia është i dhënë pas lavdërimit të tij ====

Qengji është i denjë. Perëndia At është i denjë. Prandaj ne duhet t'i lavdërojmë. Ne do t'i lavdërojmë. Shumica e besimtarëve nuk kanë vështirësi me këtë të vërtetë. Por për dy javë rresht kemi parë nga Shkrimi se Perëndia nuk ka vepruar thjesht që të jetë i denjë për lavdërim, por për më tepër, ai e ka qëllimin e vet që të fitojë lavdërim. Perëndia nuk pret thjesht që të lartësohet për fuqinë, drejtësinë dhe mëshirën e tij, ai ka marrë iniciativën qysh nga përjetësia për të lartësuar emrin e tij mbi tokë dhe të shfaqë lavdinë e tij. Gjithçka që ai bën është e motivuar prej dëshirës së tij që të lavdërohet. Isaia 48:11 është flamuri i çdo veprimi hyjnor:

> “Për hir të vetvetes, për hir të vetvetes e bëj këtë; si mund të lë, pra, që të përdhoset emri im? Nuk do t'ia jap lavdinë time asnjë tjetri".

Jeremia 13:11 e thotë kështu:

> “Sepse ashtu si brezi përputhet me ijët e njeriut, kështu unë kisha bërë që të përputhej me mua tërë shtëpia e Izraelit dhe tërë shtëpia e Judës", thotë Zoti, me qëllim që të ishin populli im për famën, lavdinë dhe zulmin tim".

Synimi i Perëndisë në gjithçka që bën është të marrë lavdërim për lavdinë e emrit të tij. Në mënyrë që të mos mendojmë se ky është një theksim vetëm i Dhjatës së Vjetër, shihni me kujdes tekstin e Efesianëve 1. Çfarë letre madhështore që është kjo! Ato dy fjali zgjatin jo vetëm 11 vargje por që gjithashtu ngrihen në lartësitë e qiejve. Në vargjet 6, 12 dhe 14 ka një frazë që përsëritet tre herë e cila e bën shumë të qartë se çfarë mendon Pali për synimin e Perënidsë në shpëtimin tonë prej mëkatit dhe për veten e tij. Vini re vargjet 5 dhe 6:

> Duke na paracaktuar që të birësohemi në veten e tij me anë të Jezu Krishtit, sipas pëlqimit të vullnetit të vet, për lëvdim të lavdisë së hirit të tij.

Pastaj vargu 12:

> Që ne të jemi për lëvdim të lavdisë së tij, ne që shpresuam qysh më parë në Krishtin.

Më në fund vargu 14:

> U vulosët me Frymën e Shenjtë të premtimit, i cili është kapari i trashëgimisë tonë, për shpengimin e plotë të zotërimit të blerë, për lëvdim të lavdisë së tij.

Nga dekretet e shkuara dhe të përjetshme të Perëndisë në paracaktim deri tek kënaqësia e ardhme e përjetshme e trashëgimisë tonë në epokën e ardhëshme, synimi dhe qëllimi i Perëndisë ka qenë që lavdia e tij të lavdërohet, në mënyrë të veçantë lavdia e hirit të tij.

Fakti që Perëndia është i denjë për lavdërim, që duhet ta lavdërojmë, që do ta lavdërojmë, këto janë të vërteta të zakonshme mes të Krishterëve të cilat i konfirmojmë me gëzim. Por shumë më rrallë e dëgjojmë të vërtetën që lëvdimi i lavdisë së Perëndisë nuk është thjesht rezultati i veprimeve të tij por gjithashtu synimi dhe qëllimi i veprimeve të tij. Ai e qeveris botën drejt atij synimi që ai të admirohet, me të të mrekullohemi, të lartësohet dhe lëvdohet. Krishti po vjen, thotë Pali tek 2 Thesalonikasve 1:10, në fund të kësaj epoke, “për të qenë i lavdëruar në shenjtorët e vet, për të qenë i admiruar në mes të atyre që kanë besuar.” Por përjetimi im ka qenë që njerëzit e pranojnë këtë të vërtetë në mënyrë të parehatshme. Është gjë e drejtë që Perëndia të lavdërohet, por nuk duket shumë e drejtë që ai të kërkojë lëvdim. A nuk tha Jezui, “Kushdo që e lartëson veten do të poshtërohet, dhe kushdo që e përul veten do të lartësohet”? Megjithatë, qëllimi i qartë i Perëndisë nga Shkrimi është të lartësojë veten në sytë e njerëzve.

Synimi im në këtë mesazh është të tregoj, sa më mirë të kem mundësi, që synimi dhe përpjekja e Perëndisë për të lëvduar veten është plotësisht i mirë dhe pa mangësi të çfarëdollojshme dhe që është shumë i ndryshëm nga vetëlartësimi njerëzor për shkak se në vetvete është një shprehje dashurie. Atëherë shpresoj që do ta afirmojmë këtë të vërtetë me gëzim dhe të bashkohemi me Perëndinë në synimin e tij madhështor.

==== Dy mënyra sesi mund të pengohemi rreth përqëndrimit të Perëndisë tek Vetja e tij ====

Mendoj se ka dy arsye pse mund të pengohemi tek dashuria e Perëndisë për lavdinë e tij dhe zellin për t'i bërë njerëzit që ta lavdërojnë për këtë gjë. Një prej tyre është që nuk na pëlqejnë njerëzit që veprojnë kështu, dhe tjetra është që Bibla duket se na mëson se një person nuk duhet të kërkojë lavdinë e vet. Prandaj njerëzit ofendohen prej faktit të vetëlartësimit të Perëndisë si prej përjetimeve të tyre të përditshme ashtu edhe prej ndonjë Shkrimi.

Ne thjesht nuk na pëlqejnë njerëzit që duket se kanë rënë në dashuri me aftësinë, fuqinë apo pamjen e tyre. Nuk na pëlqejnë studiuesit që përpiqen të reklamojnë njohurinë e tyre të specializuar apo që na recitojnë gjithë botimet apo leksionet e tyre më të fundit. Nuk na pëlqejnë biznesmenët që nuk pushojnë së treguar se mesa zgjuarsi i kanë investuar paratë e tyre, sesi qëndrojnë në krye të tregut, duke harxhuar pak në fillim dhe duke fituar shumë në fund. Nuk na pëlqen që fëmijët të luajnë për orë të tëra lojëra ku ata janë heroi i vetëm.

Nëse nuk jemi një prej tyre, nuk na pëlqejnë burrat apo gratë që vishen, në mënyrë jofunksionale, thjesht dhe pa ofenduar, por përkundrazi synojnë të ecin me stilin e fundit në mënyrë që të bien në sy, t'i shohin si interesantë, ndryshe apo çfarë do thotë bota se duhet të dukeni këtë javë.

Përse nuk na pëlqejnë të gijtha këto? Mendoj për shkak se të gjithë këta njerëz nuk janë të vërtetë. Ata janë njerëz të cilët Ajn Rands i quan “të dorës së dytë”. Ata nuk jetojnë prej gëzimit që vjen prej arritjes së asaj që vlerësojnë për hir të vetë asaj. Në vend të kësaj, ata jetojnë një jetë të dorës së tyre prej lavdërimit dhe komplimenteve të të tjerëve. Njerëz të tillë nuk i admirojmë. Ne admirojmë njerëz të qëndrueshëm dhe mjaft të sigurt që nuk e ndjejnë nevojën për të mbuluar dobësitë e tyre dhe kështu fshehin mangësitë reale duke u përpjekur që të marrin sa më tepër komplimente që të kenë mundësi.

Prandaj është e arsyeshme të mendojmë se çdo mësim që duket se e vendos Perëndinë në kategorinë e dorës së dytë do të shikohet me dyshim prej të Krishterëve. Për shumë, mësimi se Perëndia po kërkon lëvdim, që dëshiron të admirohet dhe po i bën gjërat për hir të emrit të tij duket në fakt sikur e vendos Perëndinë në atë kategori. Por a duhet të jetë kështu? Një gjë të cilën mund ta themi me siguri është, Perëndia nuk është i dobët dhe nuk ka mangësi: 'Sepse prej tij, me anë të tij, dhe për të janë të gjitha gjërat.” (Romakëve 11:36). Ai ka qenë gjithmonë dhe çdo gjë tjetër që ekziston i detyrohet për ekzistencën e vet atij dhe kështu nuk mund t'i shtojë asgjë atij e cila nuk ka dalë tashmë prej tij. Kjo është thjesht kuptimi i të qenurit Perëndi i përjetshëm dhe jo krijesë. Prandaj, Zelli i Perëndisë për të kërkuar lavdinë e tij dhe të lëvdohet prej njerëzve nuk mund t'i atribuohet nevojës së tij për të mbuluar disa dobësi apo të kompensojë për disa mangësi. Në një vështrim sipërfaqësor ai mund të duket se hyn në kategorinë e “dorës së dytë”, por ai nuk është si ata dhe ngjashmëritë sipërfaqësore duhet të shpjegohen ndryshe. Duhet të ketë një motiv tjetër që e shtyn atë të kërkojë lëvdim për lavdinë e tij.

Ka një arsye tjetër nga përjetimi përse nuk i pëlqejmë ata që kërkojnë lavdinë e tyre. Arsyeja nuk është thjesht që nuk janë autentikë, që përpiqen të fshehin dobësitë dhe mangësitë, por që gjithashtu nuk janë të dashur. Ata janë aq të shqetësuar për imazhin dhe lëvdimin e tyre saqë nuk e vrasin mendjen se çfarë u ndodh të tjerëve. Ky vëzhgim na çon tek arsyeja biblike pse duket ofenduese që Perëndia të kërkojë lavdinë e tij. 1 Korintasve 13:5 thotë, “Dashuria nuk kërkon të sajat.” Kjo vërtet duket se krijon një krizë, pasi nëse, Shkrimi mëson qartë ashtu si dhe mendoj, Perëndia e ka qëllimin e tij përfundimtar të lavdërohet, si mund të jetë ai i dashur atëherë? Sepse “dashuria nuk kërkon të sajat”. Tre javë me radhë kemi parë Shkrime që na mësojnë se Perëndia është për vetveten. “Për hir të vetvetes, për hir të vetvetes e bëj këtë; si mund të lë, pra, që të përdhoset emri im? Nuk do t'ia jap lavdinë time asnjë tjetri". (Isaia 48:11). Por nëse Perëndia është Perëndi dashurie, ai duhet të jetë për ne. Atëherë, a është Perëndia për vetveten apo për ne?

==== Dashuria e pafundme e Perëndisë kur ndjek lëvdimin e tij ====

Përgjigja për të cilën dua t'ju bind se është e vërtetë është kjo: për shkak se Perëndia është unik si krijesa më e lavdishme nga të gjitha dhe plotësisht i vetëmjaftueshëm, ai duhet të jetë për vetveten në mënyrë që të jetë për ne. Nëse ai do ta braktiste synimin e vetëlartësimit të tij, ne do humbisnim. Synimi i tij për t'i sjellë lavdi vetvetes dhe synimi i tij për të na sjellë kënaqësi ne popullit të tij janë një dhe këto dy gjëra qëndrojnë ose bien së bashku. Mendoj se do ta shohim këtë gjë nëse bëjmë pyetjen e mëposhtme.

Nën dritën e bukurisë dhe urtësisë pafundësisht të admirueshme të Perëndisë çfarë do të përfshinte dashuria e tij për një krijesë? Apo për ta thënë ndryshe, Çfarë mund të na japë Perëndia që ta gëzojmë gjë e cila do ta tregojë atë si më të dashur? Ka vetëm një përgjigje të mundëshme, apo jo? VETVETEN! Nëse Perëndia do të na jepte më të mirën, më të kënaqshmen, që do të thotë, nëse do të na donte përsosmërisht, ai nuk duhet të na japë asgjë më pak se vetveten për meditimin dhe bashkësinë tonë.

Ky ishte tamam qëllimi i Perëndisë në dërgimin e Birit të tij. Efesianëve 2:18 thotë se Krishti erdhi në mënyrë që ne të mund të kemi “hyrje tek Ati nëpër një Frymë të vetme.” Dhe 1 Pjetri 3:18 thotë, “Sepse edhe Krishti ka vuajtur një herë për mëkatet, i drejti për të padrejtët, për të na çuar te Perëndia.” Perëndia ishte ai që e ideoi gjithë këtë, një herë e përgjithmonë, i drejti për të padrejtët, për të na çuar tek Perëndia. Perëndia e krijoi gjithë planin e shpengimit në dashuri për t'i kthyer njerëzit tek vetvetja, ashtu si thotë edhe psalmisti, “Ti do të më tregosh shtegun e jetës; ka shumë gëzim në praninë tënde; në të djathtën tënde ka kënaqësi në përjetësi.” (Psalmi 16:11). Perëndia na kërkon që të na japë më të mirën, jo prestigj, pasuri apo shëndet në këtë jetë, por një vizion të plotë dhe bashkësi me vetveten.

Por tani jemi në prag të asaj që për mua ishte një zbulim madhështor, dhe mendoj që gjithashtu është zgjidhja e problemit tonë. Për të qenë i dashur në mënyrë supreme, Perëndia duhet të na japë atë që ka për të qenë më e mira dhe që do të na kënaqë më tepër, ai duhet të na japë vetveten. Çfarë bëjmë ne kur na tregohet apo jepet diçka e përsosur, diçka me të cilën kënaqemi? Ne e lëvdojmë. Ne lëvdojmë bebet e vogla që ia dalin të lindin pa shtrembërime gjatë lindjes, “Shikoje atë kokë të vogël dhe të rrumbullakët, shiko gjithë ato flokë, shiko duart sa të mëdha që janë!” Ne lëvdojmë fytyrën e të dashurës pas një mungese të gjatë, “Sytë e tu janë si qielli, flokët e tu janë si mëndafsh, je e bukur për mua.” Ne lëvdojmë kur bëhet një gol në sekondat e fundit. Ne lëvdojmë bukurinë e pemëve në vjeshtë.

Por zbulimi i madh që bëra me ndihmën e K. S. Ljuis ishte që jo vetëm lëvdojmë atë me të cilën kënaqemi por që lëvdimi është kulmi i vetë gëzimit tonë. Kjo nuk vjen më vonë, është pjesë e kënaqësisë. Dëgjoni mënyrën sesi Ljuis e përshkruan këtë zbulim në librin e tij rreth Psalmeve:

> Fakti më i dukshëm rreth lavdërimit të Perëndisë apo çdo gjëje tjetër, në mënyrë të çuditshme më kishte shpëtuar. Unë mendoja për këtë si kompliment, aprovim apo dhënie nderi. Nuk e kisha vënë re kurrë se gjithë kënaqësia spontanisht rrjedh në lavdërim veçse (nganjëherë edhe kur) turpi apo frika e bezdisjes së të tjerëve sillet qëllimisht për ta frenuar. Bota kumbon me lavdërim, të dashurit lëvdojnë të dashurat e tyre, lexuesit lëvdojnë poetët e tyre të preferuar, turistët lëvdojnë bukurinë e fshatit, lojtarët lëvdojnë lojën e tyre të preferuar, lëvdim i kohës, verërave, gatimeve, aktorëve, kuajve, kolegëve, vendeve, personazheve historike, fëmijëve, luleve, maleve, stampave të rralla, insekteve të rralla dhe nganjëherë edhe i politikanëve apo studiuesve. Vështirësia ime zakonisht më e vështirë, rreth lavdërimit të Perëndisë varej në faktin që në mënyrë absurde na mohoet, përsa i përket të çmuarës supreme, asaj që kënaqemi të bëjmë, ajo që në të vërtetë nuk ka si të mos e bëjmë, rreth gjithçkaje tjetër që vlersojmë.

> Mendoj se ne kënaqemi në lavdërimin e saj me të cilën kënaqemi për shkak se lavdërimi jo vetëm shpreh por edhe e plotëson kënaqësinë, ky është konsumimi i caktuar. Të dashurit nuk vazhdojnë t'i thonë njëri-tjetrit sa të bukur janë thjesht si kompliment, kënaqësia është e mangët derisa të shprehet. (Reflektime rreth Psalmeve. fq.93-95)

Ja çelësi, ne lavdërojmë atë me të cilën kënaqemi sepse kënaqësia është e paplotë derisa të shprehet në lavdërim. Nëse nuk do na lejonim të flisnim për atë që vlerësojmë, të kremtojmë atë që duam dhe të lëvdojmë atë që admirojmë, gëzimi ynë nuk ka për të qenë i plotë. Prandaj nëse Perëndia është vërtet për ne, nëse do të na japë më të mirën dhe ta plotësojë gëzimin tonë, ai duhet ta bëjë qëllimin e tij që të fitojë lëvdimin tonë për të. Jo për shkak se ai ka nevojë të mbulojë ndonjë dobësi tek vetja apo të fshehë ndonjë mangësi, por për shkak se na do dhe kërkon plotësinë e gëzimit tonë i cili mund të gjendet në njohjen dhe lavdërimin e tij, qënies më të bukur nga të gjitha.

Perëndia është Qenia e vetme në gjithë universin për të cilin kërkimi i lëvdimit të vetes është përfundimisht veprimi më i dashur. Për të vetëlartësimi është virtyti më i lartë. Kur ai i bën të gjitha gjërat “për lëvdim të lavdisë së tij” ashtu si na thotë Efesianëve 1, ai ruan për ne dhe na ofron të vetmen gjë në gjithë botën që mund t'i kënaqë dëshirat tona. Perëndia është për ne, dhe si rrjedhim ka qenë, është dhe gjithmonë do të jetë për vetveten. Lavdi Zotit! Çdo gjë që merr frymë le të lëvdojë Zotin.

Dhjetë Efektet e të Besuarit në Pesë Pikat e Kalvinizmit

Pcain — Tue, 23 Dec 2014 12:36:15 GMT

Pcain: Faqe e re: {{info|Ten Effects of Believing in the Five Points of Calvinism}} Këto dhjetë pika janë dëshmia ime personale për efektet e të besuarit në pesë pikat e Kalvinizmit. Unë sap...

{{info|Ten Effects of Believing in the Five Points of Calvinism}} 

Këto dhjetë pika janë dëshmia ime personale për efektet e të besuarit në pesë pikat e Kalvinizmit. Unë sapo kam përfunduar së dhëni një seminar në lidhje me këtë temë dhe mu kërkua nga pjesëmarrësit për ti postuar këto reflektime në mënyrë që ata të kënë qasje në to. Dhe unë jam i lumtur ta bëj këtë. Ata, sigurisht, marrin përmbajtjen e kursit, i cili është i disponueshëm online nga shërbesa “Desiring God”, por unë do t’i shkruaj këtu me shpresën që ato të mund të nxisin të tjerët për të kërkuar, si Bereasit, për të parë nëse Bibla mëson atë që unë e quaj "Kalvinizëm."

'''1. Këto të vërteta më bëjnë që të qëndroj në druajtje dhe nderim të Perëndisë dhe më çojnë në thellësinë e adhurimit të vërtetë të fokusuar te Perëndia'''

Unë mbaj mend herën e parë që pashë, ndërsa jepja mësim mbi Efesianët në Kolegjin Bethel në fund të viteve 70, deklaratën e trefishtë të qëllimit të të gjithë punës së Perëndisë, deklaratën, "për lëvdim të lavdisë së hirit të tij" (Efesianët 1:6, 12, 14).

Kjo më ka drejtuar që të shikoj që ne nuk mund ta pasurojmë Perëndinë dhe që për shkak të kësaj lavdia e tij shkëlqen me më shumë ndriçim jo kur ne përpiqemi të plotësojmë nevojat e tij, por kur ne kënaqemi në Të, si esenca e veprave tona. "Sepse prej tij dhe me anë të tij dhe ndaj tij janë të gjitha. Lavdi atij përjetë" (Romakët 11:36). Adhurimi bëhet një fund në vetvete.

Më ka bërë të ndiej sesa të ulta dhe të pamjaftueshme janë dëshirat e mia, kështu që Psalmet e dëshirimit vijnë të gjalla dhe e bëjnë adhurimin intensiv.

'''2. Këto të vërteta më mbrojnë që të mos luaj me gjërat hyjnore. '''

Një nga mallkimet e kulturës tonë janë banaliteti, dinakëria, zgjuarësia. Televizioni është mbajtësi kryesor i varësisë sonë ndaj cektësisë dhe gjërave bajate.

Perëndia është hequr në këtë dhe prej kësaj ka ardhur edhe të lozurit me gjërat hyjnore.

Serioziteti dhe zelli nuk janë shumë të përhapura sot. Mund të ketë qënë një herë e një kohë.

Robertson Nikol [Robertson Nicole] tha për Spërxhën [Spurgeon], "Ungjillizimi i llojit humoristik [ne mund të themi, teknikat e rritjes së kishës e llojit marketing] mund të tërheqë turma, por e bën shpirtin të vuajë dhe shkatërron madje edhe vetë embrionet e besimit. Z. Spërxhën shpesh mendohet nga ata që nuk i njohin predikimet e tij të ketë qënë një predikues shakaxhi. Por faktikisht nuk kishte asnjë predikues tjetër toni i të cilit ishte më shumë serioz, i zellshëm, i perëndishëm dhe solemn" (Cituar në Supremacia e Perëndisë në Predikim [The Supremacy of God in Preaching], f. 57).

'''3. Këto të vërteta më bëjnë të mrekullohem me vetë shpëtimin tim. '''

Pasi ka folur për shpëtimin e madh të kryer nga Perëndia te Efesianët 1, Pali lutet, në pjesën e fundit të atij kapitulli, që efekti i asaj teologjie do të jetë ndriçimi i zemrave tona në mënyrë që ne të mrekullohemi me shpresën tonë, dhe me pasurinë e lavdisë së trashëgimisë sonë, dhe me fuqinë e Perëndisë që punon në ne – që është, fuqia për të ringjallur të vdekurit.

Cdo fije mburrje është hequr dhe gëzimi dhe mirënjohja prej zemrës së thyer gëlon.

Përkushtimi i Xhonathan Eduards [Jonathan Edwards] fillon të rritet. Kur Perëndia na ka dhënë një shije të vetë madhështisë së tij dhe të vetë ligësisë sonë, atëhere jeta e krishterë bëhet diçka shumë ndryshe se përkushtimi i zakonshëm. Edwards e përshkruan shumë bukur kur thotë,

Dëshirat e shenjtorëve, sado të zellshme, janë dëshira të përulura: shpresa e tyre është një shpresë e përulur, dhe gëzimi i tyre, edhe kur është i papërshkrueshëm, dhe plot lavdi, është gëzim i përulur, gëzim i zemrës së thyer, dhe e lë të krishterin më të varfër në frymë, dhe më shumë si një fëmijë të vogël, dhe më shumë të vendosur në një përulësi dhe thjeshtësi të përgjithshme të sjelljes (Dëshirat Fetare [Religious Affections], Neë Haven: Yale University Press, 1959, pp. 339f).

'''4. Këto të vertëta më bëjnë vigjilent ndaj zëvendësimeve të fokusuara te njeriu që shtiren si lajmi i mirë. '''

Në librin tim, “Kënaqësitë e Perëndisë [The Pleasures of God] (2000)”, f.144-145, tregoj që në shek. 18 në Nju Inglënd [New England] rrëshkitja nga Sovraniteti i Perëndnisë çoi në Arminianizëm dhe prej kësaj në Universalizëm dhe prej kësaj në Unitarianizëm. E njëjta gjë ndodhi dhe në Angli në shekullin e 19-të pas Spërxhënit.

Te libri “Xhonathan Eduards [Jonathan Edwards]: Një Biografi e Re [A New Biography]” (Edinburgh: Banner of Truth, 1987), f. 454, Iain Murray dokumenton të njëjtën gjë: "Bindjet Kalviniste u venitën në Amerikën e Veriut dhe në përparimin e tatëpjetës të cilën Edwards-i me të drejtë kishte parashikuar, ato kisha Kongregacionaliste të Nju Inglënd [New England] të cilat kishin përqafuar Arminianizmin pas Ringjalljes së Madhe gradualisht lëvizën në Unitarianizëm dhe Universalizëm, të drejtuara nga Çarls Çouns [Charles Chauncy]."

Ju gjithashtu mund të lexoni në librin e Paker [J.I.Packer] “Kërkimi për Perëndishmërinë [Quest for Godliness]” (Wheaton, IL: Crossway Books, 1990), f. 160, sesi Riçard Bakster [Richard Baxter] braktisi këto mësime dhe sesi brezat e ardhshëm morën një të korrur të zymtë në kishën e Baksterit në Kidderminster.

Këto doktrina janë një mburojë kundër mësimeve të fokusuara te njeriu në shumë forma që gradualisht korruptojnë kishën dhe e bëjnë të dobët nga brenda, megjithëse nga jashtë mund të duket e fortë dhe popullore.

1 Timoteu 3:15, "Kisha e Perëndisë së gjallë është shtylla dhe mbështetja e së vërtetës."

'''5. Këto të vërteta më bëjnë të rënkoj mbi sëmundjen e papërshkrueshme të kulturës sonë sekulare Perëndi-përçmuese. '''

Unë nuk mund të lexoj gazetën ose të shikoj një reklamë në TV pa ndjerë që Perëndia mungon.

Kur Perëndia është realiteti kryesor në univers dhe trajtohet si një jo-realitet, Unë frikësohem me zemërimin që po grumbullohet. Madje tronditem. Kaq shumë të krishterë janë vënë në gjumë me të njëjtin ilaç si bota. Por këto mësime janë një antidot i madh.

Dhe unë lutem për Rizgjim dhe Ringjallje.

Dhe unë përpiqem të predikoj për të krijuar njerëz që janë kaq shumë të ushqyer me Perëndinë saqë ata do ta tregojnë Perëndinë kudo dhe në çdo kohë.

Ne ekzistojmë për të ripohuar realitetin e Perëndisë dhe supremacinë e Perëndisë në gjithë jetën.

'''6. Këto të vërteta më bëjnë konfident që veprën të cilën Perëndia planifikoi dhe filloi, Ai do ta përfundojë – globalisht dhe personalisht. '''

Kjo është ajo që tregon Romakët 8:28-39.

:Perëndinë, për ata që janë të thirrur sipas qëllimit të tij. Sepse ata që ai i ka njohur që më parë, edhe i ka paracaktuar që të jenë njësoj me shëmbëlltyrën e Birit të tij, kështu që ai të jetë i parëlinduri në mes të shumë vëllezërve. Por ata që i paracaktoi ata ai edhe i thirri; dhe ata që i thirri, ata ai edhe i drejtësoi; dhe ata që i drejtësoi, ata ai edhe i përlëvdoi. Çfarë të themi, pra, për këto? Në qoftë se Perëndia është me ne, kush mund të jetë kundër nesh? Sepse ai që nuk e kurseu Birin e vet, por e dha për ne të gjithë, qysh nuk do të na dhurojë të gjitha gjërat bashkë me të? Kush do t'i padisë të zgjedhurit e Perëndisë? Perëndia është ai që i drejtëson. Kush është ai që do t'i dënojë? Krishti është ai që vdiq, po për më tepër ai edhe u ringjall; ai është në të djathtë të Perëndisë dhe ai ndërmjetëson për ne. Kush do të na ndajë nga dashuria e Krishtit? Pikëllimi, a ngushtica, a përndjekja, a uria, a të zhveshurit, a rreziku, a shpata? Siç është shkruar: "Për shkakun tënd po vritemi gjithë ditën; u llogaritëm si dele për therje". Por në të gjitha këto gjëra jemi më shumë se fitimtarë për hir të atij që na deshi. Sepse unë jam i bindur se as vdekja, as jeta, as engjëjt, as pushtetet, as fuqia dhe as gjërat e tashme as gjërat e ardhshme, as lartësitë, as thellësitë, as ndonjë tjetër krijesë, nuk do të mund të na ndajë nga dashuria e Perëndisë që është në Jezu Krishtin, Zotin tonë.”

'''7. Këto të vërteta më bëjnë të shikoj gjithçka nën dritën e qëllimeve personale të Perëndisë – që prej tij dhe nëpërmjet tij dhe ndaj tij janë të gjitha gjërat, atij i qoftë lavdia përjetë. '''

E gjithë jeta lidhet me Perëndinë. Nuk ka asnjë hapësirë ku ai nuk është i gjithë-rëndësishëm dhe që Ai i jep kuptim gjithçkaje. 1 Korintasit 10:31.

Të shikosh qëllimin sovran të Perëndisë të zbatuar në Shkrime, dhe të dëgjosh Palin të thotë se "atij që vepron gjithçka sipas këshillës së vullnetit të tij" (Efesianët 1:11) më bën mua ta shoh botën në këtë mënyrë.

'''8. Këto të vërteta më mbushin me shpresë që Perëndia ka vullnetin, të drejtën, dhe fuqinë për t’ju përgjijgur lutjes që njerezit të ndryshohen. '''

Garancia e lutjes është që Perëndia mund të ndërhyjë dhe ti ndryshojë gjërat – duke përfshirë zemrën njerëzore. Ai mund ta ndryshojë komplet vullnetin. "U shenjtëroftë emri yt" do të thotë: bëji njerëzit që të shenjtërojnë emrin tënd. "Fjala jote veproftë dhe u përlëvdoftë" do të thotë: ti bëjë zemrat që të hapen ndaj ungjillit.

Ne duhet të marrim premtimet e Besëlidhjes së Re dhe ti kërkojmë Perëndisë që ti përmbushë ato në fëmijët tanë, në fqinjët tanë dhe në të gjitha fushat e misionit në botë.

"Perëndi, hiq prej tij zemrën prej guri dhe jepi një zemër të re prej mishi" (Ezekieli 11:19).

"Zot, rrethprit zemrat e tyre në mënyrë që ata të të duan" (Ligji i Ripërtërirë 30:6).

"O At, vendos shpirtin tënd brenda tyre dhe bëji që të ecin në statutet e Tua" (Ezekieli 36:27).

"Zot, jepu pendesën dhe njohurinë e së vërtetës që ata ti shpëtojnë lakut të Djallit" (2 Timoteu 2:25-26).

"O At, hap zemrat e tyre në mënyrë që ata të besojnë Ungjillin" (Veprat 16:14).

'''9. Këto të vërteta më rikujtojnë që ungjillizimi është absolutisht i domosdoshëm për njerëzit të vijnë te Krishti dhe të shpëtohen, dhe që ka një shpresë të madhe për sukses në drejtimin e njerëzve në besim, por ky konvertim përfundimisht nuk varet nga unë dhe as nuk kufizohet nga fortësia e jobesimtarit. '''

Kështu që jep shpresë në ungjillizim, veçanërisht në vendet e vështira dhe midis njerëzve të vështirë.

Gjoni 10:16, "Unë kam edhe dele të tjera që nuk janë të kësaj vathe; duhet t'i mbledh edhe ato, dhe ato do ta dëgjojnë zërin tim"

Eshtë vepra e Perëndisë. Hidhe veten në të plotësisht.

'''10. Këto të vërteta më bëjnë të sigurt që Perëndia do të triumfojë në fund. '''

Isaia 46:9-10, "unë jam Perëndia dhe nuk ka asnjë tjetër; jam Perëndia dhe askush nuk më ngjet mua, që shpall fundin që në fillim, dhe shumë kohë më parë gjërat që ende nuk janë bërë, duke thënë: "Plani im do të realizohet dhe do të bëj gjithçka më pëlqen"

Duke i vendosur të gjitha bashkë: Perëndia merr lavdinë dhe ne marrim gëzimin.

Çfarë do ti thuash Jezusit?

Pcain — Tue, 25 Nov 2014 13:14:25 GMT

Pcain: Faqe e re: {{info|What Will You Say to Jesus?}} Një ditë ne do të qëndrojmë përpara Jezusit. Nëse do të shihnim përmes rrëmujës së jetëve tona, nëse do të përfytyronim atë d...

{{info|What Will You Say to Jesus?}} 

Një ditë ne do të qëndrojmë përpara Jezusit.

Nëse do të shihnim përmes rrëmujës së jetëve tona, nëse do të përfytyronim atë ditë kur gjithçka është thënë dhe bërë, është e qartë se misioni në dhe përtej çdo detaji të jetëve tona duhet të jetë për të kënaqur Atë. Çfarë Ai mendon?

Çfarë do thotë Ai?

Ne nuk i dimë fjalët e sakta që Jezusi do na thotë në atë Ditë, megjithëse Bibla na jep disa ide (Mateu 25:23). Çfarëdo qoftë, ne mund të jemi të sigurt që do të jetë e lavdishme dhe plot hir. Ne do të dëgjojmë zërin e tij. Do të jetë e mahnitshme.

Por, po sikur ta bënim pyetjen ndryshe? Në vend që të pyesim veten se cfarë Jezusi mund të na thotë, të mendojmë se cfarë do ti themi ne Atij? Imagjinoni një moment bashkë me mua sikur të jeni atje me Të dhe ai ju pyet sesi arritët deri në parajsë.

“Si u shpëtove?” pyet Ai.

E lehtë, mendoni ju. “Njeriu nuk drejtësohet me anë të veprave të ligjit, por me anë të besimit në Jezu Krishtin, dhe kështu që unë besova në ty që të drejtësohesha me anë të besimit” (Galatasit 2:16).

“Po,” thotë Ai.

Por pastaj imagjinojeni Atë të bëjë një pyetje tjetër. Ai do që të shkojë më tej. Ai do që ju të shikoni më shumë prej lavdisë së Tij. Imagjinoni, sic thotë edhe Xhon Pajper në kapitullin katër të “Pesë Pikave: Drejt një Përvoje më të Thellë të Hirit të Perëndisë”, Jezusi t’ju pyesë, “Pse kur dëgjove ungjillin ti besove në mua , ndërsa shokët e tu jo?”

Ju e dini që kështu është. Ne të gjithë kemi miq, familje, njerëz që njohim, që e kanë dëgjuar ungjillin por nuk besojnë. Dhe disa, fatkeqësisht, do ta hedhin poshtë Jezusin tërë jetën e tyre. Dhe ja ku jeni ju, në atë Ditë, dhe Jezusi po ju pyet pse, pse ju jeni një nga ata që besuan.

“Pse ti më besove dhe të tjerët nuk më besuan?”

Ju dëgjoni fjalët e tij. Ju ulni kokën. Dhe ju nuk thoni se arsyeja ishte se ju jeni më i zgjuar. Ju nuk filloni ta shpjegoni besimin tuaj si rezultat të mençurisë tuaj. “Epo, o Zot, shiko, Unë isha më shpirtëror se ata.” “Unë lexova më shumë libra se ata.” “Unë merrja vendime të mira.”

Jo. Ju nuk do e thoni këtë

Në këtë moment — përfytyrojeni — në këtë moment ju dhe unë dhe cdo shenjtor i blerë me gjak do të vëmë duart tona mbi gojë, duke drejtuar tek Ai, jo te ne. Hiri do të qëndrojë me më shumë gjallëri sesa mund ta ëndërronim. Atje do të ketë dimensione të reja ngjyrash se — thellësitë dhe çuditë që ne nuk mund të shohim përmes pasqyrës së turbëlluar të së tashmes.

Dhe pastaj, në atë moment të lavdishëm, ne do të themi, “Ti, Jezus. Ishe i gjithi Ti. Ne besuam në emrin tënd, vetëm me anë të hirit tënd sovran. Jezus, ishe i gjithi Ti.”

A e Mohon 2 Pjetri 2:1 Shlyerjen Efektive?

Pcain — Tue, 25 Nov 2014 13:11:27 GMT

Pcain: Faqe e re: {{info|Does 2 Peter 2:1 Deny Effectual Atonement?}} <blockquote> '''2 Pjetri 2:1 ''' “Por ka pasur midis popullit edhe profetë të rremë, ashtu si do të ketë midis jush ...

{{info|Does 2 Peter 2:1 Deny Effectual Atonement?}} 
<blockquote>
'''2 Pjetri 2:1 ''' “Por ka pasur midis popullit edhe profetë të rremë, ashtu si do të ketë midis jush mësues të rremë, të cilët do të fusin fshehurazi herezi shkatërruese dhe, duke mohuar Zotërinë që i bleu ata, do të tërheqin mbi vete një shkatërrim të shpejtë.”
</blockquote>
Ky është një varg i vështirë dhe goxha i paqartë. Çështja kundër Shlyerjes Specifike prej këtij vargu nuk është aq e madhe sa duket.

Së pari, është e paqartë se çfarë Pjetri nënkuptonte saktësisht kur thotë se mësuesit e rremë u "blenë." Është e vërtetë që 1 Korintasit 6:20 dhe vargje të tjera e përdorin "blerë" si një referencë të asaj që Krishti bëri në vdekjen e Tij. Por kjo nuk do të thotë që kjo fjalë është përdorur gjithmonë në këtë mënyrë kudo ku është shfaqur në Shkrime.

Siç na tregon edhe Xhon Ouen (John Owen) te “Vdekja e Vdekjeve në Vdekjen e Krishtit”, fjala e përdorur për të thënë që mësuesit e rremë u "blenë" mund të përdoret për të treguar çdo lloj çlirimi, dhe jo domosdoshmerisht tregon që ata ishin blerë me gjakun e Krishtit. Bazuar te konteksti, më mirë do të ishte ta kuptonim pohimin që mësuesit e rremë ishin "blerë" jo si një referencë për vdekjen e Krishtit, por si një reference për ndonjë akt tjetër çlirimi-- si për shembull clirimi prej mirësisë së Perëndisë nga idhujtaria e botës. Vini re sesi më vonë Pjetri i referohet mësuesve të rreme si ata që kishin një formë "clirimi" në atë që "i shpëtuan ndyrësisë së botës" nga njohuria e ungjillit (v. 20). Ky varg nuk po i referohet shpëtimit, por reformimit të jashtëm pa asnjë realitet të brendshëm përfundimtar. Natyra e këtyre njerëzve nuk kishte ndryshuar dhe kështu u kthyen te lluca, si dosa. Ne të gjithë dimë për njerëz të pashpëtuar që për një kohë reformojnë jetën e tyre, por shpejt kthehen te rrugët e vjetra. Te 2:20 Pjetri po thotë që mësuesit e rremë janë kështu; dhe kështu që te 2:1 është e mundur që "çlirimi" ose "blerja" e këtyre mësuesve i referohet shpëtimit të tyre të jashtëm nga ndyrësia e botës dhe kështu që nuk nënkupton asgjë që Krishti i bleu ata me anë të vdekjes së tij.

Ka edhe një mundësi tjetër. Uejn Grudem (Wayne Grudem) jep disa argumenta që Pjetri po i referohet Eksodit 2:1. Sepse Pjetri krahason mësuesit e rremë që ngrihen në kishë me mësuesit e rremë që u ngritën në Izrael: "Por ka pasur midis popullit edhe profetë të rremë, ashtu si do të ketë midis jush mësues të rremë". Në Dhiatën e Vjetër i gjithë kombi i Izraelit, dhe kështu edhe mësuesit e rremë brenda tij, konsideroheshin të ishin "blerë" nga Perëndia në Eksodin nga Egjipti. Nëpërmjet këtij çlirimi, Perëndia "bleu" kombin e Izraelit dhe kështu Izraeli me të drejtë i përkiste Perëndisë si populli i Tij i veçantë. Ne e shikojmë këtë të Ligji i Ripërtërirë 32:6, i cili është pasazhi që ndoshta Pjetri po i aludon: "Kështu doni ta shpërbleni Zotin, o popull i pamend dhe i marrë? A nuk është ai ati yt që të ka blerë? A nuk është ai që të ka bërë dhe të ka vendosur?" Perëndia "bleu" Izraelin jo nga vdekja e Krishtit por, siç thotë edhe vargu, duke formuar kombin. Kjo po ashtu është evidente nga Eksodi 15:16, i cili flet për Eksodin si një vepër të Perëndisë ku Ai "bleu" Izraelin: "Frika dhe tmerri do të bierë mbi ta. Falë forcës së krahut tënd do të bëhen të palëvizshëm si guri, deri sa populli yt, o Zot, të kalojë, deri sa të kalojë populli që ti ke blerë."

Kështu që kombi i Izraelit konsiderohej i “blerë" nga Perëndia për shkak të Eksodit. Meqënëse 2 Pjetri 2:1 po krahason mësuesit e rremë që ngrihen në kishë me mësuesit e rremë që u ngritën në Izrael, a mund të mos jetë Pjetri duke thënë që këta profetë të rremë do të jenë nga kombi i Izraelit -- pra, ata që ishin "blerë" te Eksodi? Ose, a mos ndoshta ai është duke thënë se këta mësues të rremë do të jenë pjesëmarrës në kishë në një pozicion analog me ata në Izrael që ishin "blerë" te Eksodi?

Pavarësisht këtyre, ne shikojmë që ka shumë gjëra të ndryshme që Pjetri mund të nënkuptojë kur thotë që mësuesit e rremë ishin "blerë" nga Zoti. Për shkak të kësaj paqartësie, nuk do të ishte e urtë që ta merrje këtë si një pasazh që mohon shlyerjen specifike. Në fakt, nën dritën e mësimit të qartë në vende të tjera të Shkrimit që shlyerja specifike është e vërtetë, do të ishte më mirë ta interpretonim këtë pasazh të paqartë nën dritën e tyre.

Së dyti, gjithashtu është e paqartë nëse Pjetri po i referohet Perëndisë At apo Krishtit si Zotëria që i bleu ata kur thotë që ata do të "mohojnë Zotërinë që i bleu." Në fakt, ka shumë gjasa që "Zotëria" që thotë Pjetri se kishte blerë këta mësues të rremë është një referencë për Perëndinë At, jo Krishtin. Kjo sepse në vargjet që pasojnë flitet për Perëndinë At dhe fjala greke për Zotërinë këtu nuk është përdorur kurrë për Krishtin, por vetëm për Atin (Shiko veprën “Vdekja e Vdekjeve në Vdekjen e Krishtit” te Xhon Ouen). Kjo e kuptuar është gjithashtu më në përputhje me aluzionin te Ligji i Ripërtërirë 32:6, ku flitet për Perëndinë dhe që thuhet se ka "blerë" Izraelin.

Nëse Pjetri po thotë që Perëndia At i bleu këta mësues të rremë, nuk mund të jetë një referencë për shlyerjen. Pse? Sepse shlyerja u bë nga Jezusi, jo nga Ati. Kështu që, kjo është një arsye më tëpër që ka shumë gjasa që blerja për të cilën flitet këtu nuk është një referencë për vdekjen e Krishtit.

Së treti, është e paqartë nëse Pjetri po flet për realitetin e blerjes, apo sipas dukjes së blerjes -- pra, dukja dhe rrëfimi i tyre i jashtëm. Me fjalë të tjera, vargu mund të jetë duke thënë, "mohuar Zotërinë që [ata thonë] i bleu [por jo në të vërtetë]," ose mund të jetë synuar për të konfirmuar që këta mësues të rremë do të vinin nga brenda kishës së dukshme. Të flasësh për ta si të "blerë," atëhere, nuk do të thoshte që Krishti kishte vdekur për ti shpëtuar ata, por që ata kishin zënë një pozicion që duhej të zihej vetëm nga ata të cilët ishin blerë.

Kështu që ne kemi parë që ka tre paqartësi të mëdhja te 2 Pjetri 2:1. Së pari, është e paqartë nëse blerja e këtyre mësuesve të rremë është një referencë për vdekjen e Krishtit apo jo. Së dyti, është e paqartë nëse ai që i "bleu" ata është e dhe Krishti apo vetëm Ati. Së treti, është e paqartë nëse Pjetri është duke folur sipas realitetit apo dukjes.

Për shkak të këtyre paqartësive të mëdha te 2 Pjetri 2:1, ky nuk është një varg solid kundër shlyerjes specifike. Ka shumë gjëra që mund të nënkuptojë, dhe kështu që nuk do të ishte e urtë të qëndroje mbi të si një argument kundër shlyerjes specifike.

6 Aspektet e Përulësisë

Pcain — Mon, 03 Nov 2014 21:27:58 GMT

Pcain:

{{info|6 Aspects of Humility}} 

Nëse pwrulësia nuk është një pajtim me relativizmin dhe nuk është skepticizëm sofomorik, atëhere çfarë është? Kjo është e rëndësishme, pasi Bibla thotë, “Perëndia i kundërshton mëndjemëdhenjtë, por u jep hir të përulurve” (1 Pjetri 5:5), dhe “Kushdo që e larton veten do të ulet, dhe kush e përul veten do të lartësohet” (Lluka 14:11). Perëndia na ka thënë të paktën gjashtë gjëra në lidhje me përulësinë.

''1. Përulësia fillon me një ndjenjë të nënshtrimit ndaj Perëndisë në Krishtin.  ''

            Dishepulli nuk është mbi mësuesin, as shërbëtori mbi të zotin. (Mateu 10:24)   

            Përuluni, pra, nën dorën e pushtetshme të Perëndisë. (1 Pjetri 5:6)  

''2. Përulësia nuk e ndjen atë të drejtën për një trajtim më të mirë se ai që mori Jezusi.''

            Nëse zotërinë e shtëpisë e quajtën Beelzebub, aq më tepër do t'i quajnë ashtu ata të shtëpisë së tij!

            (Mateu 10:25)   

Prandaj përulësia nuk e kthen të keqen me të keqen. Nuk është një jetë e bazuar në të drejtat e saj të përceptuara.

            Edhe Krishti vuajti për ne, duke na lënë një shembull, që të ndiqni gjurmët e tij.... Kur e fyenin, nuk e

            kthente fyerjen, kur vuante, nuk kërcënonte, po ia dorëzoi atij që gjykon drejtësisht.

            (1 Pjetri 2:21-23)    

''3. Përulësia pohon të vërtetën jo për të mbështetur egon me anë të kontrollit dhe me triumfet në debat, por si shërbim ndaj Krishtit dhe dashurisë për kundërshtarin.''

            Dashuria gëzohet me të vërtetën, (1 Korintasit 13:6)  

            Atë që unë [Jezusi] ju them në errësirë, e thoni në dritë;. . . . Mos kini frikë. (Mateu 10:27-28)  

            Sepse ne nuk shpallim veten tonë, por Krishtin Jezus, Zotin, ndërsa veten tonë shërbëtorët tuaj për

            hir të Jezu Krishtit, (2 Korintasit 4:5)   

''4. Përulësia e di se është e varur nga hiri për të gjithë njohurinë dhe besimin.''

            Sepse ç’të dallon nga tjetri? Çfarë ke që nuk e ke marrë? Dhe, nëse e ke marrë, pse mburresh sikur

            nuk e ke marrë? (1 Korintasit 4:7)   

            Pranoni me butësi fjalën e mbjellë në ju, e cila mund të shpëtojë shpirtrat tuaj. (Jakobi 1:21)  

''5. Përulësia e di që është e gabueshme, dhe kështu që e konsideron kriticizmin dhe mëson nga ai; por gjithashtu e di se Perëndia ka dhënë bindjen njerëore dhe që ai na thërret për të bindur të tjerët.''

            Sepse tani, ne shohim si në pasqyrë, në mënyrë të errët, por atëherë do të shohim faqe për faqe; tashti njoh pjesërisht, kurse atëherë do të njoh                   thellë ashtu sikurse njihem. (1 Korintasit 13:12)     

            Rruga e budallait është e drejtë para syve të tij, por ai që dëgjon këshillat është i urtë. (Fjalët e Urta 12:15)  

            Duke e ditur, pra, frikën e Zotit, ne bindim njerëzit. (2 Korintasit 5:11)  

''6. Përulësia është të besosh në zemër dhe të rrëfesh me gojë që jeta jonë është si një avull, dhe që Perëndia vendos kur do të vdesim, dhe që Ai drejton të gjitha arritjet tona.''

            Ejani tani, ju që thoni: "Sot ose nesër do të shkojmë në atë qytet, dhe do të rrijmë atje një vit, do të tregtojmë dhe do të fitojmë", ju që nuk dini                       për të nesërmen. Sepse ç'është jeta juaj? Éshtë avull, në fakt, që duket për pak, dhe pastaj zhduket. Në vend që të thoni: "Në dashtë Zoti                           dhe në paçim jetë, ne do të bëjmë këtë ose atë gjë". Por tani, mburreni në fodullëkun tuaj; çdo mburrje e tillë është e keqe. (Jakobi 4:13-16)

Ne soditëm Lavdinë e Tij, plot Hir e të Vërtetë

Pcain — Tue, 22 Nov 2011 17:40:16 GMT

Pcain: Faqe e re: {{info|We Beheld His Glory, Full of Grace and Truth}} <blockquote> '''GJONI: 1:14-18''' 14 Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e...

{{info|We Beheld His Glory, Full of Grace and Truth}} 
<blockquote>
'''GJONI: 1:14-18''' 14 Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë. 15 Gjoni dëshmoi për të dhe thirri duke thënë: “Ky është ai, për të cilin thashë: “Ai që vjen pas meje më ka paraprirë, sepse ishte përpara meje”.” 16 Dhe ne të gjithë morëm, prej mbushullisë së tij, hir mbi hir. 17 Sepse Ligji u dha nëpërmjet Moisiut, por hiri dhe e vërteta erdhën nëpërmjet Jezu Krishtit. 18 Askush s’e pa Perëndinë kurrë; i vetëmlinduri Bir, që është në gjirin e t’Et, është ai që e ka bërë të njohur.
</blockquote>
Të fillojmë me vargun 14 që të shikojmë pikën kryesore e këtij paragrafi. “ Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” .” Kthehu tek vargu 1 të kujtojmë kujt I referohet Fjala. “ Në fillim ishte Fjala dhe Fjala ishte pranë Perëndisë, dhe Fjala ishte Perëndi.”(Gjoni 1:1). Pra fjala i referohet Perëndisë Birit.

Përdor termin “Biri” sepse termi është përdorur këtu në vargun 14: ’’Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit´’’

==== Një Perëndi, Tre Persona ====

Muslimanët pengohem duke përballuar këtë fjalë “Biri”, si dhe shumë të tjerë. Disa prej tyre mendojnë se ne themi se Perëndia kishte marrëdhënie seksuale me Marinë dhe prodhuan një djalë. Kjo nuk është ajo që do të thotë Bibla. Gjoni 1:1 thotë: “Në fillim ishte Fjala.” Ajo është Biri i Perëndisë. Dhe ai nuk kishte një fillim. Ai ishte atje në fillim. Ai ishte atje aq mbrapa sa munt të shkoni-në përjetësi. Dhe vargu 3 thotë, “Të gjitha gjërat u bënë me anë të tij (Fjala), dhe pa atë nuk u bë asnjë nga ato që u bënë.” Kjo do të thotë se ai nuk ishte bërë. Ai në asnjë menyrë nuk ishte pjesë e krijimit. Këtu janë ajo që ne dimë për Birin e Perëndisë: 1) Ai është Perëndia. 2) I Ati është Perëndi gjithashtu. 3) Biri nuk është i Ati, ai ishte me të Atin. 4) Ai është i pakrijuar dhe i përjetshëm.

Dikush mund të thotë kaq shumë gjëra në lidhje me doktrinën e trinitetit-mësimin që Perëndia ekziston si një Zot në tre Persona, Ati, Biri, dhe Fryma e Shenjtë. Por mbani në mendjen dhe në zemër tuaj kaq tani për tani. Biri dhe Ati janë një Perëndi, por ata janë dy persona. Ata kanë të njëjtën natyrë hyjnore. Ata janë një Perëndi me dy qendra të vetëdijes.

==== Perëndia u bë njeri - pa ndaluar të jetë Perëndi ====

Tani, ajo që thotë vargu 14 – dhe kjo është një nga ngjarjet më të rëndësishme në histori - është se Fjala, Biri, u bë njeri pa ndaluar të jetë Perëndi. Kjo është ajo që ne do të shikojmë për dy javë: Si e dimë këtë është tema, dhe çfarë do të thotë për ne personalisht?

”Fjala u bë mish.” Kjo është, Fjala hyjnore, Biri hyjnor i Perëndisë, u bë një njeri pa ndaluar të jetë Perëndi. Si e dimë këtë? Dhe çfarë do të thotë kjo për ne? Ne do të kalojmë gjithë kohën sot duke përgjigjur këtë në bazë të vargut 14.

==== Fjala banoi ndër ne ====

Arsyeja e pare që na bën të themi se Fjala hyjnore nuk pushoi të jetë Fjala hyjnore kur u bë njeri është deklarata në vargun 14 se Fjala “banoi ndër ne.” Subjekt i foljes “banoi” është Fjala. Dhe Fjala është Perëndia. Pra, mënyra më e natyrshme për të mare këtë është se Zoti, Fjala, banoi ndër ne. Kjo është arsyeja pse engjëlli tha te Mateu 1:23 “Ja, virgjëresha do të mbetet shtatzënë dhe do të lindë një djalë, të cilit do t’i venë emrin Emanuel, që do të thotë: “Zoti me ne”. Fjala, Biri, nuk pushoi të jetë Perëndi kur u bë njeri.

==== Lavdia si Biri i vetëm i Perëndisë ====

Arsyeja e dytë që ne e besojmë këtë gjendet te dispozita e dytë në vargun 14: “ dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit.” Lavdia e kujt? Lavdia e Fjalës - Fjala e cila është Perëndia. Dhe ç’lloj lavdie është kjo? Kjo është “ lavdia e të vetëmlindurit prej Atit “

Kur Gjoni thotë se lavdia e Fjalës së mishëruar është “ lavdia e të vetëmlindurit prej Atit,” fjala “si” të thotë se kjo është një lavdinë imitive? Kjo nuk është lavdia e vërtetë e Birit, por vetëm “si” lavdia e Birit? Nuk ma ha mendja. Në qoftë se unë them, për shembull, “Unë kam një libër për të të dhënë, dhe unë do doja të ta jipja ty si zgjedhja ime e parë,” ju nuk do përgjigjeshit, “Unë nuk jam me të vërtetë zgjedhja juaj e parë, unë jam vetëm si zgjedhja juaj e parë “. Jo. Kjo nuk është ajo që “si” të thotë kur unë them,” Unë ta jap ty si zgjedhja ime e parë “kjo do të thotë: Unë ta jap ty sepse ti je me të vërtetë zgjedhja ime e parë. Kur Gjoni thotë, “ dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit “ ai thotë, “Ne kemi parë lavdinë e tij, lavdia siç është me të vërtetë - lavdia e Birit të Perëndisë.”

Ne e dimë këtë sepse sërish, në pjesën e parë të vargut 14, Gjoni thotë thjesht dhe menjëherë, “ dhe ne soditëm lavdinë e tij” -pa kualifikim. Lavdia e kujt? Lavdia e Fjalës së përjetshme, e Birit. Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij “ Pra, nuk ka ulje të vlerës te mrekullia e mishërimit. Fjala u bë mish, dhe ai e bëri këtë pa ndaluar të jetë Perëndi. Ai shfaq lavdinë e Perëndisë.

==== Ç’do të thotë kjo për ne? ====

Vargjet 15-18 japin më shumë arsye për të besuar se Fjala u bë mish pa ndaluar të jetë Perëndi. Ne do ta shikojmë këtë temë javën e ardhshme, me ndihmën e Zotit. Por tani për tani, as kërkojmë në vargun 14 çka do të thotë për ne se Fjala u bë mish-se Biri i Perëndisë u bë njeriut pa ndaluar të jetë Perëndi. Pse e bëj këtë pyetje? Së pari, sepse teksti i përgjigjet pyetjes. Por ka edhe një arsye tjetër.

==== Kultivimi e një kulture e bazuar në Lidhjen ====

A mbani mënd para dy muaj kur predikova disa mesazhe lutjeje për Perëndinë, që ai ti përdorte që të rritste atë që unë quaj kultura relacionale e kishës tonë? Shpjegova se çfarë do të thotë duke iu referuar Filipianëve 2:3-4: “ Mos bëni asgjë për rivalitet as për mendjemadhësi, por me përulësi, secili ta çmojë tjetrin më shumë se vetveten. 4 Mos mendojë secili për interesin e vet, por edhe atë të të tjerëve. “Me fjalë të tjera, le të rritet si një kishë në mënyrë që të shikojmë jashtë vetes për të shërbyer të tjerëve dhe për të menduar për interesat e të tjerëve.

Dhe ju e mbani mend se çfarë bazë të atij shërbëtori, ishte mendim lidhëror? Vargjet e ardhshme e shpjegojnë: “ Kini në ju po ato ndjenja që ishin në Krishtin Jezus: 5 Kini në ju po atë ndjenjë që ishte në Jezu Krishtin, 6 i cili, edhe pse ishte në trajtë Perëndie, nuk e çmoi si një gjë ku të mbahej fort për të qenë barabar me Perëndinë, 7 por e zbrazi veten e tij, duke marrë trajtë shërbëtori, e u bë i ngjashëm me njerëzit; “(Filipianëve 2:5-7). Me fjalë të tjera, themelet e përulësisë, shërbimit, dashurisë - dhe kultura e rinovuar lidhore në Bethlehem ishte: Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne - dhe vdiq për ne.

==== Mishërimin dhe Zbatim ====

Arsyeja që pikoj këtë, është të mos themi, “Epo, ne e bëmë theksin mbi temat relacionale verën e kaluar, dhe tani ne jemi në teologji.” Jo. Teologjia e vetme që ka rëndësi për çdo gjë është i llojit të Filipianëve-2, e cila është pikërisht i njëjta me llogin e Ungjilli të Gjonit. Na ndihmon të njohim Krishtin, lavdinë në Krisht,dhe të shndërrohemi nga Krishti për hir të dashurisë (13:34, 15:12) - që do të thotë që ndryshon kishën tone në mënyrë relacionale. Kjo na bën më të dashur, më të dobishëm, më shërbyes, më pak krenar, më pak egoist, më pak të tërhequr, më të interesuar.

Pra, kur unë them: “Le të mos lëmë vargun 14 deri sa të pyesim se çfarë do të thotë për ne se Fjala u bë mish,” ju mund të dëgjoni disa prej të rrahurat e zemrës pas kësaj pyetje. Unë gjithmonë mundohem të dalloj çfarë ndryshim kjo teologji madhështore bën për jetën tonë personale dhe relacionale.

==== Në Jezusin shohim lavdinë e Perëndisë ====

Pra, çfarë do të thotë për ne se Fjala u bë mish? Vargu 14 thotë: “ dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.” Kjo do të thotë se në Jezu Krishtin mund të shohim lavdinë e Perëndisë. Dhe kjo do të thotë se lavdia e Perëndisë e zbuluhar te Jezusi nuk na gllabëron në mëkatin tonë. Në të kundërt, ajo është “plot hir e të vërtetë.” Kjo është, lavdia e Perëndisë në Krisht është prirja e tij e mëshirshme për ne, pa kompromentuar vërtetësinë e tij, besnikërinë e tij për vetveten. Dhe kjo dispozitë e hirshme është shumë, shumë e madhe. Kjo është arsyeja pse ai përdor fjalën “të plotë” fjala “e plotë” modifikon “lavdinë”. Lavdia e Birit të Perëndisë është plot me hir ndaj ne mëkatarëve pa kompromentuar të vërtetën e Perëndisë.

==== Plot hir. . . ====

Ky është një lajm me të vërtetë i mirë. Perëndia mund të zgjidhte për t’u bërë mish si gjyqtar dhe xhelat. Dhe të gjithë ne do të gjendeshim fajtor para tij dhe do të dënoheshim me dënim të përjetshëm. Por ai nuk u bë mish ashtu. Fjala, Biri, që është Zoti, u bë mish për të zbuluar një lavdi hyjnore që është “plot hir e të vërtetë.” Fjala e Zotit u bë mish që të ketë mëshirë për ne. Fjala u bë mish në mënyrë që mëshira e tij për ne të jetë në përputhje me vërtetësinë e Zotit. Kjo nuk do të jetë një shpëlarjë, e paprinciptë, sentimentale e hirit.

Kjo do të jetë një e drejtë, e ngritur nga Perëndia, e kushtueshme lavdi. Do të çojë drejt vdekjes së Jezusit në kryq. Në fakt, kjo është arsyeja pse ai u bë mish. Ai duhet të kishte mish që të mund të vdiste. Ai duhet të ishte njeri në mënyrë që të vdiste si një Perëndi-njeri në vendin tonë (Hebrenjve 2:14-15). Fjala u bë mish në mënyrë që vdekja e Jezu Krishtit të jetë e mundur.Kryqi është ku plotësia e hirit ndriçoi me shkëlqim më të madh. Ishte kryer dhe blerë atje.

==== . . . e të Vërtetë ====

Dhe arsyeja që kjo ndodhi ndërmjet vdekjes është sepse Biri i Perëndisë është plot hir e të vërtetë. Perëndia është i mëshirshëm me ne dhe i vërtetë në vetvete. Prandaj, kur Djali i tij vjen, ai është plot hir e të vërtetë. Kur Krishti vdiq, Perëndia ishte e vërtetë në vetvete, sepse mëkati u ndëshkua. Dhe kur Krishti vdiq,Perëndia ishte i mëshirshëm me ne, sepse Krishti morri përsipër dënimin, jo ne.

”Fjala u bë mish” do të thotë për ne, se lavdia e Perëndisë është zbuluar në histori si kurrë më parë, përkatësisht, në plotësinë e hirit dhe në plotësinë e së vërtetës që shkëlqen më ndezur në vdekjen e Jezusit për mëkatarët.

==== Duke parë Bukurinë Shpirtërore ====

Kini kujdes këtu se nuk thoni, “Epo, unë nuk isha atje për të parë atë dhe kështu lavdia nuk është në dispozicionin tim për të parë. Ju gjithë fetarët mund të bisedoni të sa të doni për lavdinë e Birit të Perëndisë, por ai nuk është këtu për tu parë. “Kini kujdes. Mos mendoni për këtë lavdi në vargun 14 si thjesht ndriçim i jashtme apo bukuri. Jezusi nuk ishte i ndritshëm ose i bukur fizikisht. “Nuk kishte figurë as bukuri për të tërhequr shikimin tonë, as paraqitje që ne ta dëshironim” (Isaia 53:2).

Dhe mos të mendojnë për këtë lavdi në vargun 14 si thjesht nje demonstrim i mrekullive. Ka pasur njerëz që i panë mrekullitë, e dinin se ato ndodhën, dhe nuk panë asgjë të bukur ose të lavdishme. Ata donin ta vrisnin (Gjoni 11:45-48).

Jo, “lavdia” e zbuluar e Birit të Perëndisë, lavdia e Fjalës, lavdia e Jezu Krishtit, në ardhjen e tij të parë, është kryesisht një lavdi shpirtërore, një bukuri shpirtërore. Kjo nuk është diçka që ju munt të shihni me sy fizik, por me sytë e zemrës (Efesianëve 1:18). Ne shohim mënyrën se si ai flet dhe vepron dhe do dhe vdes, dhe me anë të hirit, ne shohim një vetvërtetim, lavdi hyjnore, apo bukuri.

==== Një përzierje e pakrahasueshme e Hirit e të Vërtetës ====

Pali shprehet kështu në 2 Korintasve 4:04, “ të cilëve perëndia i këtij shekulli ua verboi mendjet e atyre që nuk besojnë, që drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë, të mos ndriçojë tek ata”. “Drita e ungjillit të lavdisë së Krishtit, që është shëmbëllimi i Perëndisë” është ajo që Gjoni 1:14 quan “lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.”

Dhe kujtoni, Pali është duke folur me njerëz që kurrë nuk panë Jezusin tokësor, dhe Gjoni shkruan Ungjillin e tij për njerëzit që kurrë nuk pane Jezusin tokësor, njerëz si ne. Lavdia e Gjoni 1:14 dhe lavdia e 2 Korintasve 4:04 është një lavdi që ju shikoni shpirtërisht, kur ju dëgjojnë historinë e Jezusit.

Nuk keni nevojë për të parë atë fizikisht. Jezusi tha tek Gjoni 20:29, “lum ata që nuk kanë parë dhe kanë besuar!” Ju e njihni atë në Ungjillin e Gjonit dhe shkrimet e tjera të Biblës. Dhe kur ju e njihni atë, nëpërmjet këtyre tregimeve tëfrymëzuara nga fjalët dhe veprat e tij, lavdia e tij shkëlqen ndërmjet bukurisë e vetëvërtetimit të kësaj përzierje të pakrahasueshme hir e të vërtetë.

==== Lindur përsëri nga Ungjilli ====

Nuk është rastësi që vargjet 12-13 përshkruajnë rilindjen, dhe vargu 14 e përshkruan shikimin e lavdisë e Birit të Perëndisë. Vargjet 12-14:
<blockquote>“por të gjithë atyre që e pranuan, ai u dha pushtetin të bëhen bij të Perëndisë, atyre që besojnë në emrin e tij, 13 të cilët nuk janë lindur nga gjaku, as nga vullneti i mishit, as nga vullneti i burrit, por janë lindur nga Perëndia. 14 Dhe Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne; dhe ne soditëm lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë.”</blockquote>
Kujtoni vargun 4: “Në atë ishte jeta, dhe jeta ishte drita e njerëzve.” Kur jeta e re shpirtërore jepet, dritë të re ndodh. Drita nuk është një dritë fizike. Ajo është shkëlqim shpirtëror e lavdisë së Birit të Perëndisë e përmendur në vargun 14. Kjo është se si bëhet që të shikojmë!

Dhe si na ndodh kjo jetë të re shpirtërore? Vargu 13 thotë se kjo ndodh kur ne lindim jo nga njeriu por nga Perëndia. Kjo ndodh duke lindur përsëri. Kjo është se si vijmë në besim dhe pranojmë Krishtin dhe bëhemi fëmijë të Perëndisë (Gjoni 1:12).

Në bazë të ungjillit, duke dëgjuar historinë e veprave të shpëtimit dhe fjalës të Jezusit - Perëndia krijon në ne jetë shpirtërore. Ne lindim në Perëndi ndërmjet ungjillit (1Pjetrit 1:23-25). Dhe kjo jetë e re shpirtërore sheh dritën e lavdisë së Krishtit (Gjoni1:4). E bën këtë menjëherë. Kjo është arsyeja pse Gjoni 8:12 e quan atë “dritën e jetës.” Kur ju jepet jetë shpirtërore, shikoni lavdinë shpirtërore.

==== Shih Lavdinë ====

Ose një mënyrë tjetër për ta thënë, sipas vargut 12, është që kjo jetë të re dhe shikim beson në dritë dhe pranon këtë dritë si e vërteta dhe lavdia e Jezu Krishtit, Birit të Perëndisë. Dhe në këtë jetë dhe dritë dhe besim dhe pranim vargu 12 thotë se ne marrim të drejtën për t’u quajtur bij të Perëndisë. Kjo do të thotë, ne jemi bij të Perëndisë, sepse kjo jetë dhe dritë dhe besimit dhe pranimit është e drejta tonë si bij të Perëndisë.

Kështu që unë ngre para jush Birin e mishëruar së Perëndisë: Fjala u bë mish dhe banoi ndër ne pa ndaluar të qënë Perëndi. Shikoni lavdinë e tij, si lavdia e të vetëmlindurit prej Atit, plot hir e të vërtetë. Shikoheni, për lavdinë që ai është, dhe jetoni. Amin.

Morning and Evening/January 17

Pcain — Tue, 12 Apr 2011 17:46:02 GMT

Pcain: Morning and Evening/January 17 u zhvendos tek Mëngjes dhe Mbrëmje/17 Janar

{{info|Morning and Evening/January 17}} 

==== Mëngjes ====

''“Pastaj pashë Qengjin që rrinte në këmbë në mal të Sionit.”''

'''Zbulesa 14:1'''

Apostulli Gjon pati fatin e madh të shihte brenda portave të qiellit dhe përshkrimi i vizionit të tij nis me fjalët: “Pastaj pashë Qengjin!” Kjo na mëson se objekti kryesor i soditjes sonë kur të jemi atje lart është “Qengji i Perëndisë që heq mëkatin e botës”. Asgjë tjetër nuk ia tërhoqi vëmendjen apostullit aq sa personi i asaj Qenieje Hyjnore, e cila na shpengoi të gjithëve me gjakun e Tij. Ai është në qendër të këngëve të të gjithë frymëve të përlëvduara dhe ëngjëjve të shenjtë. I Krishterë, ja ku është burimi yt i gëzimit: ti ke vështruar dhe ke parë Qengjin. Përmes lotëve, sytë e tu kanë parë Qengjin e Perëndisë tek hiqte mëkatin tënd. Gëzohu pra! Pas pak kohe, kur lotët të jenë fshirë nga sytë e tu, ti vetë do të shohësh të njëjtin Qengj ''të ngritur lart në fronin e Tij.'' Përbashkësia e përditshme me Zotin Jezus është gëzimi i zemrës tënde, dhe ti do të kesh të njëjtin gëzim në qiell madje në një nivel edhe më të lartë. Ti do të kënaqesh me soditjen e vazhdueshme të pranisë së Tij, dhe do të banosh me Të përgjithmonë. “Pastaj pashë Qengjin!” Pse? Sepse ai Qengj është vetë qielli dhe siç thotë i miri [Samuel] Radhërford: “Qielli dhe Krishti janë e njëjta gjë!” Pra, të jesh me Krishtin do të thotë të jesh në qiell, dhe të jesh në qiell do të thotë të jesh me Krishtin. Ky i burgosur i Zotit shkruan në një nga letrat e tij më mbresëlënëse: “O Zoti im Jezus Krisht, nëse do të isha në qiell pa ty, për mua ai do të ishte ferr, dhe nëse do të isha në ferr, por të isha me ty, për mua do të ishte parajsë, sepse ti je gjithë qielli që më nevojitet”. A është e vërtetë kjo o i Krishterë, apo jo? A nuk thotë kështu edhe fryma jote?

“Të gjitha harpat atje lart Nuk mund ta bëjnë një vend qiellor, Po qe se Zoti atje nuk banon, Ose fytyrën e Tij e mbulon.”

Që ti të ndihesh i bekuar, madje tej mase i bekuar, të nevojitet një gjë e vetme: ''“Të jesh me Krishtin”''.

 

==== Mbrëmje ====

''“Një mbrëmje u ngrit nga shtrati i tij [Davidi] dhe filloi të shëtisë në tarracën e pallatit mbretëror.”''

'''2 Samuelit 11:2'''

Pikërisht në atë orë Davidi pa Bathshebën. Asnjëherë nuk i shpëtojmë tundimeve. Tundimet e të ligut na arrijnë qoftë kur jemi në shtëpi ashtu edhe kur ndodhemi diku gjetkë. Agimi lind me rreziqet e tij dhe hijet e muzgut mbartin kërcënime të tjera. Ndihen të sigurt ata që janë nën mbrojtjen e Perëndisë, por mjerë ata që kuturisin nëpër botë, apo madje guxojnë të sillen vërdallë nëpër shtëpi të paarmatosur. Ata që e mendojnë veten të sigurt, janë më të prekshëm nga rreziqet se sa të tjerët! Armëmbajtësi i Mëkatit është pikërisht Vetëbesimi i tepruar.

Davidi duhet të kishte shkruar të luftonte nëpër betejat e Zotit në vend që të qëndronte në Jerusalem, ku u dha pas rehatisë së luksit, sepse këtu lexojmë që u ngrit nga shtrati në mbrëmje. Përtacia dhe luksi janë çakejtë e djallit, përherë në kërkim të gjahut të bollshëm për të. Në ujërat e moçalit gëlojnë gjallesa vdekjeprurëse, ndërsa në tokën e papunuar shumë shpejt mbin një mori barërash të këqija dhe gjembaçësh. O dashuria e Jezusit që na shtrëngon fort pas Tij, bëj që të jemi aktivë dhe të dobishëm! Kur e shoh Mbretin e Izraelit tek çohet me përtaci nga divani pasi ka rënë muzgu dhe menjëherë bie në tundim, më tingëllon një kambanë alarmi dhe e thërras vigjilencën e shenjtë që të më bëjë roje tek porta.

A është e mundur që mbreti të ishte ngjitur në tarracë për t’u tërhequr nga bota për kohën e tij të qetë? Nëse është kështu, atëherë po na jepet një paralajmërim i mrekullueshëm se asnjë vend, sado i fshehtë qoftë, nuk na siguron mbrojtje nga mëkati! Meqenëse zemrat tona janë si kuti shkrepësesh, dhe shkëndijat për t’i ndezur ato i gjejmë me bollëk gjithandej, duhet të bëjmë shumë kujdes në të gjitha rastet për të mos marrë zjarr. Satani mund t’i ngjitet çative dhe të hyjë nëpër dollapë, dhe megjithëse mund t’ia mbyllim derën atij shejtani të ligë, vetë prishja jonë mjafton që të na çojë drejt shkatërrimit po të mos ishte për hirin parandalues. Lexues, ki kujdes nga tundimet e mbrëmjes! Mos fli mbi dafina! Vërtetë dielli po perëndon, por mëkati sapo ka aguar! Na duhet një gardian për natën, siç na nevojitet edhe një roje gjatë ditës! O Frymë e bekuar, na ruaj nga i ligu sonte! Amen.

Mëngjes dhe Mbrëmje/31 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:34:33 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 31}} ====Mëngjes==== ''“Zoti drejtësia jonë.”'' '''Jeremiah 23:6''' Oh, ç’paqe, qetësi dhe lehtësim të madh e mbush të Krishterin sa h...

{{info|Morning and Evening/January 31}}

====Mëngjes====

''“Zoti drejtësia jonë.”''

'''Jeremiah 23:6'''

Oh, ç’paqe, qetësi dhe lehtësim të madh e mbush të Krishterin sa herë që mendon rreth drejtësisë së përsosur të Krishtit! Sa shpesh ndodh që të shenjtët e Perëndisë janë zemërlëshuar e të trishtuar? Nuk mendoj se ata duhet të bien në këtë gjendje. Nuk mendoj se atyre do t’u ndodhte kështu po t’i mbanin gjithnjë sytë tek përsosmëria e Krishtit. Ka disa që flasin gjithë kohës për prishjen, dhe shthurjen e zemrës, dhe ligësinë e lindur të frymës. Kjo është shumë e vërtetë, por pse të mos shkojmë pak më tutje dhe t’i kujtojmë vetes se jemi “të përsosur në Krishtin Jezus”. Nuk është për t’u habitur që ata që e kanë mendjen tek prishja e tyre kanë një pamje kaq të pikëlluar, por po t’i kujtonim vetes se “Krishti është bërë drejtësi për ne”, me siguri që do të na përmirësohej humori. Nuk ka shqetësim që të më mundojë, madje edhe sikur vetë Satani të më sulmonte! Megjithëse kjo jetë mund të ketë shumë gjëra të tjera për t’u përballuar përpara se të ngjitem ne qiell, ato janë bërë të gjitha për mua në besëlidhjen e hirit hyjnor, nuk ka asgjë që të më mungojë në Zotin tim, sepse Krishti e ka kryer veprën e Tij një herë e përgjithmonë. Mbi kryq Ai tha: “U krye!”, dhe nëse u krye atëherë unë jam i plotë në Të dhe mund të gëzohem me gëzim të patregueshëm dhe plot me lavdi: “Duke pasur jo drejtësinë time që është nga ligji, por atë që është nga besimi në Krishtin: drejtësia që është nga Perëndia, me anë të besimit”. Në këtë anë të qiellit nuk do gjeni njerëz më të shenjtë sesa ata që e njësh me zemrën doktrinën e drejtësisë së Krishtit. Kur besimtari thotë: “Unë jetoj vetëm në Krishtin, mbështetem vetëm tek Ai për shpëtimin tim, dhe besoj se sado i padenjë qofsha, jam prapë se prapë i shpëtuar në Krishtin”, atëherë ngrihet si motiv falënderimi ky mendim i tij: “Vallë, për këtë mund të jetoj tjetër përveç Krishtit? A nuk do ta dua dhe t’i shërbej Atij, meqenëse jam shpëtuar nga meritat e Tij?” “Sepse dashuria e Krishtit na shtrëngon, me qëllim që ata të cilët jetojnë, të mos jetojnë që sot e tutje për veten e tyre, po për atë që vdiq dhe u ringjall për ta”. Nëse jemi shpëtuar nga drejtësia me të cilën jemi veshur, kjo drejtësi do të jetë për ne më e shtrenjtë sesa bebja e syrit.

====Mbrëmje====

''“Atëherë Ahimatsi filloi të vrapojë nëpër rrugën e fushës dhe e kaloi Etiopasin.”''

'''2 Samuelit 18:23'''

Nuk është e rëndësishme vetëm të vraposh, por më e rëndësishme është rruga që ti përshkon: këmbë të shpejta që rendin kodrave e luginave nuk mund ta ruajnë ritmin e një udhëtari më të ngadaltë që ecën fushave. Si i kam punët me udhëtimin tim frymëror? A po i ngjitem me vështirësi kodrës së veprave të mia dhe a po zbres përroskave të turpeve dhe përpjekjeve të mia, apo po vrapoj në shtegun e sheshtë të “Beso dhe jeto”? Sa gjë e bekuar është të presësh në Zotin me anë të besimit! Fryma vrapon pa u lodhur dhe ecën pa u rraskapitur në rrugën e besimit. Krishti Jezus është udha e jetës, dhe ai është një shteg i drejtë, një rrugë e kënaqshme, një xhade e përshtatshme për këmbët e lëshuara dhe gjunjët e dobët të mëkatarëve fërgëllues: a jam duke ecur në këtë rrugë ose jam duke u joshur prej një shtegu, si ai që mund të më premtojnë dredhitë e klerit ose metafizika? Lexoj për rrugën e shenjtërisë se shtegtari, edhe sikur të ishte i pamend nuk do ta ngatërrojë atë, a nuk jam çliruar nga arsyeja krenare dhe jam sjellë porsi një fëmijë i vogël që të mbështetem në dashurinë dhe gjakun e Jezusit? Nëse është kështu, me anë të hirit të Zotit do t’ia kaloj vrapuesit më të fortë që ka zgjedhur një tjetër shteg. Duhet ta kujtoj këtë të vërtetë për fitimin tim në mes të shqetësimeve dhe nevojave të mia të përditshme. Të shkoja menjëherë tek Perëndia do të ishte gjëja më e zgjuar që do të mund të bëja në këtë rast, pa u sjellë rreth e për qark më parë tek ky apo ai mik. Ai i njeh nevojat e mia dhe mund t’i lehtësojë ato; kujt vallë tjetër mund t’i drejtohem përveçse Atij përmes thirrjes së drejtpërdrejtë të lutjes dhe argumentit të çiltër të premtimit. “Rruga e sheshtë i bën të gjithë vrapues”. Unë nuk kam pse humbas kohë duke folur me shërbëtorët kur mund të shkoj drejt e tek Zoti i tyre. Gjatë leximit të kësaj pjese vura re se në qoftë se njerëzit hahen me njeri-tjetrin në punë të përditshme dhe gjithmonë njëri ia kalon tjetrit, unë duhet të kem zellin solemn për të vrapuar në mënyrë që të fitoj. Zot, më ndihmo t’i ngjesh ijët e mendjes sime, dhe të mund të nxitoj përpara drejt çmimit të thirrjes sime të lartë të Perëndisë në Krishtin Jezus.

Mëngjes dhe Mbrëmje/30 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:33:12 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 30}} ====Mëngjes==== ''“Kur të dëgjosh një zhurmë hapash në majat e manave, hidhu menjëherë në sulm.”'' '''2 Samuelit 5:24''' Pjesëtar...

{{info|Morning and Evening/January 30}}

====Mëngjes====

''“Kur të dëgjosh një zhurmë hapash në majat e manave, hidhu menjëherë në sulm.”''

'''2 Samuelit 5:24'''

Pjesëtarët e Kishës së Krishtit duhet të jenë njerëz të lutjes, përherë në kërkim të vajosjes së të Shenjtit mbi zemrat e tyre, me qëllim që të vijë mbretëria e Krishtit dhe që “vullneti i Tij të bëhet në tokë si edhe në qiell”. Mirëpo, ka edhe kohë të tjera kur Perëndia duket se e favorizon veçanërisht Sionin, kohë të cilat duhet të jenë për ta si “një zhurmë hapash në majat e manave”. Prandaj, duhet të jemi dyfish lutës, dyfish të zellshëm, duke luftuar më shumë përpara fronit sesa kemi bërë deri tani. Veprimi atëherë duhet të jetë i menjëhershëm dhe i fuqishëm. Batica është në të ardhur, le të notojmë pa mënuar si burrat drejt bregut. Ah, ku janë ato derdhjet e frymës si në Rrëshajat dhe veprat e Rrëshajave! I Krishterë, ka disa periudha kur në ty ti “e dëgjon një zhurmë hapash në majat e manave”. Ato janë kohë kur ti je i fuqishëm në lutje, Fryma e Perëndisë të fal gëzim dhe hare, Shkrimi zbërthehet lehtësisht, premtimet vihen në zbatim, ti ecën në dritën e fytyrës së Perëndisë, ndihesh veçanërisht i lirë dhe i papenguar në kohën tënde të qetë, dhe ke më shumë intimitet në përbashkësinë me Krishtin sesa ke pasur ndonjëherë. Tani, në periudha kaq të gëzueshme, kur e dëgjon “zhurmën e hapave mbi majat e manave”, dije se është koha për sulm, tani është koha për të hequr qafe ndonjë zakon të keq ndërsa Perëndia Frymë e Shenjtë të ndihmon në dobësitë e tua. Shpalos velat, por kujto këngën që e këndon here pas here—

“Velat mundem vetëm t’i shpalos; 
Ti dhe vetëm Ti sjell er’n e mbar’ që ato i gufon.”

Vetëm bëj kujdes që t’i kesh shpalosur velat. Kujdes se mos e humbet erën e mbarë për mungesë përgatitjeje për të. Kërko ndihmën e Perëndisë që të jesh më i zellshëm në detyrë kur të kanë bërë më të forte në besim, që të jesh më i qëndrueshëm në lutje kur ke më shumë mundësi për të dalë përpara fronit, që të jesh i shenjtë në bashkëbisedimet e tua teksa jeton gjithnjë e më afër Krishtit.

====Mbrëmje====

''“Në të edhe kemi qenë zgjedhur për një trashëgimi.”''

'''Efesianët 1:11'''

Kur Jezusi e dha veten për ne, bashkë me jetën Ai na dha të drejtat dhe privilegjet që i përkisnin; kështu që tashmë, megjithëse Perëndi i përjetshëm, Ai ka të drejta themelore të cilat asnjë krijesë nuk i pretendon dot, e megjithatë duke qenë Jezusi, Ndërmjetësuesi dhe Kreu përbashkues i besëlidhjes së hirit, Ai nuk ka asnjë trashëgimi të cilën të mos e ndajë me ne. Të gjitha frytet e lavdishme të bindjes së Tij deri në vdekje janë tashmë zotërimet e përbashkëta të gjithë atyre që janë në Të, dhe në emrin e të cilëve Ai e përmbushi vullnetin hyjnor. Shihni se si hyn në lavdi, por Ai nuk e bën këtë vetëm për veten sepse është shkruar: “Krishti hyri si pararendës ''për ne''” (Heb. 6: 20). Vallë, a nuk qëndron Ai në praninë e Perëndisë? “Ai paraqitet në praninë e Perëndisë'' për ne''” (Heb. 9:24). Shqyrtoje këtë, besimtar. Ti në vetvete nuk ke asnjë të drejtë për të hyrë në parajsë: e drejta jote gjendet në Krishtin. Nëse je falur, je falur përmes gjakut ''të Tij;'' nëse je shfajësuar, je shfajësuar përmes drejtësisë'' së Tij''; nëse je shenjtëruar, kjo ka ndodhur për shkak se ''Ai ''është bërë shenjtëria jote; nëse nuk bie dot, kjo ndodh për shkak se ruhesh në Krishtin Jezus; dhe nëse je përsosur sado pak, kjo ka ndodhur për shkak se je i plotë'' në Të''. Kështu Jezusi madhërohet sepse gjithçka është në Të dhe prej Tij. Kështu trashëgimia bëhet e sigurt për ne, sepse është fryti i veprës së Tij. Kështu çdo bekim është më i ëmbël, dhe madje edhe vetë qielli është më i ndritshëm sepse Jezusi është i Dashuri ynë “në të cilin” kemi siguruar gjithçka. Vallë, a ka ndonjë që do të mund t’i vlerësonte zotërimet tona hyjnore? Pesho pasuritë e Krishtit me peshore dhe vëri thesaret e Tij në kandar dhe pastaj mos harro të llogarisësh thesaret që i takojnë shenjtorëve. Preke fundin e detit të gëzimit të Krishtit dhe pastaj shpreso të marrësh me mend lumturinë që Perëndia ka përgatitur për ata që e duan Atë. Kapërceji kufijtë e zotërimeve të Krishtit dhe pastaj ëndërro për një cak të trashëgimisë së dëlirë të të zgjedhurve. “Të gjitha gjërat janë tuajat sepse ju jeni të Krishtit dhe Krishti është i Perëndisë.”

Mëngjes dhe Mbrëmje/29 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:31:11 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 29}}

====Mëngjes====

''“Gjërave që nuk shihen.”''

'''2 Korintasve 4:18'''

Është mirë që gjatë shtegtimit tonë të Krishterë t’i mbajmë sytë përpara. Përpara gjendet kurora, dhe po në atë drejtim gjendet destinacioni ynë. Mbase për shkak të shpresës që mbart, apo të gëzimit, ngushëllimit dhe dashurisë që frymëzon, e ardhmja është ai objekt madhështor ku mbeten sytë e besimit. Kur shohim në të ardhmen shohim mëkatin të hedhur përjashta, trupin e mëkatit dhe vdekjen e shkatërruar, frymën që më së fundi është përsosur dhe është bërë e denjë për të qenë pjesëtare e trashëgimisë së shenjtorëve në dritë. Duke parë më tutje në horizont, syri i ndriçuar i besimtarit mund të vështrojë lumin e kapërcyer të vdekjes, përroin e kaluar të zymtësisë, dhe kodrat e ngjitura të dritës mbi të cilat gjendet qyteti qiellor. Ai e sheh veten tek hyn brenda portave prej perlash i përshëndetur më shumë sesa një fitimtar, i kurorëzuar nga vetë dora e Krishtit, i përqafuar në krahët e Jezusit, i përlëvduar së bashku me Të dhe i ulur bashkë me Të në fronin e Tij, ashtu si edhe ''Ai'' vetë ngadhënjeu dhe u ul me Atin në fronin e Këtij të fundit. Mendimi i kësaj të ardhmeje lehtësisht e çan errësirën e së kaluarës dhe zymtësinë e së tashmes. Nuk ka dyshim që gëzimet e qiellit do të na shpërblejnë për vuajtjet e tokës. Hesht frika ime! Koha që kalojmë në këtë botë është kaq e shkurtër dhe mbaron sa hap e mbyll sytë. Heshtni, heshtni dyshimet e mia! Vdekja nuk është veçse një përrua i ngushtë, të cilin shumë shpejt do ta kemi kapërcyer. Koha sa e shkurtër, përjetësia sa e gjatë! Vdekja është vetëm një çast, pavdekësia e pafundme! Më duket se që tani po ha nga rrushtë e Eshkolit dhe po pi ujë nga pusi brenda portave. Rruga që mbetet është kaq e shkurtër! Unë shumë shpejt do të kem arritur atje.

“Kur bota zemrën ma çjerr 
Me stuhinë e saj më të keqe të shqetësimit, 
Mendimet e mia të gëzueshme ngjiten në qiell, 
Duke gjetur strehë prej dëshpërimit. 
Vizioni i ndritshëm i besimit do të më mbajë të fortë 
Deri sa të ketë mbaruar kjo jetë shtegtimi; 
mund të më mundojë frika dhe hallet të më trazojnë, 
Por gjithsesi do të arrij në shtëpi.”

====Mbrëmje====

''“Dhe pëllumbi u kthye tek ai aty nga mbrëmja.”''

'''Zanafilla 8:11'''

Bekuar qoftë Zoti për një ditë tjetër mëshire, edhe pse tani ndihem i lodhur nga mundimet e saj. Këngën time të mirënjohjes ia kushtoj ruajtësit të njerëzve. Pëllumbi nuk gjeti ndonjë vendpushim jashtë arkës kështu që u detyrua të kthehej në të. Po kështu, mësimi që ka marrë fryma ime sot është se kënaqësia nuk gjendet në gjërat tokësore dhe se mund të gjejë prehje vetëm tek Perëndia. Për sa i përket biznesit tim, pasurive të mia, familjes sime, arritjeve të mia, të gjitha këto gjëra janë të mjaftueshme në mënyrën e tyre, por ato nuk mund t’i përmbushin dëshirat e natyrës sime të amshuar. “Kthehu, o shpirti im, në prehjen tënde, sepse Zoti të mbushi me të mira”. Po binte muzgu i qetë, portat e ditës ishin në të mbyllur, kur me krahë të rënduar pëllumbi u kthye tek i zoti: O Zot, më aftëso këtë mbrëmje që edhe unë të kthehem tek Jezusi si ai pëllumb! Pëllumbi nuk e kalonte dot edhe një natë tjetër duke fluturuar mbi ujërat e trazuara, kështu edhe unë nuk duroj dot të qëndroj edhe për një orë tjetër larg Jezusit, prehjes së zemrës sime, shtëpisë së frymës sime. Pëllumbi nuk u ul mbi çatinë e arkës por ai “u kthye tek ai”, kështu edhe fryma ime e përmalluar dëshiron të arrijë vendin e fshehtë të Zotit, të zhbirojë brendësinë e së vërtetës, të zbulojë se çfarë fshihet prapa perdes, dhe të arrijë shumë të Dashurin tim në çdo vepër. Duhet të vij tek Jezusi: fryma ime e përmalluar nuk mund të mbijetojë pa marrëdhënien më të shtrenjtë dhe më intime me Të. I Bekuari Zoti Jezus, ji me mua, mu zbulo dhe qëndro me mua gjithë natën, kështu që edhe kur të zgjohen të jem me Ty. Vini re se pëllumbi mbante në sqepin e tij një degë ulliri të këputur, kujtimi i ditës së kaluar dhe një profeci për të ardhmen. A nuk kam ndonjë kujtim të kënaqshëm për ta sjellë në shtëpi? Asnjë zotim dhe kapar dashamirësie të ardhshme? Po Zoti im, unë të shpall Ty pohimet e mia plot mirënjohje për mëshirat e ëmbla që bëhen të reja çdo mëngjes dhe të freskëta çdo mbrëmje! Dhe tani, të lutem, shtri dorën dhe merre pëllumbin Tënd në kraharorin Tënd.

Mëngjes dhe Mbrëmje/28 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:29:08 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 28}} ====Mëngjes==== ''“Të përsosur në Krishtin Jezus.”'' '''Kolosianëve 1:28''' A nuk e ndjen në vetë frymën tënde se je ende shumë l...

{{info|Morning and Evening/January 28}}

====Mëngjes====

''“Të përsosur në Krishtin Jezus.”''

'''Kolosianëve 1:28'''

A nuk e ndjen në vetë frymën tënde se je ende shumë larg përsosmërisë? A nuk ta mëson këtë vallë jeta e përditshme? Çdo lot që rrjedh prej syrit tënd qan “papërsosmëri”, çdo psherëtimë që të del nga zemra thërret “papërsosmëri”, çdo fjalë e vrazhdë që del prej buzëve të tua shqipton “papërsosmëri”. E ke qëmtuar aq shpesh zemrën tënde sa që e di se as për një çast nuk mund të ëndërrosh për ndonjë farë përsosmërie ''në ty.'' Mirëpo, pikërisht në mes të këtij ndërgjegjësimi të trishtuar për mungesën e përsosmërisë vjen ngushëllimi: ti je “i përsosur'' në Krishtin Jezus''”. Në sytë e Perëndisë ti je “i plotë në Të”, ''madje që tani'' je “bërë i pëlqyer në të dashurin Birin e tij”. Por ekziston një përsosmëri tjetër që mbetet ende për t’u përmbushur, e cila është e sigurt për të gjithë trashëgimtarët. A nuk është kënaqësi të shohim përpara drejt kohës kur çdo njollë mëkati do të hiqet nga besimtarët dhe ata do të paraqiten të patëmetë përpara fronit, pa njolla a rrudha e të tjera si këto? Atëherë Kisha e Krishtit do të jetë kaq e pastër sa që as syri i të Gjithëfuqishmit nuk do të mund të gjejë një njollë a të metë tek ajo. Do të jetë kaq e shenjtë dhe e lavdishme sa Xhozef Harti nuk ekzagjeroi aspak kur tha—

“Me petkat e Shpëtimtarit tim veshur 
I shenjtë si vetë I Shenjti jam.”

Atëherë ne do të njohim, shijojmë dhe ndjejmë lumturinë që përmban në vetvete një frazë sa e shkurtër aq edhe e pamasë “Të plotë në Krishtin”. Vetëm atëherë do të kuptojmë plotësisht lartësinë dhe thellësinë e shpëtimit në Krishtin. A nuk të drithërohet zemra nga gëzimi nga një mendim i tillë? I zi siç je sot, një ditë ti do të bëhesh i bardhë si bora; i fëlliqur siç je tani, ti do të pastrohesh. Oh, sa i mrekullueshëm është ky shpëtim! Krishti e merr një krimb dhe e shndërron atë në engjëll, Ai e merr një gjë të zezë dhe të shformuar dhe e bën atë të shkëlqejë nga pastërtia dhe të jetë e pakrahasueshme në lavdinë e Tij, e pashoqe në bukurinë e Tij dhe e denjë të shoqërohet me serafimët. O fryma ime, ngrihu dhe admiroje këtë të vërtetë të bekuar të përsosmërisë në Krishtin!

====Mbrëmje====

''“Dhe barinjtë u kthyen, duke përlëvduar dhe lavdëruar Perëndinë për të gjitha gjërat që kishin dëgjuar dhe parë, ashtu si u ishte thënë atyre.”''

'''Lluka 2:20'''

Kujt po i thurnin lavde barinjtë? Ata ''e lavdëruan Perëndinë për gjitha gjërat që kishin dëgjuar'', pra për sihariqin e gëzueshëm të lindjes së Shpëtimtarit. Le ta ndjekim shembullin e tyre, le t’ia marrim një kënge falënderuese sepse kemi dëgjuar për Jezusin dhe shpëtimin e Tij. Ata gjithashtu'' e përlëvduan Perëndinë për të gjitha gjërat që kishin parë''. Nuk ka muzikë më të bukur sesa gjërat që kemi përjetuar, që kemi ndjerë përbrenda, që kemi bërë tonat, pra “gjërat tona në lidhje me Mbretin”. Nuk mjafton dëgjosh për Jezusin: dëgjimi i thjeshtë mund ta akordojë harpën, por për të bërë muzikë nevojiten gishtat e besimit të gjallë. Nëse e ke parë Jezusin me sytë e besimit të falur nga Perëndia, mos i lër telat e harpës të zënë pezhishka, por përlëvdoje me të madhe hirin Sovran, hape Psalterin dhe zgjoje harpën tënde. Një arsye se përse e falënderuan Perëndinë ishte ''përputhja mes asaj që dëgjuan dhe asaj që panë.'' Vëreni fjalinë e fundit—“ashtu si u ishte thënë atyre.” A nuk të është dukur ungjilli brenda teje ashtu siç përshkruhet në Bibël? Jezusi tha se do të të jepte prehje, a nuk e ke përjetuar paqen më të ëmbël tek Ai? Ai tha se duke besuar tek Ai do të kishe gëzim, ngushëllim dhe jetë me bollëk, vallë a nuk i ke marrë të gjitha këto? A nuk janë udhët e Tij udhë kënaqësie dhe shtigjet e tij shtigje paqeje? Me siguri edhe ti mund të thuash si Mbretëresha e Shebës: “Nuk më paskan treguar as gjysmën e të vërtetës”. Krishti më është dukur më i bukur sesa të gjitha përshkrimet e shërbëtorëve të Tij të marra së bashku. E pashë shëmbëlltyrën e Tij tek e pikturonin por ishte thjesht një shkarravinë në krahasim me realitetin, sepse Mbreti në bukurinë e Tij shkëlqen më fort sesa çdo përfytyrim imi. Me siguri ajo që kemi “''parë''” është e njëjtë madje edhe e tejkalon së tepërmi atë që kemi “''dëgjuar''”. Le ta përlëvdojmë dhe adhurojmë Perëndinë për një Shpëtimtar kaq të shtrenjtë që na fal kënaqësi kaq të mëdha.

Mëngjes dhe Mbrëmje/27 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:26:02 GMT

JoyaTeemer:

{{info|Morning and Evening/January 27}}

====Mëngjes====

''“Dhe ne të gjithë morëm prej plotësisë së tij.” ''

'''Gjoni 1:16'''

Këto fjalë na flasin për plotësinë që është në Krishtin. Në Të gjendet as më pak e as më shumë por vetë mbushullia hyjnore, “sepse tek Ai banon trupërisht gjithë plotësia e Hyjnisë.” Mirëpo, në Të gjendet edhe mbushullia e njeriut të përsosur, sepse në Të vetë Hyjnia na u zbulua në trup. Në gjakun e Tij gjendet plotësia e efektshmërisë së shlyerjes, sepse “gjaku i Jezus Krishtit, Birit të tij, na pastron nga çdo mëkat.” Në jetën e tij gjendet plotësia e drejtësisë shfajësuese, sepse “tani, pra, nuk ka asnjë dënim për ata që janë në Krishtin Jezus”. Në plotësinë e Tij ka pushtet hyjnor, sepse “mund të shpëtojë plotësisht ata që me anë të tij i afrohen Perëndisë, sepse gjithmonë rron që të ndërmjetësojë për ta”. Ka një plotësi fitoreje në vdekjen e Tij, sepse duke vdekur, Ai shkatërroi atë që kishte pushtetin e vdekjes, Satanin. Ka një plotësi efektshmërie edhe në ringjalljen e tij nga të vdekurit, sepse falë saj “rilindemi për një shpresë të gjallë”. Ka një plotësi ngadhënjimi në ngjitjen e Tij, sepse “kur u ngjit lart, Ai e burgosi robërinë, duke marrë dhurata nga njerëzit”. Ka një plotësi bekimesh të çdo lloji e forme, një plotësi hiri për të falur, hiri për të rilindur, hiri për të shenjtëruar, hiri për të ruajtur dhe hiri dhe për të përsosur. Ka plotësi për të gjitha situatat, një plotësi ngushëllimi në mes të vuajtjeve dhe një plotësi udhëheqjeje në kohërat e bollëkut. Një plotësi e çdo atributi hyjnor, në daç urtësi, fuqi, a dashuri, një plotësi sa e vështirë për t’u kuptuar aq edhe e vështirë për t’u studiuar e tëra. “Sepse Atit i pëlqeu që në Të të banojë ''e gjithë ''plotësia.” Oh ç’plotësi duhet të jetë kjo prej së cilës marrin'' të gjithë''! Duhet të jetë vërtetë plotësi, nëse burimi rrjedh pa ndërprerje, dhe megjithatë uji del prej tij po aq i bollshëm, po aq gurgullues, po aq i shumtë sa përherë. Eja besimtar dhe plotëso këtu nevojat e tua! Sa më shumë që të kërkosh aq më tepër do të marrësh sepse kjo “plotësia” jonë është e pashtershme dhe ruhet aty ku mund ta arrijnë të gjithë nevojtarët, në Jezusin, Emanuelin – Perëndia me ne.

====Mbrëmje====

''“Maria i ruante të gjitha këto fjalë, duke i medituar në zemrën e saj.”''

'''Lluka 2:19'''

Nga çfarë shohim këtu, kjo grua e bekuar i ushtronte të tre aftësitë e saj qenësore: ''kujtesën'' – ajo i ruante të gjitha këto gjëra,'' ndjenjat'' – i ruante të gjitha në zemrën e saj, dhe ''intelektin ''– ajo meditonte rreth tyre, kështu që të tre ato, kujtesa, ndjenjat dhe intelekti, viheshin në punë rreth gjërave që ajo kishte dëgjuar. Shumë i dashur, kujtohu për ato kohë kur dëgjoje për Zotin tënd Jezus dhe për gjithçka Ai ka bërë për ty! Shndërroje zemrën tënde në një tas floriri plot me manna për të ruajtur kujtimin e ushqimit hyjnor me të cilën je ushqyer kohë më parë. E fshehtë kujtesa jote porsi thesar gjithçka në lidhje me Krishtin që ke ndjerë, ditur ose besuar, dhe më pas ndjenjat e tua të dashura le të kapen fort pas'' Tij'' përngaherë. Duaje personin e Zotin tënd! Nxirre enën e alabastrës së zemrës tënde, edhe nëse është e thyer, dhe le të rrjedhë vaji i çmuar i dashurisë tënde mbi këmbët e Tij të shpuara. Lëre intelektin tënd të mendojë rreth Zotit Jezus! Përsiat në lidhje me atë që lexon: mos u ndal në sipërfaqe por zhytu thellë e më thellë. Mos ji si dallëndyshja që sa e prek përroin me krahun e vet, por si peshku që futet dhe poshtë dallgës më të thellë. Qëndroni në Zotin tuaj: mos të jetë Ai për ju si një shtegtar që vjen natën vonë, mos e lini të ikë por i thoni: “Qëndro këtu sonte se nata ka ca që ka rënë!” Mbajeni fort Atë dhe mos e lini të ikë. Fjala “meditoj” do të thotë të peshosh. Bëjeni gati peshoren e gjykimit. Oh, po a ka peshore që mund ta peshojë Zotin Jezus? “Ai i ngre ishujt si të ishin një send shumë i vogël”—Kush mund ta ngrejë ''Atë''? “Ai ka peshuar malet me një peshore”— me çfarë peshoreje mund ta peshojmë'' Atë''? Kështu qoftë, nëse këtë nuk ta kap intelekti yt, atëherë lëri ndjenjat ta bëjnë këtë. Dhe në qoftë se fryma jote e ka të pamundur ta ngërthejë Zotin Jezus me anë të intelektit, atëherë le ta përqafojë Atë me krahët e dashurisë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/26 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:23:24 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 26}} ====Mëngjes, 26 Janar==== ''“Ati juaj qiellor.” '' '''Mateu 6:26 ''' Njerëzit e Zotit janë dyfish fëmijë të Tij, ata janë pasardhës...

{{info|Morning and Evening/January 26}}

====Mëngjes, 26 Janar====

''“Ati juaj qiellor.” ''

'''Mateu 6:26 '''

Njerëzit e Zotit janë dyfish fëmijë të Tij, ata janë pasardhësit e Tij për nga krijimi dhe njëherësh bijtë e Tij falë birësimit në Krishtin. Rrjedhimisht, ata kanë privilegjin ta quajnë Zotin: “Ati ynë që je në qiell”. Atë! Oh sa fjalë e çmuar është kjo? Në të ka ''autoritet:'' “Nëse unë, pra, jam ati, ku është nderi im?” Nëse ju jeni bij, ku është bindja juaj? Në të ka'' ndjenja dashurie'' të përziera me autoritet, një autoritet që nuk ngjall rebelim dhe një bindje e kërkuar që ofrohet plot gëzim, e cila nuk mund të kthehet mbrapsht edhe sikur të donim neve. Bindja e fëmijëve të Perëndisë ndaj Atit të tyre duhet të jetë një bindje ''me dashuri.'' Mos shkoni t’i shërbeni Perëndisë si skllevërit që ndërtuan piramidat, por vraponi në rrugën e urdhërimeve të Tij sepse është udha e'' Atit'' tuaj. Jepini gjymtyrët tuaja si instrumente drejtësie sepse drejtësia është vullneti i Atit dhe vullneti ''i Tij ''duhet të jetë vullneti i fëmijës së Tij.'' Atë!'' – një atribut mbretëror ky i mbuluar aq ëmbëlsisht me dashuri sa që Mbreti e harron kurorën e Tij, dhe skeptri i Tij kthehet në një skeptër të argjendtë mëshire dhe jo në një shufër hekuri, madje duket se skeptri harrohet në dorën e butë të Atij që e mban atë. Atë! – në të ka nderim dhe dashuri. Sa e madhe është dashuria e Atit për fëmijët e Tij! Atë që miqësia nuk e bën dot dhe që dashamirësia e vetme nuk e realizon dot, mund ta bëjë vetëm zemra dhe dashuria e Atit për bijtë e Tij. Ata janë pasardhësit e Tij dhe Ai do t’i bekojë patjetër, ata janë fëmijët e Tij ndaj Ai do t’u dalë në mbrojtje. Nëse një baba tokësor kujdeset për fëmijët e tij me dashuri dhe përkujdesje të pafund, sa më shumë do ta bëjë këtë Ati juan qiellor? Aba, Atë! Ai që mund t’i shqiptojë këto fjalë, bën një muzikë më të bukur sesa tingujt që nxjerrin kerubimët dhe serafimët të marrë së bashku! Është një fjalë aq e thellë sa nxë edhe vetë qiellin – Atë! Është gjithçka që mund të kërkoj, gjithçka që më nevojitet, dhe që mund të dëshiroj. Kam gjithçka në gjithçka për gjithë përjetësinë, nëse mund të them: “Atë!”

====Mbrëmje====

''Dhe të gjithë ata që i dëgjuan, u mrekulluan nga këto gjëra.”''

'''Lluka 2:18'''

Nuk duhet të pushojmë kurrë së mrekulluari me veprat madhështore të Perëndisë sonë. Vështirë se mund të heqim një vijë të qartë ndarëse mes mahnitjes së shenjtë dhe adhurimit të vërtetë sepse kur fryma pushtohet nga madhështia e lavdisë së Perëndisë, megjithëse nuk shprehet me anë të këngës, ose nuk e shqipton dot asnjë fjalë me kokën e ulur në lutje, prapë se prapë adhuron në heshtje. Perëndia i trupëzuar duhet adhuruar si “I Mrekullueshmi”. Fakti që Perëndia i kushton vëmendje krijesës së Tij të rënë, njeriut, dhe në vend që ta fshijë atë tutje me fshesën e shkatërrimit, merr Vetë përsipër të bëhet Shpenguesi i tij duke paguar për të çmimin e shpengimit, është me të vërtetë i mrekullueshëm! Mirëpo, shpengimi bëhet edhe më i mrekullueshëm kur besimtarët kuptojnë rëndësinë dhe vlerën e tij për secilin prej tyre. Është një mrekulli e vërtetë e hirit fakti që Jezusi duhet ta braktiste fronin dhe pushtetin mbretëror që kishte në qiell dhe të vuante në mënyrën më të poshtër ''për ty'' këtu poshtë! Lëre frymën të mrekullohet pa masë sepse kjo lloj mahnitjeje është një emocion mjaft praktik. Mahnitja e shenjtë do të të shtyjë drejt'' adhurimit mirënjohës'' dhe ''falënderimit të përzemërt''. Do të nxisë brenda teje ''vigjilencën e perëndishme ''sepse do të kesh frikë të mëkatosh ndaj një dashurie të tillë. Duke ndjerë praninë e Perëndisë së fuqishëm në dhuratën e Birit të Tij të dashur, do t’i heqësh këpucët nga këmbët sepse vendi ku po shkel është tokë e shenjtë. Dhe njëherësh brenda teje do të fuqizohet'' shpresa e lavdishme''. Nëse Jezusi ka bërë gjëra të tilla të mrekullueshme për ty, do të ndihesh sikur edhe vetë qielli është i vogël në krahasim me dhuratat që pret. A ka diçka që mund ta mahnitë dikë që ka mbetur një herë i mahnitur nga grazhdi dhe nga kryqi? Çfarë tjetër mund të të mrekullojë pasi ke parë Shpëtimtarin? I dashur lexues, mund të ndodhë që për shkak të qetësisë dhe vetmisë së jetës tënde e ke të pamundur të ndjekësh shembullin e barinjve të Betlehemit që shkuan e u treguan të tjerëve për gjithë ç’kishin parë e dëgjuar, por të paktën bashkoju rrethit të adhuruesve përreth fronit, duke u mrekulluar për veprën e madhe të Perëndisë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/25 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:20:23 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 25}} ====Mëngjes, 25 Janar==== ''“Unë do të kujtoj mirësitë e Zotit, lëvdimet e Zotit për gjithçka që na ka dhënë.”'' '''Isaia 63:7'''...

{{info|Morning and Evening/January 25}}

====Mëngjes, 25 Janar====

''“Unë do të kujtoj mirësitë e Zotit, lëvdimet e Zotit për gjithçka që na ka dhënë.”''

'''Isaia 63:7'''

A nuk mund ta bësh vallë edhe ti këtë? Vallë a nuk ''ke përfituar'' edhe ti mëshirat e tua? Megjithëse tani je i mërzitur, si mund ta harrosh orën e bekuar kur Jezusi u takua me ty dhe të tha: “Eja tek unë”? A nuk e mban mend atë momentin marramendës kur t’i këputi vargonjtë, i bëri copë-copë zinxhirët dhe të tha: “Erdha ta thyej zgjedhën tënde dhe të të çliroj”? Ose nëse dashuria e bashkimit tënd me Të është harruar, me siguri që diku përgjatë rrugës së jetës do të gjendet ndonjë gur kilometrik që nuk është mbuluar ende nga myshku, në të cilin mund të lexosh një përkujtesë të lumtur të mëshirës së Tij kundrejt teje? Çfarë, a nuk ke kaluar herë tjetër një sëmundje si ajo që po vuan tani dhe a nuk të shëroi Ai prej saj? A nuk ishe i varfër dhe Ai megjithatë t’i përmbushi nevojat? A nuk ishe në vështirësi dhe Ai megjithatë të shpëtoi prej tyre prej tyre? Ngrihu e shko tek lumi i përvojave të tua, prit disa kallama dhe me to thur një barkëzë, në të cilën besimi yt foshnjor do të notojë i sigurt poshtë rrjedhës. Mos harro se çfarë ka bërë për ty Zoti, hape librin e memories dhe kujto ditët e shkuara. A nuk e mban mend ti kodrën e Mizarit dhe a nuk u takua Perëndia me ty në Hermon? A nuk i je ngjitur vallë Maleve të Kënaqësisë dhe a nuk të ka ardhur ndihma në orën e fatkeqësisë? Po, jam i sigurt se përgjigja e të gjitha këtyre pyetjeve është po. Kthehu pra pas tek mëshirat e zgjedhura të së djeshmes dhe megjithëse tani mund të ketë pllakosur errësira, ndizi llambat e së kaluarës, sepse ato ndriçojnë më mirë kur bie errësira. Beso në Zotin derisa të zbardhë agimi e hijet e natës të marrin arratinë. “Kujto, o Zot, mëshirën tënde dhe mirësinë tënde, sepse janë të përhershme”.

====Mbrëmje====

“Anu''lojmë ne, pra, ligjin nëpërmjet besimit? Kështu mos qoftë; përkundrazi e forcojmë ligjin.”''

'''Romakëve 3:31'''

Kur besimtari birësohet në familjen e Zotit, marrëdhënia e tij me Adamin e vjetër dhe ligjin merr fund menjëherë, dhe ai vendoset nën një rregull të ri dhe një besëlidhje të re. Besimtar, ti je fëmija i Perëndisë, çka do të thotë se detyra jote parësore është t’i bindesh Atit tënd Qiellor. Fryma servile nuk bën për ty sepse ti nuk je skllav por një fëmijë, dhe tani duke qenë se je një fëmijë i dashur, je i detyruar t’i bindesh çdo dëshire të Atit, madje dhe shprehjes më të papërfillshme të vullnetit të Tij. A nuk të kërkon Ai vallë që t’i përmbahesh një urdhërese të shenjtë? Do të ishte e rrezikshme po ta shpërfillje sepse shpërfillja do të ishte një veprim mosbindjeje ndaj Atit tënd. A nuk të urdhëron Ai që ta kërkosh shëmbëlltyrën e Jezusit? A nuk është për ty një burim gëzimi të veprosh kështu? A nuk të thotë Jezusi: “Ji, pra, i përkryer, ashtu siç është i përsosur Ati yt që është në qiej”? Atëherë ti do të përpiqesh të jesh i përsosur në shenjtëri jo sepse të urdhëron ligji, por sepse kështu thotë Shpëtimtari yt. A nuk i urdhëroi Ai shenjtorët e Tij që ta donin njëri-tjetrin? Bëje këtë, jo sepse ligji urdhëron: “Duaje të afërmin tënd”, por sepse Krishti thotë “Nëse më doni zbatoni urdhërimet e mia”, dhe ky është urdhërimi që Ai ju ka dhënë: “ta doni njëri-tjetrin”. A nuk ju është thënë t’i shpërndash ndihma të varfërve? Bëje këtë, jo sepse bamirësia është një barrë së cilës nuk guxon t’i shmangesh, por sepse Jezusi të mëson: “Jepi kujtdo që kërkon prej teje.” A nuk thotë Fjala: “Duaje Zotin me gjithë zemrën tënde”? Drejtoju urdhëresës dhe përgjigju asaj: “Ah, urdhëresë, Krishti të ka përmbushur tashmë. Rrjedhimisht, përmbushja jote nuk është më e nevojshme për shpëtimin tim, por unë të bindem ty me ngazëllim sepse Perëndia është Im’Atë, dhe Ai ka të drejtat e Tij mbi mua, të cilat nuk do t’i vë në diskutim”. E bëftë Fryma e Shenjtë zemrën tonë të bindur ndaj fuqisë detyruese të dashurisë së Krishtit, dhe qoftë lutja jote: “Më bëj të ec në rrugën e urdhërimeve të tua, sepse në to gjej kënaqësinë time.” Hiri është nëna dhe mëndesha e shenjtërisë, dhe jo shfajësuesi i mëkatit.

Mëngjes dhe Mbrëmje/24 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:18:56 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 24}} ====Mëngjes, 24 Janar==== ''“Me siguri Ai do të të çlirojë nga laku i gjahtarit të shpezëve.”'' '''Psalmi 91:3''' Perëndia i çliro...

{{info|Morning and Evening/January 24}}

====Mëngjes, 24 Janar====

''“Me siguri Ai do të të çlirojë nga laku i gjahtarit të shpezëve.”''

'''Psalmi 91:3'''

Perëndia i çliron njerëzit e Tij nga laku i gjahtarit të shpezëve në dy mënyra. Ka një çlirim parandalues, por ka edhe një shpëtues. Së pari, ai i shpëton nga laku, pra nuk i lë të bien në të, dhe së dyti, edhe kur bien në lak, i nxjerr ata jashtë tij. Premtimi i parë ka shumë vlerë për ca e ca, ndërsa i dyti është më i miri që mund të bëhet për disa të tjerë. “Ai do të të çlirojë nga laku”. Si do ta bëjë këtë? Telashet janë shpesh mjeti që Zoti përdor për të na çliruar. Perëndia e di se kompromisi ynë me mëkatin shumë shpejt do të na çojë drejt shkatërrimit, dhe në mëshirën e Tij Ai dërgon purtekën. Ne themi: “Përse e bëre këtë?”, duke mos e ditur se hallet që na zunë ishin i vetmi mjet për të na shpëtuar nga një e keqe më e madhe. Të shumtë janë ata që i kanë shpëtuar në këtë mënyrë një fundi të keq në sajë të vuajtjeve dhe kryqeve të tyre, sepse ishin pikërisht këto që i trembën zogjtë duke mos i lënë të binin në lak. Ka raste të tjera kur Perëndia i mban njerëzit e tij larg lakut të gjahtarit të shpezëve duke i falur atyre fuqi të madhe, në mënyrë që kur ata të tundohen për të bërë të keqen të thonë: “Si mund ta bëj unë këtë ligësi të madhe, dhe të mëkatoj kundër Perëndisë?” Mirëpo, sa bekim i madh është se edhe nëse vjen ora e ligë kur një besimtar bie në rrjetë, Perëndia megjithatë ndërhyn dhe e nxjerr atë jashtë saj. O ti që bie shpesh në mëkat, pikëllohu, por mos u dëshpëro. Ti që ke bredhur andej këndej, dëgjo se ç’të thotë Shpenguesi yt: “Kthehuni o fëmijë të përdalë, unë do të kem mëshirë për ju”. Mirëpo, ti mund të thuash se nuk kthehesh dot ngaqë tashmë je rob i mëkatit. Atëherë dëgjoje premtimin e Tij: “Me siguri Ai do të të çlirojë nga laku i gjahtarit të shpezëve”. Me siguri do të të nxjerrë nga e keqja ku ke rënë, dhe megjithëse nuk do të pushosh kurrë së penduari për udhët e tua, Ai që të ka dashur nuk do të të mohojë kurrë. Ai do të pranojë ty, duke të falur gëzim e hare, me qëllim që edhe kockat që Ai t’i theu të mund të galdojnë. Asnjë zog parajse nuk do të vdesë në rrjetën e gjahtarit të shpezëve.

====Mbrëmje====

''“Por Marta… ishte krejt e zënë nga punët e shumta.”''

'''Lluka 10:40'''

Faji i Martës nuk ishte pse shërbente, sepse tek e fundit gjendja e shërbëtorit i shkon për shtat çdo të Krishteri. “Unë shërbej”, duhet të jetë motoja e të gjithë princave të familjes mbretërore të qiellit. Nuk duhet ta fajësojmë atë as sepse ishte “zënë me punë ''të shumta''”. Asnjëherë nuk mund të themi se kemi bërë shumë për Zotin tonë! Bëfshim gjithçka mundemi, qofshin kryet, zemra dhe duart tona të angazhuara në shërbim të Mësuesit! Nuk duhet ta fajësojmë atë se ishte e zënë me punë duke përgatitur një gosti për Mësuesin e saj. Lum Marta për mundësinë që pati për të sajdisur një mysafir kaq të veçantë, dhe lum si ajo për dëshirën për t’u dhënë me mish e me shpirt pas këtij shërbimi. Gabimi i saj ishte se'' “u zu me kaq shumë'' punë” sa e harroi ''vetë Jezusin'', duke pasur në mendje vetëm shërbimin që duhej bërë. Ajo e lejoi shërbimin që të bëhej më i rëndësishëm se përbashkësia, duke bërë që një detyrë t’ia zinte frymën tjetrës. Brenda nesh duhet të jemi edhe Martë edhe Mari: duhet të shërbejmë shumë dhe në të njëjtën kohë le të kemi përbashkësi të ngushtë. Për këtë na nevojitet shumë hir, sepse është më lehtë të shërbesh se sa të kesh përbashkësi. Jozueut, për asnjë çast, nuk iu lodh dora duke luftuar kundër Amalekitëve, por Moisiu që lutej majë kodrës, pati nevoje për dy ndihmesa që ia mbanin lart krahët. Sa më frymëror të jetë ushtrimi aq më shpejt lodhemi duke e bërë atë. Frytet më të zgjedhura janë më të vështirat për t’u arritur, po kështu sa më hyjnor të jetë hiri aq më i vështirë bëhet kultivimi i tij. Të dashurit e mi, edhe pse nuk duhet t’i lëmë pas dore gjërat e jashtme, të cilat janë mjaft të mira në vetvete, duhet të bëjmë gjithçka të mundshme për të shijuar përbashkësi personale dhe të gjallë me Jezusin. Bëni kujdes të mos e lini pas dore të ulurit në këmbët e Shpëtimtarit, edhe nëse ky bëhet me pretekstin se po i shërbeni Atij. Gjëja më e rëndësishme për shëndetin e frymës, gjëja më thelbësore për lavdinë e Tij dhe gjëja e parë për dobishmërinë tonë, është ruajtja e përbashkësisë së pandërprerë me Zotin tonë Jezus, duke bërë kujdes që përshpirtshmëria jetëdhënëse e besimit tonë të ruhet mbi çdo gjë tjetër në botë.

Mëngjes dhe Mbrëmje/23 Janar

JoyaTeemer — Thu, 11 Mar 2010 19:16:39 GMT

JoyaTeemer: Faqe e re: {{info|Morning and Evening/January 23}} ====Mëngjes==== ''“Përlëvdova një të zgjedhur nga populli.”'' '''Psalmi 89:19''' Përse u zgjodh Krishti nga gjiri i popullit? Fol zem...

{{info|Morning and Evening/January 23}}

====Mëngjes====

''“Përlëvdova një të zgjedhur nga populli.”''

'''Psalmi 89:19'''

Përse u zgjodh Krishti nga gjiri i popullit? Fol zemra ime sepse mendimet e tua janë më të mirat. Vallë a nuk ndodhi kjo sepse Ai duhet të bëhej ''vëllai ynë'', me anë të një lidhjeje të shenjtë të gjakut? Oh, çfarë marrëdhënieje që ekziston mes Krishtit dhe besimtarit! Besimtari mund të thotë: “Unë kam një Vëlla në qiell. Unë mund të jem i varfër, por kam një vëlla që është i pasur dhe Mbret, i cili me siguri nuk do të më lërë të vuaj nga ngushtica për sa kohë që qëndron në fronin e Tij? Oh, jo, jo! Ai më do, Ai është Vëllai im!” Besimtar, vare këtë mendim të bekuar përreth qafës së kujtesës tënde porsi një gjerdan diamantesh! Vendose atë si një unazë të çmuar në gishtin e memories, dhe përdore atë si vula e vetë Mbretit për të vulosur përgjërimet e besimit tënd me sigurinë e suksesit. Ai është një vëlla i lindur për ditë të vështira, prandaj mos ngurro që ta trajtosh si të tillë. Krishti u zgjodh nga gjiri i popullit edhe për një arsye tjetër, sepse i njihte nevojat tona dhe mund të na i qajë hallet si askush tjetër. “Ai u tundua në të gjitha ashtu si ne, por pa mëkatuar.” Ne kemi ngushëllimin e tij në të gjitha pikëllimet tona! Tundimi, dhimbja, zhgënjimi, dobësia, lodhja, skamja, Ai i njeh ato pa përjashtim sepse i ka provuar të gjitha në kurrizin e Tij. Mbaji mend këto gjëra o i Krishterë dhe lëri të të përdëllejnë. Sado e vështirë dhe e dhimbshme qoftë rruga jote ajo është shënjuar nga hapat e Shpëtimtarit tënd, madje edhe sikur të ecësh në luginën e errët të hijes së vdekjes dhe të çash përmes ujërave të thella të Jordanit shkumëzues edhe aty ti do t'i gjesh gjurmët e shpëtimtarit tënd. Kudo ku të shkosh dije se Ai ka kaluar më parë andej, dhe çdo barrë që rëndon mbi ne, Emanueli ynë e ka mbajtur dikur mbi supet e Tij.

“Rruga e tij ishte më e thepisur dhe e errët se e imja; 
A nuk vuajti vallë Krishti, Zoti im, që të qahem unë?”

Merr zemër! Këmbët mbretërore kanë lënë një vijë të kuqe gjaku mbi udhë dhe e kanë hapur një herë e përgjithmonë shtegun që dikur mbulohej nga gjembat.

====Mbrëmje====

''“Ne do ta kujtojmë dashurinë tënde më shumë se verën.”''

'''Kantiku i Kantikëve 1:4'''

Jezusi nuk do t’i lërë të vetët që ta harrojnë dashurinë e Tij. Nëse ndodh që e harrojnë dashurinë që gëzojnë, Ai do t'i vizitojë ata me dashuri të re. “A mos vallë e harrove kryqin Tim?” i thotë Ai secilit prej nesh, “Të bëj unë që ta kujtosh sepse në tryezën Time do ta shfaq sërish veten. A e harrove se çfarë bëra për ty në dhomën e gjyqit të përjetësisë? E di unë se si ta kujtoj atë sepse do të të nevojitet një këshilltar dhe do të të përgjigjen sa herë që të më thërrasësh.” Nënat nuk i lënë fëmijët e tyre t'i harrojnë ato. Nëse i biri u ka shkuar larg në Australi dhe nuk i shkruan shtëpisë, e ëma i shkruan: “A mos vallë e harroi Xhoni nënën e tij të dashur?” Dhe më vonë ajo merr një letër të shkruar plot dashuri që e bind atë se qortimi mirëdashës nuk ishte i kotë. Kështu ndodh edhe me Jezusin. Ai na thotë neve: “Kujtomëni” dhe përgjigja jonë është: “Do ta kujtojmë dashurinë Tënde”. ''Ne do ta'' kujtojmë dashurinë Tënde dhe historinë e saj të papërshkrueshme. Është po aq e lashtë sa edhe lavdia që kishe me Atin përpara se të bëhej bota. O Jezus, e kujtojmë dashurinë Tënde të përjetshme kur u bëre Siguria jonë dhe na more si të fejuarën Tënde. E kujtojmë dashurinë që qëndron pas flijimit Tënd, dashurinë më të cilën po përgatiteshe për të qysh nga agimi i kohërave, dhe mezi prisje orën kur në librat e mëdhenj do të shkruhej: “Ja, unë po vij”. O Jezus, e kujtojmë dashurinë Tënde, ashtu siç u shfaq në jetën Tënde të shenjtë nga grazhdi i Betlehemit e deri te kopshti i Gjetsemanit. E kujtojmë çdo moment të jetës Tënde nga djepi për në varr, sepse çdo fjalë dhe vepër Jotja ishte dashuri, dhe ngazëllehemi në dashurinë Tënde që vdekja nuk mund ta zhbëjë dot, e cila është po ajo dashuri që shkëlqeu me forcë në ringjalljen Tënde. Do ta kujtojmë atë zjarr dashurie të pashuar që nuk ka për të të lënë kurrë në paqe derisa të zgjedhurit e Tu të kenë mbërritur në shtëpi në mënyrë të sigurt, deri sa Zioni të jetë përlëvduar, dhe Jeruzalemi të jetë themeluar mbi themelet e përjetshme të dritës dhe dashurisë qiellore.