Gospel Translations Albanian - Kontributet [sq]

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme

2009-08-24T16:25:21Z

PagePush: Automated: copied from main site

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Hyrje

2009-08-24T16:25:15Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Introduction}}Perëndia, në mirësinë dhe dashurinë e Tij, nuk na ka thirrur që të jemi të krishterë të vetmuar. Megjithëse mëkatojmë individualisht, dhe po individualisht thirremi të veçohemi nga bota, ne jemi thirrur gjithashtu që të mblidhemi së bashku në një asamble lokale. Kjo asamble, në Dhiatën e Re, quhet kishë.

Në ditët e sotme, shumë libra që janë në qarkullim dhe shumë folës po pohojnë që pothuajse çdo atribut i mundshëm i përfytyrueshëm, çdo stil adhurimi i përfytyrueshëm, program kompjuteri, libër, qendër zëri, seminar, shërbesë, program edukimi, grup, filozofi, metodë, doktrinë, virtyt, përvojë shpirtërore, projekt vendesh parkimi dhe çdo strukturë menaxhimi e përfytyrueshme, është çelësi drejt një kishe të suksesshme. Kush ka të drejtë? Si mund ta dish nëse një kishë është e shëndetshme? Çfarë mund të bësh për të inkurajuar rritjen biblike të vazhdueshme, e cila lavdëron Perëndinë?

Ky libër i vogël është një mjet për të sjellë ndryshim nëpër kisha. Në të, unë sugjeroj nëntë shenja dalluese të një kishe të shëndetshme. Këto nuk janë atributet e vetme të një kishe të shëndetshme. Ato nuk janë gjithçka që dikush mund të thotë rreth një kishe. Madje, ato nuk janë domosdosmërisht as gjërat më të rëndësishme rreth një kishe. Për shembull, pagëzimi dhe darka e Zotit janë aspektet thelbësore të një kishe biblike, por, megjithatë, ato nuk diskutohen në mënyrë të drejtpërdrejtë këtu. Kjo ndodh për shkak se, në të vërtetë, çdo kishë të paktën synon që t’i praktikojë ato. Nëntë atributet që trajtohen këtu janë shenja që mund ta bëjnë një kishë të veçantë, që mund ta dallojnë një kishë biblike të shëndoshë e të shëndetshme nga motrat e saj më shëndetliga. Nëntë shenjat që trajtohen këtu janë shumë të rralla sot dhe prandaj nevojitet që të sillen në vëmendjen tonë dhe të kultivohen në kishat tona.

Natyrisht, ashtu siç nuk ka të krishterë të përsosur në këtë jetë, nuk ka as kisha të përsosura. Edhe kishat më të mira nuk janë ideale. As qeverisja e saktë (e kishës) dhe as predikimi kurajoz, as dhurimi sakrifikues dhe as ortodoksia doktrinore nuk mund të garantojnë që kisha do të lulëzojë. Megjithatë, çdo kishë mund të jetë më e shëndetshme nga ç’është aktualisht. Për sa kohë jemi gjallë, nuk e shohim asnjëherë fitoren e plotë mbi mëkatin, por, si fëmijë të vërtetë të Perëndisë, ne gjithsesi nuk heqim dorë nga kjo përpjekje. As kishat nuk duhet të heqin dorë nga kjo përpjekje. Të krishterët, veçanërisht pastorët dhe udhëheqësit e kishave, dëshirojnë dhe punojnë shumë për të parë kisha më të shëndetshme. Objektivi i këtij libri është që të inkurajojë një shëndet të tillë. Për këtë qëllim po shkruaj unë dhe për këtë qëllim po lexoni ju, në mënyrë që Perëndia të mund të përlëvdohet në popullin e Tij.

Fiksimi ynë (në Amerikë) pas pragmatizmit, sidomos ndaj suksesit të dukshëm, duhet zëvendësuar nga një mbështetje e përulur, besimplote te besnikëria ndaj Perëndisë, sidomos në ndjekjen e urdhëresave të Tij, pavarësisht nga reagimi i çastit që mund të kenë njerëzit. Ne duhet të kemi disa kategori për të dalluar dhe për të inkurajuar përpjekjet jo vetëm të një mbjellësi kishash në zona demografikisht në rritje apo në mes të një rizgjimi, por edhe të pastorëve besnikë në zona rurale dhe në qytete demografikisht të stabilizuara ose në rënie. Duhet të jemi në gjendje që të inkurajojmë punën e Perëndisë ashtu siç ajo është parë edhe në përpjekjet e Uilliam Kerit apo të Adoniram Judsonit dhe jo vetëm përpjekjet e bëra në kryqëzata apo misione, ku ka një numër të madh njerëzish që përgjigjen menjëherë pozitivisht ndaj mesazhit.

Një gjë që duhet pasur kujdes: në këtë rikalibrim të qëllimeve dhe të praktikave të kishave tona, ne nuk duhet të mbështetemi te seminaret, si mjete të ndryshimit dhe të reformës biblike. Seminaret (qofshin ato denominacionale ose të tjera) janë institucione që i marrin përgjegjësitë nga njerëzit që i mbështesin, dhe ata duhet të qëndrojnë besnikë ndaj tyre, ose të zhbëhen. Kjo është ashtu siç duhet të jetë. Prandaj, ne duhet të punojmë për një ndryshim më të ngadaltë dhe më të gjatë ndërsa përpiqemi të ndryshojmë kishat tona.

Sërish, edhe kishat më të mira nuk janë ideale, por gjithsesi, nuk duhet të ndalojmë së punuari. Ne jemi të bashkuar në dëshirën tonë për kisha më të shëndetshme, ku Perëndia do të përlëvdohet në popullin e Tij. Uroj që ky libër të përdoret për këtë qëllim.

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Predikimi ekspozues

2009-08-24T16:25:09Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Expositional Preaching}}

==== Përkufizimi i predikimit ekspozues ====

Pikënisja është fillimi i Perëndisë me ne – Ai na ka folur. Kjo është mënyra se si ka ardhur shëndeti ynë shpirtëror dhe gjithashtu edhe mënyra se si do të vijë shëndeti i kishës. Veçanërisht i rëndësishëm për këdo që është në udhëheqje në kishë, por sidomos për pastorin e kishës, është përkushtimi ndaj predikimit ekspozues, një nga metodat më të vjetra të predikimit. Ky është ai lloj predikimi që ka si objekt të shtjellojë atë që është thënë në një pasazh të Shkrimit, duke shpjeguar me kujdes kuptimin e tij dhe duke e zbatuar atë për bashkësinë (shih Nehemia 8:8). Natyrisht, ka shumë lloje të tjera predikimi. Predikimet tematike, për shembull, përmbledhin gjithë mësimin e Shkrimit në një temë të vetme, si lutja ose dhurimi. Predikimi biografik trajton jetën e një njeriu në Bibël dhe e përshkruan atë si një shfaqje të hirit të Perëndisë dhe si një shembull të shpresës dhe të besnikërisë. Por predikimi ekspozues është diçka tjetër – një shpjegim dhe zbatim i një pjese të veçantë të Fjalës së Perëndisë.

==== Predikimi ekspozues, jo krejtësisht një stil ====

Predikimi ekspozues presupozon një besim në autoritetin e Shkrimit, por është diçka më tepër se aq. Përkushtimi ndaj predikimit ekspozues është një përkushtim për të dëgjuar Fjalën e Perëndisë. Ashtu si profetëve të Dhiatës së Vjetër dhe apostujve të Dhiatës së Re iu dha një detyrë jo vetëm për të shkuar dhe folur, por iu dha një mesazh i veçantë, ashtu edhe predikuesit e krishterë sot kanë autoritetin për të folur nga Perëndia, për aq kohë sa flasin sipas fjalës së Tij. Kështu, autoriteti i predikuesit ekspozues fillon dhe përfundon me Shkrimet. Nganjëherë njerëzit mund ta ngatërrojnë predikimin ekspozues, me stilin e një predikuesi ekspozues të preferuar, por kjo nuk është në thelb një çështje stili. Siç e kanë vërejtur edhe të tjerë, predikimi ekspozues, në fund të fundit, ka të bëjë me mënyrën se si i themi ato që themi, por me mënyrën se si vendosim se çfarë duhet të themi. Ai nuk dallohet nga një formë e veçantë, por nga përmbajtja biblike.

==== Nënshtrim ndaj fjalës së perëndisë, jo ndaj njohu risë së vetë predikuesit ====

Dikush mund të pranojë me dëshirë autoritetin e Fjalës së Perëndisë dhe madje të deklarojë se beson në pagabueshmërinë e Biblës; megjithatë, nëse në praktikë (pavarësisht nëse e bën qëllimisht ose jo) nuk predikon në mënyrë ekspozuese, ai nuk do të predikojë asgjë më shumë nga ajo çfarë di tashmë. Një predikues mund të marrë një pjesë të Shkrimit dhe ta këshillojë bashkësinë për një temë që është e rëndësishme pa predikuar realisht mësimin e pasazhit. Kur ndodh kjo, predikuesi dhe bashkësia dëgjojnë nga Shkrimet vetëm atë që tashmë e dinë.

Në dallim nga kjo, kur në mënyrë ekspozuese predikojmë një pasazh të Shkrimeve në kontekstin e vet – duke e marrë mësimin e pasazhit si mësimin e mesazhit – ne dëgjojmë nga Perëndia gjëra që nuk mendonim se do t’i dëgjonim kur filluam. Që nga thirrja fillestare për t’u penduar deri te ato fusha të jetës sonë për të cilat na ka bindur Fryma kohët e fundit, gjithë shpëtimi ynë konsiston në dëgjimin e Perëndisë në mënyra të cilat, para se ta dëgjonim Atë, nuk do t’i kishim parafytyruar kurrë. Ky nënshtrim shumë praktik ndaj Fjalës së Perëndisë duhet të jetë i dukshëm në shërbesën e një predikuesi.

==== Perëndia gjithnjë i ka krijuar njerëzit e tij me anë të fjalës së tij ====

Por të jeni të qartë për diçka: është përgjegjësia e bashkësisë, në fund të fundit, që të sigurohet që të ndodhë kështu. (Vini re përgjegjësinë që kërkon Jezusi nga bashkësia te Mateu 18, apo Pali te 2Timoteut 4). Një kishë nuk duhet ta ngarkojë kurrë një person me mbikëqyrjen shpirtërore të tufës, nëse ai nuk tregon në praktikë një përkushtim për të dëgjuar dhe për të dhënë mësim Fjalën e Perëndisë. Ta bësh këtë do të thotë pashmangshmërisht që ta pengosh rritjen e kishës dhe praktikisht ta inkurajosh atë të rritet vetëm deri në nivelin e pastorit. Në një rast të tillë, kisha dalëngadalë do të përshtatet me mendimet e tij dhe jo me mendimet e Perëndisë.

Njerëzit e Perëndisë janë krijuar gjithnjë nga Fjala e Perëndisë. Që nga krijimi te Zanafilla 1 e deri te thirrja e Abramit te Zanafilla 12, nga vizioni i luginës së eshtrave të thata tek Ezekieli 37 e deri te ardhja e Fjalës së gjallë, Perëndia gjithnjë i ka krijuar njerëzit e Tij me anë të Fjalës së Tij. Siç u shkruan Pali Romakëve: “Besimi vjen nga dëgjimi i mesazhit, dhe mesazhi dëgjohet përmes fjalës së Krishtit,” (10:17 NIV). Ose, siç u shkruan Korintasve: “Duke qenë se nëpërmjet diturisë së Perëndisë bota nuk e njohu Perëndinë me urtinë e vet, Perëndisë i pëlqeu të shpëtojë ata që besojnë nëpërmjet marrëzisë së predikimit,” (1Korintasve 1:21)

Predikimi i shëndoshë ekspozues shpesh është burimi i rritjes në kishë. Në eksperiencën e Martin Luterit, një vëmendje e tillë e kujdesshme ndaj fjalës së Perëndisë ishte fillimi i reformimit. Edhe ne, gjithashtu, duhet të jemi të përkushtuar që të jemi kisha që po reformohen gjithnjë sipas Fjalës së Perëndisë.

==== V endi qendror i fjalës së predikuar të perëndisë ====

Një herë, kur po jepja mësim në një seminar njëditor mbi puritanizmin në një kishë në Londër, përmenda faktin se predikimet puritane ishin nganjëherë dy orë të gjata. Pas këtij komenti, dikush i habitur pyeti: “Sa kohë mbetej pastaj për adhurimin?” Shqetësimi kishte të bënte me faktin se dëgjimi i fjalës së Perëndisë të predikuar nuk përbënte adhurim. Unë iu përgjigja se shumë të krishterë anglezë protestantë do ta kishin konsideruar dëgjimin e fjalës së Perëndisë në gjuhën e tyre dhe zbatimin e saj në jetën e tyre si një pjesë thelbësore të adhurimit të tyre. Fakti nëse ata kishin kohë për të kënduar së bashku kishte pak rëndësi për ta.

Kishat tona duhet të rivendosin Fjalën në qendër të adhurimit. Dëgjimi i fjalës së Perëndisë dhe përgjigjja ndaj saj mund të përfshijë lavdërimin dhe falënderimin, rrëfimin dhe shpalljen dhe çdonjëra prej këtyre mund të jetë në këngë, por jo në mënyrë të domosdoshme.

Një kishë e ndërtuar mbi muzikën – e çfarëdo stili – është një kishë e ndërtuar mbi një rërë thithëse. Predikimi është përbërësi themelor i shërbesës pastorale. Lutuni për pastorin tuaj, që ai t’i përkushtohet studimit të Shkrimeve në mënyrë rigoroze, të kujdesshme dhe serioze, dhe që Perëndia ta udhëheqë atë në kuptimin e Fjalës, në zbatimin e saj në jetën e tij, dhe në zbatimin e saj për kishën (shih te Lluka 24:27; Veprat 6:4; Efesianëve 6:19-20). Nëse jeni pastor, lutuni për këto gjëra për veten tuaj. Lutuni gjithashtu për të tjerët që predikojnë dhe japin mësim Fjalën e Perëndisë. Së fundi, lutuni që kishat tona të jenë të përkushtuara për të dëgjuar Fjalën e Perëndisë të predikuar në mënyrë ekspozuese, në mënyrë që plani i punës i çdo kishe të marrë trajtë gjithnjë e më shumë nga plani i Perëndisë në Shkrime. Përkushtimi ndaj predikimit ekspozues është shenjë e një kishe të shëndetshme.

==== Pyetje për reflektim ====

#Lexoni Nehemian 8:7-8. Çfarë thotë Bibla për atë që bënë levitët për njerëzit ndërsa u lexuan atyre Librin e Ligjit? Në vargun 12, thuhet se, pas takimit, njerëzit u larguan duke kremtuar me hare të madhe. Sipas pasazhit, pse po kremtonin ata?
#Autori e përkufizon predikimin ekspozues si “një shpjegim dhe zbatim të një pjese të veçantë të Fjalës së Perëndisë”. Riformulojeni këtë përkufizim me fjalët tuaja. Çfarë e dallon predikimin ekspozues nga llojet e tjera të predikimit, si për shembull, ai tematik apo biografik?
#Te Veprat e Apostujve 20:27, Pali u thotë Efesianëve se ai ka punuar për t’u predikuar atyre “gjithë këshillën e Perëndisë”. Duke e kuptuar se puna jonë si udhëheqës të kishës është që të bëjmë të njëjtën gjë për njerëzit tanë, si mund të na sjellë përfitime predikimi ekspozues në përpjekjen tonë për ta paraqitur gjithë këshillën e Perëndisë para njerëzve në kishë? Cili është rreziku nëse ne nuk “e marrim mësimin e pasazhit si mësim të mesazhit tonë”?
#Nga Zanafilla 1 e deri në Dhiatën e Re, Perëndia gjithnjë i ka krijuar njerëzit e Tij me anë të Fjalës së Tij. Lexoni Romakëve 10:17 dhe 1Korintasve 1:21. Çfarë përdor Perëndia për t’i sjellë njerëzit e Tij te besimi shpëtues në Krishtin? Çfarë na thotë kjo për vlerësimin që duhet të kemi për Fjalën e Perëndisë në kishat tona? Si duhet të manifestohet praktikisht ky vlerësim në predikimin tonë?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Përfundim

2009-08-24T16:25:03Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Conclusion}}

Kur të mund të presupozojmë me të drejtë se pjesëtarët e kishës janë të rilindur dhe se ata që janë të rilindur janë të përkushtuar ndaj kishës, atëherë shëmbëlltyrat e Dhiatës së Re për kishën mund të ilustrohen në mënyrë të gjallë në bashkësitë tona. Në mirësinë e Tij, Perëndia na ka thirrur që të jetojmë jetën e krishterë së bashku, ndërkohë që dashuria dhe kujdesi ynë i ndërsjellë reflekton dashurinë dhe kujdesin e Perëndisë. Marrëdhëniet nënkuptojnë përkushtim në botë: sigurisht, edhe në kishë ato nënkuptojnë jo më pak përkushtim.

Në urdhërimin e tretë (Eksodi 20:7; Ligji i Përtërirë 5:11), Perëndia i paralajmëron njerëzit e Tij që të mos e përdorin kot emrin e Tij. Kjo nuk është thjesht një ndalesë e gjuhës së paudhë, por ky urdhërim na ndalon që ta përdorim emrin e Perëndisë më kot, në mënyrë të pakuptimtë, pa qëllim ose me një qëllim të keq.

Ky urdhërim është për ne në kishë. Shumë kisha sot janë të sëmura. Ne e ngatërrojmë përfitimin personal me rritjen shpirtërore. Ne e ngatërrojmë ngazëllimin me adhurimin e vërtetë. Ne çmojmë pranimin e botës, në vend që të jetojmë në mënyrë të tillë që të ngjallim kundërshtimin e botës. Pavarësisht nga profilet e tyre statistikore, shumë kisha sot duket sikur nuk shqetësohen për shenjatbiblike që duhet të dallojnë një kishë të gjallë që rritet.

Shëndeti i kishës duhet të jetë shqetësimi i të gjithë të krishterëve, sidomos i atyre që janë thirrur për të qenë udhëheqës në kishë. Kishat tona duhet të shfaqin Perëndinë dhe Ungjillin e Tij të lavdishëm për krijesën e Tij. Ne duhet t’i sjellim Atij lavdi, me anë të jetës sonë së bashku. Kjo barrë e prezantimit është përgjegjësia jonë dhe është privilegji ynë i madh.

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Teologjia biblike

2009-08-24T16:24:56Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Biblical Theology}}

==== “Doktrina e shëndoshë” ====

Predikimi ekspozues është i rëndësishëm për shëndetin e një kishe. Megjithatë, çdo metodë, sado e mirë qoftë ajo, është e hapur ndaj abuzimeve dhe prandaj duhet të jetë e hapur për t’u testuar. Në kishat tona, shqetësimi ynë duhet të jetë jo vetëm për mënyrën si mësohemi, por edhe për atë që na mësohet. Duhet ta çmojmë doktrinën e shëndoshë, sidomos në të kuptuarit e Perëndisë së Biblës dhe të mënyrave se si Ai vepron me ne.

Në letrat e Palit drejtuar Timoteut dhe Titit, fjala “e shëndoshë” do të thotë e besueshme, e saktë ose besnike. Në rrënjën e vet, kjo fjalë është një imazh nga bota e mjekësisë që do të thotë e plotë ose e shëndetshme. Te 1Timoteut 1 lexojmë se doktrina e shëndoshë e merr trajtën nga ungjilli dhe se ajo është kundër paperëndishmërisë dhe mëkatit. Akoma më qartë, te 1Timoteut 6:3, Pali bën krahasimin e “doktrinave të rreme” me “këshillën e shëndoshë të Zotit tonë Jezu Krisht dhe… mësimin e perëndishëm”. Prandaj, në letrën e tij të dytë drejtuar Timoteut, Pali e këshillon atë: “Ruaje modelin e fjalëve të shëndosha që dëgjove prej meje” (2Timoteut 1:13). Pali e paralajmëron Timoteun se “do të vijë koha kur njerëzit nuk do ta durojnë doktrinën e shëndoshë, por, sipas ëndjeve të veta, do të mbledhin grumbull mësues për të gudulisur veshët” (2Timoteut 4:3).

==== U niteti, larmia, dhe dashuria ====

Kur Pali i shkroi një tjetër pastori të ri, Titit, ai shprehu shqetësime të ngjashme. Çdo njeri, të cilin Titi do ta emëronte si plak kishe, Pali thotë se duhet “të mbajë fort fjalën besnike siç i është mësuar, që të jetë në gjendje me doktrinën e shëndoshë të këshillojë dhe bindë ata që kundërshtojnë” (Titit 1:9). Pali e nxit Titin që të qortojë mësuesit e rremë “që (ata) të shëndoshen në besim” (Titit 1:13). Pali e porosit atë duke i thënë: “Ti shpall ato që përkojnë me doktrinën e shëndoshë” (Titit 2:1).

Nëse do të ekspozonim çdo gjë që përbën mësim të shëndoshë, ne do të riprodhonim gjithë Biblën. Por në praktikë, çdo kishë vendos për çështjet mbi të cilat duhet të ketë marrëveshje të plotë, për ato në të cilat mund të ketë mosmarrëveshje të kufizuara dhe për ato në të cilat mund të ketë liri të plotë.

Në kishën ku unë shërbej, në Uashington DC, ne i kërkojmë çdo personi që do të jetë anëtar, të besojë vetëm në shpëtimin përmes veprës së Jezu Krishtit. Gjithashtu kemi të njëjtin kuptim (ose shumë të ngjashëm) për pagëzimin e besimtarit dhe për qeverisjen e kishës. Uniformiteti në këto dy pikat e fundit nuk është thelbësor për shpëtimin, por marrëveshja për to vlen praktikisht dhe është e shëndetshme për jetën e kishës.

Ne mund të lejojmë njëfarë mosmarrëveshje për çështje që nuk duken të domosdoshme as për shpëtimin dhe as për jetën praktike të kishës. Kështu, për shembull, megjithëse ne të gjithë jemi dakord se Krishti do të kthehet, nuk çuditemi që ka mosmarrëveshje mes nesh rreth kohës së kthimit të Tij. Ne mund të gëzojmë liri të plotë për çështje akoma më pak qendrore apo të qarta, të tilla si, drejtësia e rezistencës me armë, apo autorësia e letrës së Hebrenjve.

Në gjithë këtë, parimi duhet të jetë i qartë: sa më pranë thelbit të besimit tonë të afrohemi, aq më tepër presim të shohim unitetin tonë të shprehur në të kuptuarit e përbashkët të besimit. Kisha e hershme e ka formuluar kështu: në gjërat thelbësore - unitet, në gjërat jothelbësore larmi dhe në të gjithë gjërat dashuri.

==== Trajtimi i doktrinave komplekse ose polemizuese ====

Mësimi i shëndoshë përfshin një përkushtim të qartë ndaj doktrinave shpesh të lëna pas dore, por qartësisht biblike. Nëse duam ta mësojmë doktrinën e shëndoshë të Biblës, duhet të pranojmë doktrina që mund të jenë të vështira, apo edhe potencialisht përçarëse, por që janë themelore për të kuptuar punën e Perëndisë në mesin tonë. Për shembull, doktrina biblike e përzgjedhjes shpesh shmanget si tepër e ndërlikuar, ose si tepër pështjelluese. Mund të jetë e tillë, por është e pamohueshme që kjo doktrinë është biblike dhe e rëndësishme. Ndërkohë që kjo doktrinë mund të ketë ndërlikime, të cilat nuk i kuptojmë plotësisht, nuk është çështje e parëndësishme që në fund të fundit, shpëtimi ynë vjen nga Perëndia dhe jo nga vetja jonë. Më poshtë janë disa pyetje të tjera të rëndësishme të lëna pas dore, të cilave Bibla u jep përgjigje:

 

*A janë njerëzit të këqij apo të mirë në thelb? A kanë nevojë thjesht për inkurajim dhe vetë-respekt më të madh, apo kanë nevojë për falje dhe për një jetë të re?
*Çfarë realizoi Jezusi duke vdekur në kryq? A bëri të mundur një alternativë, apo Ai qe zëvendësuesi ynë?
*Çfarë ndodh kur dikush bëhet i krishterë?
*Nëse jemi të krishterë, a mund të jemi të sigurt se Perëndia do të vazhdojë të kujdeset për ne? Nëse po, kujdesi i Tij i vazhdueshëm bazohet te besnikëria jonë apo te besnikëria e Tij?

 

Të gjitha këto pyetje nuk janë thjesht çështje për teologët studiues apo për studentët e rinj të seminareve. Ato janë të rëndësishme për çdo të krishterë. Ata që janë pastorë e dinë se sa ndryshe do t’i drejtonim besimtarët e kishës nëse përgjigjja do të ndryshonte. Besnikëria ndaj Shkrimeve kërkon që ne të flasim për këto çështje me qartësi dhe autoritet.

==== R ezistenca ndaj sovranitetit të perëndisë ====

Të kuptuarit e asaj që Bibla na mëson rreth Perëndisë është shumë i rëndësishëm. Perëndia biblik është Krijues dhe Zot; megjithatë, sovraniteti i Tij nganjëherë mohohet, madje edhe brenda kishës. Që të krishterët e deklaruar të kundërshtojnë idenë e sovranitetit të Perëndisë në krijim ose shpëtim do të thotë në të vërtetë se po luajnë me paganizmin e përshpirtshëm. Shumë të krishterë mund të kenë pyetje të sinqerta rreth sovranitetit të Perëndisë, por një mohim i vazhdueshëm kokëfortë i sovranitetit të Perëndisë duhet të na shqetësojë. Të pagëzosh një person të tillë mund të jetë njësoj si të pagëzosh një zemër që është në njëfarë mënyre akoma jobesimtare. Të pranosh një person të tillë në anëtarësi mund të jetë njësoj si t’i trajtosh ata si njerëz që i zënë besë Perëndisë, kur në fakt është ndryshe.

 

==== U dhëheqësit duhet të përqafojnë sovranitetin e perëndisë ====

Sado e rrezikshme të jetë një rezistencë e tillë te çdo i krishterë, ajo është akoma më e rrezikshme te udhëheqësi i një bashkësie. Të emërosh një person si udhëheqës, kur ai dyshon në sovranitetin e Perëndisë ose kur ai e keqkupton shumë seriozisht mësimin biblik për këto çështje, do të thotë të vendosësh si shembull një person që mund të jetë thellë-thellë i pavullnetshëm për t’i zënë besë Perëndisë. Një emërim i tillë, domosdo, do ta pengojë kishën.

Shpesh sot, kultura jonë na inkurajon që ta kthejmë ungjillizimin në reklamë dhe e shpjegon punën e Frymës me gjuhën e marketingut. Vetë Perëndia shndërrohet sipas imazhit të njeriut. Në raste të tilla, një kishë e shëndetshme duhet të jetë tepër e kujdesshme për t’u lutur për udhëheqësit që kanë një kuptim biblik dhe jetësor të sovranitetit të Perëndisë dhe një përkushtim ndaj doktrinës së shëndoshë, në lavdinë e saj të plotë biblike. Një kishë e shëndetshme karakterizohet nga predikimi ekspozues dhe nga një teologji biblike.

==== Pyetje për reflektim ====

#Lexoni 1Timoteut 6:3-5. Si e përshkruan Pali një person që u mëson të tjerëve “doktrinën e rremë?” Pse mendoni se ishte kaq e rëndësishme për Palin që Timoteu t’u jepte besimtarëve “këshillën e shëndoshë” dhe “mësimin e perëndishëm”?
#Autori përmend një sërë doktrinash që një person duhet të besojë, me qëllim që të bëhet anëtar i kishës ku shërben. Ai, gjithashtu, rendit një sërë çështjesh, në të cilat anëtarët gëzojnë një liri të konsiderueshme besimi. Çfarë duhet të besojë një person, me qëllim që të bëhet anëtar i kishës suaj? Si e dallojnë këto besime kishën tuaj nga kishat e tjera që gjenden në zonën tuaj? Cilat janë çështjet për të cilat kisha juaj lejon njëfarë lirie?
#Disa doktrina që janë, pa dyshim, të pranishme në Shkrime shpesh shpërfillen ose neglizhohen, sepse kanë rezultuar si shumë të vështira, polemizuese ose edhe përçarëse. A është polemika e mundshme një arsye e fortë që ne të shmangim bisedën dhe mësimin rreth këtyre doktrinave në kishat tona? Pse ose pse jo?
#Autori rendit katër pyetje në faqen 19 të cilat shpesh nuk kanë marrë atë vëmendje që meritojnë. Sipas mendimit tuaj, si u përgjigjet Bibla këtyre pyetjeve? Jepni referencat biblike për përgjigjet tuaja.
#Pali shkruan te Titit 1:9 se udhëheqësi i një bashkësie “duhet ta mbajë fort fjalën besnike siç i është mësuar”. A mendoni se është e rëndësishme, për një pastor ose plak kishe, që të kuptojë dhe të përqafojë sovranitetin e Perëndisë në shpëtim? Cili është rreziku që vjen nga një udhëheqës kishe, i cili e vë në dyshim sovranitetin e Perëndisë në këtë fushë ose e keqkupton mësimin biblik mbi këtë çështje?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Udhëheqja biblike e kishës

2009-08-24T16:24:50Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Biblical Church Leadership}}

==== Posti biblik i plakut të kishës ====

Çfarë lloj udhëheqjeje ka një kishë e shëndetshme? Një bashkësi, të përkushtuar ndaj Krishtit dhe me dhunti për të shërbyer? Po. Dhjakë që janë model i shërbesës në çështjet e kishës? Po. Një pastor që është besnik në predikimin e fjalës së Perëndisë? Po. Por, biblikisht, ka edhe diçka tjetër që është pjesë e udhëheqjes së një kishe të shëndetshme: pleqtë e kishës.

Si pastor, unë lutem që Krishti do të vendosë brenda bashkësisë sonë njerëz, dhuntitë shpirtërore dhe përkujdesjet pastorale të të cilëve tregojnë se Perëndia i ka thirrur ata për të qenë pleq kishe ose mbikëqyrës (fjalët përdoren në mënyrë të këmbyeshme në Bibël; p.sh., Veprat 20). Unë lutem që Perëndia do t’i rrisë dhe t’u japë dhunti dishepujve të tillë për punën e mbikëqyrjes pastorale të bashkësisë sonë dhe të mësimeve të saj. Nëse bëhet e qartë se Perëndia i ka dhënë dhunti të tilla një njeriu të caktuar në kishë, dhe nëse, pas lutjes, kisha i njeh dhuntitë e tij, atëherë ai duhet caktuar si plak kishe.

==== Histori e shkurtër e pleqve të kishës ====

Të gjitha kishat kanë pasur individë që kanë kryer funksionet e pleqve të kishës, edhe nëse i kanë quajtur ata me një emër tjetër. Dy emrat e Dhiatës së Re për këtë post ishin episkopos (mbikëqyrës) dhe presbuteros (plak kishe). Kur ungjillorët dëgjojnë fjalën “plak kishe”, shumë mendojnë menjëherë se flitet për “Presbiterianët”, megjithatë Kongregacionalistët e parë (kongregacion = bashkësi), në shekullin e gjashtëmbëdhjetë mësonin se posti i pleqve të kishës ka ekzistuar që në kishën e Dhiatës së Re. Pleqtë e kishës gjendeshin në kishat Baptiste të Amerikës gjatë gjithë shekullit të 18të dhe të shekullit të 19të. Në fakt, presidenti i parë i Konventës Baptiste Jugore, V. B. Xhonson, ka shkruar një traktat, në të cilin ai bën thirrje që praktika e pasjes së një shumësie pleqsh kishe të njihet si biblike dhe të ndiqet në më tepër kisha baptiste. Thirrja e Xhonsonit kaloi pa u dëgjuar. Qoftë nga mosvëmendja ndaj Shkrimeve apo nga presionet e jetës në front, ku kishat po shtoheshin në një masë të madhe, praktika e kultivimit të një udhëheqjeje të tillë të ndërthurur filloi të binte. Por botimet e gazetave baptiste mbi ringjalljen e kësaj mënyre biblike drejtimi vazhduan. Në vitet e para të shekullit të njëzetë, botimet baptiste u referoheshin drejtuesve me titullin e “plakut” .

==== Bashkësia është autoriteti përfundimtar ====

Baptistët dhe presbiterianët kanë pasur dy ndryshime bazë në të kuptuarit e pleqve të kishës. E para dhe kryesorja, baptistët janë kongregacionalistë. Pra, ata e kuptojnë se dallimi përfundimtar për çështjet e ndryshme nuk u mbetet pleqve të kishës në një bashkësi (ose më tej, si në modelin presbiterian), por bashkësisë në tërësi. Prandaj, baptistët theksojnë natyrën konsensuale të veprimit kishtar. Pra, në një kishë baptiste, pleqtë dhe gjithë këshillat dhe komitetet e tjera veprojnë në atë që është përfundimisht një kapacitet këshillues për gjithë bashkësinë.

Një koment tjetër duhet bërë për autoritetin e bashkësisë së mbledhur. Asgjë tjetër përveç bashkësisë lokale, të mbledhur, nuk është gjykata përfundimtare e apelit nën Krishtin. Në mënyrë të përsëritur në Dhiatën e Re gjejmë dëshmi për atë që duket se është një formë e hershme e kongregacionalizmit. Te Mateu 18, kur Jezusi po mësonte dishepujt e Tij se si të vepronin me vëllanë mëkatar, gjykata përfundimtare nuk janë pleqtë, as ndonjë peshkop apo papë, as ndonjë këshill apo kuvend. Gjykata përfundimtare është bashkësia. Te Veprat 6, apostujt ia lanë në dorë vendimin për dhjakët bashkësisë.

Edhe në letrat e Palit gjejmë dëshmi për këtë marrje të përgjegjësisë përfundimtare të bashkësisë. Te 1Korintasve 5, Pali nuk qorton pastorin, as pleqtë e kishës apo dhjakët, por bashkësinë për tolerimin e mëkatit. Te 2Korintasve 2, Pali iu referua asaj që shumica e tyre kishin bërë në disiplinimin e një anëtari që kishte gabuar. Te Galatasve, Pali u bën thirrje bashkësive që të gjykojnë mësimin që kishin qenë duke dëgjuar. Te 2Timoteut 4, Pali qorton jo vetëm mësuesit e rremë, por edhe ata që i paguanin këta mësues të rremë për t’u mësuar ato gjëra që veshët e tyre dëshironin t’i dëgjonin. Pleqtë e kishës udhëheqin, por ata e bëjnë këtë gjë biblikisht dhe domosdoshmërisht brenda caqeve të njohura nga bashkësia.

==== Të gjithë pleqtë e kishës janë “mësues” ====

Mosmarrëveshja e dytë ka të bëjë me rolin dhe përgjegjësinë e pleqve të kishës. Presbiterianët priren të theksojnë deklaratën e Palit drejtuar Timoteut te 1Timoteut 5:17: “Pleqtë që e drejtojnë mirë parësinë në kishë, le të nderohen dyfish, sidomos ata që mundohen me fjalë e me mësim”. Fraza e fundit, kanë argumentuar disa, sugjeron qartë se do të kishte pleq kishe, puna kryesore e të cilëve nuk ishte predikimi apo mësimi, por qeverisja dhe drejtimi. Kjo është origjina e dallimit mes “pleqve qeverisës” (pleqve të thjeshtë) dhe “pleqve mësues” (shërbyes) te Presbiterianët.

Por fjala “sidomos” është një përkthim i dyshimtë i fjalës malista, që në këtë kontekst përkthehet më mirë si “sigurisht” ose “veçanërisht”. Më sipër, te 1Timoteut 4:10 lexojmë: “Kemi shpresuar në Perëndinë e gjallë, që është Shpëtimtari i gjithë njerëzve dhe sidomos (malista) i besimtarëve”. Pali thotë se, po aq njerëz që do të shpëtohen pa besuar, aq njerëz do të drejtojnë çështjet e kishës pa predikuar dhe dhënë mësim: me fjalë të tjera, asnjë.

Baptistët kanë pasur tendencën për të theksuar këmbyeshmërinë e termave “plak kishe”, “mbikëqyrës” dhe “pastor” në Dhiatën e Re, dhe kanë vënë në dukje se te 1Timoteut 3:2, Pali qartësisht po i thotë atij se pleqtë duhet të jenë “të zotë të mësojnë të tjerët”. Dhe ai i shkruan Titit se një plak kishe duhet të “mbajë fort fjalën besnike siç i është mësuar, që të jetë në gjendje me doktrinën e shëndoshë të këshillojë dhe të bindë ata që kundërshtojnë” (Titit 1:9). Prandaj baptistët shpesh e kanë mohuar përshtatshmërinë e të pasurit pleq kishe që nuk janë të zotë t’u mësojnë Shkrimet të tjerëve.

==== Shumësia e pleqve të kishës ====

Megjithatë, gjëja për të cilën baptistët dhe presbiterianët e shekullit të tetëmbëdhjetë binin shpesh dakord ishte se duhet të kishte një shumësi pleqsh në çdo kishë lokale. Megjithëse nuk sugjerohet asnjëherë një numër specifik i pleqve për një bashkësi të veçantë, Dhiata e Re qartësisht u referohet “pleqve të kishës” në shumës në kishat lokale (p.sh., Veprat 14:23; 16:4; 20:17; 21:18; Titit 1:5; Jakobi 5:14). Eksperienca ime më konfirmon dobishmërinë e ndjekjes së praktikës së Dhiatës së Re për të pasur, atje ku është e mundur, më tepër pleq kishe në një kishë lokale, sesa thjesht një pastor të vetmuar, dhe ata të jenë njerëz që i kanë rrënjët në bashkësi. Kjo praktikë është e pazakontë mes kishave baptiste sot, por ekziston një tendencë në rritje në këtë drejtim – dhe kjo për një arsye të mirë. Kjo ishte e nevojshme në kishat e Dhiatës së Re dhe është e nevojshme edhe sot.

==== Roli i veçantë i pastorit ====

Kjo nuk do të thotë se pastori nuk ka asnjë rol të veçantë. Ka shumë referenca në Dhiatën e Re për predikimin dhe predikuesit, që nuk mund të gjejnë zbatim për të gjithë pleqtë e kishës në bashkësi. Kështu në Korint, Pali iu kushtua ekskluzivisht predikimit në një mënyrë që pleqtë e thjeshtë të një kishe nuk munden (Veprat 18:5; krs. me 1Korintasve 9:14; 1Timoteut 4:13; 5:17). Predikuesit duket se zhvendoseshin në një zonë të caktuar qëllimisht për të predikuar (Romakëve 10:14-15), ndërsa pleqtë e kishës duket se ishin tashmë pjesë e bashkësisë (Titit 1:5). (Për më tepër për këtë dallim shihni te libri “''Një shfaqje e lavdisë së Perëndisë''” (''A Display of God’s Glory ''[CCR: 2001]).

==== Dobitë e shumësisë së pleqve të kishës ====

Megjithatë, duhet të kujtojmë se predikuesi, ose pastori, është gjithashtu një nga pleqtë e bashkësisë së tij. Kjo do të thotë se vendimet që kanë lidhje me kishën, por që nuk kërkojnë vëmendjen e të gjithë anëtarëve, duhet t’i lihen jo vetëm pastorit, por edhe pleqve së bashku. Ndonëse kjo nganjëherë është e komplikuar, ajo sjell shumë dobi, sepse plotëson dhuntitë e pastorit, duke mbuluar disa nga defektet e tij, duke plotësuar gjykimin e tij dhe duke krijuar mbështetje në bashkësi për vendimet, dhe udhëheqësit janë më pak të ekspozuar ndaj kritikave të padrejta. Kjo, gjithashtu, e bën udhëheqjen më të rrënjosur, më të qëndrueshme dhe lejon që të ketë një vazhdimësi më të pjekur. Kjo e inkurajon kishën që të marrë më tepër përgjegjësi për jetën e saj shpirtërore dhe e ndihmon kishën, që të jetë më pak e varur nga punonjësit e vet.

==== Ngatërrimi i pleqve të kishës me dhjakët ====

Shumë kisha moderne kanë pasur prirjen për t’i ngatërruar pleqtë e kishës me personelin e kishës ose me dhjakët. Dhjakët, gjithashtu, zënë një post që është nga Dhiata e Re dhe që bazohet te Veprat 6. Ndërkohë që çdo dallim absolut mes dy posteve është i vështirë, detyrat e dhjakëve janë detajet praktike të jetës së kishës: administrimi, mirëmbajtja dhe kujdesi për anëtarët e kishës që kanë nevoja fizike. Në shumë kisha sot, dhjakët kanë marrë njëfarë roli shpirtëror; por një ngarkesë e madhe thjesht i është lënë pastorit. Do të ishte në dobi të kishës që të bënte përsëri dallimin e rolit të plakut të kishës nga ai i dhjakut.

Pleqësia e kishës është posti biblik që unë mbaj si pastor: unë jam plaku kryesor predikues. Por të gjithë pleqtë duhet të punojnë së bashku për ndërtimin e kishës, duke u takuar rregullisht për t’u lutur dhe për të diskutuar, ose për të bërë rekomandime për dhjakët ose për kishën. Sigurisht, kjo është një ide biblike që ka vlerë praktike. Nëse zbatohet në kishat tona, ajo mund t’i ndihmojë shumë pastorët, duke hequr ngarkesën nga supet e tyre dhe madje edhe tiranitë e tyre të vogla nga kisha. Në fakt, praktika e njohjes së besimtarëve të thjeshtë të perëndishëm, të mprehtë e të besuar si pleq kishe është një shenjë tjetër e një kishe të shëndetshme.

 

==== Pyetje për reflektim ====

#Lexoni Mateun 18:15-17. Kë njeh Jezusi si gjykatë përfundimtare të apelit në gjykimin e një vëllai fajtor? Tani lexoni Veprat 6:1-4. Kë ngarkojnë apostujt për të zgjedhur shtatë dhjakët? Lexoni gjithashtu 2Korintasve 2:6. Nga kush u dha ndëshkimi për këtë njeri? Çfarë duket se thonë këto pasazhe rreth faktit se kush është autoriteti përfundimtar në çështjet e kishës?
#Lexoni Titin 1:5. Duke e kuptuar se autoriteti përfundimtar në kishë i mbetet bashkësisë sëmbledhur, sipas mendimit tuaj, pse Pali mendon gjithsesi se është urtësi që të kemi pleq kishe në çdo kishë?
#Te 1Timoteut 3:1-6, Pali jep një listë të cilësive për një plak. Kaloni ca kohë duke menduar rreth arsyes pse këto tipare të karakterit janë kaq të rëndësishme për udhëheqësin e një kishe. Kush i përmbush këto cilësi në kishën tuaj?
#Lexoni Veprat 6:1-4. Cili është ndryshimi mes rolit të dhjakut dhe rolit të dikujt që mbikëqyr çështjet e kishës? A e pranon kisha juaj atë dallim në qeverisjen e saj?
#Nga Veprat 6 ne mësojmë se detyra e dhjakëve ishte që të kujdeseshin për nevojat fizike të kishës, duke i liruar kështu mbikëqyrësit e kishës (apostujt, pleqtë e kishës dhe pastorët) për t’iu kushtuar lutjes dhe shërbesës së fjalës. Cilat janë disa nga nevojat e vazhdueshme fizike të kishës suaj, që mund të përmbushen nga një dhjak? Çfarë rolesh të tjera mund të luajnë dhjakët në ruajtjen e unitetit të kishës apo në mbështetjen e pastorëve të Fjalës në kishën tuaj?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Disiplina kishtare biblike

2009-08-24T16:24:44Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Biblical Church Discipline}}

==== Perëndia kërkon shenjtëri ====

Shenja e shtatë e një kishe të shëndetshme është praktikimi i rregullt i disiplinës kishtare. Një praktikim biblik i disiplinës kishtare i jep kuptim të qenit anëtar i kishës. Megjithëse ajo është praktikuar gjerësisht nga kishat që nga koha e Krishtit, tashmë është zbehur shumë në jetën e rregullt të kishës ungjillore në brezat e fundit.

Ne njerëzit jemi krijuar fillimisht për të paraqitur imazhin e Perëndisë, për të qenë dëshmitarë të karakterit të Perëndisë para krijimit të Tij (Zanafilla 1:27). Prandaj nuk është çudi që në gjithë Dhiatën e Vjetër, ndërkohë që Perëndia përgatiti një popull për veten e Tij, ai iu dha atyre njerëzve udhëzime në shenjtëri, në mënyrë që karakteri i tyre të përafrohej me të Tijin (shihni te Levitiku 19:2; Fjalët e Urta 24:1, 25). Kjo ishte baza për korrigjimin dhe madje përjashtimin e disa vetave nga komuniteti në Dhiatën e Vjetër (si te Numrat 15:30-31), dhe kjo është bazae dhe për trajtën që i duhet dhënë kishës së Dhiatës së Re (shihni te 2Korintasve 6:14-7:1; 13:2; 1Timoteut 6:3-5; 2Timoteut 3:1-5).

==== Gjykimi ====

Megjithatë, kjo ide u duket njerëzve sot shumë negative. Fundja, a nuk e ndaloi vetë Zoti Jezus gjykimin e të tjerëve te Mateu 7:1? Sigurisht, në njëfarë kuptimi Jezusi e ndaloi gjykimin te Mateu 7:1; por në po atë ungjill, Jezusi gjithashtu na thërret shumë qartë për t’i qortuar të tjerët për mëkatin, deri në masën e qortimit të tyre publikisht (Mateu 18:15-17; krs. Lluka 17:3). Prandaj, cilido të ketë qenë kuptimi i fjalëve të Jezusit kur ai e ndaloi gjykimin te Mateu 7:1, ai sigurisht nuk ka dashur të përjashtojë çdo gjë që nënkuptohet nga fjala “gjykim”.

Vetë Perëndia është gjykatës. Ai ishte në Kopshtin e Edenit dhe ne mbetemi nën gjykimin e Tij të drejtë për aq kohë sa mbetemi në mëkatet tona. Në Dhiatën e Vjetër, Perëndia i ka gjykuar si kombet ashtu edhe individët, dhe në Dhiatën e Re ne të krishterët paralajmërohemi se veprat tona do të gjykohen (shihni te 1Korintasve 3). Në dashuri, Perëndia i disiplinon fëmijët e Tij, dhe në zemërim, Ai do t’i dënojë të paperëndishmit (shihni te Hebrenjve 12). Natyrisht, në ditën e fundit, Perëndia do ta zbulojë Veten si Gjykatës suprem (shihni te Zbulesa 20). Në gjithë këtë gjykim, Perëndia nuk gabon kurrë, dhe Ai është gjithnjë i drejtë (shihni te Jozueu 7; Mateu 23; Lluka 2: Veprat 5; Romakëve 9).

==== Perëndia pret që kisha të gjykojë ====

Shumë vetë sot habiten kur mësojnë se Perëndia kërkon që edhe të tjerët të gjykojnë. Shtetit i është dhënë përgjegjësia për të gjykuar (shihni te Romakëve 13). Neve na thuhet që të gjykojmë veten tonë (shihni te 1Korintasve 11:28; Hebrenjve 4; 2Pjetrit 1:5). Gjithashtu na thuhet që të gjykojmë njëri-tjetrin në kishë (megjithëse jo në mënyrën përfundimtare si gjykon Perëndia). Fjalët e Jezusit te Mateu 18, të Palit te 1Korintasve 5-6, dhe shumë pasazhe të tjera tregojnë qartë se kisha duhet të ushtrojë gjykim brenda vetvetes dhe se ky gjykim është për qëllime shpenguese, jo hakmarrëse (Romakëve 12:19). Në rastin e njeriut kurorëshkelës në Korint dhe të mësuesve të rremë në Efes, Pali thotë se ata duhen përjashtuar nga kisha dhe i duhen dorëzuar Satanit, në mënyrë që të mësojnë më mirë dhe kështu shpirtrat e tyre të mund të shpëtohen (shihni te 1Korintasve 5; 1Timoteut 1).

Prandaj nuk është për t’u habitur që duhet të udhëzohemi për të gjykuar. Fundja, nëse nuk mund të themi se si nuk duhet të jetojë një i krishterë, si mund të themi se si duhet të jetojë? Një nga shqetësimet e mia për shumë programe të dishepullizimit nëpër kisha është se ato ngjasojnë me hedhjen e ujit në kova të shpuara – gjithë vëmendja i kushtohet asaj që hidhet brenda, pa menduar për mënyrën se si merret dhe ruhet ajo.

==== Mbyllni derën e përparme, hapni derën e pasme ====

Një autor që shkruan për rritjen e kishës e ka përmbledhur kështu këshillën e tij për ta ndihmuar kishën të rritet: “Hapni derën e përparme dhe mbyllni derën e pasme”. Me këtë, ai po thotë se duhet të punojmë që ta bëjmë kishën më të hapur për njerëzit dhe të bëjmë një punë më të mirë vijuese me ta. Të dy këto qëllime janë të mira. Megjithatë, shumica e pastorëve sot synojnë tashmë të kenë kisha me dyer të tilla të përparme të hapura dhe me dyer të pasme të mbyllura. Por, përpjekja për të ndjekur modelin biblik duhet të na çojë te kjo strategji: “Të mbyllim derën e përparme dhe të hapim derën e pasme”. Me fjalë të tjera, ta bëjmë më të vështirë për njerëzit të bashkohen me kishën nga njëra anë dhe më të lehtë për t’u përjashtuar nga ana tjetër. Veprime të tilla do ta ndihmojnë kishën që të rifitojë veçantinë e saj tërheqëse dhe të caktuar nga Perëndia, e cila e dallon nga bota.

==== Sillni anëtarë të rinj ====

Kjo disiplinë duhet të reflektohet së pari, në mënyrën se si ne si kisha i pranojmë anëtarët e rinj. A interesohemi më parë që ata që bëhen anëtarë të njihen se po jetojnë një jetë që e nderon Krishtin? A e kuptojmë seriozitetin e përkushtimit që ne po bëjmë ndaj tyre dhe të përkushtimit që ata po bëjnë ndaj nesh? Nëse jemi më të kujdesshëm rreth mënyrës se si i njohim dhe i pranojmë anëtarët e rinj, ne do të kemi më pak raste kur do të na duhet të praktikojmë disiplinën kishtare korrigjuese më vonë.

==== Ushtrimi i disiplinës me përgjegjësi ====

Natyrisht, çdo lloj disipline kishtare mund të ushtrohet në mënyrë të gabuar. në Dhiatën e Re, neve na thuhet që të mos i gjykojmë të tjerët për motivet që u atribuojmë atyre (shihni te Mateu 7:1), ose të mos e gjykojmë njëri-tjetrin për çështje që nuk janë thelbësore (shihni te Romakëve 14-15). Kjo çështje është e mbushur me probleme në zbatimin pastoral, por ne duhet të kujtojmë se gjithë jeta e krishterë është e vështirë dhe e hapur ndaj abuzimit. Vështirësitë tona nuk duhen përdorur si një shfajësim për ta lënë ndonjërën prej tyre të papraktikuar. Çdo kishë lokale ka një përgjegjësi për ta gjykuar jetën dhe mësimin e udhëheqësve të saj, dhe madje edhe të anëtarëve të saj, sidomos në rastin kur kjo gjë komprometon dëshminë e kishës për ungjillin (shihni te Veprat 17; 1Korintasve 5; 1Timoteut 3; Jakobi 3:1; 2Pjetrit 3; 2Gjonit).

==== Pesë arsye për disiplinën korrigjuese ====

Disiplina kishtare biblike është bindje e thjeshtë ndaj Perëndisë dhe një rrëfim i thjeshtë se ne kemi nevojë për ndihmë. Këtu kemi pesë arsye pozitive për një disiplinë të tillë kishtare korrigjuese. Qëllimi i saj është pozitiv (1) për individin e disiplinuar, (2) për të krishterët e tjerë kur ata shohin rrezikun e mëkatit, (3) për shëndetin e kishës në tërësi dhe (4) për dëshminë e përbashkët të kishës. Mbi të gjitha, (5) shenjtëria jonë duhet të reflektojë shenjtërinë e Perëndisë. Duhet të ketë një kuptim që të jesh anëtar i kishës, jo për hir të krenarisë sonë, por për hir të emrit të Perëndisë. Disiplina kishtare biblike është një shenjë tjetër e kishës së shëndetshme.

==== Pyetje për reflektim ====

#Lexoni te Gjoni 5:27-30. Kujt i ka dhënë Ati autoritet për të gjykuar? Tani lexoni te Mateu 18:15-17. Kujt i ka deleguar autoritet Jezusi për të gjykuar në këtë botë? A e ka administruar kisha besnikërisht këtë porosi që na ka dhënë Zoti?
#Lexoni 1Korintasve 5:1-2. Çfarë veprimi, thotë Pali, duhet të kishte ndërmarrë kisha e Korintit në lidhje me anëtarin mëkatar? Tani lexoni vargjet 3-5. Me autoritetin e kujt (në emër të kujt) duhet të veprojë kisha? Cila është shpresa përfundimtare e një veprimi të tillë? A mendoni se Pali e konceptonte disiplinën e kishës si një veprim të pashpirt dhe mizor, apo si një veprim të kryer me dashuri që do t’i sillte përfitim shpirtit të personit?
#Një autor ka thënë se të krishterët duhet “Të hapin derën e përparme të kishës dhe të mbyllin derën e pasme”. Çfarë kuptimi ka kjo deklaratë? Autori i këtij libri thotë se në vend të kësaj ne duhet “Të mbyllim derën e përparme dhe të hapim derën e pasme.” Cila prej tyre mendoni se është një ide më biblike? Sipas mendimit tuaj, cila ide do të çonte më shpejt drejt një anëtarësie kishtare të shëndetshme?
#Lexoni Romakëve 14:1-4. Cilat janë disa nga mënyrat se si disiplina e kishës mund të jetë e hapur ndaj abuzimit? Kaloni pak kohë duke menduar rreth mënyrës se si kisha juaj mund të përmbushë besnikërisht dhe me kujdes porosinë e Zotit tonë dhënë te Mateu 18:15-17, ndërkohë që qëndron vigjilente ndaj abuzimeve.

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Shtojcë Një besëlidhje tipike e një kishe të shëndetshme

2009-08-24T16:24:36Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/Appendix: A Typical Covenant of a Healthy Church}} Pasi jemi sjellë, siç besojmë, nga Hiri Hyjnor në pendim dhe në besim te Zoti Jezu Krisht dhe për t’ia dorëzuar veten tonë Atij, dhe pasi jemi pagëzuar pas deklarimit tonë të besimit, në emër të Atit dhe të Birit dhe të Frymës së Shenjtë, duke u mbështetur te ndihma e Tij e hirshme, ne përtërijmë tani me solemnitet dhe gëzim besëlidhjen tonë me njëri-tjetrin.

Ne do të punojmë dhe do të lutemi për unitetin e Frymës në marrëveshjen e paqes.

Ne do të ecim së bashku në dashuri vëllazërore, siç u ka hije anëtarëve të një kishe të krishterë; do të ushtrojmë kujdes dhe vigjilencë ndaj njëri-tjetrit dhe me besnikëri do të qortojmë dhe do të nxisim njëri-tjetrin siç mund ta kërkojë rasti.

Ne nuk do të heqim dorë nga të mbledhurit bashkë dhe as nuk do të lëmë pas dore të luturit për veten dhe për të tjerët.

Ne do të përpiqemi që të edukojmë ata që në çfarëdo kohe janë nën kujdesin tonë, sipas ushqimit dhe këshillës së Zotit, dhe me një shembull të pastër dhe të dashur të kërkojmë shpëtimin e familjes dhe të miqve tanë.

Ne do të gëzohemi nga lumturia e njëri-tjetrit dhe do të përpiqemi me zemërbutësi dhe dhembshuri të mbajmë barrët dhe vuajtjet e njëritjetrit.

Ne do të përpiqemi me anë të ndihmës Hyjnore, të jetojmë me kujdes në botë, duke mohuar paperëndishmërinë dhe dëshirat e botës dhe duke mos harruar se, ashtu siç jemi varrosur vullnetarisht me anë të pagëzimit dhe jemi ringjallur përsëri nga varri simbolik, ashtu tani kemi një detyrim të veçantë për të jetuar një jetë të re dhe të shenjtë.

Ne do të punojmë së bashku për vazhdimësinë e shërbesës besnike ungjillore në këtë kishë, duke ruajtur adhurimin, rregullat, disiplinën dhe doktrinat e saj. Ne do të kontribuojmë me gëzim dhe rregullisht për mbështetjen e shërbesës, për shpenzimet e kishës, për të ndihmuar të varfrit dhe për përhapjen e Ungjillit në të gjitha kombet.

Sapo të ndërrojmë vendbanim, do të bashkohemi me ndonjë kishë tjetër ku mund të vazhdojmë frymën e kësaj besëlidhjeje dhe parimet e Fjalës së Perëndisë.

Hiri i Zotit Jezu Krisht, dhe dashuria e Perëndisë, dhe bashkësia e Frymës së Shenjtë qoftë me ne të gjithë! Amen.

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Përkujdesja për nxitjen e dishepullizimit dhe rritjes së krishterë

2009-08-24T16:24:30Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/A Concern for Promoting Christian Discipleship and Growth}} 

==== Rritja e krishterë ====

Një shenjë tjetër dalluese e kishës së shëndetshme është preokupimi i përgjithshëm për rritjen e kishës – jo thjesht për shtimin e numrit, por për rritjen e anëtarëve. Sot, disa mendojnë se dikush mund të jetë “i krishterë foshnjë” për gjithë jetën. Rritja shihet si një alternativë shtesë për dishepujt tepër të zellshëm. Por rritja është një shenjë e jetës. Pemët që rriten janë pemë të gjalla dhe kafshët që rriten janë kafshë të gjalla. Rritja përfshin shtim dhe përparim. Në shumë fusha të eksperiencës sonë, kur diçka ndalon së rrituri, ajo vdes.

Pali shpresonte që korintasit do të rriteshin në besimin e tyre të krishterë (2Korintasve 10:15). Ai shpresonte se efesianët do të “rriteshin në çdo gjë drejt Atij që është kreu, Krishti” (Efesianëve 4:15; krs. Kolosianëve 1:10; 2Thesalonikasve 1:3). Pjetri i këshillonte disa të krishterë të hershëm që “posi foshnja të sapolindura, të dëshironi fort qumështin e pastër të fjalës, që të rriteni me anë të tij” (1Pjetrit 2:2). Është tunduese për pastorët që t’i kthejnë kishat e tyre thjesht në statistika të menaxhueshme të pjesëmarrjes, të pagëzimeve, të dhurimeve dhe të anëtarësisë, në të cilat rritja është e prekshme; megjithatë, statistika të tilla nuk e përmbushin aspak rritjen e vërtetë të përshkruar nga Pali dhe të dëshiruar nga Perëndia.

==== Shenjtëria është dëshmi e rritjes ====

Në librin e tij “''Traktat për ndjenjat fetare''” (''Treatise Concerning Religious Affections''), Xhonatan Eduards sugjeron se rritja e vërtetë në dishepullizimin e krishterë nuk është, në fund të fundit, vetëm ngazëllim, përdorim më i shpeshtë i gjuhës fetare, apo njohje gjithnjë e më e madhe e Shkrimeve. Ajo nuk është, madje, as një rritje e dukshme në gëzim, dashuri apo përkujdesje për kishën. Edhe rritjet në zell apo në lavdërimin e Perëndisë dhe siguria në besimin që ka dikush nuk janë prova të pagabueshme të rritjes së vërtetë të krishterë. Çfarë është atëherë? Sipas Eduardsit, ndërkohë që të gjitha këto mund të jenë prova të rritjes së vërtetë të krishterë, shenja e vetme e sigurt dhe e vëzhgueshme është një jetë me shenjtëri gjithnjë e më të madhe, që i ka rrënjët në vetëmohimin e krishterë. Kisha duhet të karakterizohet nga një shqetësim jetik për këtë lloj perëndishmërie më të madhe në jetën e anëtarëve të saj.

==== Neglizhimi i disiplinës pengon rritjen ====

Siç e pamë te shenja e shtatë, një nga pasojat e padëshiruara që vjen nga lënia pas dore e disiplinës së duhur nga kisha është vështirësia gjithnjë e më e madhe për të rritur dishepuj. Në një kishë të padisiplinuar, shembujt janë të paqartë dhe modelet të pështjelluara. Asnjë kopshtar nuk niset me qëllimin për të mbjellë barëra të këqija. Barërat e këqija janë në vetvete të padëshirueshme dhe ato mund të kenë efekt negativ mbi bimët përreth. Plani i Perëndisë për kishën lokale nuk na lejon që t’i lëmë barërat e këqija jashtë kontroll.

==== Rritja e përbashkët e bashkësisë ====

Ndikimet e mira në bashkësinë e besëlidhjes së besimtarëve mund të jenë mjete në dorën e Perëndisë për të rritur njerëzit e Tij. Ndërkohë që njerëzit e Perëndisë ndërtohen dhe rriten së bashku në shenjtëri dhe dashuri sakrifikuese, ata duhet të përmirësojnë aftësinë e tyre për të administruar disiplinën dhe për të inkurajuar dishepullizimin. Kisha ka një detyrim për të qenë një mjet i Perëndisë për t’i rritur njerëzit në hir. Nëse në vend të kësaj ata janë vende ku vetëm mendimet e pastorit përvetësohen, ku Perëndia vihet në pikëpyetje më tepër sesa adhurohet, ku ungjilli dobësohet dhe ungjillëzimi shtrembërohet, ku anëtarësia e kishës bëhet e pakuptimtë dhe një kult personaliteti sipas botës lejohet të rritet rreth pastorit, atëherë nuk mund të presim që të shohim një bashkësi të bashkuar apo që po ndërtohet. Një kishë e tillë sigurisht nuk do të përlëvdojë Perëndinë.

==== Rritja (vetëm) në dukje ====

Perëndia përlëvdohet nga kisha që janë duke u rritur. Kjo rritje mund të shfaqet në mënyra të ndryshme: nga numri gjithnjë e më i madh i njerëzve që thirren në misione; nga mbajtja e një qëndrimi të ri përgjegjësie nga anëtarët më të vjetër në ungjillëzim; nga funeralet ku marrin pjesë shumë nga anëtarët më të rinj të bashkësisë, thjesht nga dashuria e tyre për anëtarët më të vjetër; nga shtimi i lutjeve dhe nga dëshira për më tepër predikim; nga takimet e kishës, të karakterizuara nga biseda vërtetë shpirtërore; nga shtimi i dhurimeve dhe nga njerëz që japin oferta gjithnjë e më sakrifikuese; nga një numër më i madh anëtarësh që e ndajnë ungjillin me të tjerët; nga prindërit që rizbulojnë përgjegjësinë që kanë për t’i edukuar fëmijët e tyre në besim. Këto janë vetëm disa shembuj të llojit të rritjes së kishës për të cilën luten dhe punojnë të krishterët.

==== Perëndia përlëvdohet në rritje ====

Kur shohim një kishë që është e përbërë nga anëtarë që rriten në ngjashmërinë me Krishtin, kush e merr meritën ose lavdinë? “Perëndia i bëri të rriten. Kështu, pra, as ai që mbjell, as ai që ujit, nuk është gjë, por Perëndia që rrit” (1Korintasve 3:6b-7; krs. Kolosianëve 2:19). Kështu, bekimi i fundit i Pjetrit për ata të krishterë të hershëm, të cilëve u shkroi, ishte një lutje e shprehur në mënyrën urdhërore: “Rrituni, në hirin dhe në njohjen e Zotit dhe të Shpëtimtarit tonë Jezu Krisht. Atij i qoftë lavdia, tani dhe përjetë! Amen” (2Pjetrit 3:18). Ne mund të mendojmë se rritja jonë do të na sjellë neve lavdi. Por Pjetri e di se kjo është gabim. “Silluni mirë ndër johebrenjtë, që aty ku do t’ju paditin si keqbërës, të përlëvdojnë Perëndinë ditën e ardhjes së Tij, për shkak të veprave tuaja të mira” (1Pjetrit 2:12). Duket qartë se ai kujton fjalët e Jezusit: “Ashtu le të shndritë drita juaj para njerëzve, që të shohin veprat tuaja të mira” – dhe sigurisht këtu mund të mendonim se do të ishte e natyrshme që të binim në grackën e vetadmirimit, por Jezusi vazhdon më tej – “dhe ta lëvdojnë Atin tuaj që është në qiej” (Mateu 5:16). Të punuarit për të nxitur dishepullizimin dhe rritjen e krishterë është një shenjë tjetër e kishës së shëndetshme.

==== Pyetje për reflektim ====

#Lexoni 1Pjetrit 2:1-3. Cila është shpresa e Pjetrit për këta të krishterë? Çfarë nënkupton ai me “rritje” në shpëtim?
#Disa njerëz mendojnë se “rritje e kishës” do të thotë vetëm rritje e numrit. Lexoni Veprat 2:41. Sipas mendimit tuaj, pse është dokumentuar numri i të kthyerve në besim? Tani lexoni pjesën e mbetur të kapitullit 2. A do të kishte qenë përlëvdues për Perëndinë numri i madh i të kthyerve në besim nëse ata nuk do të ishin duke u rritur edhe në shenjtëri? Pse po, ose pse jo?
#Autori shkruan se barërat e këqija mund të kenë një efekt negativ te bimët përreth. Në çfarë mënyrash mund të ndikojnë negativisht te të krishterët përreth, anëtarët mëkatarë dhe të padisiplinuar të kishës? Si mund të jenë mjete në dorën e Perëndisë për rritjen e njerëzve të Tij ata që kanë ndikim të mirë në kishë? A mund të sillni ndër mend disa shembuj në kishën tuaj?
#Cilat janë disa nga mënyrat se si përlëvdohet Perëndia nga një kishë që rritet në pjekurinë shpirtërore? Sa nga këto gjëra i shihni vazhdimisht në jetën e kishës suaj?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Një kuptim biblik i lajmit të mirë

2009-08-24T16:24:22Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/A Biblical Understanding of the Good News}}

==== Ungjilli është zemra e krishterimit ====

Është tepër e rëndësishme që të kemi një teologji biblike në një fushë të veçantë të jetës së kishës – në të kuptuarit e lajmit të mirë të Jezu Krishtit, ungjillit. Ungjilli është zemra e krishterimit, dhe prandaj duhet të jetë edhe zemra e besimit tonë. Të gjithë ne si të krishterë duhet të lutemi që të kujdesemi për lajmin e mirë e të mrekullueshëm të shpëtimit përmes Krishtit, më tepër sesa për çdo gjë tjetër në jetën e kishës. Një kishë e shëndetshme është e mbushur me njerëz që kanë një zemër për ungjillin, dhe të kesh një zemër për ungjillin, do të thotë që të kesh një zemër për të vërtetën – për prezantimin që Perëndia i bën vetes, nevojës sonë, dhuratës së Krishtit dhe përgjegjësisë sonë

==== Perëndia, njeriu, Krishti, përgjigjja ====

Kur ia prezantoj ungjillin dikujt, përpiqem të mbaj mend katër pika: Perëndia, njeriu, Krishti, përgjigjja. A ia kam thënë këtij personi të vërtetën rreth Perëndisë së Shenjtë dhe Krijuesit Sovran? A e kam bërë të qartë se ne si njerëz jemi një përzierje e çuditshme, krijesa të bëra në imazhin e Perëndisë, por edhe të rënë nga kjo lavdi, mëkatarë dhe të ndarë prej Tij? A e kupton personi me të cilin po bisedoj se cili është Krishti – Perëndia-njeri, ndërmjetësi i vetëm mes Perëndisë dhe njeriut, zëvendësuesi ynë dhe Zoti i ringjallur? Dhe, së fundi, edhe nëse e kam ndarë gjithë këtë informacion me të, a e kupton ai se duhet të japë një përgjigje ndaj ungjillit, se ai duhet ta besojë këtë mesazh dhe kështu të largohet nga jeta e egoizmit dhe e mëkatit?

==== Ungjilli është një ofertë radikale për shpëtim ====

Ta paraqesësh ungjillin si një shtesë, për t’u dhënë jo të krishterëve diçka që ata natyrisht e duan (gëzim, paqe, lumturi, përmbushje, vetërespekt, dashuri), është pjesërisht e vërtetë, por vetëm pjesërisht e vërtetë. Siç shprehet J. I. Pakeri: “Një gjysmë e vërtetë që paraqitet e maskuar si gjithë e vërteta bëhet një e pavërtetë e plotë”. Në thelb, çdo njeri ka nevojë për falje. Ne kemi nevojë për jetën shpirtërore. Ta paraqesësh ungjillin në mënyrë më pak radikale sesa kaq do të thotë të kërkosh kthime të rreme në besim dhe anëtarësi kishe gjithnjë e më të pakuptimtë, dy gjëra që e bëjnë ungjillëzimin e botës përreth nesh akoma më të vështirë.

Anëtarët tanë të kishës, të shpërndarë nëpër shtëpi, zyra dhe lagje, edhe sot që po flasim, do të takojnë shumë më tepër jo të krishterë, për një kohë shumë më të gjatë, sesa gjithë koha që do të kalojnë me të krishterët në një të diel. Secili nga ne ka lajmin e jashtëzakonshëm të shpëtimit në Krishtin. Le të mos e këmbejmë atë për diçka tjetër. Dhe le ta bëjmë të ditur sot! Xhorxh V. Trueti, udhëheqësi i madh i krishterë i brezit të kaluar dhe pastor i Kishës së Parë Baptiste të Dallasit, në Teksas, ka thënë:
<blockquote>Akuza kryesore që mund t’i bëhet një kishe… është se asaj kishe i mungon pasioni dhe dhembshuria për shpirtrat njerëzorë. Kisha nuk është asgjë më shumë sesa një klub etik, nëse keqardhja e saj për shpirtrat e humbur nuk është e madhe dhe nëse kjo keqardhje nuk vërshon, në përpjekje për t’i orientuar shpirtrat e humbur drejt njohjes së Jezu Krishtit. </blockquote>
Një kishë e shëndetshme e di lajmin e mirë dhe e ndan atë me të tjerët.

==== Pyetje për reflektim ====

#Autori beson se ne si të krishterë duhet të kujdesemi për lajmin e mirë të shpëtimit përmes Krishtit, më tepër sesa për çdo gjë tjetër në jetën e kishës. A jeni dakord me këtë? Lexoni 1Korintasve 2:2. Pse është kaq i rëndësishëm mesazhi i Jezu Krishtit?
#Për të pasur një kuptim biblik të ungjillit, çfarë duhet të kuptojë një person rreth Perëndisë? Çfarë duhet të kuptojë një person rreth njeriut dhe gjendjes së tij në mëkat? Çfarë duhet të kuptojë një person rreth Krishtit? Sipas Jezusit te Marku 1:15, cila duhet të jetë përgjigjja e njeriut ndaj lajmit të mirë? Çfarë përfshihet në secilën prej dy pjesëve kryesore të asaj përgjigjeje?
#Autori shkruan se “ta paraqesësh ungjillin në mënyrë më pak radikale sesa kaq do të thotë që të kërkosh kthime të rreme në besim dhe anëtarësi kishe gjithnjë e më të pakuptimtë”. Cili është ky mesazh “radikal” i ungjillit? Si ndryshon kjo gjë nga mënyra se si paraqitet nganjëherë ungjilli, si një mënyrë që jo të krishterët të jenë më të lumtur dhe të ndihen më mirë për veten e tyre?
#Në ç’pozicion është kisha juaj ndaj sfidës së Xhorxh V. Truetit në faqet e mësipërme? Sa e zjarrtë është kisha juaj për të ndarë lajmin e mirë të shpëtimit përmes Krishtit me njerëzit e humbur?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Një kuptim biblik i ungjillëzimit

2009-08-24T16:24:16Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/A Biblical Understanding of Evangelism}} 

==== Pasojat e neglizhimit ====

Për të bërë një përmbledhje, deri tani, ndërmjet shenjave që e dallojnë një kishë të shëndetshme, kemi analizuar: predikimin ekspozues, teologjinë biblike dhe një kuptim biblik të ungjillit dhe të kthimit në besim. Një mënyrë për të dalluar se sa të rëndësishme janë këto është që të shqyrtojmë pasojat për bashkësitë që i humbasin ato. Predikimet fare lehtë mund të bëhen përsëritje bajate të të vërtetave që dihen tashmë. Krishterimi mund të bëhet i padallueshëm nga kultura shekullare përreth. Ungjilli mund të rimodelohet në një trajtë që nuk është më shumë sesa ndihmë vetëshpirtërore. Kthimi në besim mund të degjenerojë nga një vepër e Perëndisë në një vendim thjesht njerëzor. Por bashkësi të tilla – me një predikim të cekët, mendim laik dhe me një ungjill të përqendruar te vetja, i cili nxit jo më shumë se një rrëfim të vetëm gojor të Krishtit (shpesh duke keqzbatuar Romakëve 10:9)

==== Ungjillëzimi që e ka marrë trajtën nga të kupt uarit e kthimit në besim ====

Për të gjithë anëtarët e kishës, por sidomos për udhëheqësit që kanë privilegjin dhe përgjegjësinë e mësimdhënies, një kuptim biblik i ungjillëzimit është kyç. Natyrisht, mënyra se si dikush e ndan ungjillin lidhet ngushtë me mënyrën se si ai e kupton ungjillin. Nëse mendja juaj është formuar nga mësimet e Biblës për Perëndinë dhe ungjillin, për nevojën njerëzore dhe kthimin në besim, atëherë sigurisht një kuptim i drejtë i ungjillëzimit do të vijojë më pas. Ne duhet të jemi më të preokupuar për të njohur dhe për t’u mësuar të tjerëve ungjillin vetë, sesa thjesht të përpiqemi t’u mësojmë njerëzve metoda dhe strategji për ta ndarë atë. – nuk mund të shpallë qartë lajmin e mrekullueshëm të shpëtimit në Krishtin.

==== Përkufizimi i ungjillëzimit ====

Biblikisht, ungjillëzimi është paraqitja e lajmit të mirë lirshëm dhe duke besuar te Perëndia për kthimin në besim të njerëzve (shihni Veprat 16:14). “Shpëtimi vjen nga Zoti”, (Jona 2:9; krs. Gjoni 1:12- 13). Çdo mënyrë me të cilën ne përpiqemi që të imponojmë lindjen shpirtërore do të jetë po kaq efikase sa edhe përpjekja e Ezekielit për të ngjitur eshtrat e thata me njëra-tjetrën, ose përpjekja e Nikodemit për të rilindur. Dhe rezultati do të jetë i njëjtë.

==== Është Perëndia Ai që i kthen njerëzit në Besim ====

Nëse kthimi në besim kuptohet thjesht si një përkushtim i bërë vetëm një herë, atëherë duhet ta çojmë çdo njeri në atë pikë të rrëfimit dhe të përkushtimit verbal në çdo mënyrë që mundemi. Megjithatë, biblikisht, ndërkohë që ne duhet të kujdesemi, të bëjmë thirrje dhe t’i bindim njerëzit, detyra jonë e parë është që të jemi besnikë ndaj detyrës që kemi nga Perëndia, e cila është të paraqesim të njëjtin Lajm të Mirë që ai na ka dhënë. Perëndia do të bëjë kthime në besim nga paraqitja që i bëjmë këtij Lajmi të Mirë (shihni te Gjoni 1:13; Veprat 18:9-10).

Është inkurajuese se si të krishterët e rinj shpesh duken vetvetiu të vetëdijshëm për natyrën e hirshme të shpëtimit të tyre. Mbase ju keni dëgjuar dëshmi, edhe në javët apo muajt e fundit, të cilat ju kujtojnë juve se kthimi në besim është vepër e Perëndisë. “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhurata e Perëndisë, jo nga vepra, që të mos mburret askush” (Efesianëve 2:8-9).

==== Kur anëtarësia është shumë më e madhe sesa pjesëmarrja ====

Nëse anëtarësia e një kishe është shumë më e madhe sesa pjesëmarrja e saj, duhet ngritur pyetja: a ka ajo kishë një kuptim biblik të kthimit në besim? Për më tepër, ne duhet të bëjmë pyetjen se çfarë lloj ungjillëzimi është praktikuar dhe që ka rezultuar në një numër kaq të madh njerëzish që nuk janë të përfshirë në jetën e kishës, megjithatë e konsiderojnë anëtarësinë e tyre në status të mirë si një evidencë të shpëtimit të tyre? A ka kundërshtuar kisha në ndonjë mënyrë, apo ajo duket se e ka shfajësuar këtë situatë me anë të heshtjes? Disiplina biblike kishtare është pjesë e ungjillëzimit të kishës.

==== Tre të vërteta që duhen përçuar ====

Në ungjillëzimin tim personal, unë dëshiroj t’u përçoj tri gjëra njerëzve për vendimin që ata duhet të marrin në lidhje me ungjillin:

*Së pari, vendimi është i kushtueshëm (dhe prandaj duhet analizuar me kujdes, shihni te Lluka 9:62);
*Së dyti, vendimi është urgjent (dhe prandaj duhet të merret, shihni te Gjoni 3:18, 36);
*Së treti, vendimi ia vlen të merret (dhe prandaj duhet të merret, shihni te Gjoni 10:10).

Ky është ekuilibri për të cilin duhet të përpiqemi në ungjillëzimin tonë ndaj familjeve dhe miqve tanë. Ky është ekuilibri për të cilin duhet të përpiqemi në ungjillëzimin tonë si kishë e tërë.

==== Burimet ====

Ka disa burime të shkëlqyera të botuara rreth ungjillëzimit. Për të parë lidhjen e ngushtë mes kuptimit tonë të ungjillit dhe metodave ungjillëzuese që përdorim, unë ju rekomandoj librin e Uill Metzgerit “''Thoni të vërtetën''” (''Tell the Truth'', Inter Varsity Press), dhe librat e Jan Mureit “''Sistemi i ftesës''” (''The Invitation System'') dhe “''Rizgjimi dhe Lëvizja e rizgjimit''” (''Revival and Revivalism'', Banner of Truth Trust).

Atëherë, një shenjë tjetër e një kishe të shëndetshme është një kuptim dhe praktikë biblike e ungjillëzimit. E vetmja rritje e vërtetë është rritja që vjen nga Perëndia.

==== Pyetje për reflektim ====

#Autori e përkufizon ungjillëzimin si “paraqitja e lajmit të mirë lirshëm dhe duke besuar te Perëndia për kthimin në besim të njerëzve”. Si ndikohet ungjillëzimi kur e kuptojmë se është Perëndia ai që bën punën e kthimit në besim? Çfarë mund të ndryshojë në ungjillëzimin tonë nëse ne e bindim veten se është përfundimisht e nevojshme për njeriun që të bëjë zgjedhjen për të kthyer veten në besim?
#A është anëtarësia e kishës suaj shumë më e madhe sesa pjesëmarrja? Nëse po, cilat mendoni se janë arsyet për këtë? Në ungjillëzimin që bën kisha juaj, a paraqitet ungjilli në një mënyrë të ekuilibruar dhe të shëndetshme? Çfarë mund të bëhet për ta përmirësuar këtë ekuilibër?
#Çfarë nënkupton autori kur thotë se vendimi për të ndjekur Krishtin është “i kushtueshëm”? Çfarë nënkupton ai kur thotë se vendimi është “urgjent”? Çfarë nënkupton ai kur thotë se vendimi “ia vlen të merret”? Cilat janë disa nga pasazhet biblike që mësojnë këto tri të vërteta?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Një kuptim biblik i kthimit në besim

2009-08-24T16:24:05Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/A Biblical Understanding of Conversion}}

==== Pendimi dhe besimi ====

Në takimin e parë të kishës sonë, në vitin 1878, ne miratuam një deklaratë besimi. Ajo ishte një version i përforcuar i Deklaratës së Besimit të bërë në Nju Hampshir në vitin 1833. Kjo deklaratë u bë baza për Mesazhin dhe Besimin Baptist, të miratuar nga Konventa Jugore Baptiste në vitin 1925 dhe sërish, në një version të ndryshuar dhe më të dobët se i pari, në vitin 1963. Në deklaratën tonë të besimit, Neni VIII thotë:
<blockquote>Ne besojmë se Pendimi dhe Besimi janë detyra të shenjta dhe, gjithashtu, hire të pandashme, të krijuara në shpirtin tonë nga Fryma ripërtëritëse e Perëndisë; dhe, si rrjedhojë, të bindur thellë për fajin, rrezikun dhe pafuqishmërinë tonë, dhe për rrugën e shpëtimit përmes Krishtit, ne kthehemi te Perëndia me keqardhje të sinqertë, rrëfim dhe me lutje të vërtetë për mëshirë; në të njëjtën kohë, pranojmë me gjithë zemër Zotin Jezu Krisht si Profetin, Priftin dhe Mbretin tonë, dhe mbështetemi vetëm tek Ai si Shpëtimtari i vetëm dhe plotësisht i mjaftueshëm. </blockquote>
==== Kthimi në besim ësht ë puna e Perëndisë brenda nesh ====

Vini re se çfarë thotë kjo deklaratë rreth kthimit tonë në besim. Ne kthehemi sepse jemi “të bindur thellë për fajin, rrezikun dhe pafuqishmërinë tonë, dhe për rrugën e shpëtimit përmes Krishtit”. Dhe si ndodh ky kthim – që përbëhet nga pendimi dhe besimi? Ai “krijohet në shpirtin tonë nga Fryma ripërtëritëse e Perëndisë”. Më pas, deklarata citon dy pjesë nga Shkrimet për të mbështetur këtë ide: Veprat 11:18: “Si i dëgjuan këto fjalë, ata u qetësuan dhe përlëvdonin Perëndinë, duke thënë: ‘Perëndia, pra, edhe johebrenjve u dha pendesën për t’u dhënë jetën” dhe Efesianëve 2:8: “Ju në fakt, jeni të shpëtuar me anë të hirit, nëpërmjet besimit, dhe kjo nuk vjen nga ju, po është dhuratë e Perëndisë”.

Nëse kthimi në besim kuptohet, në thelb, si diçka që ne e bëjmë vetë dhe jo si diçka që Perëndia e realizon brenda nesh, atëherë ne e kemi keqkuptuar atë. Kthimi në besim sigurisht e përfshin veprimin tonë – ne duhet të bëjmë një përkushtim të sinqertë, të marrim një vendim të vetëdijshëm. Megjithatë, kthimi në besim është shumë më tepër sesa kaq. Bibla është e qartë në mësimin e saj se nuk jemi duke udhëtuar të gjithë drejt Perëndisë, disa prej nesh e kanë gjetur rrugën, ndërsa të tjerët po kërkojnë akoma. Përkundrazi, ajo na paraqet ne si njerëz që kemi nevojë për zëvendësim të zemrës, për transformim të mendjes dhe për rilindje të shpirtit tonë. Asnjërën prej këtyre gjërave nuk mund ta bëjmë vetë. Ne mund të bëjmë një përkushtim, por ne duhet të shpëtohemi. Ndryshimi për të cilin ka nevojë çdo njeri, pavarësisht se si mund të dukemi nga ana e jashtme, është kaq radikal, kaq rrënjësor, saqë vetëm Perëndia mund ta bëjë atë. Ne kemi nevojë për Perëndinë për të na kthyer në besim.

==== “Ti nuk je një njeri i Zotit!” ====

Më vjen ndërmend historia e Spërxhënit në të cilën ai tregon se kur po ecte nëpër Londër, një njeri i dehur erdhi tek ai, u mbështet te një shtyllë dritash dhe tha: “Hej, zoti Spërxhën, unë jam një nga të kthyerit tuaj në besim”! Spërxhëni iu përgjigj: “Ti duhet të jesh vërtet i imi – sigurisht ti nuk je i Zotit”!

==== “Dëshmia e kundërt” e kishës ====

Një rezultat i keqkuptimit të mësimit të Biblës për kthimin në besim mund të jetë ai se kishat ungjillore janë plot me njerëz që kanë bërë një përkushtim të sinqertë në një moment të jetës së tyre, por që në të vërtetë, nuk e kanë përjetuar ndryshimin rrënjësor,të cilin Bibla e paraqet si kthim në besim.

Sipas një studimi të kohëve të fundit nga Konventa Jugore Baptiste, Baptistët Jugorë (denominacioni im) kanë një përqindje divorci që është mbi mesataren kombëtare në Amerikë. Shkaku i një “dëshmie të tillë të kundërt” mes ndjekësve të respektuar të Krishtit duhet të jetë, të paktën pjesërisht, predikimi jobiblik rreth kthimit në besim.

==== Kthimi në besim i dëshmuar nga Frytet e tij ====

Sigurisht, kthimi në besim nuk ka pse të jetë një eksperiencë emocionalisht e fortë, por ajo duhet të vërtetohet nga frytet e saj, në mënyrë që të jetë kthim i vërtetë në besim sipas mësimit të Biblës. Të kuptuarit e prezantimit që Bibla i bën kthimit në besim është një nga shenjat e kishës së shëndetshme.

==== Pyetje për reflektim ====

#Lexoni Veprat 11:18. Çfarë na mëson ky pasazh rreth origjinës bazë të pendimit? A është pendimi në thelb një rezultat i vendimit të njëanshëm të njeriut për t’u kthyer te Perëndia, apo është rezultat i punës ripërtëritëse të Perëndisë në zemrën e njeriut?
#Lexoni Zanafillën 6:5 dhe Romakëve 8:7. Përshkruani gjendjen e zemrës njerëzore nën mëkat. Si e paraqet Bibla aftësinë e njeriut për ta kënaqur Perëndinë ose për të vetëvendosur për t’u kthyer tek Ai?
#Lexoni Efesianëve 2:1-10. Perëndia shkakton një ndryshim të madh në zemrën tonë gjatë kthimit në besim. Si e përfaqëson ky pasazh këtë ndryshim? A është kjo diçka që njeriu mund ta prodhojë te vetja e tij përmes përpjekjeve të mëdha?
#Sondazhet e fundit raportojnë se të krishterët që deklarohen si ungjillorë në Amerikë sot kanë një përqindje divorci që është më e lartë sesa mesatarja kombëtare. Cila mund të jetë njëra nga arsyet për këtë? Çfarë mësimi jep Bibla për disa nga faktet ose “frytet” e punës ripërtëritëse të Frymës së Perëndisë në jetën e një personi?
#Në shekujt e mëparshëm, besimtarët pagëzoheshin më tepër kur arrinin moshën madhore (pra, në moshën 17-20 vjeç). Çfarë mund ta shpjegojë zbritjen e kësaj moshe mes të krishterëve baptistë në këtë shekull të fundit? Pse është kjo domethënëse?

Nëntë Shenja të një Kishe të Shëndetshme/Një kuptim biblik i anëtarësisë së kishës

2009-08-24T16:23:58Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Nine Marks of a Healthy Church/A Biblical Understanding of Church Membership}} 

==== Anëtarësia në Bibël ====

Në një kuptim, ajo që ne e njohim sot si “anëtarësi kishe” nuk është biblike. Ne nuk kemi asnjë dokumentim të të krishterëve të shekullit të parë që jetonin, ta zëmë, në Jerusalemin qendror, të cilët vendosën që të përfshiheshin në një asamble të veçantë të të krishterëve në vend të një tjetre. Nga ajo që mund të dallojmë, nuk kishte zgjedhje të kishës, sepse kishte vetëm një kishë në komunitet. Në këtë kuptim, ne nuk kemi dijeni për asnjë listë të anëtarëve të kishës në Dhiatën e Re. Por ka lista njerëzish të lidhura me kishën në Dhiatën e Re. Këto janë ose lista të vejushave që mbështeteshin ekonomikisht nga kisha (1Timoteut 5), ose të emrave në Librin e Jetës së Qengjit (Filipianëve 4:3; Zbulesa 21:27). Dhe ka pasazhe në Dhiatën e Re që lënë të kuptohet se kishte përkufizim dhe kufij të qartë për anëtarësinë në një kishë. Kishat i njihnin ata që përbënin anëtarësinë e tyre. Për shembull, letrat e Palit drejtuar kishës së Korintit tregojnë se disa individë duheshin përjashtuar (për shembull, 1Korintasve 5) dhe se disa duheshin përfshirë (për shembull, 2Korintasve 2). Në këtë shembull të dytë, Pali përmend madje edhe një “shumicë” njerëzish (2Korintasve 2:6), që përmenden për faktin se kishin dhënë një “ndëshkim” të përjashtimit nga kisha. Kjo “shumicë” nuk mund të jetë tjetër veçse referencë për një shumicë njerëzish të cilët njiheshin si anëtarë të kishës.

==== Anëtarësia është përkushtim ====

Praktika e anëtarësisë kishtare mes të krishterëve është krijuar si një përpjekje për të na ndihmuar që të mbajmë njëri-tjetrin në përgjegjësi dhe dashuri. Duke e identifikuar veten me një kishë të veçantë, ne u bëjmë të ditur pastorëve dhe anëtarëve të tjerë të asaj kishe lokale se ne synojmë që të jemi të përkushtuar në pjesëmarrje, dhurim, lutje dhe shërbesë. Ne i zmadhojmë pritjet e të tjerëve për ne në këto fusha dhe ne e bëjmë të ditur se ne jemi ata për të cilët kishe lokale ka përgjegjësi. Ne e sigurojmë kishën për përkushtimin tonë ndaj Krishtit për të shërbyer bashkë me ta dhe kërkojmë përkushtimin e tyre për të na shërbyer në dashuri dhe për të na inkurajuar në dishepullizimin tonë.

Në këtë kuptim, anëtarësia kishtare është një ide biblike. Kjo gjë del mes të tjerash, edhe nga përdorimi i imazhit të trupit nga Pali për kishën lokale. Kjo gjë vjen nga shpëtimi që na jep Krishti me anë të hirit të Tij dhe vendosjes sonë në kisha për t’i shërbyer Atij në dashuri ndërsa u shërbejmë të tjerëve. Kjo vjen edhe nga detyrimet tona të ndërsjella të paraqitura në pasazhet e Shkrimit ku përdoren fjalët “së bashku” dhe “njëri-tjetrin”. Të gjitha këto përmblidhen në besëlidhjen e një kishe të shëndetshme (shihni shtojcën).

Nuk duhet të na duket çudi që afrimi i kuptimit tonë për ungjillëzimin, kthimin në besim dhe ungjillin me atë të Biblës ndikon te mënyra se si e konceptojmë anëtarësinë kishtare. Ne do të fillojmë ta shohim anëtarësinë gjithnjë e më pak si një lidhje të dobët të dobishme vetëm në disa raste dhe gjithnjë e më shumë si një përgjegjësi të rregullt, që na përfshin në jetën e njëri-tjetrit për qëllimet e ungjillit.

==== Hendeku i madh mes anëtarësisë dhe përfshirjes ====

Nuk është e pazakontë që të gjesh një hendek të madh mes anëtarësisë kishtare dhe numrit të atyre që janë të përfshirë aktivisht. Imagjinoni një kishë prej 3000 anëtarësh me vetëm 600 prej tyre që marrin pjesë rregullisht në takime. Kam frikë se shumë pastorë ungjillorë sot do të ishin më krenarë për anëtarësinë e deklaruar sesa të shqetësuar nga pjesëmarrja (e ulët). Sipas një studimi të fundit të Konventës Baptiste Jugore, kjo është normale në kishat Baptiste Jugore. Një kishë tipike Baptiste Jugore ka 233 anëtarë dhe 70 veta në shërbesën e adhurimit të dielën në mëngjes. A është dhurimi ynë më i mirë? Cilat bashkësi kanë buxhete që arrijnë – le më të tejkalojnë – 10 përqind të të ardhurave totale vjetore të anëtarëve të tyre?

==== Anëtarësia është përgjegjësi ====

Përveçse në rastet kur kufizimet fizike e pengojnë pjesëmarrjen ose kur vështirësitë financiare e ndalojnë dhurimin, a nuk do të sugjeronte kjo situatë se anëtarësia është paraqitur si diçka që jo domosdo e kërkon përfshirjen? Megjithatë, çfarë nënkuptojnë numra të tillë të anëtarëve? Numrat e shkruar mund të jenë idhuj po aq lehtë sa edhe figurat e gdhendura – mbase edhe më lehtë. Por unë mendoj se është Perëndia Ai që do ta vlerësojë jetën tonë, Ai do ta peshojë punën tonë dhe nuk do të marrë parasysh numrat. Nëse kisha është një ndërtesë, atëherë ne duhet të jemi tulla në të; nëse kisha është një trup, atëherë ne jemi gjymtyrët e saj; nëse kisha është shtëpia e besimit, kjo presupozon se ne jemi pjesë e asaj shtëpie. Delet janë në një tufë dhe degët në një hardhi. Biblikisht, nëse dikush është i krishterë, ai duhet të jetë anëtar i një kishe. Duke lënë mënjanë detajet konkrete për një çast – qoftë nëse listat e anëtarësisë mbahen në kartonë të bardhë apo në disqe kompjuteri – ne nuk duhet të harrojmë të mblidhemi rregullisht (Hebrenjve 10:25). Kjo anëtarësi nuk është thjesht dokumentim i një deklarate që e kemi bërë dikur, apo mall për një vend të njohur. Ajo duhet të jetë pasqyrim i një përkushtimi të gjallë, ose përndryshe është e pavlerë, dhe akoma më keq se kaq madje, mund të jetë edhe e rrezikshme.

==== Anëtarësia është dëshmia e përbashkët për shpëtimin ====

Anëtarët e papërfshirë pështjellojnë jo vetëm anëtarët e vërtetë, por edhe jo të krishterët rreth asaj se çfarë do të thotë të jesh i krishterë. Dhe anëtarët “aktivë” nuk u vijnë në ndihmë për asnjë anëtarëve “joaktivë”, kur i lejojnë ata që të mbeten anëtarë të kishës; sepse anëtarësia është miratimi i përbashkët i kishës për shpëtimin e një personi. Edhe një herë, kjo duhet kuptuar qartë: anëtarësia në kishë është dëshmia e përbashkët e asaj kishe për shpëtimin e atij anëtari të veçantë. Megjithatë, si mundet bashkësia të dëshmojë në mënyrë të sinqertë se një njeri i padukshëm për të po vrapon me besnikëri në garë? Nëse anëtarët janë larguar nga grupi ynë dhe nuk kanë shkuar te ndonjë kishë tjetër që beson te Bibla, çfarë dëshmie japim ne se ata kanë qenë ndonjëherë pjesë e jona? Ne nuk e dimë me domosdo se njerëz të tillë të papërfshirë nuk janë të krishterë; ne thjesht mund të mos jemi në gjendje që të deklarojmë se ata janë. Ne nuk duhet t’u themi atyre se e dimë që ata po shkojnë në Ferr, thjesht sepse nuk mund t’u themi se e dimë që ata po shkojnë në Parajsë.

==== Anëtarësia kupt implote ====

Që një kishë të praktikojë anëtarësinë kishtare biblike kërkohet jo përsosmëri, por sinqeritet. Nuk kërkohen vendime të thata, por dishepullizim i vërtetë. Ajo përbëhet jo vetëm nga eksperiencat individuale, por nga deklarimet e përbashkëta të atyre që janë në besëlidhje me Perëndinë dhe me njëri-tjetrin. Personalisht, unë shpresoj që të shoh që numrat e anëtarësisë në kishën ku unë shërbej të bëhen më kuptimplotë, ndërkohë që ata që janë anëtarë sa për emër të bëhen anëtarë të vërtetë. Për shumë veta, kjo ka nënkuptuar se atyre iu është hequr emri nga lista (por ata kanë mbetur në zemrat tona). Për të tjerët, kjo ka nënkuptuar një përkushtim të ripërtërirë ndaj jetës kishtare. Anëtarët e rinj po mësohen në besim dhe në jetën e kishës. Shumë nga anëtarët aktualë kanë nevojë për mësim dhe inkurajim të ngjashëm. Ndërkohë që jemi përpjekur të bëhemi një kishë e shëndetshme baptiste siç kemi qenë historikisht, numri i njerëzve që marrin pjesë në takime e ka kaluar numrin e anëtarëve. Sigurisht, kjo duhet të jetë edhe dëshira juaj për kishën tuaj.

Praktika e rigjetur e anëtarësisë së kujdesshme kishtare do të ketë shumë përfitime: Kjo gjë do ta bëjë dëshminë tonë para jo të krishterëve akoma më të qartë; do ta bëjë më të vështirë për delet më të dobëta që të largohen nga vatha, ndërkohë që e konsiderojnë veten akoma si dele; do të ndihmojë për t’i dhënë trajtë dhe fokus dishepullizimit të të krishterëve akoma më të pjekur; do t’i ndihmojë udhëheqësit e kishave tona që të dinë me saktësi se për kë person janë përgjegjës. Në gjithë këtë, Perëndia do të përlëvdohet.

Lutuni që anëtarësia kishtare të mund të bëhet diçka më tepër sesa është aktualisht, në mënyrë që t’i njohim më mirë ata për të cilët jemi përgjegjës, në mënyrë që të mund të lutemi për ta, t’i inkurajojmë dhe t’i sfidojmë. Nuk duhet t’i lejojmë njerëzit që të vazhdojnë të jenë anëtarë të kishave tona për arsye sentimentale. E parë biblikisht, një anëtarësi e tillë nuk është aspak anëtarësi. Në besëlidhjen e kishës sonë, ne japim fjalën gjithashtu se “Kur të shpërngulemi nga ky vend, do të bashkohemi ,sa më shpejt të jetë e mundur, me një kishë tjetër ku të mund të vazhdojmë në frymën e kësaj besëlidhjeje dhe të parimeve të Fjalës së Perëndisë”. Ky përkushtim është pjesë e dishepullizimit të shëndetshëm, sidomos në këtë kohë kur njerëzit shpërngulen shpesh.

Anëtarësia kishtare nënkupton të qenit të përfshirë në një mënyrë praktike në trupin e Krishtit. Kjo nënkupton udhëtimin e përbashkët si të huaj në këtë botë, ndërkohë që po shkojmë drejt shtëpisë sonë qiellore. Sigurisht, një shenjë tjetër e kishës së shëndetshme është kuptimi biblik i anëtarësisë kishtare.

==== Pyetje për reflektim ====

#A përmend Bibla në mënyrë të drejtpërdrejtë lista anëtarësie në një kishë lokale? Ku është e nënkuptuar kjo gjë? Lexoni 1Korintasve 12:14-26. Si mund të na ndihmojë ne anëtarësia kishtare si të krishterë për të vënë në praktikë këto detyrime që kemi ndaj njëri-tjetrit si trupi i Krishtit?
#Autori shkruan se ne duhet ta shikojmë anëtarësinë kishtare “gjithnjë e më pak si një lidhje të dobët, të dobishme vetëm në disa raste dhe gjithnjë e më shumë si një përgjegjësi që na përfshin neve në jetën e njëri-tjetrit për qëllimet e ungjillit”. Në dritën e kësaj deklarate, si e shikojnë anëtarësinë shumica e anëtarëve tuaj? Cilat janë përgjegjësitë e një anëtari të kishës? Si mund të kontribuojë përmbushja e këtyre përgjegjësive në punën e ungjillit?
#Autori beson se anëtarësia kishtare duhet të jetë pasqyrimi i një përkushtimi të gjallë ndaj Krishtit, ose përndryshe ajo është pa vlerë dhe madje e rrezikshme. Pse mund të jetë e vërtetë kjo gjë? Përshkruani përkushtimin e gjallë ndaj Krishtit dhe kishës së Tij.
#Anëtarësia kishtare, shkruan autori, është dëshmia e përbashkët e kishës ndaj shpëtimit të një anëtari të veçantë. Lexoni Hebrenjve 13:17. Bibla na mëson se udhëheqësve të kishës do t’u kërkohet “të japin llogari” për njerëzit që kanë nën kujdesin e tyre. A mendoni se kjo “llogari” do të jetë thjesht një deklaratë se një person ka marrë një herë një vendim për Krishtin, apo kjo është një dëshmi që vjen nga njohuria se një person po jep besnikërisht fryte në ungjill? Si ndikon kjo në të kuptuarit tonë se kush duhet të jetë në listat tona të anëtarësisë?
#Autori rendit një sërë përfitimesh të shikimit me kujdes të listave të anëtarësisë së kishës sonë. Si do ta bënte më të qartë dëshminë tonë para jo të krishterëve një kuptim biblik i anëtarësisë kishtare? Si do ta bënte kjo më të vështirë për të krishterët e dobët që të largohen, ndërkohë që e konsiderojnë veten akoma si të krishterë? Si do të ndihmonte kjo që t’i jepte trajtë dhe fokus dishepullizimit të të krishterëve të pjekur?

Predikimi Ekspozues dhe Aplikimi

2009-08-24T16:23:50Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Expositional Preaching and Application}}

Një ditë, mu bë një pyetje ku kuptova se më është kërkuar shpesh kur parashtron në predikim, si e aplikoni tekstin në predikim? Së pari, duhet të kemi parasysh se mbrapa kësaj pyetje, mund të ketë hamëndësime të diskutueshme. Personi që po e bën pyetjen mund të jetë duke kujtuar predikimet e parashtruara që ka dëgjuar të cilat nuk ishin ndryshe nga leksionet e Biblës në kolegj ose në seminar. Ata mund të kenë qënë shumë të përgatitur dhe të saktë, por dukej që kishte një urgjencë besimi, ose urtësi pastorale në ta. Këto predikime të parashtruara mund të kenë patur shumë pak ose aspak aplikim. Në anën tjetër, ai që bën pyetjen, thjesht mund të jetë duke e keqkuptuar aplikimin. Mund të ketë pasur goxha aplikim të mirë në predikim por ai thjesht ndoshta nuk e ka kuptuar atë. William Perkins, teologu i madh puritan i shekullit të 16 në Kembrixh, udhëzoi predikuesit të imagjinojnë dëgjuesit e ndryshëm që do të dëgjojnë shërbesat e tyre, dhe të mendojnë për aplikime të së vërtetës të predikimit në zemra të ndryshme, si në mëkatarët e vështirë, dyshuesit skeptikë, besimtarët e lodhur, entuziastët e rinj dhe lista vazhdon. Dua ta sjell pyetjen në një mënyrë të tjetër. Shumë nga ne që janë të thirrur të predikojnë Fjalën e Perëndisë, tashmë e dine këtë, por do të jetë e dobishme ti kujtojmë vetes këtë fakt: Jo vetëm që ka lloje të ndryshëm dëgjuesish, por ka edhe lloje të ndryshme aplikimi, të cilat janë tepër aplikative. Kur unë predikoj Fjalën, unë jam i thirrur të parashtroj, shpjegoj Shkrimet, të marr një pasazh nga Fala e Zotit, dhe ta shpjegoj në mënyrë të qartë, imponuese, madje urgjentisht. Në këtë process ka të paktën tre lloje të ndryshme aplikimi, të cilat reflektojnë tre lloje të ndryshme problemesh në vetë udhëtimin tonë të Krishterë. Së pari, ne luftojmë nën mallkimin e injorancës. Së dyti, ne ndeshemi me dyshim, shpesh më shumë nga sa e kuptojmë fillimisht. Së fundmi, ne mëkatojmë, nëpërmjet veprimeve në mosbindje të plotë, ose nëpërmjet neglizhencës mëkatare. Të treja këto, ne dëshirojmë ti ndryshojmë në ne dhe në dëgjuesit tanë sa herë që ne predikojmë Fjalën e Perëndisë. Dhe secila nga këto kërkon një aplikim të ndryshëm . Injoranca është një problem themelor në këtë botë. Në kemi tjetërsuar Zotin nga ne. Ne kemi ndërprerë vetë miqësinë me Krijuesin tone. Nuk është e çuditshme që informimi i njerëzve për të vërtetën rreth Zotit është në vetvete një lloj aplikimi i fuqishëm dhe një, të cilin ne e duam dëshpirimisht. Ky nuk është një justifikim për predikimet e ftohta dhe pa pasion. Unë mund të jem po aq i emocionuar nga deklaratat indikative sa edhe urdhëresat e domosdoshme. Urdhëresat e Ungjillit për tu penduar dhe besuar nuk kanë kuptim pa deklaratat indikative rreth Zotit, vetes tone dhe Krishtit. Informacioni është jetësor. Ne jemi thirrur për të predikuar të vërtetën. Për të shpallur një mesazh të madh rreth Zotit. Ne duam që njerëzit që dëgjojnë mesazhet tona nga injoranca në dijen e së vërtetës. Ky informim i përzemërt është aplikim. Dyshimi është i ndryshëm nga inoranca e thjeshtë. Në dyshim, ne i marrim idetë ose të vërtetat që njohim, dhe i vëmë në dyshim. Ky lloj dyshimi nuk është i rrallë midis të Krishterëve. Në fakt, dyshimi mund të jetë fare mirë një nga temat më të rëndësishme për tu eksploruar dhe sfiduar mirë në predikimet tona. Ndonjëherë ne imagjinojmë se pak bashkëbisedim apologjik është koha e vetme ku ne predikuesit duhet të flasim për dyshimin, por ky nuk është një nga këto raste. Disa njerëz që ulen dhe dëgjojnë predikimin tuaj të dielave, të cilët i dinin mirë të gjitha faktet rreth Krishtit dhe Zotit, mund të jenë duke pyetur veten nëse i besojnë apo jo të gjitha këto fakte si të vërteta. Madje ndonjëherë një dyshim i tillë nuk artikulohet. Ne madje mund të mos jemi të vetëdijshëm për këtë. Por kur fillojmë me kërkim për të marrë në konsideratë Shkrimin, ne gjejmë qëndrueshmëri në pyetjet hije, në pasiguritë dhe në hezitimet, ku të gjitha këto na bëjnë të mërzitur dhe të vetëdijshëm për tërheqjen gravitacionale të dyshimit, duke na nxjerrë nga rruga e besimit. Te këta njerëz ndoshta edhenë disa pjesë të vetë zemrave tona ne duam të tregojmë dhe të nxisim për të vërtetën e Fjalës së Zotit dhe urgjencën për ta besuar atë. Ne jemi thirrur për të nxitur dëgjuesit tanë të vërtetën e Fjalës së Zotit. Ne duam që njerëzit të cilët dëgjojnë mesazhet tona të ndryshojnë nga dyshimi në besim me zemër të plotë në të vërtetën. Një predikim kaq urgjent dhe kërkues i të vërtetës është aplikim Mëkati , gjithashtu është një problem në këtë botë. Dyshimi dhe inoranca mund të jenë në vetvete mëkate specifike, ose rezultati i mëkateve specifike, ose asnjë nga të dyja. Por mëkati është më shumë se neglizhenca dhe dyshimi. Të jeni të sigurt që njerëzit që kanë dëgjuar predikimet tuaja dhe nuk i janë bindur Zotit javën e kaluar, nuk do ti binden edhe në javën që do të fillojë. Mëkatet do të jenë të variueshme. Disa do të jenë një veprim mosbindje, të tjerat do të jenë mosveprim nga mosbindja. Por si nga kryerja si edhe nga moskryerja, mëkatet janë mosbindje ndaj Zotit. Pjesë e asaj që jemi për të bërë kur predikojmë është të sfidojmë njerëzit e Zotit për një jetë të shenjtë e cila do të reflektojë vetë shenjtërinë e Zotit. Kështu që pjesë e aplikimit tonë pasazhi i Shkrimit që po predikojmë është të nxjerrim nënkuptimet për atë pasazh për veprimet tona këtë javë. Ne si predikues jemi të thirrur të nxisim njerëzit e Perëndisë ti binden Fjalës së Tij. Ne duam që njerëzit që dëgjojnë mesazhet tona të ndryshojnë nga mosbindja mëkatare në bindjen e gëzueshme në Zotin. Një nxitje dhe bindje e tillë është aplikim. Mesazhi kryesor që kemi nevojë të aplikojmë çdo here që predikojmë ungjillin. Disa njerëz akoma nuk e dine Lajmin e Mirë të Jezu Krishtit. Disa njerëz që ju kanë dëgjuar në predikime mund të kenë qënë të shpërqëndruar, në gjumë, duke ëndërruar, ose duke mos kushtuar vëmëndje. Ata kanë nevojë të informohen rreth Ungjillit. Ata kanë nevojë për t’ju treguar. Të tjerët mund të kenë dëgjuar, kuptuar, dhe ndoshta sinqerisht e kanë pranuar të vërtetën, por tani e gjejnë veten duke luftuar me dyshimin për çështjet e rëndësishme që keni predikuar në mesazhin tuaj. Këta njerëz kanë nevojë të nxiten të besojnë të vërtetën e Lajmit të Mirë të Krishtit. Dhe, gjithashtu, njerëzit mund të kenë dëgjuar dhe kuptuar, por mund të jenë të ngadaltë të pendohen për mëkatet e tyre. Ata mund të mos e vënë në dyshim fare të vërtetën që ju po thoni; ata thjesht janë të ngadaltë të pendohen për mëkatet e tyre dhe të kthehen te Krishti. Për këta lloj dëgjuesish, aplikimi më I fuqishëm që mund të bëni është ti nxisni të urrejnë mëkatet e tyre dhe të vrapojnë te Krishti. Në të gjitha predikimet tona, ne duhet të kërkojmë të aplikojmë Ungjillin duke informuar dhe nxitur. Një sfidë e zakonshme që ne predikuesit përballemi në aplikimin e Fjalës së Zotit në predikimet tona është se ndonjëherë ata që kanë problemet e tyre në një aspekt apo në një tjetër do të mendojnë që ju NUK po aplikoni Shkrimin në predikimin tuaj, nëse nuk i adresoheni problemit të tyre të posaçëm. A kanë të drejtë ata? Jo detyrimisht. Ndërsa predikoni mund ta përmirësoni këtë nëse i adresoheni dyshimit më shpesh, ose më imtësisht, nuk është gabim ti predikoni atyre që kanë nevojë të informohen, ose që kanë nevojë të nxiten të heqin dorë nga mëkati, madje edhe nëse personi që po ju flet nuk është I vetëdijshëm për këtë nevojë. Një shënim I fundit. Fjalët e Urta 23:12 thotë: “Kushtoja zemrën tënde mësimeve dhe veshët e tu fjalëve të diturisë”. Në Bibël fjala ‘Kushtoja’ pothuajse gjithmonë nuk i reforohet punës së predikuesit, madje as Shpirtit të Shenjtë por te puna e atij që dëgjon Fjalën. Ne jemi thirrur të aplikojmë Fjalën në vetë zemrat tona, dhe ta aplikojmë veten në punën tonë. Kjo, ndoshta, është aplikimi më i rëndësishëm që mund të bëjmë këtë të Dielë për të mirën e të gjithë njerëzve të Perëndisë.

Këshilla për Pastorët: Si ti ndihmoni njerëzit tuaj të jenë më të kënaqur në Zotin

2009-08-24T16:23:43Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | Advice to Pastors: How to Help Your People Be More Satisfied in God}}
<blockquote>1. Duaje Zotin me gjithë zemrën tënde, me gjithë shpirtin tënd, me gjithë mëndjen tënde, me gjithë forcën tënde në prezencën e personave të tjerë . Eshtë ngjitëse.</blockquote> <blockquote>2. Duajini njerëzit e tjerë nga fuqia e hirit të Perëndisë. Që do të thotë, tregojuni atyre bukurinë e Krishtit nëpërmjet dashurisë së tij për ta në mënyrën që ju i doni. </blockquote> <blockquote>3. Tregoni histori rreth atyre që janë magjepsur nga bukuria dhe lavdia e Zotit. Me sa duket, folësit e vërtetë të eksperiencave njerëzore në lidhje me Zotin janë shumë zgjuese. </blockquote> <blockquote>4. Përshkruani vlerën e Zotit—thesarin e tij—në terma bujare. </blockquote> <blockquote>5. Mësojini njerëzit si të luten për transformimin e vetë zemrave të tyre, kjo do të thotë, mësojini ata si të luten ashtu siç lutej psalmisti. </blockquote> <blockquote>6. Modeloni për njerëzit meditim dhe reflektim të zgjeruar për fjalën e Perëndisë. Shumica e njerëzve nuk dine si ta kuptojnë një fjalë, një frazë, ose një fjali të shkrimit, parashtrojeni dhe kujotjeni herë pas here në mëndjen e tyre, shikojeni nga anë të ndryshme, bëni shumë pyetje rreth kësaj, dhe aplikojeni në aspekte të ndryshme të jetës së tyre, dhe mendoni për analogjitë e kësaj në mëndjen e tyre. </blockquote> <blockquote>7. Tregojuni njerëzve si të gjejnë premtime specifike, të veçanta në Bibël. Kur Pali thotë te Romakët 15:13, "Dhe Perëndia i shpresës le tju mbushë me çfarëdo gëzimi dhe paqe me anë të besimit. . .", ai po thekson gëzimin dhe paqen e madh ndërsa ne besojmë në premtimet e mëdhaja dhe të çmuara të Zotit. Kështu që, njerëzit kanë nevojë të bëjnë kërkime më specifike për premtimet dhe ti mbajnë ato në mëndjen e tyre dhe të jetojnë me to gjatë gjithë ditës.. </blockquote> <blockquote>8. Lutuni për njerëzit tuaj që zemrat e tyre të jenë të zbutura, të ofruara dhe më shumë të prekshme ndaj bukurisë së Krishtit. </blockquote> <blockquote>9. Ndihmojini njerëzit tuaj të shikojnë më pak televizor. Pak gjëra në kulturën tonë janë më shpirtërore sesa televizori. Madje edhe të ashtuquajturat emisione "të mira" janë pak a shumë banale, vulgare dhe çdo gjë tjetër përveç kultivimit të një kapaciteti të thellë e të pasur për të kënaqur Zotin. Dhe kur i shton kësaj gjithë ato reklama që shoqëron çdo emision, nuk është çudi se përse kaq shumë profesorë të Krishterë nuk janë në gjëndje shpirtërisht të pa aftë për të provuar mendime të forta dhe emocione të thella. </blockquote> <blockquote>10. Drejtoini njerëzit në biografinë kryesore të Zotit. Mundimet dhe triumfet e të Krishterëve që kanë njohur lavdinë dhe madhështinë e Zotit janë shumë tërheqëse dhe zgjuese. </blockquote> <blockquote>11. Tregojuni njerëzve si të zhvendosin gëzimet e tyre në gjërat nayrale në gëzim në Zotin. Ajo që dua të them është kjo. Madje edhe personi me më pak gëzim ka një ose dy gjëra që e bëjnë të lumtur. Mund të jetë familja e tyre. Mund të jetë qielli i natës në pyjet veriore. Mund të jetë peshkimi. Ndihmoji ata të bëjnë një zhvendosje, që do të thotë, të marrësh rreshtin e muzikës të quajtur "gëzim" në shpirtin e tyre dhe ta zhvendosësh nga diçka natyrore në diçka mbinatyrore nga një akt besimi në Zotin, ai i cili krijoi familjen, qiellin apo peshkimin. Ndihmojini ata të shikojnë se të gjitha gjërat që janë vërtet të hirshme në këtë botë, të cilat japin gëzim në zemrat e tyre, janë dhurata nga Zoti dhe janë reflektime të karakterit dhe mirësisë së tij. Nëse ata mund të jenë të gëzuar në gjëra natyrale, atëhere nga hiri i Shpirtit të Shenjtë ata mund ti zhvendosin gëzimet e tyre në një nivel më të lartë dhe kështu të zbulojnë gëzim në Zotin. </blockquote> <blockquote>12. Bëjuni thirrje njerëzve të rrëfehen dhe të heqin dorë nga mëkatet që i bëjnë të ndihen keq dhe që bllokojnë dashurinë e vërtetë të Zotit. </blockquote> <blockquote>13. Mësojini ata rreth nevojës dhe vlerës së vuajtjes në jetën e Krishterë dhe që është e papërfillshme në krahasim me lavdinë që do të zbulohet.</blockquote>
Këto janë disa nga gjërat që mund tju ndihmojnë.

Ajo që mund të them është se gjërat më të dobishëm janë të thjeshta për tu ndjekur në vetë shpirtin tuaj dhe cila është ajo gjë e bukur në Zotin në ju sesa ta ndash atë me të tjerët.

Bekime mbi ju ndërsa kryeni detyrën e madhe duke i shërbyer Zotit në bashkësinë tuaj.

10 Arsye Pse Jam Falenderues për Biblën, Fjalën e Perëndisë.

2009-08-24T16:23:36Z

PagePush: Automated: copied from main site

{{ info | 10 Reasons Why I Am Thankful for the God-Breathed Bible}}

'''1. Bibla zgjon besimin, burimin e të gjithë bindjes. ''' Besimi, pra, vjen nga dëgjimi, dhe dëgjimi vjen nga fjala e Perëndisë. (Romakët 10:17)

'''2. Bibla të çliron nga mëkati. '''

Do ta njhini të vërtetën dhe e vërteta do t’ju bëjë të lire. (Gjoni 8:32)

'''3. Bibla të çliron nga Satani'''. Sepse shërbëtori i Zotit nuk duhet të zihet, por të jetë i butë me të gjithë, i aftë për të mësuar njerëzit dhe i durueshëm duke i mësuar me butësi kundërshtarët, me shpresë se Perëndia ua jep atyre të pendohen, që arrijnë të njohin të vërtetën dhe të vijnë në vete, duke shpëtuar nga laku i djallit, që i ka zënë robër të vullnetit të tij. (2 Timoteu 2:24-26)

'''4. Bibla shenjtëron. ''' Shenjtëroji në të vërtetën tënde; fjala jote është e vërteta. (Gjoni 17:17)

'''5. Bibla të çliron nga korrupsioni dhe fuqizon perëndishmërinë. ''' Duke qënë se fuqia e tij hyjnore na dhuroi të gjitha gjërat që i takojnë jetës dhe perëndishmërisë, me anë të njohjes së atij që na thirri me lavdinë dhe virtytin e vet, me anë të të cilave na u dhuruan premtimet e çmueshme dhe shumë të mëdha, që nëpërmjet tyre të bëheni pjestarë të natyrës hyjnjore, duke i shpëtuar prishjes që është në botë për shkak të lakmisë. (2 Pjetri 1:3-4)

'''6. Bibla shërben dashuri. ''' Dhe për këtë lutem, që dashuria juaj të teprojë gjithnjë e më shumë në njohuri dhe në çdo dallim. (Filipianët 1:9) Qëllimi i këtij urdhërimi është dashuria, prej një zemre të pastër, prej një ndërgjegje të pastër, dhe prej një besimi jo të shtirur. (1 Timoteu 1:5)

'''7. Bibla shpëton.''' Ruaje veten tënde dhe mësimin, qëndro në këto gjëra, sepse, duke vepruar kështu, do të shpëtosh veten dhe ata që të dëgjojnë. (1 Timoteu 4:16) Prandaj, sot po ju deklaroj se unë jam i pastër nga gjaku i të gjithëve; sepse nuk u tërhoqa prapa për tju mos treguar gjithë këshillën e Perëndisë. (Veprat 20:26-27) Dhe nga çdo mashtrim ligësie për ata që humbin, sepse nuk pranuan ta duan të vërtetën për të qënë të shpëtuar. (2 Thesalonikasve 2:10)

'''8. Bibla jep gëzim. ''' Këto gjëra jua kam thënë që gëzimi im të qëndrojë në ju dhe gëzimi juaj të jetë i plotë. (Gjoni 15:11)

'''9. Bibla zbulon Zotin''' Zoti vazhdonte ti shfaqej në Shiloh, sepse në Shiloh Zoti i shfaqej Samuelit me anë të fjalës së vet. (1 Samueli 3:21)

'''10. Prandaj''', Bibla është themeli i gëzimit i shtëpisë sime, i jetës sime, i shërbesës sime dhe e shpresës time në përjetësinë me Perëndinë.